Yakuza 4 Review

, Παρασκευή 18 Μάρτιος 2011 0  

Τα Yakuza games ασχολούνται με την ιαπωνική μαφία (έλα;;) και κατά καιρούς η Sega θυμάται να τα φέρει προς δύση μεριά. Με σενάριο γεμάτο σκάνδαλα, έρωτες (ιαπωνικούς – μην φανταστείτε τίποτα hardcore), δολοφονίες, δολοπλοκίες και ιαπωνικό χιούμορ (και αυτό συνηθίζεται μετά από 4 παιχνίδια και λίγο ουίσκι), μπαίνουμε στα βάθη του υποκόσμου και μαθαίνουμε ύπουλα σχέδια, αλλά και συμβουλές ομορφιάς!

Για όποιον δεν ξέρει τι έχει παιχτεί μέχρι τώρα στα παιχνίδια Yakuza, στο δισκάκι συμπεριλαμβάνονται βίντεo από τα τρία προηγούμενα παιχνίδια που εξηγούν την ιστορία για να μπούμε στο κλίμα. Στο Yakuza 4 δεν περιοριζόμαστε στον χειρισμό του Kazuma Kiryu όπως στους παλαιότερους τίτλους αλλά ακολουθούμε τις ιστορίες τεσσάρων ανθρώπων. Του Akiyama, ενός νταβατζή τοκογλύφου και συνάμα φιλάνθρωπου τυχοδιώκτη. Του Saejima, ενός θανατοποινίτη με προβλήματα αυτοελέγχου και εξάρσεις βίας αλλά με καλή καρδιά (σε σφάζει, σε ακρωτηριάζει, κάνει τα μάτια σου κολιέ αλλά μετά ζητάει συγγνώμη). Του Tanimura, ενός… αστυνομικού (δεν έχουν τον θεό τους, σε ένα παιχνίδι που έχει να κάνει με την ιαπωνική μαφία παίρνουμε τον ρόλο ενός αστυνομικού και μάλιστα ενός emo αστυνομικού… οκ…). Και φυσικά του Kazuma Kiryu, του μεγαλόψυχου Δράκου του Dojima που κατήντησε να είναι guest star στο ίδιο του το παιχνίδι.

Το Yakuza 4 όπως και οι προκάτοχοι του είναι sandbox action RPG. Το βασικό του gameplay είναι η μετάβαση από το σημείο Α στο σημείο Β, με τυχαίες διακοπές για μάχες ενδιάμεσα ή για να πιάσουμε κουβέντα με κάποιο σημαντικό πρόσωπο με σκοπό να φτάσουμε επιτέλους στο σημείο Β για μια μεγάλη μάχη. Σφήνα σε όλο αυτό είναι πολύ μα πολύ βίντεο. Οι δημιουργοί είχαν δείξει τις προθέσεις τους με τον περσινό τίτλο, αλλά εδώ το παράκαναν. Η αναλογία gameplay – cutscene γέρνει επικίνδυνα προς την πλευρά των cutscenes, σε σημείο που το χέρι με το χειριστήριο να κάνουν αρκετή ώρα να βρεθούν. Το σενάριο έχει κάποιο ενδιαφέρον, ειδικά αν έχετε παίξει τα προηγούμενα παιχνίδια, αλλά θα χρειαστεί αρκετή υπομονή και διάβασμα για να σας ανταμείψει.

Αυτός με την χρυσή καδένα είναι ο Akiyama, ο νταβατζής…

Το σύστημα μάχης παραμένει το ίδιο και απαράλλαχτο με τα προηγούμενα παιχνίδια. Λόγω των νέων χαρακτήρων, φυσικά έχει προστεθεί νέο ρεπερτόριο κινήσεων. Με τους συνδυασμούς δυο κουμπιών κάνετε τα combos, με την βοήθεια του grab, του quick step και του guard αποτελειώνετε τις ορδές των εχθρών, που είναι αρκετά ευγενικοί ώστε να έρχονται ένας ένας! Όσο περισσότερο δέρνουμε τόσο γεμίζει η μπλε μπάρα κάτω από αυτή της υγείας μας. Μόλις γεμίσει η μπλε μπάρα μπαίνουμε στο heat mode και ενώ ο χαρακτήρας μας αναδύει μια διακριτική μπλε φλόγα, μπορούμε να αποτελειώσουμε τους αντιπάλους μας με μια finishing move. Οι τελειωτικές κινήσεις έχουν γίνει λίγο πιο brutal, που εκτός από αίματα βλέπουμε και κάνα τραπεζίτη να πετάγεται!

Όσο περισσότερο πλακωνόμαστε με τυχαίους ή μη εχθρούς, τόσους περισσότερους πόντους εμπειρίας συγκεντρώνουμε με αποτέλεσμα το level up του εκάστοτε χαρακτήρα και την επιλογή νέων δυνατοτήτων/κινήσεων. Το κακό είναι ότι μόλις έχουμε πιάσει ένα καλό level και ο χαρακτήρας παίρνει τα πάνω του, τσουπ τελειώνει η ιστορία του και ξεκινάμε τον επόμενο από το μηδέν.

Αυτός με το καρέ και με το μάτι της κότας είναι ο Saejima.

Τα γραφικά του παιχνιδιού, αν και δείχνουν μια κάποια ηλικία, είναι αρκετά προσεγμένα. Δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές με το Yakuza 3 -αν υπάρχει καμία- με την πόλη να είναι ζωντανή και γεμάτη λεπτομέρειες, με κόσμο να κινείται, να μιλάει, να τσακώνεται. Τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών είναι αρκετά λεπτομερή και εκφραστικά, αντίθετα με αυτά των κομπάρσων, που φαίνονται σαν να βγήκαν από άλλο παιχνίδι, μιας άλλης κονσόλας, μιας άλλης γενιάς, χωρίς λεπτομέρειες και με κάποια layers να λείπουν.

Όλες οι φωνές του παιχνιδιού είναι στα ιαπωνικά και είναι αρκετά ταιριαστές στο κλίμα και στους χαρακτήρες – μπορεί να μην καταλαβαίνω τι λένε, αλλά... καλά τα λένε! Το κακό είναι ότι θα χρειαστεί πολύ διάβασμα στους -όχι και πολύ καλομεταφρασμένους- αγγλικούς υπότιτλους. Η μουσική δεν είναι κάτι ιδιαίτερο, καθώς μόνο στις σκηνές μάχης παίρνει λίγο τα πάνω της, αλλά και πάλι πιο πολύ ακούγονται τα αγκομαχητά από το ξύλο.

Αυτή εδώ η μπογδάνω με έτρεχε δυο ώρες στα Hondos για ψώνια!

Εννοείται πως το τέταρτο Yakuza, πιστό στις παραδόσεις των προηγούμενων παιχνιδιών, είναι τιγκαρισμένο στα mini-games. Από arcade cabinets της Sega μέχρι ψάρεμα και -ιαπωνικό- καραόκε (όου μάι Γκοντ). Side quests όπως το ντύσιμο μιας hostess και τα ψώνια στα μαγαζιά για να της βρούμε φόρεμα, κοσμήματα και να την βάψουμε δεν βοηθούν την καλή μου διάθεση να ξεπεράσω την αγανάκτηση μου για τα αχαλίνωτης διάρκειας βίντεο.

Καλό το Yakuza 4 αλλά δεν κάνει βήματα μπροστά. Η Sega ήθελε να κάνει μια ταινία βασισμένη στο Yakuza αλλά προφανώς σκέφτηκε να πετάξει και δυο-τρεις ώρες παιχνιδιού από αυτές που της ξέμειναν από το Yakuza 3 ν’ ανάψουν λίγο τα αίματα...

+ Θα σας κρατήσει αρκετό καιρό απασχολημένους με πολλή ιστορία, mini-games και challenging trophies
+ Σενάριο με βάθος
+ Ποικιλία - απ' την μία ντύνουμε hostess για να την «προωθήσουμε» και απ’ την άλλη ξεδοντιάζουμε κάποιον Yakuza στο δρόμο

- Σχεδόν μηδαμινές αλλαγές/βελτιώσεις στο gameplay
- Αυτό δεν είναι παιχνίδι αλλά «10 ώρες βίντεο, η αίθουσα κλιματίζεται»

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7.0

Πλατφόρμα: PS3
Έκδοση: Sega
Ανάπτυξη: CS1 Team
Διάθεση: Zegetron
Είδος: Action-adventure
Παίκτες: Single-player
Επίσημο Site: http://www.sega.com/games/yakuza-4/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 18/3/2011
PEGI: 18