Xenoblade Chronicles Review

, Σάββατο 27 Αύγουστος 2011 0  

Το Wii βρίσκεται σε δυσμενή θέση. Πλέον η ηλικία του έχει αρχίσει να μην... παλεύεται, οι πωλήσεις του έχουν πέσει, οι δυνατότητες της κονσόλας δεν ανανεώνονται μέσω updates όπως είχε υποσχεθεί η Nintendo, και το Wii Shop Channel στερείται ενδιαφέροντος νέου περιεχομένου. Kι όμως... αυτό που χρειαζόταν το θλιμμένο Wii ήρθε και είναι ένα από τα καλύτερα JRPG’s της γενιάς.

Το Xenoblade Chronicles έχει κάνει χαρούμενους τους Ιάπωνες εδώ και σχεδόν έναν χρόνο πριν έρθει στα μέρη μας. Που είναι κρίμα γιατί πολύ απλά, ΑΡΓΗΣΕ. Για να μην αρχίσω να σπαταλάω πολύτιμο χώρο (και χρόνο) στα παράπονα περι περιορισμού εντός Ιαπωνίας αρκετών παιχνιδιών που θα μπορούσαν να εμπλουτίσουν σημαντικά την βιβλιοθήκη του Wii στη Δύση, ας προχωρήσουμε στο σενάριο του Xenoblade Chronicles. Η ιστορία έχει να κάνει ως εξής. Δύο μεγάλοι τιτάνες, ο Mechonis και ο Bionis, μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα, σε μια αέναη μάχη, στην αρχή του χρόνου. Μέχρι να κουνήσει το πόδι του ο ένας, το χέρι του ο άλλος, μισό σύμπαν ο καθένας, είχαν περάσει 3.000 εποχές παγετώνων. Τελικά η μάχη τελείωσε (με ισοπαλία 1-1 στις καθυστερήσεις) και οι δύο τιτάνες πέτρωσαν, έβγαλαν βρύα και λειχήνες που για τους κανονικούς ανθρώπους μεταφράζεται σε δάση, χορτάρια και μεγάλα λιβάδια. Κοινώς, ο κόσμος του Xenoblade είναι αυτοί οι δύο ακίνητοι στον χρόνο τιτάνες.

Στον έναν τιτάνα, τον Bionis, έχουν αναπτυχθεί βιολογικοί τύποι ζωής, γι αυτό είναι γεμάτος με δέντρα, λιβάδια, ζώα και φυσικά, ανθρώπους, που βρίσκονται σε μόνιμο πόλεμο με τους κατοίκους του Mechonis, που είναι κυρίως mechs. Αναλαμβάνετε τον ρόλο του Shulk, ενός κάτοικου του Bionis, ο οποίος έχει αποστολή να μελετήσει το Monado, ένα μυστηριώδες σπαθί που κανένας δεν μπορεί να το πιάσει στα χέρια του, αφού φαίνεται να έχει εντελώς δική του βούληση. Πριν τον Shulk, το σπαθί το είχε στα χέρια του ο Dunban και ήταν ο μοναδικός που μπορούσε να χρησιμοποιήσει το Monado, αλλά επειδή το παράκανε, το δεξί του χέρι αχρηστεύτηκε. Κάπως έτσι λοιπόν ξεκινάει ένα ταξίδι γεμάτο ανατροπές. Εννοείται ότι το Monado είναι ο κεντρικός άξονας της ιστορίας, η οποία έχει πολύ καλή πλοκή και χαρακτήρες που “ξετυλίγονται” σχεδόν αριστοτεχνικά, παρά την αρχική cheesy διάθεση που συναντάμε σε σχεδόν όλα τα JRPG's.

Έχω ένα μυστικό κρυμμένο στης καρδιάς τα βάθη...

Το Xenoblade Chronicles είναι ένα action RPG. Οι μάχες προκύπτουν προβλέψιμα, αφού οι εχθροί είναι ορατοί και πολλές φορές δεν σας επιτίθενται αν δεν ξεκινήσετε εσείς. Για να μπείτε στο Battle Mode αρκεί να επιλέξετε εχθρό πατώντας L ή R (αν παίζετε με Classic ή Gamecube controller, που σας προτείνω ανεπιφύλακτα) και πατώντας το A ξεκινάτε την μάχη. Ενώ οι κανονικές επιθέσεις είναι αυτόματες, οι διάφορες άλλες ικανότητες του χαρακτήρα, που το παιχνίδι ονομάζει Arts, βρίσκονται στο κάτω μέρος της οθόνης για να τις επιλέξετε με το d-pad, και μετά την εκτέλεσή τους πρέπει να περιμένετε για λίγο μέχρι να τις χρησιμοποιήσετε ξανά.

Το σύστημα RPG του παιχνιδιού είναι απο τα πολυπλοκότερα και καλύτερα που έχω δει. Έχει τεράστιο βάθος, με skill trees για τον κάθε χαρακτήρα (απλά μεν αλλά υπάρχουν). Το σύστημα εξοπλισμού και τα gems που ενσωματώνονται σε αυτόν δίνοντας στους χαρακτήρες διάφορα επίπεδα παραμετροποίησης, η καταγραφή των κοινωνικών δεσμών της ομάδας σας αλλά και άλλων προσώπων, και το σύστημα ψυχολογίας των χαρακτήρων εν ώρα μάχης, είναι κάποια από τα στοιχεία του πλούσιου συστήματος μάχης που κρατά το Xenoblade ενδιαφέρον. Το μόνο ελάττωμα είναι ότι θα βλέπετε tutorials για πολλές ώρες αφότου ξεκινήσετε, ώστε να καταλάβετε σιγά-σιγά όλες τις πιθανές λειτουργίες που είναι στην διάθεσή σας. Ευτυχώς, το μενού είναι αρκετά απλό ώστε να μην νιώθετε χαμένοι από τις πολλές επιλογές.

Το περιεχόμενο είναι εξίσου ατέλειωτο. Ο κόσμος του Xenoblade Chronicles είναι τεράστιος. Ένας θεός ξέρει πόσα ψηφιακά τετραγωνικά μίλια μπήκαν στον κόπο να δημιουργήσουν οι προγραμματιστές και καλλιτέχνες του παιχνιδιού. Ο κόσμος αυτός είναι γεμάτος side quests, για farming κάθε είδους (leveling ή χρημάτων) ή ακόμα και μικρές παράλληλες ιστοριούλες που συμβαίνουν ταυτόχρονα με την κύρια ιστορία, και κάνουν τον κόσμο πάνω στο σώμα των δύο γιγάντων ακόμα πιο ζωντανό και πιστευτό. Πέρα από τα side-quests, υπάρχουν και άλλα collectables και μυστικά στον κόσμο, που περιμένουν να τα βρείτε. 100 ώρες παιχνιδιού ίσως είναι λίγες γι αυτόν τον αχανή τίτλο.

Εμπρός να πετσοκόψουμε μια μεγάλη κάμπια! Η νίκη είναι δική μας!

Και όταν λέω “αχανή”, το εννοώ. Φαίνεται εξάλλου και στα γραφικά. Το draw distance είναι ανέλπιστα μεγάλο! Η θέα είναι απέραντη. Σχεδόν όσο πάει το μάτι. Τα πάντα είναι διαθέσιμα για εξερεύνηση, από τις παραλίες και τα λιβάδια, μέχρι τα κακοτράχαλα βουνά και τα κανόνια εδάφους-αέρος της Colony9. Ότι και να πούμε είναι λίγο για τα γραφικά του παιχνιδιού. Σίγουρα δεν φτάνουν το 360 και το PS3, αλλά οι προγραμματιστές δεν άφησαν ανεκμετάλλευτο τίποτα απ' όσα έχει να προσφέρει το Wii σε υπολογιστική δύναμη. Από το δισκάκι που είναι dual layer και γεμάτο (αν έχετε πολύ καιρό το Wii φροντίστε να το καθαρίσετε με το ειδικό εργαλείο της Nintendo, μην την πάθετε όπως τότε με το Super Smash Brothers Brawl), μέχρι και το τελευταίο ΚΒ της μνήμης του. Το ξεζούμισαν.

Ακόμα και οι χαρακτήρες είναι αρκετά λεπτομερείς, ενώ ο εξοπλισμός που τους βάζετε εμφανίζεται στα μοντέλα τους και στα βίντεο. Βέβαια, όλο αυτό το αποτέλεσμα έρχεται με τις ανάλογες θυσίες. Υπάρχουν μπόλικα θολά textures, μονοδιάστατα bitmaps παντού, ενώ κάποιες λεπτομέρειες σε χαρακτήρες και αντικείμενα του περιβάλλοντος είναι απλά ζωγραφισμένες πάνω τους χωρίς ίχνος βάθους ή έστω αληθοφάνειας. Η κάμερα δεν βοηθάει καθόλου, αφού πολλές φορές καταγράφει την δράση από άβολες γωνίες. Ανάλογες θυσίες γίνονται και στο animation, που, ενώ σε μερικές cutscenes είναι αρκετά καλό, σε κάποιες άλλες παρουσιάζεται επαναλαμβανόμενο και generic, καταλήγοντας βαρετό ή απλά άσχημο.

Έχει γίνει τρομερή δουλειά στα τοπία...

Ο ήχος κινείται και αυτός σε ικανοποιητικά επίπεδα, με την μουσική να δίνει τον σωστό τόνο στις μάχες και στην εξερεύνηση, ενώ σε μερικές στιγμές είναι αρκούντως τζαπανο-επική. Οι αγγλικές φωνές πάντως είναι κάπως περίεργες. Αφενός είναι αρκετά... αγγλικές, κάτι που είναι διαφορετικό και προσωπικά το μετράω σαν θετικό, αφού η αμερικανίλα δεν βρίσκεται πουθενά σε αυτό το παιχνίδι. Από την άλλη, οι υπερβολικές γκαρίδες εν ώρα μάχης και στις cutscenes, ακούγονται σχεδόν γελοίες και αταίριαστες με τις αγγλικές φωνές. Το καλό είναι ότι μπορείτε να το γυρίσετε στις ιαπωνικές ανά πάσα στιγμή μέσα στο παιχνίδι και να ενεργοποιήσετε τους υπότιτλους.

Αναρωτιέμαι πως να κλείσω αυτό το review... Δεν βρήκα ιδιαίτερα αρνητικά κιόλας, οπότε το μόνο που έχω να σας πω είναι πως, αν έχετε Wii, το Xenoblade Chronicles είναι απαραίτητη αγορά!

+ Καταπληκτικό και βαθύ σύστημα μάχης
+ Όμορφες και τεράστιες περιοχές
+ Πολλά side-quests και πολλή εξερεύνηση
+ Ενδιαφέρον σενάριο
+ Ο εξοπλισμός φαίνεται στα μοντέλα των χαρακτήρων

- Η κάμερα είναι προβληματική μερικές φορές
- Τα καθαρά textures “θυσιάστηκαν” για τις μεγάλες περιοχές
- Πολλές cutscenes με generic animations δημιουργούν άσχημη εντύπωση
- Οι γκαρίδες των Άγγλων ηθοποιών

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 9.5

Πλατφόρμα: Wii
Έκδοση: Nintendo
Ανάπτυξη: Monolith Soft
Διάθεση: Nortec
Είδος: RPG
Παίκτες: Single-player
Επίσημο Site: http://xenobladechronicles.co.uk/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 19/8/2010
PEGI: 12