Στις 30 Οκτωβρίου, στο The Mall Athens, η Nortec παρουσίασε για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό τη νέα κονσόλα της Nintendo, το περίφημο Wii U, σε μια εκδήλωση όπου είχαμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε τη συσκευή και αρκετούς από τους πρώτους τίτλους της. Τι είναι τελικά το Wii U και το πολυσυζητημένο χειριστήριό του; “Φούσκα” ή ο επόμενος εκτυπωτής χρημάτων της Nintendo; Αν και τελική απάντηση δεν μπορεί να υπάρξει από τώρα, έχω την αίσθηση ότι θα είναι το δεύτερο.
Η αλήθεια είναι οτι τέτοια events είναι λόγος να μαζευτούμε οι νιντεντάκηδες. Χωρίς πλάκα, όλοι οι παλιοί γνωστοί μου από παλαιότερα events του Wii και του 3DS ήταν εκεί και τα StreetPass πήραν φωτιά. Είχαμε όλοι περισσότερα hits απ’ όσα επέτρεπε το 3DS μας. Ο διάδρομος μπροστά από το CoffeeRight στο Mall έγινε μια μεγάλη χαρούμενη παρέα, πράγμα που συμβαίνει ιδιαίτερα στις μαζώξεις της Nortec και οφείλεται κυρίως στον παρεϊστικο χαρακτήρα των συσκευών της Nintendo, αλλά και στα παιδιά που κάνουν τις παρουσιάσεις που είναι πάντα κεφάτα. Υπήρχαν 10 οθόνες στημένες, στις οποίες οι εννιά είχαν παιχνίδια και μία έτρεχε ένα promo Blu-ray με βίντεο που έχουμε δει ήδη στα Nintendo Direct. Προς ευχαρίστησή μου είδα ότι οι οθόνες ήταν τελευταίας τεχνολογίας και full HD, έτοιμες να επιδείξουν τις γραφικές δυνατότητες του Wii U.
Υπήρχαν επιπλέον εκπλήξεις αφού ο Mario και ο Luigi εμφανίστηκαν αρκετές φορές για φωτογραφίες, ενώ κάποια στιγμή (που δυστυχώς έχασα, καταραμένη δουλειά) είχαμε και… ντου από Mario στο The Mall. Φυσικά υπήρχε και η κλασική κλήρωση με δώρα. Νομίζω ότι τα εύσημα πάνε όλα στην Nortec και στους Ambassadors που χρόνια τώρα οργανώνoυν τέτοιες εκδηλώσεις που δεν περιορίζονται από αυστηρή μαρκετινίστικη λογική και είναι κεφάτες, με εκπλήξεις και οργανωμένες έτσι ώστε τα προϊόντα της Nintendo να είναι στο επίκεντρο.
Πριν περάσουμε στα παιχνίδια, ας ασχοληθούμε με το θέμα που καίει τους περισσότερους: το Wii U Gamepad. Το Gamepad κυρίες και κύριοι είναι τρομακτικά ελαφρύ και βολικό. Πρόκειται για νίκη της εργονομίας. Τα κουμπιά είναι προσβάσιμα πολύ εύκολα όπως και οι αναλογικοί μοχλοί (πάλι καλά που δεν έβαλαν circle pads) και το βάρος του είναι σχεδόν τέλεια κατανεμημένο. Λέω σχεδόν γιατί το καλώδιο που είχαν αναγκαστικά στα εκθετήρια βάραινε το χειριστήριο, οπότε δεν μπορώ να εκφέρω σίγουρη γνώμη. Η οθόνη του είναι αρκετά μεγάλη και πολύ καλής ανάλυσης. Σίγουρα δεν είναι retina, αλλά δεν θα έχετε πρόβλημα να δείτε λεπτομέρειες. Η κατασκευή φαίνεται συμπαγής και αρκετά στιβαρή, όπως μας έχει συνηθίσει η Nintendo. Η οθόνη αφής βέβαια είναι resistive, πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπάρχει multitouch, αλλά το πενάκι και διάφορα αντικείμενα λειτουργούν κανονικά. Το Gamepad διαθέτει δόνηση, ηχεία και μικρόφωνο.
Το Wii U Pro Controller είναι ένα χειριστήριο ούτως ή άλλως αρκετά βολικό στη χρήση, καθώς ακολουθεί την πεπατημένη στη σχεδίαση χειριστηρίων. Πέρα από αυτό, δεν υπάρχουν ιδιαίτερα πολλά να πω για τo Pro Controller, αφου το κράτησα και πολύ λιγότερο. Πολλοί ίσως το προτιμήσετε σε fighting games και retro τίτλους της Virtual Console.
Τα παιχνίδια που δοκίμασα είναι τα Τhe Wonderful 101, Assasin’s creed 3, ZombiU, Nintendo Land, New Super Mario Bros. U, Rayman Legends, Tekken Tag Tournament 2, και Darksiders 2. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να πάρω γεύση από το Pikmin 3 που ήθελα διακαώς, αλλά τέλος πάντων. Τα άλλα παιχνίδια με αποζημίωσαν με το παραπάνω.
Το The Wonderful 101 (πρώην Project P-100) είναι από τα παιχνίδια που με εντυπωσίασαν περισσότερο, με το στιλ και το gameplay του. Πρόκειται για έναν τρομερά χαριτωμένο τίτλο, με έντονα χρώματα, αισθητική tilt-shift (το θόλωμα που κάνει τα πάντα να φαίνονται σαν μακέτες) και με τον θεότρελο πανικό που συμβαίνει όταν χειρίζεστε μια ομάδα από θεότρελους υπερήρωες. Μιλάμε τι Justice League και κουραφέξαλα. Μπορούν μήπως οι ήρωες της Marvel και της DC να αμυνθούν συνθέτοντας ενα ΖΕΛΕ ΜΕ ΚΕΡΑΣΑΚΙ; Όπως καταλαβαίνετε, είμαι πολύ ενθουσιασμένος με το The Wonderful 101. Το Gamepad παίζει ρόλο όταν κάποια στιγμή οι ήρωές σας μπαίνουν σε ένα κτίριο και αναγκαστικά στην οθόνη της τηλεόρασης βλέπετε μόνο την οροφή του, λόγω ισομετρικής οπτικής. Εσείς τότε παρακολουθείτε την δράση των ηρώων σας στην οθόνη του Gamepad και βλέπετε τα αποτελέσματα των πράξεών σας στην… οροφή.
Το Rayman Legends είναι το δεύτερο πιο εντυπωσιακό παιχνίδι που δοκίμασα. Είχα την ευκαιρία να παίξω την πίστα που παρουσίασε η Ubisoft στην E3. Πρόκειται για ένα ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ platformer με 3D και 2D γραφικά αρμονικά συνδυασμένα. Πραγματικά υπέροχο art direction, πολύ πιο λεπτομερές από το Rayman Origins. Ο παίκτης με το Gamepad είναι ο βοηθός των υπολοίπων που ελέγχουν τον Rayman και τους φίλους του. Ο παίκτης-βοηθός έχει ευθύνη να ανεβοκατεβάζει πλατφόρμες, να απoκαλύπτει μυστικά, να κόβει σχοινιά, και στις πίστες όπου απαιτείται ρυθμικό platforming, να ακολουθεί τον ρυθμό (όπως και οι άλλοι) πατώντας με το πενάκι κάτι μεγάλα μάτια που είναι διάσπαρτα στην πίστα και τα εμποδίζουν να ενεργοποιούν παγίδες.
Το πολυδιαφημισμένο Nintendo Land είναι μια διαφορετική ιστορία. Tα mini-games του είναι κομμένα και ραμμένα για να αναδεικνύουν τη δυναμική του ασύμμετρου τρόπου παιχνιδιού με το Wii U Gamepad, κυρίως στο multiplayer, και δεν εστιάζουν στη δύναμη του μηχανήματος, δείχνοντας ότι η Nintendo θέλει να προωθήσει κάτι διαφορετικό από τα ήδη πεπραγμένα (motion controls και δύναμη hardware). Στο Zelda Battle Quest, έχουμε τρεις παίκτες με τα Miis τους ντυμένα Link. Οι δύο παίκτες είναι στην μπροστινή γραμμή με σπαθιά τα οποία χειρίζονται με Wii Remotes. O χειρισμός τους θυμίζει Skyward Sword. Ο τρίτος παίκτης με το Wii U Gamepad είναι ο τοξότης της παρέας, που στοχεύει και βγάζει από την μέση εχθρούς που βρίσκονται σε ψηλά μέρη, όπως άλλους τοξότες ή κάτι περίεργα πουλιά που αν τα πετύχετε σας δίνουν καρδιές.
Οι παίκτες μοιράζονται τη ζωή, πράγμα που σημαίνει πως αν ένας αποτύχει, αποτυγχάνουν όλοι. Το Zelda Battle Quest είναι πολύ διασκεδαστικό όταν παίζετε με το Gamepad ως τοξότης. Μπορείτε να γυρνάτε και να κοιτάτε πίσω σας, καθώς ο χειρισμός βασίζεται κυρίως στο γυροσκόπιο. Προφανώς κάποια στιγμή, ο τοξότης πρέπει να φυλάξει και τα νώτα της ομάδας. Το μόνο αρνητικό εδώ είναι ότι το παιχνίδι είναι on-rails, δηλαδή οι χαρακτήρες προχωρούν μόνοι τους. Πάντως τα “γλυκούλικα” γραφικά του Zelda Battle Quest, με υφές σα να είναι τα πάντα φτιαγμένα από ύφασμα (θυμίζει Fable Heroes) θα σας αρέσουν πολύ.
Το άλλο mini-game που έπαιξα είναι το Luigi’s Ghost Mansion, το οποίο προφανώς βασίζεται στο Luigi’s Mansion. Πρόκειται για ένα κλασικό παιχνίδι κυνηγητού, με τον μπαμπούλα-φάντασμα σε ένα σκοτεινό και τρομακτικό σπίτι. Οι παίκτες με Wii Remote έχουν φακούς που μπορούν να φωτίζουν το περιβάλλον και πρέπει να βρουν και να αποδυναμώσουν τον τέταρτο παίκτη με το Gamepad που είναι το φάντασμα, στοχεύοντάς τον με τον φακό τους. Το θέμα είναι ότι το φάντασμα είναι αόρατο και μπορεί να αιφνιδιάζει τα θύματά του. Αυτό σημαίνει ότι οι παίκτες με τα Wii Remotes πρέπει να είναι προετοιμασμένοι για το χειρότερο οποιαδήποτε στιγμή. Η μόνη ένδειξη που έχουν για να ξέρουν πού είναι το φάντασμα είναι οι δονήσεις του Wii Remote. Στην ουσία ο μπαμπούλας με το Wii U Gamepad έχει το πάνω χέρι και οι υπόλοιποι πρέπει να τον βγάλουν από την ασφάλεια της αόρατης φύσης του. Το Luigi’s Ghost Mansion θυμίζει λίγο Mario Party (πράγμα όχι απαραίτητα κακό), αλλά σίγουρα δεν είναι από τα παιχνίδια που περιμένουμε με ανυπομονησία στο Nintendo Land. Ίσως μάλιστα να αποδειχθεί λιγότερο δημοφιλές, αφού η όλη διαδικασία ίσως καταντάει βαρετή μετά από λίγο.
Φτάνουμε τώρα στη ναυρχίδα του Wii U, το New Super Mario Bros U. Το παιχνίδι, πρώτα απ’όλα, “ξεπηδά” από τις δύο διαστάσεις και δείχνει υπέροχο, αν και όχι τόσο άρτιο στον τεχνικό τομέα όσο το Rayman Legends. Ο κόσμος του είναι πολύχρωμος και το νέο power-up που σας επιτρέπει να γλιστράτε στον αέρα σαν ιπτάμενος σκίουρος, στην ουσία λειτουργεί όπως τα αυτάκια λαγού στο Super Mario Land 2: Six Golden Coins. Με την διαφορά ότι δεν χρειάζεται να “βασανίζετε” το κατάλληλο κουμπί, αλλά αρκεί να το κρατάτε πατημένο και να γλιστράτε απαλά. Πολλοί παρατήρησαν ότι το μοντέλο φυσικής κάνει τους χαρακτήρες να μοιάζουν πιο βαριοί από τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς. Στο multiplayer, ο παίκτης με το Gamepad λειτουργεί ως βοηθός και μπορεί να τοποθετεί πλατφόρμες στο παιχνίδι, βοηθώντας ή καταστρέφοντας την προσπάθεια των υπολοίπων. Γι αυτό προσοχή με ποιον παίζετε!
Το ZombiU, ένα ακόμα παιχνίδι που μάλλον περιμένετε σαν τρελοί, δυστυχώς δεν είχα την ευκαιρία να το δοκιμάσω όπως έπρεπε, λόγω του έντονου φωτισμού από τον ήλιο. Τα μόνα στοιχεία που μπόρεσα και τσέκαρα είναι τα εξής. Το GUI στο Gamepad λειτουργεί άψογα με drag-and-drop μηχανισμούς και σας επιτρέπει να αλλάζετε τα όπλα σας γρήγορα. Παρόλα αυτά, όταν ψάχνετε για αντικείμενα, ανοίγετε τον σάκο πλάτης που έχετε, πράγμα που αφενός δεν σταματά το παιχνίδι , αφετέρου σας ακινητοποιεί. Το scanner δουλεύει πολύ καλά και προσθέτει βάθος, αφού ότι βλέπετε ίσως να κρύβει κάτι άλλο. Επίσης σας λέει αν το πτώμα που είναι μπροστά σας είναι νεκρό ή απλά ζόμπι που κάνει τον… ψόφιο. Το ZombiU επιφυλάσσει μερικές τρομακτικότατες στιγμές. Πρόκειται ίσως για το πρώτο survival horror με όλη τη σημασία της λέξης μετά από χρόνια στη mainstream αγορά βιντεοπαιχνιδιών. Δεν υπάρχει παύση, δεν έχετε διάλειμμα για να ψάξετε τα αντικείμενά σας, πρέπει να σχεδιάζετε τα πάντα με προσοχή και δυσάρεστες εκπλήξεις σας περιμένουν πάντα στην επόμενη γωνία.
Τα multiplatform παιχνίδια όπως το Darksiders 2, λίγο πολύ παίζονται όπως περιμένετε, με τη διαφορά ότι πολλά από αυτά δεν έχουν σχεδόν καθόλου UI στην τηλεόραση, αλλά εμφανίζουν τα αντικείμενα, τις μπάρες ζωής και τους χάρτες στην οθόνη αφής του Gamepad. Αναλόγως τον εκάστοτε τίτλο βέβαια. Στο Darksiders 2 για παράδειγμα υπάρχει η δυνατότητα να κάνετε αγορές και να κάνετε equip κάποια πράγματα γρήγορα και αποτελεσματικά, με δύο αγγίγματα, ώστε να χρησιμοποιείτε διαφορετικά όπλα και πανοπλίες για διαφορετικούς εχθρούς. Η μπάρα υγείας και μαγείας είναι στην κύρια οθόνη, και το D-pad έχει τα αντικείμενα που ορίζετε ως έκτακτης ανάγκης, όπως τα διάφορα potions. Το Assasin’s Creed 3 έχει τον χάρτη ολόκληρης της περιοχής στο GamePad, ενώ το ραντάρ με τους εχθρούς είναι στην κύρια οθόνη. Δεν παρατήρησα ιδιαίτερα το μενού αλλά έχω την εντύπωση οτι λειτουργεί κι αυτό μέσω του GamePad. Τέλος, το Tekken Tag Tournament 2 παίζει ταυτόχρονα στο GamePad ότι και στην τηλεόραση, αλλά αν θέλετε μπορείτε να δείτε στα γρήγορα τις κινήσεις του χαρακτήρα σας χωρίς να κάνετε παύση στο παιχνίδι.
Το Wii U από πλευράς δύναμης και γραφικών, δεν έχει να δείξει πολλά. Όπως όλα τα συστήματα που ξεκινούν μια νέα γενιά, δεν έχει να δείξει πολλά next-gen δείγματα, αρχικά τουλάχιστον. Γι αυτό δεν εστιάζω στη δύναμή του, αφού κανένα από τα παιχνίδια που είδα δεν δείχνει να αποτελεί κάτι αδύνατο για το Xbox 360 ή το PS3. Πιθανότατα το Wii U είναι ανώτερο στις λεπτομέρειες, αλλά αυτό θα το διαπιστώσουμε μόλις πέσει το μηχάνημα στα αμαρτωλά μας χέρια και μπορούμε να κάνουμε κανονικές συγκρίσεις (δεν έχετε ιδέα πόσο ανυπομονώ για τις 30 Νοεμβρίου). Όμως ο πρωταγωνιστής της παράστασης είναι το Wii U Gamepad. Ένα άνετο χειριστήριο, σχεδιασμένο για να έχει περισσότερες χρήσεις από το να είναι απλά “ο χάρτης” ή μια επιπλέον συσκευή εισόδου/εξόδου για την κονσόλα, όπως οι πατέντες της Sony (PS3 – Vita) και της Microsoft (Xbox SmartGlass). Ο σχεδιασμός του είναι συνυφασμένος με το Wii U, πράγμα που του δίνει δυνατότητες για πολλά περισσότερα πράγματα στο μέλλον. Για να σας απαντήσω και στην αρχική ερώτηση του κειμένου δηλαδή, απ’όσο είδα, το Wii U μπορεί άνετα να αποτελέσει το επόμενο θαύμα της Nintendo.
To Wii U κυκλοφορεί 30 Νοεμβρίου.