Total War: Shogun 2 Review

, Τρίτη 22 Μάρτιος 2011 0  

Συμβαίνει σχεδόν με κάθε αειθαλές, πετυχημένο, μακρόβιο studio. Η στιγμή που επιστρέφει στο πρώτο του παιχνίδι, στην πρώτη του επιτυχία, επαναθεωρώντας το, μαθαίνοντας από τα λάθη και τις επιτυχίες του παρελθόντος, εκμεταλλευόμενο την νέα τεχνολογία. Μπορεί να είναι ένα remake, ένα sequel, (ή κάτι ανάμεσα, ένα “requel”) ή, όπως βλέπουμε συχνά τελευταία, ένα reboot. Με τους δημιουργούς να νιώθουν αρκετά έτοιμοι να καινοτομήσουν πάνω στο όνομα της σειράς τους, αν και σπάνια τα αυτοαποκαλούμενα reboots είναι κάτι παραπάνω από ξαναζεσταμένο φαγητό, σπάνια αποτελούν κάτι το επανασταστικό που αφήνει τις πρωτότυπες ιδέες πίσω, και μοιάζουν μέρη μιας άλλης, χειρότερης και περασμένης εποχής.

Αρκετά μακρυγορήσαμε όμως. Το γεγονός είναι πως η Creative Assembly έφτασε και αυτή σε αυτό το σημείο καμπής, σ'αυτή την σημαντική στιγμή. Πάνω από 10 χρόνια πριν, έφτιαξε το πρώτο της παιχνίδι, το Shogun: Total War. Τότε δεν ήξερε ότι ήταν έτοιμη να ξεκινήσει μια από τις κορυφαίες σειρές παιχνιδιών στρατηγικής στον χώρο των games. Περνώντας από διάφορες ιστορικές περιόδους όπως η μεσαιωνική Ευρώπη (δυο φορές), η Ελληνιστική Εποχή, η εποχή της Αρχαίας Ρώμης αλλά και πιο “πρόσφατες”, όπως αυτή της Αποικιοκρατίας και των Ναπολεόντιων Πολέμων, η Creative Assembly κλείνει τον κύκλο της με το Shogun 2: Total War. Είναι προφανές ότι έμαθε πολλά στην πορεία. Πόσο όμως έχει εφαρμόσει αυτές τις νεοαποκτηθείσες γνώσεις;

Βρισκόμαστε στην Ιαπωνία του 1545, στην λεγόμενη περίοδο Sengoku. Μόλις έχει υπάρξει η πρώτη επαφή με τους Ευρωπαίους, οι οποίοι φέρνουν μαζί τους περίεργα όπλα. Η χώρα είναι κατακερματισμένη σε πολλές δεκάδες φιλόδοξες φατρίες, η καθεμία εκ των οποίων, με τον στρατό των samurai τους, θέλουν να κατακτήσουν τις αντίζηλες φατρίες και τελικά να κερδίσουν τον έλεγχο του Κυότο, δηλαδή της Αυτοκρατορικής πρωτεύουσας. Όποιος ελέγξει το Κυότο για έναν χρόνο θα ανακηρυχθεί Shogun, πολέμαρχος ολόκληρης της Ιαπωνίας. H τιμή μεγάλη. Καταλαβαίνετε λοιπόν την σοβαρότητα της κατάστασης, ιδιαίτερα για τους Ιάπωνες που κυριολεκτικά πεθαίνουν για την τιμή και την δόξα τους.

Κάθε γιαπωνέζικης καρυδιάς καρύδι στον Μεγάλο Χάρτη.

Στο Grand Campaign του Shogun 2, καλούμαστε να επιλέξουμε έναν μεταξύ μερικών ιστορικών φατριών και του αρχηγού της, του daimyo. Κάθε φατρία έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά και επηρεάζεται πολύ από την θέση της στις Ιαπωνικές Νήσους. Θα είναι κεντρικά, κοντά στο Κυότο, με πολλούς ισχυρούς αντιπάλους; Θα είναι κάπου απομακρυσμένα όμως με την δυνατότητα να κατακτήσει περισσότερα εδάφη εύκολα; Θα μπορεί να έχει εύκολη πρόσβαση στην θάλασσα, άρα και στο εμπόριο με άλλες περιοχές της Ασίας, ταυτόχρονα όμως μένοντας ευαίσθητη στην απειλή της πειρατείας και ναυτικής εισβολής; Για παράδειγμα, η φατρία Chosokabe, η οποία είναι κι αυτή η οποία πρωταγωνιστεί στο tutorial της Μεγάλης Εκστρατείας, είναι αρκετά εύκολη, καθώς δεν έχει πολλούς επικίνδυνους εχθρούς γύρω της, εύκολα μπορεί να έχει ναυτική υπεροχή και να κατακτήσει ολόκληρο το νησί στο οποίο ξεκινά. Είναι και ένα σάκε δρόμος από το Κυότο. Όμως, η επιλογή της φατρίας άνετα αντιστοιχεί και στο επίπεδο δυσκολίας του όλου εγχειρήματος.

Ξεκινώντας το Grand Campaign για πρώτη φορά σε κανονική δυσκολία και με μια από τις ευκολότερες φυλές, εντυπωσιάστηκα όταν μέσα σε 30 γύρους έχασα. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια εμπειρίας με την σειρά Total War. Ναι, μια συμμαχία αντίπαλων γειτονικών φατριών, όχι πολύ ισχυρότερες από μένα, με ξέκαναν, έφτασαν στο κάστρο της πρωτεύουσας μου, και είδα ένα βίντεο με τον daimyo μου να κάνει τελετουργικό χαρακίρι και να του κόβουν το κεφάλι οι νέοι κατακτητές των εδαφών μου. Ήταν δείγμα εξαιρετικού ΑΙ. Τουλάχιστον μου έδωσαν την ευκαιρία να πεθάνω τιμητικά. Κάτι είναι κι αυτό.

Η δουλειά που έχει πέσει στον καλλιτεχνικό τομέα είναι απλά εκθαμβωτική.

Στο Grand Campaign, κάθε γύρος είναι μια εποχή του έτους, όπως και στο Napoleon. Υπάρχουν τόσες παράμετροι για να υπολογίσει κανείς, που κάνει την όλη εμπειρία πολύ πλούσια. Οι στρατοί του daimyo, φυσικά, ένα νέο σύστημα με το όνομα Mastery of the Arts που χωρίζει τις αναβαθμίσεις σε πολεμικές τέχνες (με στρατιωτικές βελτιώσεις) και chi (με upgrades σε κτίρια, κοινωνικές δομές, πρώτες ύλες κτλ), μια από τις πιο όμορφες προσθήκες είναι αυτή της διαχείρισης της ίδιας της φατρίας.

Όπως στα προηγούμενα Total War, ελέγχετε την φαμίλια σας, όμως τώρα αυτό το σύστημα είναι πολύ πιο ευέλικτο και πλούσιο. Στρατηγοί με ιδιαίτερη ικανότητα μπορούν να ξεχωρίσουν και να γίνουν μέλη της οικογένειας, κάθε στρατηγός έχει και ένα “talent tree” το οποίο μπορεί να γεμίσει με την εμπειρία από τις μάχες και τον στρατιωτικό βαθμό. Υπάρχουν και οι προσωπικοί ακόλουθοι, που μπορεί να είναι από ένα αγαπημένο άλογο, έναν πίνακα γκο μέχρι και μια σέξι ερωμένη (και πολλά, πολλά άλλα φυσικά). Όλα αυτά δίνουν και αφαιρούν από διάφορα στατιστικά των στρατηγών και της οικογένειας, τα οποία μπορούν να αφορούν την ικανότητα στην στρατηγική και στην μάχη, την διαχείριση αλλά και την πίστη στον ίδιο τον daimyo – δεν θα μπορούσαν να λείψουν οι εσω-φατριακές ίντριγκες. Το όλο σύστημα δίνει μια πολύ πιο οργανική αίσθηση που αγγίζει τα όρια του RPG και κάνει τον παίκτη να νοιάζεται πολύ περισσότερο για τους υψηλά ιστάμενους της φατρίας του.

Μια λέξη: κα... αχέμ. Έπος.

Η διπλωματία είναι και αυτή πολύ μεγάλο μέρος του παιχνιδιού. Οι γερές συμμαχίες και το εμπόριο είναι αυτή την φορά απαραίτητα για να καταφέρετε να φτάσετε στο Κυότο, όπως και η διατήρηση καλών σχέσεων με άλλες φατρίες. Κάθε κίνηση απαιτεί προσοχή. Πάντως, το διπλωματικό σύστημα είναι ισχυρό και μάλλον αυτό που θα σας απαγορεύεσει να κάνετε μερικές κινήσεις θα είναι αποτυχημένες αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής παρα κάποια αδυναμία του παιχνιδιού. Και πάντα, φυσικά, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις υπηρεσίες ενός ninja η μιας δολοφονικής geisha για να φέρετε εις πέρας τους δόλιους σκοπούς σας. Σίγουρα όμως, οι πιο εκνευριστικοί εχθροί δεν είναι καμιά φατρία αλλά οι επαναστάτες, και μάλιστα χριστιανοί, τους οποίους θα θέλετε να ξεφορτωθείτε άμεσα και να τους δείξετε ότι στην Ιαπωνία υπάρχει χώρος μόνο για Σιντοϊστικό Βουδισμό!

Οι ίδιες οι μάχες δεν ξεφεύγουν πολύ από τα πρότυπα στα οποία μας έχει μάθει η σειρά. Υπάρχει βέβαια, μετά από χρόνια, επιστροφή στην έμφαση στην μάχη σώμα με σώμα. Τι φλωρο-σαμουράι θα ελέγχαμε διαφορετικά; Τοξότες, λογχοφόροι, κλασικοί ξιφομάχοι bushi, ιππικό, μερικοί τύποι με πρώιμα μουσκέτα, μοναχοί “jedi” ειδικοί στις πολεμικές τέχνες, κανόνια. Απ'όλα. Κάθε μονάδα έχει κάποιες μοναδικές ιδιότητες. Οι ξιφομάχοι μπορούν να ανοίξουν τον σχηματισμό τους, οι λογχοφόροι να προετοιμαστούν για επικείμενη επέλαση ιππικού, οι τοξότες, τυπικά, να χρησιμοποιήσουν φλεγόμενα βέλη... Παίζοντας, μου έρχονταν κομμάτια από την Τέχνη του Πολέμου του Sun Tzu. Αυτό το αρχαίο βιβλίο θα μπορούσε να είναι και το συμπληρωματικό manual του παιχνιδιού.

Ό,τι και να πούμε για τα γραφικά είναι λίγο. Ακονίστε τις κάρτες γραφικών σας για την μάχη της ζωής τους.

Πραγματικά, παίζοντας το Shogun 2 ένιωθα πως ήταν ότι πιο κοντινό θα μπορούσε να ζήσει κάποιος σε πραγματική μάχη και πραγματικές τακτικές. Για κάποιον λόγο που δεν μπορώ να εντοπίσω, το νιώθω πιο έντονα από τα παλιότερα μέρη της σειράς. Γενικότερα, είμαι άχρηστος στις μάχες πραγματικού χρόνου, παίζω καλύτερα (και πάλι μάλλον άσχημα) στον μεγάλο χάρτη. Όμως, το παιχνίδι μου δίνει έντονα την αίσθηση πως δεν είμαι καλός επειδή φταίω εγώ, όχι το παιχνίδι, και πως αν μπορώ να γίνω καλύτερος στις μάχες, θα έχω γνώσεις τακτικής που θα μπορούσαν να κάνουν τον Sun Tzu περήφανο.

Ίσως ένα από τα πιο εκθαμβωτικά στοιχεία του παιχνιδιού, πάντως, είναι τα γραφικά, ή μάλλον η καλλιτεχνική κατεύθυνση του. Από τα loading screens με ζωγραφική της εποχής, τα πορτραίτα των στρατηγών και της οικογένειας, τα εικονίδια, το interface, το mini-map, το μεγάλος χάρτης ο οποίος είναι λεπτομερέστατος και πανέμορφος (και σε πλήρη αρμονία με την αντίστοιχη εποχή) στα μέρη που ο παίκτης έχει εξερευνήσει, και αφαιρετικά δισδιάστατος για τα μέρη τα οποία είναι ακόμα ανεξερεύνητα, σαν παλιός χάρτης της εποχής... Διάσπαρτα haiku, η 17σύλλαβη φυσιολατρική, ιαπωνική ποίηση, διακοσμεί τα βοηθητικά βίντεο, . Το παιχνίδι, απλά, είναι χάρμα οφθαλμών, και τόσο πιστό και ατμοσφαιρικό στο πηγαίο υλικό, που πραγματικά θα ερωτευτείτε την εποχή που πραγματεύεται. Βοηθάει να είστε φίλος της ιαπωνικής κουλτούρας, αλλά ακόμα κι αν δεν είστε, πιθανόν το Shogun 2 να είναι μια πολύ καλή αρχή.

Σε συνδυασμό με την μουσική, την οποία δεν χόρταινα να ακούω όσο έπαιζα, τα πολεμικά τύμπανα και τις μελωδίες που θύμιζαν θέατρο καμπούκι, τους ήχους από biwa, την χαρακτηριστική ιαπωνική λύρα, να συνοδεύουν κάθε κίνηση μου... Το voice acting, από συμβούλους, στρατηγούς και άλλους αρχηγούς, επίσης αριστοτεχνικό. Ποτέ δεν ένιωσα τέτοια ηρεμία και αυτοσυγκέντρωση, τέτοιο Ζεν, παίζοντας πολεμικό παιχνίδι. Η απίστευτα συγκροτημένη ατμόσφαιρα με βοήθησε να χαθώ στην Παλιά Ιαπωνία.

Προσπαθώ να συγκεντρωθώ στην απόβαση, όμως με θαμπώνει η θάλασσα!

Όσων αφορά τα υπόλοιπα features του παιχνιδιού, δεν του λείπει τίποτα! Διαθέτει ό,τι είχαμε μάθει από παλιότερους τίτλους σχετικά με το single player, μαζί με ένα ενισχυμένο σύστημα multiplayer. Το mulitplayer campaign δεν είναι πλέον κάτι το οποίο περιμένουμε να προστεθεί εν καιρώ αλλά αποτελεί πραγματικότητα από την πρώτη μέρα. Από τις πιο ενδιαφέρουσες καινοτομίες είναι το Avatar Conquest, το οποίο αποτελεί στην ουσία το Multiplayer Quickplay του τίτλου. Πλέον κάθε παίκτης φτιάχνει ένα avatar-πολεμιστή, τον οποίο μπορεί να διακοσμεί με διάφορα αξεσουάρ-νέες πανοπλίες τις οποίες κερδίζει όντας νικητής στις μάχες με άλλους παίκτες. Είναι κάτι το νέο και ενδιαφέρον και, αν και όχι απαραίτητο, δίνει μια νέα νότα σε κάτι το οποίο θα μπορούσε να είναι απλό, γνωστό και τετριμμένο.

Η Creative Assembly τα τελευταία χρόνια ξεπερνά τον εαυτό της με κάθε καινούργιο της τίτλο. Έτσι τα κατάφερε και με το Shogun 2. Κλείνει τον κύκλο της, επιστρέφει στον τόπο που ξεκίνησε, όχι μόνο επαναπροσδιορίζοντας την σειρά Total War, αλλά ξεπερνώντας και το Napoleon, το οποίο ήταν μέχρι τώρα, το καλύτερο της σειράς. Το παιχνίδι είναι μαγευτικό, σκληρό, όμορφο, δύσκολο, εθιστικό, χορταστικό, καλογυαλισμένο. Τα έχει όλα. Το Grand Campaign είναι μια gaming απόλαυση την οποία δεν πρέπει να χάσετε, ειδικά αν σας ενδιαφέρει η συγκεκριμένη εποχή. Το Shogun 2: Total War είναι ένας θρίαμβος. Μπορεί άνετα να μπει στο πάνθεον των παιχνιδιών στρατηγικής, έχοντας φτάσει στην επιτομή τους είδους μέχρι τώρα.

+ Απίστευτα καλογυαλισμένο
+ Παιχνίδι Στρατηγικής με Σίγμα κεφαλαίο, η επιτομή του είδους
+ Ατμοσφαιρικότατο, εξαιρετικά γραφικά και μουσική
+ Δύσκολο, πολύ καλό ΑΙ
+ Ολοκληρωμένο, καινοτόμο για την σειρά multiplayer

- Ενεργοποίηση και παιχνίδι μόνο μέσω Steam
- Αυτοί οι χριστιανοί επαναστάτες...!
- Βαριές απαιτήσεις

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 9.5

Πλατφόρμα: PC
Έκδοση: Sega
Ανάπτυξη: Creative Assembly
Διάθεση: Zegetron
Είδος: Strategy
Παίκτες: Single-player, multiplayer
Επίσημο Site: http://www.totalwar.com/shogun2
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 15/3/2011
PEGI: 16