Total War: Shogun 2 - Fall of the Samurai Review

, Σάββατο 24 Μάρτιος 2012 0  

Πέρσι τέτοια εποχή υποδεχτήκαμε το Total War: Shogun 2, μια επιστροφή στις ρίζες για την Creative Assembly, που αποδείχτηκε άρτια και πετυχημένη, κερδίζοντας επάξια μια θέση στις καρδιές των φίλων της σειράς αλλά και στα καλύτερα παιχνίδια του 2011. Έναν χρόνο μετά, η Creative Assembly μας παρουσιάζει το Fall of the Samurai expansion, το οποίο, αν και κάνει φρέσκα βήματα για την σειρά, μας δίνει την αίσθηση πως αποτελεί φυσική συνέχειά της.

Βρισκόμαστε στον 19ο αιώνα, 300 χρόνια περίπου μετά τους πολέμους μεταξύ των φατριών που είδαμε στον βασικό τίτλο. Η Ιαπωνία υπό την κυβέρνηση του shogun ανθεί. Όμως την ίδια εποχή, στον υπόλοιπο κόσμο οργιάζει η αποικιοκρατία και η επεκτατικότητα των Ευρωπαίων. Αυτή η επαφή αναπόφευκτα φτάνει και στην χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, η οποία μέχρι τότε είχε μια αυστηρή πολιτική απομονωτισμού. Ο shogun, μετά από πιέσεις, τελικά ανοίγει τα σύνορα στους δυτικούς εμπόρους και στις δυτικές στρατιωτικές δυνάμεις για να ενισχύσει την θέση του. Η παραδοσιακή κοινωνία της Ιαπωνίας ενοχλείται από αυτές τις εξελίξεις, φοβούμενη ότι κινδυνεύει ο πολιτισμός της και η συνοχή της χώρας (πού να ξέρανε...). Ο ίδιος ο αυτοκράτορας, ο οποίος μέχρι τότε είχε μία θέση πολύ περισσότερο συμβολική παρα εκτελεστική, ξανακλείνει τα σύνορα στους δυτικούς. Η χώρα διχάζεται και μερικές φατρίες των σαμουράι αποστατούν στο όνομα του αυτοκράτορα, για να αποτινάξουν τον shogun από την εξουσία μια και καλή. Αυτή είναι η αρχή του πολέμου Boshin, που αφηγείται το παιχνίδι.

Θα είμαι ειλικρινής. Τα πράγματα είναι μπλεγμένα. Ιστορικά φαίνεται το παιχνίδι να στέκει, αλλά δεν έχει σημασία ποια πλευρά επιλέγει ο παίκτης στον πόλεμο - συνεχίζει να έχει πρόσβαση σε δυτική τεχνολογία, όπλα και εμπόριο με τους Άγγλους, Γάλλους και Αμερικάνους. Με αυτό, σε συνδυασμό με την ταινία Ο Τελευταίος Σαμουράι, η οποία όμως δείχνει τα γεγονότα που ακολουθούν τον πόλεμο που απεικονίζεται στο παιχνίδι, μπερδεύτηκα ακόμα περισσότερο. Συνεχίζω να μην καταλαβαίνω τι πρεσβεύει η κάθε μεριά στον πόλεμο. Καταλήγω πως αυτή η εποχή είναι ένα μπάχαλο και δεν θα σας κουράσω άλλο με απόπειρες προς ιστορικές περιγραφές.

Κάτι σάπιο υπάρχει στο σογκουνάτο των ιαπωνικών νήσων.

Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι πως η Ιαπωνία έχει αλλάξει. To bushido δεν είναι πλέον η αρχή - είναι τα gatling guns, τα περίστροφα και τα κανόνια. Σιδηρόδρομοι υπάρχουν δίπλα σε sakura και τα πλοία είναι πλέον ατμοκίνητα και δεν είναι στο έλεος των ανέμων. Με αυτό το περιβάλλον μας καλωσορίζει το παιχνίδι. Ο στόχος του campaign έχει μικρότερη σημασία από αυτό το πρωτόγνωρο κλίμα αλλαγής, το οποίο έχει έναν αέρα εξέλιξης, αλλά και παρακμής ενός χαμένου μεγαλείου.

Αν έχετε παίξει το Shogun 2, ξέρετε ακριβώς τι να περιμένετε από το Fall of the Samurai. Όμως η Creative Assembly έχει κάνει το ένα βήμα παραπάνω για να εξασφαλίσει την πολύ υψηλή ποιότητα παραγωγής του συγκεκριμένου expansion. Λεπτομέρειες που μετράνε: ο χάρτης είναι τελείως διαφορετικός, εκμοντερνισμένος, τα πάντα έχουν αλλάξει μέσα σε 300 χρόνια... Επειδή το χρονικό περιθωρίο είναι σχετικά μικρό (ο ίδιος ο πόλεμος Bushin κράτησε λιγότερο από δύο χρόνια), για να υπάρχει ισορροπία, κάθε εποχή πλέον κρατάει έξι γύρους, επιτρέποντας “buffs” σχετικά με την εποχή: τον χειμώνα οι στρατοί κινούνται πιο αργά, το καλοκαίρι η παραγωγή των ορυζώνων αυξάνεται και την άνοιξη οι κάτοικοί σας είναι απλά πιο χαρούμενοι, τι με τις ανθισμένες sakura...

Αν το PC σας το σηκώνει αυτό με πάνω από 30 fps, είστε άρχοντες.

Τέτοιες εκρήξεις ικανοποίησης θα τις χρειαστείτε οπωσδήποτε, καθώς οι χωρικοί και οι πολίτες σας περνάνε μια πραγματική κρίση αξιών και είναι έτοιμοι να αντισταθούν σε οποιαδήποτε αλλαγή τους φαίνεται υπερβολικά προσβλητική, όπως το να απαγορεύεται η κατοχή katana ή η προστασία των δυτικών εις βάρος των samurai. Μάλιστα, τώρα το τεχνολογικό δέντρο ουσιαστικά είναι ένας «μετρητής εκμοντερνισμού», το οποίο σημαίνει φυσικά ότι κάθε καινούριο όπλο ή δυτική νοοτροπία θα σας φέρει και πιο αντιμέτωπους με τον λαό σας.

Οι στόχοι του campaign δεν είναι τόσο διαφορετικοί αυτή τη φορά, όμως μερικές αλλαγές διαδραματίζουν μεγάλο ρόλο. Προηγουμένως έπρεπε να πατήσετε επι πτωμάτων για να κατακτήσει ο δικός σας daimyo -και κανένας άλλος- το Κυότο. Τώρα, στόχος είναι η παράταξή σας γενικότερα (Αυτοκρατορικοί ή Shogun-ικοί) να κερδίσει τον πόλεμο. Οι όροι είναι παρόμοιοι με αυτούς που γνωρίζουμε (να έχετε στην κατοχή σας πάνω από έναν συγκεκριμένο αριθμό επαρχιών, μεταξύ τους και μερικές επαρχίες-κλειδιά), οι οποίοι κατα την γνώμη μου, συνεχίζουν να είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθούν. Τώρα όμως δίνεται μεγαλύτερη βάση στις συμμαχίες. Πρέπει όμως πάντα να είστε άγρυπνοι - ποτέ δεν ξέρετε πότε ο σύμμαχός σας θα αλλάξει στρατόπεδο από την μια μέρα στην άλλη (το οποίο φαίνεται να συμβαίνει κυρίως όταν του μπαίνετε στο μάτι... πίστη στην παράταξη, σου λέει μετά).

*παρανοϊκό γέλιο αλα Joker*

Η σημαντικότερη όμως διαφορά μάλλον έγκειται στο πώς διεξάγονται οι μάχες. Φυσικά, βρισκόμαστε στην εποχή όπου τα τουφέκια είναι ήδη για αιώνες αναπόσταστο κομμάτι κάθε πολεμικού σώματος κι έτσι οι περισσότερες μονάδες σας πολεμάνε εξ αποστάσεως - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι σημαντικοί και οι σαμουράι και οι ιππείς, παίζοντας τελείως διαφορετικό ρόλο απ' ότι στα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς που είχαν μάχες με τουφέκια και κανόνια. Το ενδιαφέρον αυτό κράμα δίνει νέες δυναμικές στις μάχες, κάνοντάς τες κάτι μεταξύ Shogun και Napoleon. Αν στον μεγάλο χάρτη έχετε πλοία δίπλα στην μάχη, μπορείτε να τα καλέσετε για ένα μπαραζ πυροβολικού (το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί και στο ίδιο το campaign - πολύ μου αρέσει να σκορπάω τον τρόμο σε πόλεις εφαρμόζοντας λίγη... «διπλωματία της κανονιοφόρου»).

Στον τεχνικό τομέα, το Fall of the Samurai συνεχίζει την παράδοση των παιχνιδιών Total War στο να είναι τόσο εντυπωσιακά, όσο και “βαριά” για τα φτωχά μας μηχανήματα. Το loading παίρνει αιώνες όπως πάντα και ακόμα και σε medium ρυθμίσεις, σε έναν υπολογιστή τριετίας, το χαμηλό frame rate είναι αρκετά ενοχλητικό. Πλέον το multiplayer είναι απολύτως αναμενόμενο και βρίσκεται παντού στο παιχνίδι - από drop-in μάχες μέχρι multiplayer campaign (το οποίο συνεχίζω να μην έχω δοκιμάσει - με ποιον να το παίξω;!) και το εμπλουτισμένο avatar conquest, συνεχίζοντας την παράδοση του Shogun 2.

Η αλήθεια είναι ότι δεν τα λες και... κοσμήματα της θάλασσας, αλλά την δουλειά τους την κάνουν.

Για να συνοψίσουμε, το Fall of the Samurai είναι ένα καλό παραδοσιακό expansion, έτσι όπως τα έφτιαχναν τον παλιό καλό καιρό, πριν αντικατασταθούν από... DLC. Το ότι είναι αυτόνομο αλλά συνδυάζεται και με το βασικό παιχνίδι (χωρίς να πρέπει να είναι και τα δυο εγκατεστήμενα μάλιστα, απ' όσο κατάλαβα!), στο κλίμα του Napoleon, είναι μια καλή ιδέα και βγάζω το καπέλο στους δημιουργούς. Αν εξαιρέσουμε την δυνατότητα να γαζώνεις σαμουράι με ένα gattling gun σε -σχεδόν- πρώτο πρόσωπο, δεν επιφυλάσει κάποια έκπληξη, τίποτα που να μην περίμενα ότι θα δω παίζοντας όσα μου υποσχέθηκαν. Παρόλα αυτά, ότι κάνει το κάνει με την άψογη ποιότητα στην οποία μας έχει συνηθίσει η αγαπητή μας Creative Assembly.

+ Συνεχίζει το σερί ποιότητας της σειράς
+ Standalone
+ Απολαυστικό campaign
+ Προσφέρει όσα θα ήθελε κανείς από ένα expansion...

- ...αλλά όχι περισσότερα
- Bαρύ

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 9.0

Πλατφόρμα: PC
Έκδοση: Sega
Ανάπτυξη: Creative Assembly
Διάθεση: Zegetron
Είδος: Στρατηγικής
Παίκτες: Single-player, multiplayer
Επίσημο Site: http://www.totalwar.com/shogun2/fall-of-the-samurai
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 23/3/2012
PEGI: 16