alt text

Total War: Rome 2 Review

, 10 Σεπτεμβρίου 2013  

Έχουμε τόσες γλυκές αναμνήσεις από το Rome: Total War... Το demo με τους ελέφαντες στο παγωμένο ποτάμι. Τις μακεδονικές σάρισες στις custom μάχες. Τις τρεις διαφορετικές φατρίες στο campaign. Την μετάβαση στις τρεις διαστάσεις που άλλαξε την πορεία της σειράς και έβαλε την Creative Assembly στο VIP club των δημιουργών παιχνιδιών στρατηγικής για τα καλά. Μία δεκαετία μετά, μετά από συνεχείς επιτυχίες με πιο πρόσφατη το καταπληκτικό Total War: Shogun 2, η Creative Assembly είπε να ακούσει τους φανατικούς του «παλιού» (αχ, γερνάμε!) Rome και να ξαναεπισκεφθεί την ύστερη αρχαιότητα. 40% περισσότερο budget, μας έλεγαν. «Το μεγαλύτερο Total War που φτιάξαμε ποτέ», μας έλεγαν. 100 factions, 500 είδη μονάδων, πολλές προσθήκες μας έλεγαν – και μας έδειχναν, με τα previews να είναι το ένα πιο εντυπωσιακό από το άλλο...

Μα ξεκινάω το prologue campaign. Τα γραφικά απλά χάλια ήδη από την πρώτη μάχη. Μετά στην εισαγωγή στον μεγάλο χάρτη, βλέπω πως ούτε εκεί τα γραφικά είναι καλά. Το PC μου σέρνεται (ενώ έπαιζε το Shogun 2 σε high κοντά στα αξιοπρεπέστατα 30 fps). Μετά από καμιά ώρα με τη βαρετότατη εισαγωγή, ενώ είμαι σε μια οθόνη διπλωματίας και το παιχνίδι προσπαθεί να με μάθει να κάνω εμπορικές συναλλαγές με τους Έλληνες, βρίσκομαι να κλείνω την πρώτη μου συμφωνία αλλά το παιχνίδι δεν την αναγνωρίζει. Η αποστολή δεν ολοκληρώνεται, τίποτα δεν διορθώνει την κατάσταση ό,τι κι αν δοκιμάζω. Κοιτώντας αργότερα τα στατιστικά των achievements στο Steam βλέπω ότι ένα στρογγυλότατο 0% των παικτών είχε ολοκληρώσει την εισαγωγή. Και, δυστυχώς, αυτή η συνειδητοποίηση από μόνη της ήταν η καλύτερη εισαγωγή για ό,τι έμελλε να ακολουθήσει.

Αντίθετα με τις προτροπές του τίτλου, και αφού η Sega/Zegetron ήταν αρκετά ευγενική ώστε να μας παραχωρήσει το DLC που ξεκλειδώνει τις ελληνικές πόλεις-κράτη, αποφάσισα πως η Σπάρτη είναι η επιλογή μου για την εκκίνηση του campaign στο 272 π.Χ. Σίγουρα πιο ενδιαφέρουσα επιλογή από τη Ρώμη, και για μένα αλλά πιθανόν και για σας που διαβάζετε αυτή την κριτική. Αρχικά, είχα μια συμμαχία με την Αθήνα. Μαζί ξεπαστρέψαμε την Ήπειρο, όμως μετά κινήθηκα εναντίον των Αθηναίων (και των Μακεδόνων συμμάχων τους). Γρήγορα ολόκληρη η Ελλάδα ήταν δική μου. Μέσα σε 70 χρόνια η σπαρτιατική επιρροή είχε φτάσει από τα βόρεια Βαλκάνια μέχρι την Κύπρο. Όμως αυτή η διαδρομή δεν ήταν όσο διασκεδαστική όσο περίμενα.

Οι γενναίοι Σπαρτιάτες οπλίτες μου κόντρα στους απολίτιστους βαρβάρους του Βορρά.

Οι γενναίοι Σπαρτιάτες οπλίτες μου κόντρα στους απολίτιστους βαρβάρους του Βορρά.

Καταρχάς, ας το ξεκαθαρίσουμε από τώρα: το παιχνίδι είναι σε στάδιο beta. Μου συνέβησαν διάφορα ευτράπελα. Η οθόνη των διπλωματικών επιλογών κόλλαγε κάθε τόσο, με μόνη επιλογή το Ctrl+Alt+Del, αφού το μενού για κάποιο λόγο απενεργοποιούταν. Όταν έκανα κήρυξη πολέμου σε μια συγκεκριμένη επαρχία απλά όταν ερχόταν η σειρά της ο γύρος δεν τελείωνε ποτέ με αποτέλεσμα να μην μπορώ να την κατακτήσω, τουλάχιστον σε εκείνη τη φάση του παιχνιδιού. Και το κυριότερο, ο τρόμος, ω, ο τρόμος που μου προκάλεσε το end turn… Στην αρχή του campaign τα πράγματα κυλούσαν σχετικά ομαλά. Μέχρι τον 30ό γύρο όμως, από το τέλος του ενός γύρου μέχρι την αρχή του επόμενου και για να τελειώσει ο υπολογιστής τις κινήσεις αυτών των 100 κρατών, περνούσαν περίπου 4 λεπτά και 15 δευτερόλεπτα. Ναι, το χρονομέτρησα. Και ευτυχώς απενεργοποιώντας την επιλογή της θέασης των κινήσεων των υπόλοιπων κρατών, στον 60ό γύρο ο χρόνος αναμονής είχε πέσει στο ενάμισι λεπτό, το οποίο όμως και πάλι είναι πάρα πολύ και ιδιαίτερα εκνευριστικό, ειδικά σε συνδυασμό με το frame rate, που είτε σε high είτε σε low γραφικά (με καμία εμφανή διαφορά στην ποιότητα) δεν ξεπερνούσε τα 15, άντε τα 20 καρέ. Υπενθυμίζω πως το Shogun 2 το έπαιζα αρκετά χαλαρά. Γενικά, ας πούμε πως οι φορές που έπρεπε να κάνω save για να επανεκκινήσω το παιχνίδι, αλλά για κάποιον λόγο απλά δεν γινόταν καν save, ήταν υπερβολικά πολλές.

Αν εξαιρέσουμε τον τεχνικό τομέα, ο οποίος θα χρειαζόταν άλλο ένα κατεβατό από μόνος του, οι ίδιες οι αλλαγές και τα χαρακτηριστικά τόσο του μεγάλου χάρτη όσο και των μεμονομένων μαχών είναι αρκετά απογοητευτικά. Η Creative Assembly έχει αυτή την παράξενη συνήθεια να προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει τα συστήματα της με κάθε καινούριο τίτλο. Ενώ λοιπόν το Shogun 2 φαινόταν να έχει καταφέρει να φτάσει τη διαχείριση των επαρχιών, των στρατών, της πολιτικής, της τεχνολογίας αλλά και του interface γενικότερα σε ένα πολύ καλό σημείο, στο Rome 2 απλά για άλλη μια φορά πέταξε όλη την πρόοδο της στα σκουπίδια και έφτιαξε κάτι νέο, κάτι που βασικά δεν ζήτησε κανείς. Δηλαδή, πώς να το πάρουμε ότι το avatar mode του Shogun 2 για το multiplayer απλά δεν υπάρχει πλέον; Το UI το συνήθησα μετά τις πρώτες 10 ώρες, και στην αρχή οι μισοί όροι και δείκτες απλά δεν μου έλεγαν τίποτα. Σημαντικές πληροφορίες γενικότερα, όπως το τί είναι περισσότερο κερδοφόρο ανα επαρχία, τα προβλήματα, οι ηλικίες των στρατηγών (οι οποίοι, όπως και όλοι οι νέοι πράκτορες, πεθαίνουν σαν τις μύγες γιατί κάθε γύρος είναι ένας χρόνος... αντίο καλοκαίρι, αντίο χειμώνα!) δεν είναι τόσο εύκολα προσβάσιμες και γενικά το παιχνίδι δίνει αίσθηση κακοδιαχείρισης και ανακρίβειας.

Όλο το Αιγαίο βρίσκεται υπο σπαρτιατική κατοχή. Όλο; Όχι... Αλλά θα έρθει η σειρά τους σύντομα.

Όλο το Αιγαίο βρίσκεται υπο σπαρτιατική κατοχή. Όλο; Όχι... Αλλά θα έρθει η σειρά τους σύντομα.

Πιο συγκεκριμένα, δεν υπάρχουν πλέον οικογενειακά δέντρα, τα οποία είναι από τα αγαπημένα μου στοιχεία των Total War, και οι στρατηγοί βγαίνουν από το πουθενά, καθώς η εσωτερική πολιτική, πολυδιαφημισμένη από την Creative Assembly ως δύσκολη και βαθιά, φαίνεται τελικά ανούσια και ακατανόητη. Οι ίδιοι οι στρατηγοί, οι οποίοι πλέον μπορούν να διοριστούν σε κάθε πόλη της αυτοκρατορίας και μόνο πάνω τους γίνεται η ανάθεση μονάδων σε οποιοδήποτε σημείο του χάρτη και σχεδόν άμεσα, κερδίζουν τόσο γρήγορα επίπεδα, βαθμίδες και χαρακτηριστικά, που ο μπούσουλας χάνεται, είδικα όσο οι στρατοί αυξάνονται και οι ρυθμοί επιταχύνονται. Από τις σπουδαιότερες αλλαγές είναι ότι οι επαρχίες πλέον ανήκουν ανα τρεις ή τέσσερις σε διαμερίσματα και η διαχείριση γίνεται πλέον σε αυτό το επίπεδο. Αυτές οι επιλογές δείχνουν την διάθεση των δημιουργών να κάνουν το παιχνίδι πιο γρήγορο, πιο προσβάσιμο και πιο απλό, όμως η χαώδης πληροφορία για τα πάντα, από την τεχνολογία μέχρι το ποια κτίρια είναι διαθέσιμα, πού υπάρχει πειρατεία ή πρώτες ύλες, χαλάει αυτόν τον ρυθμό.

Τα πράγματα δεν είναι καλύτερα στον τομέα των μαχών. Υπάρχουν μερικά νέα στοιχεία τα οποία απλά δεν βγάζουν νόημα. Κάθε πεδίο μάχης έχει τώρα συγκεκριμένα σημεία με πόντους ακριβώς όπως στο Battlefield (!). Αν ο επιτιθέμενος στρατός καταφέρει να ελέγξει το σημείο και τη σημαία για 100 δευτερόλεπτα, κερδίζει. Δηλαδή ακόμα κι αν χάνω τη μάχη αλλά καταφέρω και στείλω μια μονάδα ιππικού στη σημαία όσο ο αντίπαλος έχει την προσοχή του στραμμένη αλλού, μπορώ να κερδίσω. Αν καταφέρω να το κάνω δηλαδή, αφού ο χειρισμός των μονάδων είναι πιο αδέξιος, αργούν να υπακούσουν στις εντολές, οι φάλαγγες δεν λειτουργούν πάντα, όλες οι μονάδες μαζεύονται σε μπουλούκια και ρίχνουν βρωμόξυλο, αγνοώντας λίγο πολύ τους σχηματισμούς... Όλα αυτά σε συνδυασμό με το ότι υπάρχουν πολύ περισσότερες «δυνάμεις» για τους στρατηγούς κατά τη διάρκεια της μάχης, το κάνει λίγο περισσότερο σαν StarCraft και λίγο λιγότερο σαν Total War. Όσον αφορά την ΑΙ, η οποία υποτίθεται και αυτή θα ήταν η καλύτερη της σειράς, απλά κάντε μια γύρα στο Youtube και θα γελάσετε με τη ψυχή σας για το πόσο άσχετη -μάλλον ανύπαρκτη μερικές φορές- είναι. Δεν το περίμενα αυτό από παιχνίδι της Creative Assembly.

Στο θέμα multiplayer, τα βήματα μπροστά είναι σαφώς λιγότερα από τα βήματα πίσω. Το avatar mode του Shogun 2, όπως προαναφέρθηκε, απλά αφαιρέθηκε χωρίς κανέναν λόγο. Αυτό που μένει θα μπορούσαμε να το έχουμε δει και από την εποχή του πρώτου Rome. Custom μάχες online, οι οποίες έτρεχαν, τουλάχιστον για μένα, σχετικά καλά, χωρίς lag (αν και μερικές φορές με κολληματάκια στην αναγνώριση ενεργών παιχνιδιών), αλλά με τα ίδια τεχνικά προβλήματα στα γραφικά (εξαφάνιση στρατών, ανώμαλο animation) και στην απόδοση, τα οποία δυστυχώς κάνουν την εμφάνισή τους στις μάχες. Ένα τουλάχιστον θετικό των γρηγορότερων και μικρότερων σε διάρκεια μαχών του Rome 2 σε σχέση με τα παλιότερα παιχνίδια, είναι ότι αυτή τη φορά η προσοχή των παικτών μπορεί να είναι πιο εστιασμένη στην μάχη. Είναι ίσως καταλληλότερη -ίσως πιο casual;- φόρμουλα για multiplayer. Αυτό που θεωρητικά θα μπορούσε να σώσει την κατάσταση περισσότερο είναι το online και local co-op campaign, το οποίο δυστυχώς έχει τα προβλήματα του singleplayer, με πρώτο και καλύτερο τον άπειρο χρόνο που παίρνει η ΑΙ να παίξει τους δικούς της γύρους.

Ένα παράδειγμα της ανύπαρκτης λογικής του παιχνιδιού: γιατί να έχεις στόλους όταν μπορείς να περάσεις τους ισχυρότερους στρατούς σου στη θάλασσα, όπου είναι το ίδιο δυνατοί;

Ένα παράδειγμα της ανύπαρκτης λογικής του παιχνιδιού: γιατί να έχεις στόλους όταν μπορείς να περάσεις τους ισχυρότερους στρατούς σου στη θάλασσα, όπου είναι το ίδιο δυνατοί;

Και για να μην πολυλογούμε, ίσως να μην φταίει τόσο η Creative Assembly για το φιάσκο που λέγεται Total War: Rome 2 την μέρα κυκλοφορίας. Όπως όλα δείχνουν, η εκδότρια Sega πίεσε το στούντιο να «τελειώσει» το παιχνίδι νωρίτερα για να προλάβει την κυκλοφορία των νέων κονσολών και να κάνει μια αρπαχτή με τις προπαραγγελίες και αυτούς που θα το αγόραζαν νωρίς σκεφτόμενοι με νοσταλγία το πρώτο Rome. Τί γίνεται όμως όταν το παιχνίδι έχει υποσχεθεί τόσα πολλά αλλά αποτυγχάνει σε τόσα επίπεδα, ή τουλάχιστον δεν είναι έτοιμο για κυκλοφορία; Κάποιες ατέλειες μπορεί να διορθωθούν με τα εβδομαδιαία patch που ήδη έχουν ξεκινήσει, όμως είναι αυτά αρκετά για να φτιάξουν την κατάσταση; Και, τελικά, αυτά πρέπει να περιμένουμε; Όταν σε κάθε δεύτερη κυκλοφορία, όπως στο Empire για παράδειγμα, βλέπουμε τα ίδια λάθη, αλλά δεν γίνεται προσπάθεια να μην επαναληφθούν στο επόμενο παιχνίδι, πώς μπορούμε να ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο από εδώ και πέρα; Επιπλέον, τα νέα στοιχεία που δηλώνουν μια κάποια διάθεση της Creative Assembly, ήρθαν για να μείνουν; Γιατί, δεν λέω, αν υλοποιηθούν σωστά μπορεί και να έχουμε ένα ενδιαφέρον παιχνίδι στα χέρια μας. Όμως όπως είναι τώρα, όλα καταρρέουν, ασύνδετα και θαρρείς χωρίς σκοπό.

Δυστυχώς, σε τελική ανάλυση, πιστεύω πως οι υποσχέσεις για βελτίωση δεν θα αναιρέσουν το σημαντικότερο, δηλαδή ότι αυτοί που υποστήριξαν το Rome 2 τώρα -και όχι όταν το παιχνίδι θα πωλείται σε εξευτιλιστικές τιμές στο Steam- σε καμία περίπτωση δεν αντιμετωπίστηκαν με τον σεβασμό που τους αρμόζει. Το παιχνίδι δεν είναι τελείως χάλια, ήθελα να το παίξω και να προχωρήσω παρά τα προβλήματά του. Το διασκέδασα. Όμως αυτό περιμένουμε από το Rome 2; Να μην είναι τελείως χάλια; Νομίζω όχι. Μέχρι πότε λοιπόν, Creative Assembly και Sega, δεν θα μαθαίνετε από τα λάθη σας;

  • Ελληνικές πόλεις, και μάλιστα διαφοροποιημένες μεταξύ τους
  • Όμορφος χάρτης
  • Ενδιαφέρουσες αλλαγές στο interface και απλοποιήσεις στη διαχείριση στρατών...
  • ...όμως δίνει την αίσθηση της αλλαγής απλά για την αλλαγή ή για κάποιο αδιευκρίνιστο κοινό
  • Αχρείαστες αλλαγές στη λογική των μαχών - γιατί να γίνουν πιο casual;
  • Πολλά και σοβαρά bugs (η εισαγωγή είναι αδύνατον να ολοκληρωθεί)
  • Τεχνικά προβλήματα που κάνουν το παιχνίδι πολύ πιο βαρύ απ’ ότι έπρεπε να είναι
  • Προβληματική και μερικές φορές ανύπαρκτη ΑΙ
  • Μετά το Shogun 2 περιμέναμε περισσότερα... πολλά περισσότερα
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 6.0

ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ:PC
ΑΝΑΠΤΥΞΗ:Creative Assembly
ΕΚΔΟΣΗ:Sega
ΔΙΑΘΕΣΗ:Zegetron
ΕΙΔΟΣ:Στρατηγικής
ΠΑΙΚΤΕΣ:Singleplayer, multiplayer
ΕΠΙΣΗΜΟ SITE:http://www.totalwar.com/en_us/rome2
HM. ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ:3/9/2013
PEGI:16