Και μετά το The Fight ήρθε η ώρα να μπει στο δισκάκι του tray λοιπόν το The Shoot, το πρώτο on-rails shooter του Move. Όπα φίλε κάτσε, τι ακριβώς είναι το on-rails shooter; Μα βρε παιδιά, δεν έχετε παίξει κάποιο από τα πάμπολα FPS του Wii, όπως το Dead Space Extraction ή τα Resident Evil Chronicles; Από εκείνα που ο παίκτης κινείται σε ένα standard μονοπάτι, χωρίς να έχει το δικαίωμα να παρεκκλίνει και το μόνο που έχει να κάνει είναι να στοχεύχει και να πυροβολά ασταμάτητα τους αντιπάλους του. Βέβαια, αντίθετα με αυτά τα παιχνίδια του Wii που στέκονται με αξιοπρέπεια ανάμεσα σε τόσο shovelware, το The Shoot με το ζόρι εντυπωσιάζει με βάση αυτό που η Sony το ήθελε να είναι.
Λοιπόν λοιπόν, δεν εννοώ ότι ο παιχνίδι είναι κακό (κοιτάω στα μάτια το The Fight), προβληματικό όσον αφορά την απόκριση (το Move δουλεύει αρκετά καλά χωρίς φανφάρες τελειότητας) ή καθόλου διασκεδαστικό. Ίσα ίσα, όσο έπαιξα μαζί του πέρασα πολύ καλά, και εγώ και οι φίλοι μου, απλά το γεγονός ότι πουλιέται στα καταστήματα, μερικά ράφια μακριά από παιχνίδια όπως το GT5 ή το AC Brotherhood το αδικεί παράφορα. Ειλικρινά πιστεύω πως αν το παιχνιδάκι το διακινούσαν μέσω του PSN και κόστιζε ακόμα και 10€ θα μας απασχολούσε πολύ πολύ περισσότερο. Μπορώ να φανταστώ γιατί επέλεξαν το πρώτο, αφού το The Shoot φαντάζει αρκετά casual ώστε να το αγοράσει κάποιος που δεν ασχολείται ιδιαίτερα με το gaming μαζί με το ίδιο το Move, αλλά όσον αφορά το υπόλοιπο κοινό, το παιχνίδι χάθηκε κάπου μες το χαμό του φθινοπώρου.
Βέβαια, στα παραπάνω να συνοπολογίσετε το γεγονός πως και το ίδιο το gameplay του παιχνιδιού δεν είναι κάτι το εξαιρετικά πρωτοποριακό: αναλαμβάνεις έναν wanna-be υπερτύπο που πυροβολά ότι κινείται σε blockbusters και το μόνο που έχεις να κάνεις είναι ακριβώς αυτό: να πυροβολάς (σχεδόν) ότι κινείται σε πέντε διαφορετικές ταινίες, με τέσσερις σκηνές η καθεμία. Και είναι τόσο απλό, στα όρια το απλοϊκού, όσο δείχνει. Οι περισσότεροι εχθροί στις ταινίες «πέφτουν» με μία και μόνο σφαίρα, αν και σε διάφορα επίπεδα θα εμφανιστούν ζόμπι, ρομπότ και λοιπά που είτε χρειάζονται παραπάνω σφαίρες, είτε headshots είτε χτύπημα σε συγκεκριμένα σημεία για να εξαφανιστούν.
Όσους περισσότερους εχθρούς χτυπήσεις, τόσους περισσότερους πόντους κερδίζεις και τόσο παραπάνω σε λατρεύει ο σκηνοθέτης. Ο οποίος σκηνοθέτης εδώ που τα λέμε είναι πρακτικά κάτι αντίστοιχο της «ζωής» στα υπόλοιπα παιχνίδια αφού σε προσκυνά άμα κάνεις super-duper-wow combo χτυπώντας 30 κακιασμένους μαφιόζους τον έναν μετά τον άλλον χωρίς να αστοχήσεις και αντίστοιχα σταματά εντελώς τη σκηνή άμα σε πιάσουν πολλές σφαίρες. Φυσικά υπάρχουν περιορισμένες λήψεις της ίδια σκηνής (ανάλογα με το επίπεδο) οπότε άμα αυτό συμβεί αρκετές φορές το αδίστακτο Game Over θα κάνει αισθητή την παρουσία του, πετάγοντας σε στο κεντρικό μενού.
Και ιδού η απορία: πώς στο καλό μπορώ να αποφύγω τις σφαίρες ρε person αφού μιλάμε για on-rail shooter; Καλή ερώτηση φίλε που διαβάζεις το κείμενο. Και ακόμα καλύτερη η σκέψη της Cohort να θέσει σε εφαρμογή τους επιπλέον αισθητήρες του Move, αφού, στην περίπτωση που σε πυροβολήσουν μπορείς με το χειριστήριο να προσομοιώσεις τις κινήσεις του σώματος και να κάνεις lean ή και να σκύψεις. Και δεν είναι μόνο αυτό, άμα το’ χεις το στιλάκι και σκοτώνεις κόσμο με αυτό που λέμε “elegance” για πολλή ώρα, ξεκλειδώνονται power-ups (τρία για την ακρίβεια). Προσωπικά με εντυπωσίασε το showtime που απαιτεί μία πιο εντυπωσιακή κίνηση από πλευράς του παίκτη: ή θα κάνει στροφή επί τον άξονα του, ή θα κάνει πως πετάει λάσο με το χειριστήριο για να ενεργοποιηθεί ένα slow-mo στο παιχνίδι.
Όμως τα ωραία του The Shoot σταματούν κάπου εδώ. Μπορεί τα παραπάνω να φαίνονται διασκεδαστικά και να πλαισιώνονται από αξιοπρεπή cel-shaded γραφικά και ήχο που ταιριάζει γάντι στο στιλάκι του παιχνιδιού, αλλά φανταστείτε: πέντε μόλις ταινίες με τέσσερις σκηνές η καθεμία – μιλάμε για πέντε ώρες παιχνιδιού αν κυνηγάτε high-score και πολύ λιγότερο αν απλά θέλετε απλά να το τερματίσετε. Τα περιβάλλοντα των ταινιών δεν είναι τόσο πολύπλοκα ώστε άμα ξαναπαίξετε να μη θυμάστε τίποτε (μάλλον θα θυμάστε τα πάντα), οπότε replayability=0. Βεβαια, υπάρχουν και κάτι challenges, τα οποία είναι απίστευτα βαρετά. Όσο παίζετε τις ταινίες υπάρχουν μερικά posters, τα οποία, αν τα πυροβολήσετε ξεκλειδώνονται . Από εκεί μεταμορφώνονται σε κομμάτια puzzle μίας μεγαλύτερης αφίσας, η οποία, όταν συμπληρωθεί… δε θα σας κάνει να νιώσετε τίποτα, καθόλου σπουδαίος. Και επιπλέον, το The Shoot με την έλλειψη story, διαλόγων και λοιπά, δεν έχει κάτι να κρατάει τον παίκτη, πέρα βέβαια από το mindless fun.
Αυτό είναι λοιπό το The Shoot. Ένα παιχνίδι αρκετά διασκεδαστικό, που όμως μετά από λίγη ώρα τελειώνει άδοξα χωρίς να σου δίνει κίνητρο να ξαναασχοληθείς μαζί του. Δεν είναι ότι στο πολύ λίγο που διαρκεί δε θα διασκεδάσεις μαζί του, απλά για 39.99€ αγοράζεις κάτι πολύ καλύτερο. Το παιχνίδι είναι σαφώς αδικημένο που δεν βγήκε στο PSN, και αυτό το καταλαβαίνεις όταν πιάσεις τον εαυτό σου να χαμογελά που οι χάρτινοι αντίπαλοί σου πέφτουν ο ένας μετά τον άλλον.
+ Διασκεδαστικό
+ Αξιοπρεπή γραφικά και ήχος– Πολύ μικρό
– Mindless fun χωρίς πολλά πολλά
– Ακριβό για αυτό που είναιBΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 6.5
Πλατφόρμα: PS3
Έκδοση: Sony
Ανάπτυξη: Cohort Studios
Διάθεση: Sony Hellas
Είδος: On-rails shooter
Παίκτες: Single-player, multiplayer
Επίσημο Site: http://us.playstation.com/games-and-media/games/the-shoot-ps3.html
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 29/10/2010
PEGI: 12