Όταν η Sony παρουσίασε τα πρώτα παιχνίδια του Move, το The Fight φαινόταν από τα πιο ενδιαφέροντα. Σκοτεινή ατμόσφαιρα, ξύλο, ψύγματα από Fight Club γενικά. Και έρχεται ο καιρός που το αγοράζετε και το βάζετε στο tray της κονσόλας, και το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό είναι: “θα μπορούσα άραγε να το αλλάξω με κάποιο άλλο παιχνίδι;” Γιατί, κακά τα ψέματα, το παιχνίδι είναι το λιγότερο, απαίσιο. Και πραγματικά δε μπορώ να καταλάβω ποιος εκεί πέρα στη Sony έδωσε το ΟΚ για να κυκλοφορήσει αυτό το πράγμα, ενώ συνυπολογίστε το γεγονός πως δεν είναι launch τίτλος με δικαιολογημένα προβλήματα.
Εν πάσει περιπτώσει, ας πάρω τα πράγματα από την αρχή. Το The Fight με το που μπαίνει το δισκάκι σε καλωσορίζει με μια πολύ πολύ μέτρια hip-hop μουσική (δείγμα προχειρότητας νο.1) – τόσο μέτρια που αν τυχόν βρείτε τον εαυτό σας να ψήνεται να παίξει ξύλο ακούγοντας την, μόλις φανερώσατε ότι δεν έχετε παίξει παιχνίδια επιπέδου Mortal Kombat κλπ, παιχνίδια με πιο «σκοτεινή» διάθεση ξύλου. Και στην πορεία όμως ο τίτλος δεν εμπνέει γενικά τόσο με τη μουσική του υπόκρουση, όσο και με τα εφέ από το ξυλίκι, οπότε κανείς δε μπορεί να πει ότι μιλάμε απλά για ένα «άντε-ας-το-προσπεράσω» ξενέρωμα. Τόσο αδιάφορα είναι και τα γραφικά, με το γκρι και το μαύρο να παλεύουν για το ποιος θα κυριαρχήσει. Δεν ξέρω αν μιλάμε για έλλειψη φαντασίας ή όχι, αλλά το The Fight καταντά κουραστικό μετά από λίγο.
Συνεχίζοντας, υποθέτουμε πως παίζεις για πρώτη φορά. Βλέπεις κάποιον οικείο να σε έχει βάλει στη γωνία μιας παρακμιακής παράγκας (προσπαθεί να σε μάθει να βαράς ο άνθρωπος ντε) ο κάποτε πανίσχυρος, αλλά τώρα πανάχρηστος δάσκαλος που παρεπιπτόντως τον υποδύεται ο τύπος που παίζει στο Machete. Συγνώμη φίλε, αλλά ηθοποιός δε λέγεσαι. Το μόνο που κατάφερες στο παιχνίδι είναι να με κάνεις να ψάχνω το κουμπί του skip να ξεμπερδεύω μαζί σου. Πραγματικά οι διάλογοι μαζί του δεν προσφέρουν τίποτα. Mπορεί μέσω αυτών να καλείσαι να μάθεις τις κινήσεις, αλλά είναι τόσο μα τόσο βαρετός ο τρόπος που γίνεται αυτό, που τελικά καταλήγεις ναχαζεύεις περισσότερο την ανάλυση των βίντεο παρά τον ίδιο.
Και τι κινήσεις εδώ που τα λέμε, ή το ‘χεις το ξύλο μέσα σου, ή δεν το ’χεις. Δε θα μάθεις να κάνεις σωστό uppercut με το Move, ούτε πως γίνεται η σωστή άμυνα κρατώντας το Dualshock. Και για να μη χαθείτε, στην περίπτωση που δεν έχετε δύο Moves μπορείτε να παίξετε το παιχνιδάκι με ένα Move και ένα Dualshock, όσο παράξενο και αν είναι (και εδώ που τα λέμε είναι τόσο παράξενο, που καταντά εκνευριστικό στην πράξη, αφού το Dualshock είναι πρακτικώς άχρηστο στις μάχες). Και που έλεγα, δεν πρόκειται να μάθεις κάποιες standard κινήσεις στο The Fight, παρόλο που όσο προχωράς τόσο πιο πολλά υποτιθέμενα combos θα μαθεις: στο τέλος θα καταλήξεις να παλεύεις με τα πολύ βασικά.
Και άντε ξέρεις και από μόνος σου κάποιες κινήσεις καλές (φαντασία να έχει κανείς…). Η απόκριση του Move στο παιχνίδι είναι απόλυτα τραγική, και δε σηκώνω κουβέντα γι’αυτό. Από τη στγμή που υπάρχει το Gladiator’s Duel στο Sports Champions, δεν υπάρχει καμιά απολύτως δικαιολογία για την πραγματικά απαίσια απόκριση του χειριστηρίου. Οι μπουνιές εκτοξεύονται όποτε θυμούνται, αυτό έχει σαν αποτέλεσμα εσείς να προσπαθείτε να βαρέσετε το κεφάλι του αντιπάλου και αντ’ αυτού να βλέπετε το χέρι σας να φεύγει προς το θώρακα, αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το AI να κοντεύει να σας διαλύσει (γιατί πανάθεμα το, είναι καλό) και εσείς να προσπαθείτε να πάρετε διαφορετικές θέσεις σε σχέση με το PS Eye και ούτω καθεξής.
Και να έλεγα ότι οι καημένοι οι developers δεν προσπάθησαν να κάνουν το παιχνιδάκι πιο ενδιαφέρον; Και επιλογές για δημιουργία χαρακτήρα έβαλαν (παρόλο που είναι περιορισμένες), και head-tracking έβαλαν (παρόλο που πρωί-μεσημέρι-βράδυ το παιχνίδι θα σου πετάξει πως είναι “terrible”) και stamina έβαλαν (παρόλο που σε συνδυασμό με την καταστροφική απόκριση, καταλαβαίνετε για τι νεύρα μιλάμε). Τελικά δεν τα κατάφεραν. Φυσικά για story ούτε λόγος, απλά ξύλο. Κάτι από το οποίο πάσχουν πολλά fighting games της εποχής μας, οπότε δεν είναι ιδιαίτερα ενοχλητικό. Το θέμα όμως είναι ότι πέρα από όλα αυτά, ο πυρήνας του gameplay του The Fight εξακολουθεί να μπάζει από παντού.
Φυσικά υπάρχει και εκείνο το multiplayer που ίσως μερικοί να το βρουν πιο διασκεδαστικό από το single για τον απλούστατο λόγο ότι, όποιο πρόβλημα και αν έχετε εσείς, κατά πάσα πιθανότητα θα έχει και ο αντίπαλος, οπότε τα πράγματα φαντάζουν λίγο πιο αισιόδοξα. Το παιχνίδι δεν ταλαιπωρείται από πάσης φύσεως τεχνικά προβλήματα, συνεπώς, αν αντέξετε την απόκριση του Μove καλύτερα στο multi παρά στο single.
Κλείνοντας, ένα θα σας πω: μην πάρετε το The Fight ακόμα και αν σας περισσεύουν λεφτά. Αν συμβαίνει αυτό, υπάρχουν τόσα φιλανθρωπικά ιδρύματα που τα χρειάζονται, όχι η Sony.
+ Φιλότιμες προσπάθειες για καλύτερο gameplay από πλευράς developers
+ Είναι μπόλικο αν τύχει και σας αρέσει– Τραγική Απόκριση
– Βαρετά γραφικά
– Σπάνια λειτουργεί κάτι όπως πρέπει
– Απαιτεί δύο Move για να παιχτεί σωστά, το Dualshock είναι σχεδόν άχρηστοΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 4.0
Πλατφόρμα: PS3
Έκδοση: Sony
Ανάπτυξη: ColdWood Interactive
Διάθεση: Sony Hellas
Είδος: Ξύλο
Παίκτες: Single-player, multiplayer
Επίσημο Site: http://us.playstation.com/games-and-media/games/the-fight-lights-out-ps3.html
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 5/11/2010
PEGI: 16