The Elder Scrolls V: Skyrim Review

, Τρίτη 22 Νοέμβριος 2011 0  

Το ξέρω ότι το θέλετε, ότι περιμένατε αρκετό καιρό να το διαβάσετε το review του Skyrim. Και για να σας πω την πλήρη αλήθεια, και εγώ ήθελα να το γράψω, να αναπτύξω τις σκέψεις μου πάνω στο παιχνίδι. Αλλά συγχωρέστε με τον δύσμοιρο, δεν είναι εύκολο να ξεκόψει κανείς χρόνο από αυτόν τον εθισμό. Όταν ανοίγεις τον υπολογιστή και βλέπεις το εικονίδιο, απλά θες να κάνεις διπλό κλικ, αγνοώντας όλα τα άλλα. Και υποθέτω ότι, όταν κανείς γυρνάει σπίτι του και βλέπει την κονσόλα με το δισκάκι μέσα, απλά θελει να κάνει το χειριστήριο ένα με τα χέρια του. Γιατί πολύ απλά, η Bethesda θα είχε θέμα αν ένα παιχνίδι της δεν σε απορροφούσε πλήρως στον κόσμο του. Και το Elder Scrolls V: Skyrim τα καταφέρνει πρίμα.

Θα το παραδεχτώ, ναι, είχα κάποιες προκαταλήψεις για το παιχνίδι. Όχι ότι δε θα μου άρεσε, όχι, για κανένα λόγο. Απλά μετά το φιάσκο με τα (ίδια) σενάρια των Oblivion και Fallout 3, την πλήρη απουσία του πλούσιου lore της σειράς από τον προηγούμενο τίτλο, καθώς και το γεγονός ότι το Fallout εισήγαγε κάποια στοιχεία αρκετά διαφορετικά απ’ ότι μας είχε συνηθίσει η εταιρία, με έκαναν να φοβάμαι ότι το Skyrim θα αποστασιοποιούταν σαν τίτλος από τα προηγούμενα Elder Scrolls. Δηλαδή απλά θα χρησιμοποιούσε κάποια θεμελιώδη στοιχεία του franchise σα βάση και από εκεί, το παιχνίδι θα αναπτύσσοταν με αρκετά διαφορετική λογική.

Ευτυχώς, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Το Skyrim, παρότι αρκετά διαφορετικό σε αρκετά σημεία, παραμένει ένας απόγονος της... δυναστείας των Elder Scrolls, σαφώς εξελιγμένος όμως για να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις και στα γούστα που κυριαρχούν στην εποχή μας. Τώρα μπορεί να μου πει κάποιος ότι όταν παιχνίδια τύπου CoD: MW3 μεσουρανούν, και κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου θετικό για ένα RPG. Κάνει λάθος όμως για τον εξής λόγο: μετά την απίστευτη επιτυχία του Oblivion και την εντύπωση που άφησε στις αρχές της γενιάς, ο κόσμος ήξερε ακριβώς τι ήθελε από ένα νέο Elder Scrolls, σε σύγκριση πάντα με αυτό που είχε ήδη παίξει. Και η μαγεία του Skyrim είναι ότι προσφέρει ακριβώς αυτό.

Οι μάχες με τους δράκους είναι από τις πιο απολαυστικές εμπειρίες που έχετε ζήσει σε RPG.

Στα του σεναρίου, λοιπόν, μετά την κρίση που ζήσαμε κατά τα γεγονότα του Oblivion, η περιοχή του Skyrim μαστίζεται από έναν εμφύλιο μεταξύ των ντόπιων κατοίκων του, των Nords. Mερικοί από αυτούς θέλουν να ανεξαρτητοποιηθούν από την αυτοκρατορία και άλλοι ισχυρίζονται πως η τωρινή κατάσταση είναι πιο συμφέρουσα για την επαρχία. Μέσα σε όλη αυτή την αναμπουμπούλα, και ενώ ο πόλεμος μαίνεται, κάνουν την εμφάνισή τους οι δράκοι, μια «φυλή» που είχε αιώνες τώρα εξαφανιστεί από τον κόσμο της Tamriel, και όλοι αναρωτιούνται, γιατί τώρα. Ο ήρωας ανακαλύπτει τυχαία πως είναι ίσως ο τελευταίος με την ιδιότητα του Dragonborn, την ιδιότητα δηλαδή να καταλαβαίνει τη γλώσσα των δράκων. Έχοντας αυτή τη δύναμη επιχειρεί μια αντεπίθεση στα μυστηριώδη αυτά πλάσματα, γιατί ειδάλλως, όπως προέβλεψαν οι Elder Scrolls, θα καταστρέψουν τον κόσμο.

Ναι, τώρα που το ξαναβλέπω το σενάριο μοιάζει ελαφρώς απλοϊκό, αλλά όταν το ζεις μέσα στο παιχνίδι τα πράγματα ειναι διαφορετικά. Πρώτα απ’όλα, υπάρχει τρομερό παρασκήνιο πίσω από όλα αυτά: ο πόλεμος μεταξύ των Aldmers και των Imperials, το White Gold Concordat, η σύναψη ειρήνης μεταξύ των δύο που πρακτικά ήταν η αφορμή για τον εμφύλιο στο Skyrim, ο ίδιος ο εμφύλιος με τις προσωπικές φιολοδοξίες και το τεράστιο δίλημμα που σου θέτει, και εν τέλη οι δράκοι, που συνδέονται με πάρα πολλά γεγονότα μέσα στον κόσμο των Elder Scrolls. Σε γενικές γραμμές η Bethesda δε σκυλοβαρέθηκε να γράψει ένα lore στιβαρό και ενήλικο όπως είχε κάνει με το Oblivion. Αντ’ αυτού, είναι τόσες οι νέες πληροφορίες που πρέπει να ψάξει και να μάθει ο παίκτης πριν καταλάβει τι γίνεται πλήρως, που μιλάμε για αρκετές ώρες διαλόγων και διαβάσματος βιβλίων.

Και δεν είναι μόνο η κύρια αποστολή που συνοδεύεται από μπόλικο info. Το ίδιο συμβαίνει και με τα υπόλοιπα Guilds που μπορεί να γίνει μέλος ο παίκτης (ναι, η Dark Brotherhood επιστρέφε). Tα υπόλοιπα μέλη των φατριών αυτών δίνουν ενδιαφέρουσες πληροφορίες, που συνθέτουν έναν πολύ σύνθετο κόσμο, ενήλικο και με μεράκι. Κάτι που γίνεται φανερό καθώς ασχολείσαι περισσότερο με τις αποστολές που σου ανατίθενται. Μπορεί συνολικά να είναι λιγότερες από το Oblivion ή το Morrowind, αλλά έχουν περισσότερο βάθος, οι διάλογοι είναι πιο καλογραμμένοι και συνολικά είναι πιο ενδιαφέρουσες. Δεν είναι δα συχνό το φαινόμενο σε παιχνίδια να νιώθεις «λίγος» μπροστά στις κινητήριες δυνάμεις του εκάστοτε κόσμου – και στο Skyrim νιώθετε αρκετά μόνοι και απροστάτευτοι (σαφής επιρροή από τα Demon’s/Dark Souls).

Ναι, η Dark Brotherhood επιστρέφει.

Τέρμα πια το «καθάρισε ένα dungeon, βρες το amulet και έλα να σε προάγω». Οι αποστολές που προχωράνε την ιστορία του κάθε guild, πέρα από τεράστιες, είναι και πιο ρεαλιστικές τρόπον τινά, με ίντρικες που πρέπει να λήξουν, με αιματοχυσία ή χωρίς και δολοπλοκίες που απειλούν να καταστρέψουν κάτι παραπάνω από λίγο χρυσό. Πραγματικά, αν μου έλεγε κάποιος ότι οι αποστολές του Skyrim κάλλιστα θα μπορούσαν να περιγράψουν μια καλή νουβέλα, θα του απαντούσα, γιατί όχι; Αλλά ακόμα και οι αποστολές που κατατάσσονται στην κατηγορία των “miscellaneous” και δεν έχουν κάποιο σπουδαίο αντίκτυπο στο παιχνίδι δηλαδή, είναι δικαιολογημένες, τόσο, που τελικά θες να τις υλοποιήσεις, όχι για την ανταμοιβή (που είναι δίκαια και ανάλογη της προσπάθειας), αλλά για ικανοποιηθείς ακούγοντας να λένε «Your Parents must be proud».

Όλα αυτά συμβαίνουν (πού αλλού;) στο Skyrim, τη βορειότερη επαρχία της Tamriel – έναν κρύο, αφιλόξενο κόσμο γεμάτο με μνημεία από τους Dwarves, μια αρχαία φυλή, σπηλιές με τέρατα και οχηρά γεμάτα με ληστές, αντάρτες και νεκροζώντανους. Εχθρούς γενικά που δεν τους αρέσει η ύπαρξη του παίκτη και συνεπώς θέλουν να τον εξολοθρεύσουν. Εχθρούς μοναδικούς, έξυπνα σχεδιασμενους που δεν είναι δύσκολο κανείς να θαυμάσει την οργάνωση και την τοποθέτηση τους μέσα στο κόσμο του παιχνιδιού. Με αποκορύφωμα φυσικά τις μάχες με τους δράκους, που χρειάζονται μια σύνθεση από τις δυνάμεις του παίκτη ώστε να έχουν θετικό αποτέλεσμα – μη γελιέστε όμως, είναι από τις πιο απολαυστικές εμπειρίες που έχετε ζήσει σε RPG.

Το μεγαλύτερο ατού του κόσμου του Skyrim πάντως είναι το συναίσθημα που απλόχερα δίνει. Το γκρίζο του αέναου χειμώνα είναι καταθλιπτικό, αρκετά ώστε να σε μελαγχολεί, όχι τόσο όμως ώστε να σε πνίγει. Οι πόλεις και οι οικισμοί, με τη μοναδική αρχιτεκτονική, έχουν το καθένα μια ξεχωριστή ομορφιά, κάτι ιδιαίτερα δύσκολο αν σκεφτείτε ότι το Skyrim απαρτίζεται σχεδόν μόνο από τεράστιες βουνοκορφές, χωρίς να έχει τη γεωγραφική ποικιλία του Cyrodill ή του Vvanderfell. Τα dungeons, σκοτεινά και απόκρυφα με τη σειρά τους, προκαλούν τον εξερευνητή να ψάξει κάθε σπιθαμή, προσέχοντας παράλληλα μην παραπέσει σε κάποια από τις ύπουλες και θανατηφόρες παγίδες τους. Ένας πανέμορφος κόσμος συνολικά, που απλά απαιτεί να τον προσέξεις.

Το μεγαλύτερο ατού του κόσμου του Skyrim είναι το συναίσθημα που απλόχερα προσφέρει.

Για να επιβιώσει κανείς σε αυτόν τον αφιλόξενο κόσμο πρέπει να έχει, πέρα από υπομονή, και τις κατάλληλες δυνατότητες. Όπως και να θέλει να κινηθεί ο παίκτης, το Skyrim τον αφήνει με περισσή ελευθερία. Το απαρχαιωμένο σύστημα των Major και Minor Skills έχει πεταχθεί στο καλάθι των αχρήστων. Πλέον οποιοδήποτε skill και να ανεβάσεις, το βήμα προς το level-up το έκανες. Κάτι που θεωρώ απόλυτα απελευθερωτικό. Κανείς δεν είναι σε θέση να σου στερήσει το δικαίωμα να προσαρμόσεις το gameplay όποτε και όπως το θέλεις και η Bethesda το σεβάστηκε και στην τελική το υλοποίησε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Συγκεκριμένα, με την αύξηση του κάθε skill, τόσο αυξάνεται και η επιρροή του – για παράδειγμα, ανεβάζοντας το One Handed τα αντίστοιχα όπλα κάνουν de facto περισσότερη ζημιά στους αντιπάλους. Το συστατικό που πραγματικά απογειώνει το leveling system είναι τα perks. Upgrades, ένα άνα level, που εξασφαλίζουν μια μοναδική ιδιότητα στον παίκτη. Ένα αντίστοιχο, για παράδειγμα, perk στο One Handed είναι τα σπαθιά να μπορούν να χτυπάνε με critical hit μέσα στα όρια μιας λογικής πιθανότητας. Επειδή όμως είναι αδύνατον να αποκτήσει κάποιος όλα τα perks του παιχνιδιού, ο παίκτης έρχεται στο εξής δίλημμα από αρκετά νωρίς: ποιο skill να ενισχύσει; Και πώς θα τον βοηθήσει αυτό αργότερα; Άλλωστε, μέχρι το lv50 είναι δρόμος μακρύς και γι’αυτό ακριβώς το Skyrim απαιτεί πάνω απ’ όλα στρατηγική στο leveling system.

Όσα perks και να πάρετε πάντως, όσα levels και να έχετε ανέβει, τίποτα δε θα σας βοηθήσει αν δεν εξοικειωθείτε πλήρως με το αναβαθμισμένο σύστημα μάχης του παιχνιδιού. Πλέον είναι διαθέσιμο το Dual Wielding με το οποίο μπορείτε στο ένα χέρι να κρατάτε ένα όπλο και στο άλλο ένα ξόρκι ή κάποιο άλλο όπλο. Διπλά σπαθιά λοιπόν, διπλά ξόρκια (ενωμένα σε μια πιο ισχυρή έκδοση) ή ξόρκι και ασπίδα, ή σπαθί και τσεκούρι, ή ότι θελήσετε – μόνο τα τόξα και τα Two Handed όπλα σας περιορίζουν. Το ίδιο το σύστημα μάχης είναι σαφώς καλύτερο από τα περασμένα Elder Scrolls αλλά και πάλι δύσκολα θα πάρει την κορυφή από το Dark Souls.

Έχουν αλλάξει πάρα πολλά πράγματα, σχεδόν πάντα προς το καλύτερο - όπως το animation.

Οι μάχες σώμα με σώμα έχουν γίνει πιο επικίνδυνες, αφού το blocking είναι πιο δύσκολο να πετύχει (θέλει τα αντίστοιχα perks και το ανάλογο επίπεδο για να πιάνει όλα τα hits). Όμως προσθήκες όπως το bashing, να χτυπάτε δηλαδή τον αντίπαλο με την ασπίδα ώστε να ζαλιστεί, ή το να έχει κάποιος στο ένα χέρι ένα σπαθί που μειώνει το Stamina του εχθρού και στο άλλο ένα όπλο που απλά χτυπάει άσχημα, αυξάνουν το ενδιαφέρον και την ένταση της μάχης. Επιπλέον, δύο νέα skills, το Enchanting και το Smithing μπορούν να βελτιώσουν το κάθε όπλο ή πανοπλία, είτε με την προσθήκη κάποιας μαγείας είτε απλά λιμάροντάς το. Συνολικά, δε νομίζω να ενθουσιάστηκα με το πως χειρίζεται το παιχνίδι τέτοιου είδους μάχες, ειδικά μετά τις 80 ώρες παρέας με το Dark Souls.

Από την άλλη πλευρά η μαγεία είναι σαφώς πιο δουλεμένη. Το γεγονός ότι ένα ξόρκι παίρνει τη θέση του όπλου αφαιρώντας παράλληλα τη δυνατότητα να έχετε το combo σπαθί-ξόρκι-ασπίδα αλά Oblivion, μπορεί να ξενίσει στην αρχή, αλλά προχωρώντας στο παιχνίδι γίνεται δεύτερη φύση της μάχης και εν τέλει λειτουργεί άψογα. Άχρηστα και παράλογα ξόρκια, όπως η τηλεμεταφορά, έχουν εξαφανιστεί, αλλά αυτά που έχουν παραμείνει, πέρα από πραγματικά χρήσιμα, είναι και τα αγαπημένα. Έχει τρομερή πλάκα να καλείς ένα Atronach να προκαλέσει χάος σε μια πόλη αφού έχεις σκοτώσει (αχεμ... δολοφονήσει) ένα στόχο. Πέρα από αυτά όμως, με τη βοήθεια του Dual Wielding μπορείς να έχεις το ίδιο ξόρκι και στα δύο χέρια καλώντας μια πιο ισχυρή έκδοση με ελάχιστο επιπρόσθετο κόστος σε Magicka.

Και όντας ο Dragonborn, οι δυνάμεις του ήρωα δε σταματάνε μόνο στα όπλα και τα ξόρκια. Με το που πέσει κάποιος δράκος, ο ήρωας απορροφά την ψυχή του, με την οποία ξεκλειδώνει υπερδυνάμεις υπό την μορφή των Shouts. Υπάρχουν πολλά Shouts, από το να σταματάς τη ροή του χρόνου, μέχρι να καλείς τα πλάσματα της φύσης να σε βοηθήσουν στη μάχη που δίνεις. Κάθε Shout αποτελείται από τρεις λέξεις, τις οποίες όχι μόνο μαθαίνεις ξεχωριστά, αλλά πρέπει να ξεκλειδώσεις και ξεχωριστά. Φυσικά, το σύστημα δε θα είχε νόημα αν μπορούσες οποτεδήποτε να χρησιμοποιήσεις ένα Shout, οπότε έχει ενσωματωθεί ένας μετρητής που μειώνεται ανάλογα με το χρόνο που πέρασε από την προηγούμενη φορά που χρησιμοποίησες μια δύναμη – όσο πιο δυνατό ένα Shout, τόσο πιο ψηλά φτάνει ο μετρητής και συνεπώς, τόσο πιο πολύ αργεί ο παίκτης να την ξαναχρησιμοποιήσει.

Το συστατικό που πραγματικά απογειώνει το leveling system είναι τα perks.

Ωραία όλα αυτά, πώς απεικονίζονται όμως; Όντως, επιβεβαιώνω αυτά που λέγονται ότι το Skyrim δεν κάνει το άλμα στα γραφικά που έκανε το Oblivion από το Morrowind. Αλλά υπάρχουν πολλοί λόγοι που συμβαίνει αυτό. Πρώτον το Skyrim είναι το πρώτο μεγάλο Elder Scrolls που βγαίνει κατά τη διάρκεια της ίδιας γενιάς, και όσοι ξεσπαθώσουν ότι η σειρά «ανήκει» στους υπολογιστές - και εκεί τουλάχιστον το παιχνίδι θα έπρεπε να έχει πιο ανεπτυγμένα γραφικά - τότε θα πρέπει σιγά σιγά να καταλάβουν πως οι κονσόλες είναι οι ηγέτες της βιομηχανίας αυτή τη στιγμή και φυσικό είναι (σχεδόν) όλες οι εταιρίες να κινούνται με βάση αυτές - αλλά αυτό το θέμα δεν αφορά το παρόν κείμενο. Το θέμα είναι ότι το ίδιο συμβαίνει και με το Interface, που είναι κομμένο και ραμμένο για τα μέτρα των χειριστηρίων, αλλά αρκετά δύστροπο για τα δεδομένα του ποντικιού/πληκτρολογίου. Βέβαια, η πλοήγηση στα μενού του παιχνιδιού μαθαίνεται εύκολα μέσω του WASD, αλλά θα μπορούσε να είχε γίνει καλύτερη δουλειά, σαφώς.

Έχοντας αυτά τα δεδομένα, το Skyrim είναι πάντως όμορφο. Επηρεασμένη από τα mods που βγήκαν για το Oblivion, η Bethesda έχει ενσωματώσει στο νέο της παιχνίδι ένα κάρο αισθητικές βελτιώσεις και αλλαγές. Πανέμορφοι ουρανοί, φωτοσκιάσεις στο περιβάλλον που θα τις αποκαλούσα ακόμα και θεσπέσιες και διάφορες άλλες βελτιώσεις που τις παρατηρεί κανείς με τον καιρό. Εννοείται βέβαια, πως το παιχνίδι δεν είναι απλά ένα Oblivion με κάποιες διορθωτικές αλλαγές, αφού έχουν αλλάξει πάρα πολλά πράγματα, σχεδόν πάντα προς το καλύτερο. Από το animation των εχθρών μέχρι το σχεδιασμό των όπλων και από τα εφέ της μαγείας μέχρι τη μεγαλοπρέπεια των δράκων – απλά πανέμορφη.

Δεν ενθουσιάστηκα με το πως χειρίζεται το παιχνίδι τις μάχες σώμα-με-σώμα.

Αυτό όμως που είναι πραγματικά συγκλονιστικό είναι ο ήχος του παιχνιδιού – μια εμπειρία από μόνος του. Ο γνωστός πια Jeremy Soul έχει συνθέσει ένα εξαιρετικό soundtrack (που απαρτίζεται από τέσσερα CDs παρακαλώ) που συντροφεύει μοναδικά κάθε στιγμή μες το παιχνίδι. Όντως, η ανατριχίλα του να πολεμάς δράκο για πρώτη φορά είναι κάτι που λίγα παιχνίδια μπορούν να προσφέρουν, και το Skyrim το πετυχαίνει κατά ένα μεγάλο μέρος εξαιτίας του ήχου. Γιατί, πέρα από την υπέροχη μουσική υπόκρουση, οι ήχοι του περιβάλλοντος, συμπεριλαμβανομένων και των κραυγών των πλασμάτων, είναι απίστευτα ρεαλιστικοί. Και σα να μην έφτανε αυτό, η Bethesda τήρησε την υπόσχεσή της περί ποικιλίας στους voice actors. Δεν έχει κάθε χαρακτήρας βέβαια μοναδική φωνή, αλλά υπάρχει μια αξιοσέβαστη διαφορετικότητα στην πλειοψηφία των χαρακτήρων. Για να μη σχολιάσω την ύπαρξη χολιγουντιανών ταλέντων όπως ο Max von Sydow.

Κλείνοντας, “υπολογιστάκηδες” ή μη, φίλοι των RPGs ή μη, όλοι θα παραδεχτούν (όσοι ασχοληθούν σοβαρά βέβαια) ότι το Elder Scrolls V: Skyrim είναι ένας πολύ δουλεμένος τίτλος, ικανός για αξέχαστες εμπειρίες. Τα μικροπροβλήματα που υπάρχουν, τόσο στο PC όσο και στις κονσόλες, δεν στέκονται ικανά να “χαλάσουν” την μαγεία αυτού του μοναδικού παιχνιδιού. Γιατί είναι πράγματι μοναδικό.

+ Απίστευτο backround, πιστευτές και δυνατές αποστολές
+ Άπειρο περιεχόμενο
+ Δουλεμένο level system
+ Πανέμορφο, τόσο τεχνικά όσο και αισθητικά
+ Συγκλονιστικός ήχος
+ Κορυφαίο interface στις κονσόλες
+ Το σύστημα μάχης λειτουργεί, ειδικά η μαγεία...

- ...αν και οι μάχες σώμα με σώμα σήκωναν κι άλλη δουλειά
- Δύστροπο interface στο PC
- Τεχνικά θέματα (που λύνονται)
- Θα μπορούσε να εκμεταλλεύεται περισσότερο τα DX10/11 στo PC

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 9.0

Πλατφόρμα: PC (review), Xbox 360, PS3
Έκδοση: Bethesda
Ανάπτυξη: Bethesda
Διάθεση: IGE
Είδος: RPG
Παίκτες: Single-player
Επίσημο Site: http://www.elderscrolls.com/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 11/11/2011
PEGI: 18