GAME20.GR > Switch
alt text

Smurfs Kart: Εκκίνηση Νοέμβριο

, 02/10/2022

Το τρισχαριτωμένο Smurfs Kart είναι έτοιμο για κυκλοφορία. Όπως ανακοίνωσε η Microids, το Smurfs Kart βγαίνει 15 Νοεμβρίου για Switch. To Smurfs Kart είναι kart racer με τα Στρουμφάκια. Στο παιχνίδι, επιλέγετε Στρουμφάκι (το καθένα με το δικό του καρτ και ειδική ικανότητα) και τρέχετε σε τρελούς αγώνες. Μπορείτε να χρησιμοποιείτε παρακάμψεις και αντικείμενα για να περάσετε τους αντιπάλους σας και να γίνετε ο καλύτερος οδηγός του χωριού. Το παιχνίδι διαθέτει τόσο single-player, όσο και multiplayer. Δείτε πρώτο gameplay trailer και πείτε μας αν σας ενδιαφέρει! Είστε φαν των Smurfs; Περισσότερα...

alt text

WRC Generations: Εκκίνηση Νοέμβριο

, 30/09/2022

Μικρή καθυστέρηση για το πολυαναμενόμενο WRC Generations. Όπως ανακοίνωσε η Nacon, το WRC Generations χρειάζεται λίγη παραπάνω δουλειά κι έτσι τελικά βγαίνει 3 Νοεμβρίου για PS5, Xbox Series X/S, PS4, Xbox One και PC, και αργότερα για Switch. To WRC Generations είναι το επίσημο παιχνίδι του φετινού Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλι. Διαθέτει μεταξύ άλλων τα νέα υβριδικά αυτοκίνητα συν 37 θρυλικά αυτοκίνητα ράλι, τους φετινούς αγώνες συν εννιά ακόμα τοποθεσίες, career mode, local/online multiplayer και livery editor. Οι δημιουργοί υπόσχονται ακόμα καλύτερη προσομοίωση ράλι με βάση τις παρατηρήσεις των παικτών από τους προηγούμενους τίτλους. Αξίζει να σημειωθεί ότι το παιχνίδι είναι το τελευταίο WRC της Nacon, καθώς από το 2023 τα δικαιώματα πάνε στην Codemasters/EA. Σας ενδιαφέρει; Περισσότερα...

alt text

Disco Elysium: Ένα από τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών;

, 29/09/2022

Σε μια συνέντευξή του, ο συγγραφέας και δημιουργός του Disco Elysium, Robert Kurvitz, επί 20 λεπτά αναλύει εμβριθώς τον σχεδιασμό, την πρόκληση και την εν γένει σημασία του user interface του παιχνιδιού του, ενώ παράλληλα σου δίνει την εντύπωση πως θα μπορούσε να μιλάει επί ώρες μόνο γι αυτό. Το πάθος του με το συγκεκριμένο θέμα είναι τόσο πληθωρικό, που κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να ενδιαφέρεται επισταμένως για μια σχεδιαστική πτυχή που μέχρι πρότινος πέρναγε στα ψιλά. Σκέφτηκα πως εμείς, ως gamers, βλέπουμε μόνο την κορυφή του παγόβουνου και αδυνατούμε να διανοηθούμε τα αναρίθμητα προβλήματα και σπαζοκεφαλιές που έχουν να αντιμετωπίσουν οι δημιουργοί, σε κάθε στροφή της παραγωγής και ανάπτυξης ενός παιχνιδιού. Φανταστείτε τώρα πως είστε ένας νέος κι άσημος Εσθονός, με μηδαμινή εμπειρία από gaming development, περιορισμένους πόρους, εγκλωβισμένος σε μια γωνιά του κόσμου που δεν φημίζεται για το επιχειρείν της, συντονιστής μιας καλλιτεχνικής κολεκτίβας η οποία μάλλον στερείται ξεκάθαρης συλλογικής κατεύθυνσης. Αυτός ο Εσθονός, λοιπόν, και οι φίλοι του έβαλαν στόχο να καταπιαστούν με το υπέρμετρα φιλόδοξο εγχείρημα του να φτιάξουν ένα videogame, γεγονός που από μόνο του θα ήταν αρκετό για να εντυπωσιάσει - μια εντύπωση που σαφώς ωχριά μπροστά στο γεγονός πως κατάφεραν τελικά να φτιάξουν ένα από τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών.

Εάν έπρεπε να χρησιμοποιήσω τρία παραδείγματα ώστε να πείσω κάποιον αδαή ότι τα videogames είναι τέχνη, το Disco Elysium θα ήταν σίγουρα ένα από αυτά. Δεν έχω αποφασίσει ακόμη αν η τελειομανία και η συνεπακόλουθη εμμονή με την λεπτομέρεια σκοτώνουν την τέχνη ή την εξυψώνουν, στην περίπτωση του Kurvitz ωστόσο ισχύει αναμφίβολα το δεύτερο. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Το 2013 ο Robert Kurvitz έβγαλε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο Sacred and Terrible Air. Αν και απέτυχει παταγωδώς -βυθίζοντας παράλληλα τον συγγραφέα στις μάταιες περιδινήσεις του αλκοολισμού- το Sacred and Terrible Air αποτέλεσε τη βάση για τον κόσμο του Disco Elysium. Βλέπετε, ένα από τα χαρακτηριστικά που κάνουν το Disco Elysium να ξεχωρίζει είναι το απαράμιλλο μυθοπλαστικό του υπόβαθρο, ένα υπόβαθρο που ο δημιουργός του ξόδεψε πέντε χρόνια από την ζωή του για να χτίσει, προτού καν ασχοληθεί με το ίδιο το παιχνίδι. Το γεγονός αυτό χάρισε στον Kurvitz μια μοναδική ευκαιρία: έχοντας ήδη σκιαγραφήσει λεπτομερώς κι επιμελώς τον πυρετικό μετασοσιαλιστικό εφιάλτη που θα αποτελέσει τη ραχοκοκαλιά της ιστορίας του, του δόθηκε ο απαραίτητος χώρος ώστε να εστιάσει στην αφήγηση και -το κυριότερο- στους χαρακτήρες.

Οι χαρακτήρες του Disco Elysium αποτελούν μοναδικό φαινόμενο στον χώρο του gaming. Είναι πολλοί στον αριθμό, ο καθένας έχει τη δική του ιστορία, τους δικούς του κρυφούς καημούς και χαμένα όνειρα, τις δικές του πολιτικές πεποιθήσεις, κοσμοθεωρία, συναισθηματικούς χρωματισμούς, πάθη, ιδιόλεκτα, και τη δική του μοναδική θέση στον κόσμο. Παράλληλα με όλα αυτά, όλοι τους ανεξαιρέτως είναι πρόδηλα φτιαγμένοι από το ίδιο κοσμικό ύφασμα, από την ίδια μυθοπλαστική πρώτη ύλη, μοιράζονται το ίδιο ψυχοπνευματικό επίχρισμα, με αποτέλεσμα να εφαρμόζουν στο σύνολο αρμονικά κι ανεπιτήδευτα, παρόλη την διαφορετικότητά τους. Δίνουν την εντύπωση πραγματικών ανθρώπων ενός παράλληλου του δικού μας σύμπαντος, που σημαδεύτηκαν από την ιστορία του τόπου τους βίαια κι αμετάκλητα. Η μοναδικότητά τους είναι που τους κάνει αξιομνημόνευτους, ενώ τα κοινά τους στοιχεία τους καθιστούν πειστικούς, ως οργανικό κι αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας όπου ζουν. Όλοι τους ορίζονται ευδιακρίτως από το περιβάλλον τους, την φτώχια, τον ξεπεσμό, την κοινωνικοπολιτική κρίση ταυτότητας, την ηθική νάρκωση, την εξουσία που τους επιβλήθηκε και δεν ξέρουν πώς να αποτινάξουν. Η παραπάνω ταύτιση ενισχύεται εμπειρικά, μέσω της διάδρασης δηλαδή με τους εν λόγω χαρακτήρες, αλλά και αισθητικά με τα ρούχα που φορούν, τον τρόπο που κάθονται, τον τρόπο με τον οποίο μιλούν, τον τρόπο με τον οποίο κοιτούν μέσα από τα μελαγχολικά τους πορτραίτα.

Ο τόπος στον οποίον διαδραματίζεται το Disco Elysium θυμίζει μουντή, εξαθλιωμένη γειτονιά στα περίχωρα μιας ξεπεσμένης πόλης του ανατολικού μπλοκ. Στην αρχιτεκτονική των κτηρίων βασιλεύει ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός, ενώ το κάθε κτήριο (ακριβώς όπως και οι κάτοικοι εντός του) φέρει τα σημάδια ενός περασμένου εμφυλίου και της συνεπακόλουθης εισβολής των μεγάλων δυνάμεων, στην πάλαι ποτέ πρωτεύουσα του κόσμου. Το εωθινό χιονόνερο του Μάρτη ντύνει κομμάτια της πόλης στα γκριζόλευκα, μόνον για να ανακατευτεί με την κατοπινή βροχή και όλη τη λάσπη που τη συνοδεύει. Μουντάδα, ζόφος και σαπίλα πλαισιώνονται αριστοτεχνικά από μια μουσική τόσο σκοτεινά ατμοσφαιρική, που είναι λες και ξεπήδησε από τα έγκατα της γειτονιάς αυτής, αφού πρώτα αφουγκράστηκε τον πόνο και την ιστορία της. Και κάπου στο κέντρο της, σε ένα μικρό και θλιβερό ξέφωτο, δεσπόζει ένα γέρικο μεγάλο δέντρο, κι από τα κλαδιά του δέντρου κρέμεται το πτώμα ενός ανθρώπου – είναι η έβδομη ημέρα που βρίσκεται εκεί κι έχει γευτεί κι αυτό τον πόνο και την ιστορία του Revaschol, μέχρι το μεδούλι.

Στον κυκεώνα όλων των παραπάνω βρίσκεται ο πρωταγωνιστής μας, ένας ντετέκτιβ που ξυπνά στο πάτωμα κάποιου βρόμικου μοτέλ με το χειρότερο hangover στην ιστορία της ανθρωπότητας – δε θυμάται ούτε ποιος είναι, ούτε από πού έρχεται. Το μυστήριο που πρέπει να λύσει και το μονοπάτι που καλείται να περπατήσει ξεκινούν από τις ρίζες του δέντρου του κρεμασμένου. Το πτώμα σηκώνει το κεφάλι και του απευθύνει τον λόγο. Ή μήπως το πτώμα είναι ο ίδιος και μιλά με έναν άλλον εαυτό; Τί άνθρωπος υπήρξε και τί άνθρωπος θα επιλέξει να γίνει τώρα; Ζαλισμένος καθώς είναι, η σκέψη του πετά - ένα ζευγάρι δακρυσμένα μάτια και το αδιόρατο άρωμα τσίχλας με γεύση βερίκοκο του έρχονται κατά νου. «Τι θα σκεφτόταν άραγε εκείνη αν αντίκριζε αυτήν την κατάντια»;

Η επιλογή των δημιουργών για έναν tabula rasa πρωταγωνιστή, που όμως μαστίζεται από σύντομες αναλαμπές της μνήμης φαντάζει ιδανική. Στα λευκά του ιμάτια αντανακλώνται οι παθογένειες του κόσμου όλου, όπως επίσης και η τολμηρότερη μα και ευγενέστερη αγωνία: η αγωνία της αυτοεξερεύνησης. Αναδεικνύεται, παράλληλα, η υποτιμημένη σημασία της αμυδρής εκείνης ελπίδας που, εν μέσω θαλασσοθύελλας, περπατά πλάι στον μελλοθάνατο και τον καλμάρει – στο κάτω-κάτω, κάποιος που δεν ταίριαξε ποτέ σε τίποτα, κάποιος που πάντα ένιωθε νεκροζώντανο μέλος μιας κοινωνίας που τον ξέρασε και τον παράτησε κατόπιν να ψυχορραγεί στο περιθώριο, θα αρνείτο ποτέ την ευκαιρία για μια νέα αρχή, απαλλαγμένος από τα βάρη περασμένων παρόντων; Όμως εφόσον απαλλαγεί από αυτά, μπορεί να ζήσει πραγματικά ή θα είναι απλώς ένα κίβδηλο σαρκίο στερούμενο ιστορίας και αναμνήσεων; Τούτα τα ερωτήματα ανάγονται και σε κοινωνικό επίπεδο - συχνά βλέπουμε ολόκληρα έθνη να παραβλέπουν σημαντικά κομμάτια της ιστορίας τους, αντί να στέκονται απέναντί τους με καθαρή ματιά, επειδή νιώθουν όνειδος. Δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε μακριά, ο ελληνικός εμφύλιος είναι το τέλειο παράδειγμα.

Ο Kurvitz βουτά τόσο βαθιά στον ανθρώπινο ψυχισμό και στο πώς αυτός ορίζει και ορίζεται από το περιβάλλον του, που καταφέρνει και αγγίζει εκείνο που ο σπουδαίος Τόμας Μαν όριζε ως ακρογωνιαίο λίθο της Τέχνης: την απόλυτη ταύτιση με τα πάθη και τους δαίμονες του ήρωα. Δεν στέκεται κυρίως στο πώς οι συνθήκες διαμορφώνουν τον άνθρωπο, μα στο πώς ο άνθρωπος ερμηνεύει, αντιδρά και προσαρμόζεται σε αυτές. Τον κόσμο του DE τον βιώνουμε μέσα από τα μάτια και την αντίληψη του πρωταγωνιστή, με έναν τρόπο που δεν έχει ξαναγίνει στην ιστορία του gaming. Βλέπετε, το Disco Elysium είναι RPG και, συνεπώς, ο παίκτης καλείται να παραμετροποιήσει τον χαρακτήρα του. Αντί όμως των κλασσικών χαρακτηριστικών (vigor, agility κλπ), εδώ έχουμε να κάνουμε κυρίως με γνωστικό επίπεδο, συναισθήματα, βιοχημεία κι ορμέμφυτα, όπως η ενσυναίσθηση, η ενόραση, ακόμη και η αντοχή σε ναρκωτικές ουσίες (ω ναι). Τα στοιχεία αυτά δεν καθορίζουν απλώς το αποτέλεσμα ορισμένων πράξεων (υπό την μορφή ικανοτήτων δηλαδή), μα συμμετέχουν ενεργά στον εσωτερικό διάλογο του πρωταγωνιστή και τον ωθούν σε συμπεράσματα. Συνεπώς, κάποιος που θα επιλέξει τους τάδε συνδυασμούς για το build του, δεν θα έχει απλώς μια διαφορετική εμπειρία, μα θα δει τον κόσμο και τους χαρακτήρες του Revachol μέσα από ένα τελείως διαφορετικό πρίσμα από κάποιον που θα επιλέξει διαφορετικούς συνδυασμούς δεξιοτήτων.

Στα παραπάνω προστίθεται ακόμη ένας πρωτόγνωρος μηχανισμός: το δώμα των συνειρμών. Κατά τη διάρκεια ενός playthrough, και με βάση τις επιλογές του παίκτη, τον ήρωα επισκέπτονται κατά καιρούς διάφορες σκέψεις/διαπιστώσεις, εν είδει εμπνεύσεων της στιγμής. Αυτές τις σκέψεις ο παίκτης μπορεί να επιλέξει να τις εσωτερικεύσει στο «δώμα των συνειρμών». Κατόπιν ολοκλήρωσης της διαδικασίας, ο ήρωας κάνει συνήθως μια συνειδητοποίηση η οποία συνδέεται με το παρελθόν του, το ποιόν του και τον κόσμο που τον περιβάλλει. Οι επιλογές που κάνει ο παίκτης, λοιπόν, δεν επηρεάζουν τη εξέλιξη της ιστορίας σε μεγάλο βαθμό, επηρεάζουν ωστόσο σφόδρα την προοπτική του ήρωα ως προς τον εαυτό του και τον κόσμο – μια προοπτική που όταν ανάγεται σε ένα τόσο πληθωρικό κοινωνικοπολιτικό σύμπαν όσο αυτό του Disco Elysium, αποκτά μαγική υπόσταση. Εδώ δεν υπάρχουν περιορισμοί στο τι άνθρωπος θα επιλέξεις να γίνεις μέσω του πρωταγωνιστή. Εφόσον θελήσεις να γίνεις ένας κυνικός μεθύστακας, ένα φασιστικό υπανθρωπίδιο που κουμπώνει χάπια αμφεταμίνης και πυροβολεί εν ψυχρώ παιδάκια, μπορείς να το κάνεις (δεν υπερβάλλω στον εν λόγω συνδυασμό χαρακτηριστικών, κυριολεκτώ). Θα γευτείς τις ανάλογες συνέπειες; Μπορεί και όχι, γιατί στο Disco Elysium, όπως και στη ζωή, λίγοι παίρνουν αυτό που τους αξίζει.

Η πρόζα του Kurvitz και της ομάδας του είναι ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει το gaming, συλλήβδην. Είναι αρκετά συχνό φαινόμενο σε παιχνίδια που βασίζονται εν πολλοίς στην αφήγηση, η συγγραφική ομάδα να παρασύρεται από τον ενθουσιασμό και τη ματαιοδοξία της, παραδίδοντας ένα αυτάρεσκο, επιτηδευμένο και φορτωμένο με φτηνά στολίδια αποτέλεσμα. Το Disco Elysium ακροβατεί σε αυτήν την πολύ λεπτή, δυσδιάκριτη γραμμή και καταφέρνει τελικά να βγει απ’ την άλλη πλευρά έχοντας αγγίξει την τέλεια ισορροπία μεταξύ ποιητικότητας και ουσίας, δίχως παράλληλα να δίνει την εντύπωση πως αυνανίζεται με τον ίδιο του τον εαυτό μπροστά σε έναν καθρέφτη. Είναι το παιχνίδι που θα πρότεινα σε κάποιον που δεν έχει καμία σχέση με το gaming, αλλά διακατέχεται από πάθος για την λογοτεχνία. Η γραφή πλαισιώνεται αριστοτεχνικά από εξπρεσιονιστικά πορτραίτα και εικόνες, σαν εκείνα του εκπληκτικού Alex Kanevsky ή της Jennifer Saville, βιαίως εμποτισμένα με την διαβρωτική γοητεία ενός πυρετικού εφιάλτη που θυμάσαι έντονα για χρόνια. Όλα αυτά, παρέα με τη μουσική που αναφέρθηκε πιο πάνω, και τις εντέχνως υποτονικές ερμηνείες των ηθοποιών, που δίνουν την εντύπωση ανθρώπων εντός των οποίων συνυπάρχουν η ελπίδα μαζί με μια μόνιμη, υποδόρια αδημονία θανάτου, συνθέτουν ένα ατμοσφαιρικό εκτόπισμα τόσο άγριο, αδιάλλακτο κι αιθέριο, που ειλικρινά δεν φτάνουν οι λέξεις για να το περιγράψουν.

Το Disco Elysium είναι παιχνίδι, graphic novel, ψυχογράφημα, πολιτική και φιλοσοφική πραγματεία, θρησκευτική αλληγορία, σπουδή πάνω στην αυτοεξερεύνηση και τις προεκτάσεις της, την φιλία (ή την έλλειψή της), την ελπίδα εν μέσω σκότους. Εξερευνά όσα κανείς δεν τόλμησε στο gaming, με τρόπους που κανείς δεν εμπνεύστηκε ως τώρα. Είναι το παιχνίδι που επιτυγχάνει να συδαυλίσει και εν τέλει να ξυπνήσει εντός του παίκτη όλο το χρωματικό εύρος των παθών και των συναισθηματικών του εκφάνσεων. Είναι το παιχνίδι όπου το δράμα και η κωμωδία συνυπάρχουν, αντί να ανταγωνίζονται. Μία από τις αγαπημένες μου αλληγορίες όλων των εποχών, σε οποιοδήποτε μέσο, είναι στο Disco Elysium προαιρετική «αποστολή» (αναφέρομαι στο Όνειρο της Ντολόρες). Που μάλιστα εύκολα κανείς παραλείπει. Η στήριξη στον Kurvitz και το στούντιο της ZA/UM είναι πλέον δεδομένη. Το μόνο που μένει είναι να δούμε πώς θα εκμεταλλευτούν την κεκτημένη, ώστε να χτίσουν με συνέπεια πάνω στις αριστουργηματικές βάσεις που οι ίδιοι έχτισαν. Για μένα πάντως, ακόμη κι αν η ΖΑ/UM αποδειχθεί πυροτέχνημα, το Disco Elysium πάντα θα έχει θέση μέσα στην καρδιά μου, ως μια από τις πιο ολοκληρωμένες gaming -και όχι μόνο- εμπειρίες που βίωσα ποτέ.

alt text

Dragon Ball Z Kakarot: Νέα περιπέτεια με το Bardock Alone Against Fate DLC

, 28/09/2022

Τέταρτο DLC για το Dragon Ball Z: Kakarot. Η Bandai Namco ανακοίνωσε το Bardock: Alone Against Fate DLC του Dragon Ball Z: Kakarot, το οποίο βασίζεται στην ιστορία Bardock: Father of Goku του DBZ. Πολεμάτε εναντίον του Frieza και αλληλεπιδράτε με άλλους Saiyans και μέλη της Frieza Force μεταξύ των αποστολών. Το Bardock: Alone Against Fate DLC του Dragon Ball Z: Kakarot αναμένεται σύντομα. Δείτε το παρακάτω και πείτε μας αν σας ενδιαφέρει! Έχετε το Dragon Ball Z: Kakarot; Περισσότερα...

alt text

Dragon Quest Treasures: Κυνηγώντας θησαυρούς

, 27/09/2022

Ας γνωρίσουμε πλήρως το Dragon Quest Treasures, εν όψει της κυκλοφορίας του τον Δεκέμβριο. Το Dragon Quest Treasures αποτελεί spinoff του Dragon Quest 11: Echoes of an Elusive Age, αφηγούμενο την παιδική ηλικία των αδερφών Mia και Erik. Πρόκειται για RPG περιπέτεια με κυνήγι θησαυρού, σε έναν άλλο κόσμο πριν τα γεγονότα του Dragon Quest 11. Εξερευνάτε για να βρείτε θησαυρούς και πολεμάτε εχθρούς, έχοντας και την βοήθεια διάφορων φιλικών τεράτων. Αυξάνοντας την αξία του θησαυροφυλακίου σας, μπορείτε να επεκτείνετε τη βάση σας και να μεγαλώσετε την ομάδα τεράτων σας. Δείτε παικτική παρουσίαση του Dragon Quest Treasures παρακάτω και πείτε μας αν σας ενδιαφέρει! Είστε φαν της σειράς Dragon Quest; Περισσότερα...

alt text

Bayonetta 3: Η (άλλη) χάρη της μάγισσας

, 27/09/2022

Ας πάρουμε μια τελική γεύση από το υπεραναμενόμενο Bayonetta 3, εν όψει της κυκλοφορίας του τον Οκτώβριο. Στο Bayonetta 3, η σέξι μάγισσα Bayonetta επιστρέφει στην δράση με νέο look και νέες ικανότητες όπως το demon masquerade που της επιτρέπει να ελέγχει δαίμονες σε μάχες μεγάλης κλίμακας. Αυτή τη φορά η ηρωίδα πολεμάει ανθρωπογενή βιοόπλα γνωστά ως Homunculi. Δείτε φρέσκια δράση παρακάτω και πείτε μας αν σας ενδιαφέρει! Περισσότερα...

alt text

Star Wars: Νέο παιχνίδι κάθε έξι μήνες;

, 26/09/2022

Φαίνεται πως η Disney σκοπεύει να μας... ταράξει στα παιχνίδια Star Wars. Σύμφωνα με το InsiderGaming (Tom Henderson), η Disney θέλει κυκλοφορία ενός νέου παιχνιδιού Star Wars κάθε έξι μήνες. Στόχος της εταιρείας είναι να βγαίνουν δύο νέα παιχνίδια Star Wars ανά οικονομικό έτος, με το ένα να είναι ΑΑΑ και το άλλο μικρότερης κλίμακας. Ήδη έχουν ανακοινωθεί αρκετά, ενώ έρχονται κι άλλα που δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμα. Πώς σας φαίνεται αυτή η (φημολογούμενη) εξέλιξη;

alt text

Project Zero Mask of the Lunar Eclipse: Άγνωστος εφιάλτης

, 26/09/2022

Φανταστικά νέα για τους φαν της σειράς παιχνιδιών τρόμου Project Zero (ή αλλιώς Fatal Frame). Η Koei Tecmo ανακοίνωσε το Project Zero: Mask of the Lunar Eclipse, remaster του ομώνυμου τίτλου του Wii που βγήκε μόνο στην Ιαπωνία το 2008. To παιχνίδι διαθέτει βελτιωμένα γραφικά (φωτοσκιάσεις, μοντέλα χαρακτήρων, cutscenes κτλ), ολοκαίνουριο photo mode και νέες ενδυμασίες. Το Project Zero: Mask of the Lunar Eclipse αναμένεται αρχές 2023 για PS5, Xbox Series X/S, PS4, Xbox One, Switch και PC. Δείτε το παρακάτω και πείτε μας αν σας ενδιαφέρει! Έχετε ασχοληθεί με τη σειρά Project Zero; Περισσότερα...

alt text

Sonic Frontiers: Σκαντζόχοιρος εν δράσει

, 26/09/2022

Ας πάρουμε μια τελική γεύση από το υπεραναμενόμενο Sonic Frontiers, εν όψει της κυκλοφορίας του τον Νοέμβριο. Το Sonic Frontiers είναι "open-zone" action-adventure και το πρώτο παιχνίδι με ανοιχτό κόσμο στην ιστορία του Sonic. Σε αυτό, χρησιμοποιώντας την ταχύτητα του Sonic πολεμάτε εχθρούς και εξερευνάτε ελεύθερα διάφορες περιοχές, όπως δάση, καταρράκτες και έρημοι. Δείτε νέο trailer και παρουσίαση του Sonic Frontiers και πείτε μας αν σας ενδιαφέρει! Είστε φαν του Sonic; Περισσότερα...

alt text

Tales of Symphonia Remastered: Επιστροφή στο Sylvarant

, 26/09/2022

To θρυλικό action-RPG Tales of Symphonia (2003) αναβιώνεται. Η Bandai Namco ανακοίνωσε το Tales of Symphonia Remastered, νέα έκδοση του Tales of Symphonia. Το παιχνίδι διαθέτει βελτιωμένα γραφικά και gameplay. Υπάρχει επίσης local co-op για έως τέσσερις παίκτες. Το Tales of Symphonia Remastered αναμένεται αρχές 2023 για PS4, Xbox One και Switch. Δείτε το παρακάτω και πείτε μας αν σας ενδιαφέρει! Έχετε παίξει το αρχικό Tales of Symphonia; Περισσότερα...

alt text

Theatrhythm Final Bar Line: Νέο ρυθμικομουσικό ταξίδι

, 26/09/2022

Η τρισχαριτωμένη rhythm action σειρά Theatrhythm συνεχίζεται με νέο παιχνίδι. Η Square Enix ανακοίνωσε το Theatrhythm Final Bar Line, το οποίο ακολουθεί τα βήματα των προκατόχων του. Το παιχνίδι διαθέτει μεταξύ άλλων 385 μουσικά κομμάτια από τη σειρά Final Fantasy, τρία modes, 100+ χαρακτήρες από Final Fantasy και local/online multiplayer. To Theatrhythm Final Bar Line βγαίνει 16 Φεβρουαρίου 2023 για PS4 και Switch. Δείτε το παρακάτω και πείτε μας αν σας ενδιαφέρει! Έχετε παίξει προηγούμενα Theatrhythm; Περισσότερα...

alt text

Lost in Play review

, 26/09/2022

Τους developers του Lost in Play δεν τους γνώριζα, οπότε έκανα μικρή έρευνα. Όταν, λοιπόν, είδα πως είναι οι δημιουργοί του The Office Quest, ενός πολύ ευχάριστου indie adventure που είχα παίξει στο Switch, τότε κατάλαβα ότι όντως έχουμε να κάνουμε με ταλαντούχα ομάδα. Το Lost in Play είναι ένα πολύχρωμο και υπερευχάριστο καρτουνίστικο 2D adventure, του οποίου η φαντασία είναι εξωπραγματική. Το ντεμπούτο της ομάδας σε μεγάλου εύρους παιχνίδι και με ένα θέμα που ισορροπεί ανάμεσα στην παιδική φαντασία και στο παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας εκπλήσσει ευχάριστα. Περισσότερα...

alt text

A Plague Tale Requiem: Περιπέτεια δεκάδων ωρών

, 24/09/2022

Άλλη μία καλή είδηση για το υπεραναμενόμενο A Plague Tale: Requiem. Σύμφωνα με την δημιουργό Asobo, το A Plague Tale: Requiem διαρκεί περίπου 15 με 18 ώρες. Παρόλο που το παιχνίδι είναι πιο μεγάλο από τον προκάτοχό του, η Asobo διαβεβαιώνει ότι δεν έχει προσθέσει... "σάλτσα" για να αυξήσει τεχνητά την διάρκειά του. Ανυπομονείτε για το A Plague Tale: Requiem;

alt text

Tunic: Αλεπού (και) στο Switch

, 23/09/2022

To Tunic, ένα παιχνίδι "κομμένο και ραμμένο" για το Switch, δεν θα μπορούσε να μείνει μακριά από την κονσόλα της Nintendo. Όπως ανακοίνωσε η εκδότρια Finji, το Tunic βγαίνει Switch στις 27 Σεπτεμβρίου. Ως γνωστόν, το Tunic είναι ένα χαριτωμένο αλλά και δύσκολο ισομετρικό action-adventure. Στο παιχνίδι αναλαμβάνετε το ρόλο μιας μικρής αλεπούς σε έναν τεράστιο, αφιλόξενο κόσμο. Εξερευνάτε αρχαία ερείπια, πολεμάτε τέρατα και ανακαλύπτετε μυστικά. Κάτοχοι Switch, σας ενδιαφέρει; Περισσότερα...

alt text

Digimon Survive review

, 23/09/2022

Τα Digimon έχουν δικό τους αφοσιωμένο κοινό, όχι τόσο ως videogames (αν και έχουν αρκετή παράδοση από το πρώτο PlayStation), όσο ως anime. Αν μη τι άλλο, η φράση «με την αγάπη οδηγό, το Digimon μου και εγώ» είναι συνυφασμένη με την παιδική ηλικία πολλών. Τα τελευταία χρόνια βέβαια, οι σειρές Digimon όπως το Digimon Tri πραγματεύονται πιο ώριμη θεματολογία. Αυτό αντικατοπτρίζεται και στο Digimon Survive, που είναι στην ουσία ένα visual novel με κομμάτια (μέτριου προς κακού) tactical RPG ενδιάμεσα.

Η ιστορία εκτυλίσσεται γύρω από μια παρέα παιδιών κατά την διάρκεια των ανοιξιάτικων διακοπών, που επιδίδονται σε εξωσχολικές δραστηριότητες σχετικά με την ιστορική μελέτη του θρύλου των Kemonogami (τοπικές τερατόμορφες θεότητες). Εκεί συναντάνε ένα koromon, ενώ μια κραυγή τους κάνει να τρέξουν και να βρουν έναν συμμαθητή τους που δέχεται επίθεση από ένα digimon άγνωστης προέλευσης. Όμως πριν καταλάβουν καλά-καλά τί συμβαίνει, μεταφέρονται σε έναν άλλο κόσμο ο οποίος είναι αμείλικτος και εντελώς άδειος από οποιαδήποτε άλλη ανθρώπινη παρουσία. Η ιστορία διαθέτει αρκετά ώριμα θέματα, από διάφορες ψυχολογικές αστάθειες μέχρι την αντιμετώπιση της απώλειας του θανάτου.

Παίζοντας ως Takuma Momozuka, μπορείτε να μιλάτε με τους πέντε συμμαθητές σας αλλά με μόνο τέσσερις πόντους socializing στην κατοχή σας κάθε φορά. Έτσι, το παιχνίδι σας δίνει έμμεσα το έναυσμα να χτίζετε σχέσεις με τους συμμαθητές που συμπαθείτε περισσότερο και κατ’ επέκταση να ξεκλειδώνετε πιο δυνατά digimon. Βέβαια το παιχνίδι δεν διστάζει να βγάλει χαρακτήρες εκτός. Οπότε είναι πολύ πιθανό κάποιος αγαπημένος σας χαρακτήρας να δει τα ραδίκια ανάποδα. Αυτό πάντως δεν σημαίνει πως οι αποφάσεις σας δεν έχουν αποτέλεσμα στην ιστορία.

Η άλλη πτυχή του παιχνιδιού έχει να κάνει με turn-based strategy μάχες τύπου Final Fantasy Tactics. Εσείς και οι εχθροί παίρνετε σειρές για να μετακινήσετε τους χαρακτήρες στο πεδίο της μάχης και να επιτεθείτε με απλές ή με ειδικές κινήσεις. Κάνοντας digivolve χρησιμοποιείτε SP σε κάθε γύρο. Πρέπει να έχετε υπόψιν και τα SP που χρησιμοποιεί η κάθε κίνηση, οπότε μαζί με το digivolve stage του digimon σας πρέπει να υπολογίζετε πως οι πιο δυνατές επιθέσεις και αυτές που καλύπτουν περισσότερα τετράγωνα χρησιμοποιούν περισσότερα SP. Αυτό σας βάζει σε ένα σύστημα ρίσκου και επιβράβευσης που μπορεί να επιφέρει αρκετά εντυπωσιακές νίκες, αλλά μόλις τα SP σας μηδενιστούν το digimon σας καταλήγει στην αρχική του μορφή και πιθανότατα στα θυμαράκια. Φυσικά, μπορείτε κατά την διάρκεια του «free time», στο οποίο κοινωνικοποιείστε με τους άλλους χαρακτήρες, να στρατολογήσετε άλλα digimon στην παρέα σας. Αυτό γίνεται μέσα από μια μικρή μάχη και έπειτα πιάνοντας την κουβέντα μαζί τους και επιλέγοντας απαντήσεις που νομίζετε πως θα άρεσαν στο digimon, αλλά στην πραγματικότητα είστε έρμαιο της τύχης.

Όπως είναι κατανοητό η tactical RPG πτυχή υπάρχει για να εξισορροπήσει τη visual novel πτυχή, αλλά στην πραγματικότητα στερείται κάθε βάθους. Ναι, υπάρχουν κάπου στο υπερπέραν μηχανισμοί όπως το κλασικό data vs vaccine vs virus types όπου ο κάθε τύπος μπορεί να νικήσει κάποιον άλλον σε στιλ πέτρα-ψαλίδι-χαρτί, αλλά θα ασχοληθείτε ελάχιστα με αυτό και θα προτιμήσετε την ωμή δύναμη τις περισσότερες φορές. Ταυτόχρονα, οι δημιουργοί ήξεραν πως αυτό το μέρος του παιχνιδιού θα είναι το λιγότερο αγαπημένο των παικτών και έχουν συμπεριλάβει μειωμένα και πιο γρήγορα animations, εξέλιξη της μάχης σε fast forward ή και εξ ολοκλήρου αυτοματισμό της για όσους βαριούνται να εμπλακούν.

Αυτό έχει αντίκτυπο και στον οπτικό τομέα. Όσο βρίσκεστε στο visual novel μέρος του τίτλου, έχετε να κάνετε με καλοσχεδιασμένους χαρακτήρες που είναι πολύ κοντά σε ποιότητα προσεγμένου anime, με εξαιρετική παλέτα χρωμάτων και περιβάλλοντα που προσδίδουν φοβερά ωραία ατμόσφαιρα στην ιστορία. Από την άλλη, οι μάχες δεν έχουν τόσο μεγάλο οπτικό ενδιαφέρον και, δεδομένου πως θα θέλετε να γυρίσετε πίσω στην εξέλιξη της ιστορίας όσο πιο γρήγορα γίνεται, δύσκολα θα παρατηρήσετε κάτι ενδιαφέρον όσον αφορά το στιλ των γραφικών. Στα του ήχου, πείτε με περίεργο αλλά θεωρώ καλό το ότι διατηρείται το ιαπωνικό voice acting, αφού οι περισσότεροι φαν των anime προτιμούν αυθεντικές φωνές και αγγλικούς υπότιτλους. Η μουσική είναι αρκετά ατμοσφαιρική όπως και τα ηχητικά εφέ, αν και στις μάχες σίγουρα οι φωνές των digimon που λένε τα ίδια και τα ίδια ξανά εκνευρίζουν.

Το Digimon Survive είναι ένα... περίεργο συνονθύλευμα. Από την μία έχει αρκετά ενδιαφέρουσα ιστορία, όμως από την άλλη προσπαθεί να σπάσει την μονοτονία με στοιχεία tactical RPG χωρίς να τα πλαισιώνει ή να δίνει το ανάλογο βάθος. Δεν θα έλεγα πως είναι πράγματα ασυμβίβαστα, αλλά εδώ λείπουν οι απαραίτητες σχεδιαστικές επιλογές που θα μπορούσαν να εναρμονίσουν τα δύο στοιχεία. Πάντως αν μπορείτε να υποστείτε το προβληματικό tactical RPG μέρος του παιχνιδιού, θα απολαύσετε ίσως μία από τις καλύτερες ιστορίες Digimon.

  • Εξαιρετική ιστορία
  • Καλοσχεδιασμένοι χαρακτήρες στο visual novel μέρος
  • Ατμόσφαιρα
  • Το tactical RPG μέρος είναι προχειροφτιαγμένο, απλοποιημένο και βαρετό
  • Οι δύο διαφορετικές πτυχές του παιχνιδιού δεν έχουν αρκετή σύνδεση
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 6.0

ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ:PS4, Xbxox One, Switch, PC
ΑΝΑΠΤΥΞΗ:Hyde
ΕΚΔΟΣΗ:Bandai Namco
ΔΙΑΘΕΣΗ:Bandai Namco Hellas