alt text

Είναι πάνω κάτω δεδομένο πλέον πως το PS Vita υποφέρει. Με τα αίτια να εντοπίζονται κάπου ανάμεσα στην έλλειψη παιχνιδιών, ικανών να αναδείξουν τις αρετές της κονσόλας, και την έλλειψη ουσιώδους marketing και με μια Sony εύλογα να έχει επικεντρωθεί στο PS4, μένουν οι προσπάθειες μερικών συγκεκριμένων στούντιο να ενισχύσουν το PS Vita. Μια τέτοια προσπάθεια είναι το Soul Sacrifice, ένα παιχνίδι εξ Ανατολής, αποτέλεσμα της συνεργασίας των Japan Studio και Marvelous AQL, που πήραν μια ιδέα του Keiji Inafune (Mega Man) και παρέδωσαν ένα πολύ ιδιαίτερο σύνολο. Ένα παιχνίδι με μεγάλο βάθος, τόσο στο gameplay, όσο και στη διάρκεια, που, αν ασχολείστε έστω και λίγο με το είδος, είναι ικανό να σας κρατήσει απασχολημένους για καιρό.

Στη δομή του, το Soul Sacrifice θυμίζει αρκετά Monster Hunter. Αναλαμβάνετε το ρόλο ενός μάγου και καλείστε να εκτελέσετε αποστολές που σας θέτει η οργάνωσή των μάγων Avalon. Μία αποστολή είναι συνήθως μια μάχη με ένα boss, ή μπορεί να σας ανατεθούν και άλλοι, μικρότερου βεληνεκούς, στόχοι. Οι μάχες εκτελούνται σε συγκεκριμένες αρένες, μικρές ή μεγάλες, που ανακυκλώνονται καθόλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Ως εδώ, όλα καλά. Μία παραδοσιακή, ιαπωνική συνταγή που σπάνια εμφανίζεται στη Δύση για τους γνωστούς λόγους (διαφορετική κουλτούρα στο gaming, περιορισμένα γραφικά κλπ). Το Soul Sacrifice όμως δεν περιορίζεται στα απλά θεμέλια της κατηγορίας αυτής, αλλά προσθέτει και μερικά μοναδικά χαρακτηριστικά.

Καταρχήν, το Soul Sacrifice αφηγείται μία ιστορία της προκοπής. Ο πρωταγωνιστής, για την ακρίβεια, δεν είναι μάγος. Στην πραγματικότητα είναι ένας από τους πολλούς φυλακισμένους του πανίσχυρου μάγου Magusar, ώσπου έρχεται στην κατοχή του ένα φρικιαστικό βιβίο που μιλάει. Το βιβλίο αυτό είναι το ημερολόγιο ενός χαμένου μάγου, και ο φυλακισμένος που χειρίζεστε ξαναζεί (κυριολεκτικά) τις αναμνήσεις του και τις εμπειρίες του μέσα από το ημερολόγιο, με σκοπό να μάθει να χειρίζεται τη μαγεία και να νικήσει τον Magusar μια για πάντα. Στην πορεία, η ιστορία περιπλέκεται, και, ως μάγος, έχετε απρόσμενους συμμάχους, και ακόμα πιο απρόσμενη κατάληξη. Το παιχνίδι καταφέρνει με περισσή άνεση να είναι ενδιαφέρον και πρωτότυπο την ίδια στιγμή. Οι αναμνήσεις του μάγου παρουσιάζονται μέσα από το ημερολόγιο με καμιά δεκαριά προτάσεις πριν και μετά το πέρας της αποστολής και είναι καλογραμμένες με νοήματα που αξίζουν τον κόπο μερικών λεπτών. Επιπλέον, το πολύ ταιριαστό αγγλικό voice-over βοηθάει πολύ τις προτάσεις αυτές, αλλά και το παιχνίδι γενικότερα.

Ο Magusar είναι ελαφρώς καθαρματάκι.

Ο Magusar είναι ελαφρώς καθαρματάκι.

Το ίδιο το βιβλίο, από την άλλη, έχει τη δική του προσωπικότητα. Είναι ιδιότροπο, εκκεντρικό και, πάνω απ' ολα, μια πανέξυπνη ιδέα. Κατά καιρούς σας αφήνει μικρά tips, ή γελάει με τη μοίρα σας (τη συγκρίνει με αυτούς που επιχείρησαν να το διαβάσουν στο παρελθόν). Είναι η πλατφόρμα πάνω στην οποία βασίζεται όλο το παιχνίδι, και όντας βιβλίο, προσφέρει πλήθος πληροφοριών για τον κόσμο του Soul Sacrifice, τα πλάσματά του, καθώς και για πλήθος μικροπραγμάτων. Ένα lore, που όσο προχωράτε εμπλουτίζεται και παρέχει νέες λεπτομέρειες, χρήσιμες στις μάχες με τα διάφορα “Archfiends”, τα αφεντικά του παιχνιδιού. Σα να μην έφτανε αυτό, το ημερολόγιο, του οποίου το όνομα είναι Librom, δακρύζει Lacrima, ένα πολύ σπάνιο υγρό με μια φανταστική ιδιότητα: την αναγέννηση μετά από μια θυσία.

Η θυσία, όπως πιστεύω έχετε ήδη αντιληφθεί, έχει σημαντικό ρόλο στο Soul Sacrifice. Και δεν εννοώ μόνο τις θυσίες που αφορούν κάποιο μέρος του σώματος (που είχε πλασάριστεί ως κράχτης στην ανακοίνωση του τίτλου) αλλά και τις θυσίες συμμάχων, και τη χρήση αντικειμένων. Ακόμα και αυτή αντιμετωπίζεται ως θυσία. Επιλέγοντας κάποιο αντικείμενο, θυσιάζετε λίγη από τη μαγεία που περιέχει, και, αν την εξαντλήσετε, πρέπει να ξοδέψετε Lacrima για να την επαναφέρετε. Το θαυματουργό υγρό είναι αυτό που γιατρεύει τα εγκαύματα αν επιλέξετε να θυσιάσετε το δέρμα του ήρωα σας για να εξολοθρεύσετε κάποιο πανίσχυρο αφεντικό, ενώ σας στοιχίσει μια πολύ μεγάλη ποσότητα από το δυσεύρετο υλικό (ο Librom μία στο τόσο “δακρύζει” και προσφέρει Lacrima) αν επιλέξετε να θυσιάσετε ένα σύμμαχο στο πεδίο της μάχης. Είναι ένα πολύ ξεχωριστή ιδέα συναλλάγματος, η οποία, επειδή ακριβώς είναι αρκετά δύσκολο να παραχθεί, δεν επιτρέπει αλόγιστη χρήση των δυνάμεων που προσφέρει το παιχνίδι.

Κάτι που το Soul Sacrifice αντισταθμίζει με τα πάρα πολλά αντικείμενα που έχει. Κάθε ένα από αυτά, όταν χρησιμοποιείται, έχει ένα αντίκτυπο στο πεδίο της μάχης. Κάποιο αντικείμενο σας προσφέρει ένα προσωρινό σπαθί ή μία ασπίδα, κάποιο άλλο μετατρέπει το χέρι σας σε χέρι ενός γίγαντα, υπάρχουν αντικείμενα που σας γιατρεύουν και πάει λέγοντας. Οι επιλογές που προσφέρονται είναι πάρα πολλές και μπορούν να γίνουν ακόμα περισσότερες αν το ψάξετε λίγο, αφού το παιχνίδι προσφέρει την επιλογή fusion: να συνδυάσετε δηλαδή μερικά υλικά και να δημιουργήσετε κάτι νέο, που σας προσφέρει μια ακόμα ισχυρότερη δύναμη στις μάχες. Για να κάνει τα πράγματα πιο σύνθετα (και πιο ενδιαφέροντα) το παιχνίδι εισάγει το σύστημα των Affinities, που καθορίζει αν ένα αντικείμενο, και κατά συνέπεια αν μία δύναμη, επηρεάζεται από κάποιο στοιχείο της φύσης, όπως ηλεκτρισμός ή πάγος κα. Το σύστημα αυτό βασίζεται στη λογική “πέτρα-ψαλίδι-χαρτί” και το ένα στοιχείο υπερνικά το άλλο, οπότε για άλλη μία φορά, η στρατηγική είναι το κλειδί για να φέρετε τη μάχη στα μέτρα σας.

Ο Librom σας κρατάει καλή συντροφιά με την... ιδιαίτερη προσωπικότητά του.

Ο Librom σας κρατάει καλή συντροφιά με την... ιδιαίτερη προσωπικότητά του.

Οι μάχες με τη σειρά τους είναι μάλλον το πιο λαμπρό σημείο του Soul Sacrifice. Μόλις διαλέξετε αποστολή και μπείτε στην αρένα, ξεκινάτε με το καλημέρα το κυνήγι του στόχου, είτε αυτός είναι ένα μεγάλο και δύσκολο αφεντικό, ή μερικά πιο μικρά και εύκολα τέρατα. Ο κεντρικός άξονας του gameplay είναι η θυσία των αντικειμένων, και καθώς το παιχνίδι σας επιτρέπει να κουβαλάτε μαζί σας μόλις έξι (υπόψιν, υπάρχουν αρκετές δεκάδες) περνάτε αρκετή ώρα διαλέγοντας τα κατάλληλα κάθε φορά. Το σύστημα μάχης του Soul Sacrifice είναι ομαλό, γρήγορο και θα έλεγα εθιστικό. Κάθε δύναμη λειτουργεί διαφορετικά, με αποτέλεσμα να μην είναι όλες ιδανικές για κάθε μάχη. Αφού οι δυνάμεις σας μπορούν να εξαντληθούν ακόμα και εν μέσω της μάχης μετά από πολλές χρήσεις, πρέπει να έχετε το νου σας να τριγυρνάτε κάθε τόσο στην αρένα και να βρείτε τα κατάλληλα σημεία για να τις αναζωογονείτε.

Γενικά, οι μάχες στο Soul Sacrifice δεν είναι της λογικής “ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε”. Ακόμα και από το δεύτερο κεφάλαιο, ειδικά στο single-player, θα βρεθείτε να ξοδεύετε πάνω από μισή ώρα σε μία μάχη, αλλά αυτό προσωπικά δεν το βρήκα ενοχλητικό. Αντ' αυτού, οι καλοσχεδιασμένες επιθέσεις των αφεντικών, η ισορροπία άμυνας/επίθεσης που πρέπει να τηρείτε ανά πάσα στιγμή και τέλος το γεγονός ότι το παιχνίδι τρέχει άψογα, συνθέτουν μία πολύ καλή εμπειρία. Στην τελική, αν τα βρείτε σκούρα, υπάρχουν και οι περιβόητες Black Rites που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε. Θυσίες δηλαδή που σας κοστίζουν κάποιο μέλος του σώματος και εξαπολύουν ένα πανίσχυρο ξόρκι στην πίστα. Οι Black Rites φυσικά είναι πάνακριβες και πρέπει να τις αναζωογονήσετε με Lacrima μετά από μία μόλις χρήση, ενώ έχουν και συνέπειες. Αν κάψετε το δέρμα σας, έχετε -50% άμυνα μέχρι να το επαναφέρετε, ενώ, αν θυσιάσετε τα μάτια σας, το οπτικό σας πεδίο περιορίζεται σε υπερβολικά μεγάλο βαθμό.

Οι Black Rites, όπως και η άμυνα ή η επίθεση του μάγου, καθορίζονται από το το επίπεδο divine και chaos που έχετε αναπτύξει. Αυτό λειτουργεί με την εξής λογική: κάθετι που σκοτώνετε κατά τη διάρκεια μίας μάχης, μόλις πέσει, αφήνει στην πίστα την πεμπτουσία του. Ένα μεγάλο και διεστραμμένο αιλουροειδές αφήνει, ας πούμε, μια μικρή γατούλα. Αν τη θυσιάσετε, ανεβαίνει το επίπεδο Chaos, άρα και η επίθεση του μάγου. Αν τη σώσετε όμως, ανεβαίνει το επίπεδο Divine και, συνεπώς, η άμυνα του. Είναι μια ιδέα που ούτε με ενθουσίασε, αλλά ούτε μπορώ να την καταδικάσω. Θα προτιμούσα ένα πιο συγκεντρωτικό σύστημα level up, αφού το δίλημμα του να θυσιάζετε ή να σώζετε μικρά ζώα κάθε τρεις και λίγο, κάποια στιγμή χάνει την αξία του. Επιπλέον, υπάρχουν και τα Sigils, τατουάζ δηλαδή που ξεκλειδώνονται μετά από συγκεκριμένα κατορθώματα στο παιχνίδι και προσφέρουν διάφορα bonus, όπως έξτρα άμυνα, ενώ η χρήση τους εξαρτάται από το επίπεδο Chaos ή Divine που έχετε φτάσει.

Αυτά τα πλάσματα, ας πούμε, αφήnουν μικρά ποντίκια για να θυσιάσετε ή να σώσετε.

Αυτά τα πλάσματα, ας πούμε, αφήnουν μικρά ποντίκια για να θυσιάσετε ή να σώσετε.

Και μετά υπάρχει το multiplayer, όπου πρακτικά εκτελείτε τις ίδιες αποστολές με αυτές που υπάρχουν του single, αλλά μαζί με άλλους παίκτες, είτε online, είτε μέσω adhoc. Όπως και στο Monster Hunter, το multiplayer κάνει τις αποστολές πιο εύκολες αλλά και πιο έντονες (φανταστείτε να βαράνε ένα archfiend τέσσερα άτομα την ίδια στιγμή), μόνο που πρέπει να υπάρχει καλύτερη συνεννοήση απ' ότι στο Monster Hunter. Και αυτό γιατί, αν ένας ήρωας πέσει, εμφανίζεται ξανά η επιλογή της θυσίας. Αν σας θυσιάσουν, η ψυχή σας χρησιμεύει στο να προκαλεί ζημιά σε όποιον εχθρό βρίσκεται μέσα στην πίστα. Για να σας σώσουν όμως, πρέπει οι σύμμαχοι σας να προσφερουν λίγη άπό τη ζωή τους. Είναι ένα λεπτό θέμα, και ενώ έχετε την επιλογή να τους επισημάνετε πώς θέλετε να χειριστούν την μοίρα σας, η τελική απόφαση είναι στα χέρια τους και, συνήθως, η επιλογή είναι η πιο εύκολη (σας ξεκάνουν με άλλα λόγια). Οι μάχες με παρέα βέβαια είναι πιο οργανωμένες και πιο διασκεδαστικές, οπότε προτιμήστε αυτές.

Όλα αυτά στο παιχνίδι υποστηρίζονται από μία αξιοπρεπέστατη μηχανή γραφικών. Δεν θα δείτε εκπληκτικά πράγματα, αλλά είναι εκείνη η αλλόκοτη ατμόσφαιρα που επικρατεί, που δίνει χαρακτήρα στο Soul Sacrifice. Ο σχεδιασμός των χαρακτήρων είναι περίπου αυτό που περιμένετε από ένα ιαπωνικό action RPG και είναι προσεγμένος (αυτό δε μετράει, άλλωστε;). Οι αρένες μου φάνηκαν λίγες και επαναλαμβανόμενες και, μάλιστα, χωρίς να παρουσιάζουν τίποτα το συγκλονιστικό. Είναι απλά ενδιαφέρουσες, ιδιότητα που χάνεται πολύ εύκολα αν επενδύσετε 30 ώρες ή και παραπάνω στο SS. Παραταύτα, τα πάντα τρέχουν νερό, δεν υπάρχουν δηλαδή βουτιές στο frame rate, κάτι που είναι μείζονος σημασίας στο είδος αυτό. Στην αντίπερα όχθη, ο ήχος του παιχνιδιού μου φάνηκε καταπληκτικός. Το soundtrack έχει μια σπάνια μελωδικότητα και μου θύμισε πολύ έντονα αυτό του Dark Souls, ενώ το αγγλικό voice-over από βρετανούς ηθοποιούς με έντονη προφορά δίνει στο παιχνίδι έναν πιο κουλτουρέ αέρα. Και, ναι, μου άρεσε.

Το δίλημμα της επιλογής χάνεται μετά από τόσες ώρες παιχνιδιού.

Το δίλημμα της επιλογής χάνεται μετά από τόσες ώρες παιχνιδιού.

Είναι μια δύσκολη ομολογία, αλλά θα την κάνω. Μετά τις άπειρες ώρες που επένδυσα (και συνεχίζω να επενδύω) στο Monster Hunter 3 Ultimate, αλλά και τα πολλά βράδια μπροστά στην οθόνη του 3DS για το Fire Emblem: Awakening, το Soul Sacrifice μετά από ένα σημείο με κούρασε. Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι, που αν ερχόταν σε μια άλλη περίοδο, θα με ρουφούσε στον κόσμο του χωρίς πολλά πολλά. Αν έχετε PS Vita, πάντως, αξίζει να ασχοληθείτε μαζί του. Θα το ευχαριστηθείτε.

  • Ατμόσφαιρα
  • Άψογο σύστημα μάχης
  • Το σύστημα θυσιών
  • Τρέχει χωρίς πτώσεις καρέ ή lag
  • Ο διαχωρίσμος των levels σε Divine/Chaos δεν πείθει
  • Λίγες πίστες
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8.0

ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ:PS Vita
ΑΝΑΠΤΥΞΗ:Marvelous AQL, SCE Japan Studio
ΕΚΔΟΣΗ:Sony
ΔΙΑΘΕΣΗ:Sony Hellas
ΕΙΔΟΣ:Action RPG
ΠΑΙΚΤΕΣ:Single-player, multiplayer
ΕΠΙΣΗΜΟ SITE:http://www.jp.playstation.com/scej/title/soulsacrifice/en/
HM. ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ:1/5/2013
PEGI:16