Μετά από ένα μπαράζ κακών παιγνιδιών και spin-offs που προσπαθούσαν να αντιγράψουν τις δραστηριότητες του πάλαι ποτέ ανταγωνιστή του, μετά από τις απανωτές αποτυχίες και απογοητεύσεις, οι φανατικοί (και όχι μόνο) του Sonic ζητούσαν επίμονα ένα παιγνίδι που να μην σπηλώνει άλλο το πρόσωπο του ήρωα… Η Sega απαντάει με το Sonic Unleashed. Θα τα καταφέρει λοιπόν ο Sonic ή θα…μπουρδουκλωθεί άλλη μια φορά;
Αχ, Sonic…Τι μνήμες… Ήμουν-δεν ήμουν 5 χρονών όταν τον πρωτοαντίκρισα. Έκτοτε τα παιγνίδια του με συντρόφευαν σε όλη την παιδική μου ηλικία μέχρι την εφηβεία μου όπου μεταπήδησε μεγαλειωδώς στις τρεις διαστάσεις. Μετά από αρκετές περιπέτειες της Sega και τον τερματισμό της παραγωγής οικιακών κόνσολων, ο Sonic συνεχίζει το ταξίδι του με υπερηχητικούς ρυθμούς ακόμα και σήμερα, με το Sonic Unleashed. Οπότε γράφοντας το review έπρεπε να προσπεράσω την νοσταλγία μου γι αυτές τις ημέρες και να συγκεντρωθώ στο παιγνίδι πλησιάζοντάς το με δισταγμό, αλλά χωρίς να καταπολεμήσω την αγάπη μου γι αυτόν το μπλε σκαντζόχοιρο που δεινοπάθει.
Η έκδοση που έπεσε στα χέρια μου είναι για το Playstation 2. Το παιγνίδι ξεκινάει με ένα πολύ όμορφο pre-rendered cinematic που θυμίζει έντονα δημιουργία της Pixar. Ο Sonic είναι έτοιμος να νικήσει με, την βοήθεια των Chaos Emeralds, για άλλη μία φορά τον Dr. Eggman. Όμως ο πανούργος δόκτορας, του την είχε στημένη. Το όλο θέμα ήταν παγίδα και μάλιστα αρκετά καλοστημένη και έτσι χρησιμοποιεί τον Sonic για να πάρει την δύναμη των Chaos Emeralds και να ξυπνήσει ένα τέρας που ζει και εκκολάπτεται στα έγκατα της γης, την Dark Gaia. Ένα πλάσμα που μοιάζει βγαλμένο από Final Fantasy. Το κόστος είναι ότι ο κόσμος σπάει και οι ήπειροι χωρίζονται η μία από την άλλη, ενώ ο Sonic αλλάζει μορφή και γίνεται κάτι ανάμεσα σε μαλλιαρό λύκο και σκαντζόχοιρο. Είναι σαν να λέμε, πήγε για μαλλί και έφυγε με περισσότερο μαλλί. Μέσα σε όλα προστίθεται και ένας νέος χαρακτήρας (ναι ΚΙ ΑΛΛΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ) που μοιάζει σαν νεράιδο-σκιουράκι και φέρει μαζί του μια περίεργη δύναμη, μόνο που έχει πάθει αμνησία.
Από εκεί και πέρα η ιστορία εξελίσσεται στις ηπείρους το κόσμου όπου ο Sonic καλείται να χρησιμοποιήσει και τις δύο μορφές του ώστε να ακυρώσει τα πανούργα σχέδια του Doctor Eggman και να επαναφέρει τον κόσμο στην αρχική του μορφή. Το παιγνίδι χωρίζεται σε δύο τύπους gameplay. Την ημέρα, όπου απαρτίζεται από πίστες που ο Sonic τρέχει σαν μανιακός, και την νύχτα όπου ο τερατόμορφος Sonic δέρνει ότι βρίσκει μπροστά του, ενώ με τα χέρια του που επιμηκύνονται σαν να είναι λάστιχο, πραγματοποιεί ακροβατικά σε στυλ Prince of Persia. Για να μπορέσει να μπει κάποιος στις διάφορες πίστες, θα πρέπει να πλοηγηθεί μέσα από ένα σύστημα διαλόγων και επιλογών στις διάφορες ηπείρους. Εκεί ξεκινάει το πρώτο πρόβλημα. Οι διάλογοι είναι χαρακτηριστικά ηλίθιοι ενώ αρκεί να περάσετε από όλους για να φανερωθεί σε ποιόν πρέπει να μιλήσετε μετά. Πρόκειται για εκνευριστικά μεγάλο ποσοστό ανούσιων διαλόγων, που η ανάγνωσή τους μόνο πονοκέφαλο μπορεί να προκαλέσει (δεν είναι ούτε καν αστείο). Σκοπός όλης αυτής της αργής και ανούσιας-μέχρι-πόνου διαδικασίας είναι η ανεύρεση των ιερών της Gaia καθώς και των Day & Night tablets για το άνοιγμα των πιστών του Sonic και του Warehog αντίστοιχα. Αυτό το ψευδό-RPG σημείο του παιγνιδιού, μαζί με τα cinematics και τους διαλόγους, καταλαμβάνουν το 20% του χρόνου σας. Άλλο ένα 15% είναι οι οθόνες loading και save. Πραγματικά, είναι απολύτως απαραίτητο να σώζει το παιγνίδι κάθε 5 λεπτά; Αυτό γίνεται συνέχεια και σε συνδυασμό με την αργή flash των memory cards του PS2, η διαδικασία είναι ένα συχνό και αργό βασανιστήριο.
Περνώντας λοιπόν το ένα βασανιστήριο, πάμε στο άλλο, το gameplay του τίτλου.
Ξεκινώντας με τον Sonic λοιπόν, βρισκόμαστε σε έναν τύπο παιγνιδιού παρόμοιο με το Sonic and the Secret Rings. Ο Sonic τρέχει μόνιμα μπροστά, αλλά εμείς καλούμαστε να τον κατευθύνουμε δεξιά και αριστερά και να υπερπηδάμε χάσματα. Εδώ υπάρχουν κάποια καινούρια στοιχεία στο gameplay. Πρώτα απ’ όλα το Drift, μία προσθήκη που επιτρέπει στον Sonic να πάρει θεαματικά τις κλειστές στροφές χωρίς να χάνει ταχύτητα. Πατώντας λοιπόν το τετράγωνο και στρίβοντας δεξιά και αριστερά, είναι δυνατή η στροφή στα κλειστά πέταλα της πίστας και η αποφυγή της σύγκρουσης με τους τοίχους της πίστας ή το πέσιμο εκτός. Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι το Quickstep, όπου πατώντας τα R1 και R2, o Sonic πετάγεται ενώ τρέχει δεξιά και αριστερά για να αποφύγει πυρά και αντικείμενα που μπορεί να βρίσκονται στον δρόμο του. Για την περαιτέρω επιτάχυνση, χρησιμοποιείται το Ring Power Gauge που ανεβαίνει όσο μαζεύουμε δαχτυλίδια από τις πίστες.
Το παιγνίδι μαστίζεται από τεχνικά προβλήματα. Ο χειρισμός του Sonic χαρακτηρίζεται από ασυνέπεια. Από την μία, σε μεγάλες ταχύτητες, η παραμικρή κίνηση του αναλογικού μοχλού αποφέρει μεγάλες αποκλίσεις από την πορεία, ενώ σε μικρές ταχύτητες ο Sonic στρίβει σαν βυτιοφόρο. Το Drift δεν γίνεται σχεδόν ποτέ σωστά εκεί που θα έπρεπε αφού ο χειρισμός δεν επιτρέπει τον ακριβή έλεγχο της πορείας και τα δε Quicksteps θα χρειαστεί να τα κάνετε αρκετά συχνά και είναι περιορισμένα στην οπτική της κάμερας. Η κάμερα δε, αν και αξιοπρεπής, καμιά φορά έρχεται πολύ κοντά πίσω από στον Sonic εμποδίζοντας τα Quicksteps αλλά και την ορατότητα μπροστά, χάνοντας έτσι αρκετά Acceleration pads και δαχτυλίδια αλλά βρίσκοντας αρκετούς τοίχους για…αγκαλίτσα.
Το Level Design είναι χλιαρό. Υπάρχουν στιγμές που είναι αρκετά διασκεδαστικές και η Camera γυρνάει σε 2D σκοπιά για να δείξει την όλη δράση. Όμως τότε δεν έχετε τον έλεγχο του Sonic, εκτός του ότι πρέπει να έχετε μόνιμα τον αναλογικό μοχλό στην φορά που τρέχει και να κάνετε jumps και homing attacks εκεί που πρέπει. Μέσα σε όλα, υπάρχουν και μερικά Quick Time Events έτσι για άρτο και θεάματα. Με το πέρας της κάθε πίστας, αν αντέξετε, σας περιμένει η βαθμολογία, που μετριέται ανάλογα τον χρόνο που κάνατε για να τελειώσετε την πίστα και τα Moon Medals, οπού ο αριθμός τους εξαρτάται από την βαθμολογία σας. Αν βέβαια νομίζετε ότι θα γλυτώσετε με το να φτάσετε στο τέρμα της πίστας είστε γελασμένοι. Θα χρειαστεί να παίξετε υποχρεωτικά και κάποια Challenges όπως το να μαζέψετε έναν αριθμό από δαχτυλίδια ή να φτάσετε από το ένα σημείο της πίστας, που έχετε ήδη παίξει, στο άλλο, χωρίς να σπάσετε βάζα ή να μην δεχτείτε χτύπημα από εχθρό. Με το πέρας αυτής της διαδικασίας, παίρνετε ένα κομμάτι από μία άλλη Tablet, ονόματι Planet Tablet.
Ας περάσουμε τώρα στο κομμάτι του λύκο-σκαντζόχοιρου. Εδώ τα πράγματα είναι εξ’ ίσου σκούρα, αν όχι χειρότερα. Το gameplay θυμίζει το God of War. Για την ακρίβεια είναι ολόιδιο με το God of War. O Sonic έχει δύο χέρια που μακραίνουν σαν λάστιχα και τα κινεί όπως κινούσε τις διπλές αλυσίδες ο Kratos, οι εχθροί αφήνουν πίσω τους orbs υγείας και experience όπως στο God of War, υπάρχουν μυστικά που δίνουν extra orbs, τα bosses έχουν ακριβώς το ίδιο QTE που χρησιμοποιήθηκε στο God of War και η οθόνη όπου καταμετρώνται τα experience orbs φαίνεται από πού είναι κλεμμένη. Ακόμα και ο τρόπος που ανοίγουν οι διάφορες πόρτες είναι ολόιδιος με αυτόν του Kratos από GoW. Στην μάχη χρησιμοποιούνται ο κύκλος και το τετράγωνο εναλλάξ, ενώ το τρίγωνο εξυπηρετεί την πραγματοποίηση των πιο βαρέων επιθέσεων. To R2 αντιστοιχεί στην άμυνα, αλλά μπορείτε να τελειώσετε το παιγνίδι χωρίς να την χρησιμοποιήσετε ούτε μία φορά. Νέες επιθέσεις και αναβαθμίσεις της μπάρας ζωής φυσικά αποκτούνται από τα κόκκινα orbs που μαζεύει ο παίχτης δέρνοντας εχθρούς και ανακαλύπτοντας μυστικά. Μην περιμένετε όμως τίποτα σοβαρό ή θεαματικό. Οι περισσότερες αναβαθμίσεις επιθέσεων αφορούν την δύναμή τους, αλλά και οι νέες κινήσεις έχουν να κάνουν με το πότε θα πατήσετε το τρίγωνο ανάμεσα στα combos.
Ταυτόχρονα ο Sonic καλείται να κάνει και platfrorming χρησιμοποιώντας τα μεγάλα του χέρια και την έμφυτη ικανότητά του στο άλμα. Το platforming αποτελείται κυρίως από σκαρφάλωμα σε περβάζια και κολώνες που είναι χρωματισμένα διαφορετικά από το περιβάλλον σαν να λένε “Κοίτα, εδώ σκαρφαλώνεις”! Πηγαίνοντας λοιπόν κοντά σε αυτά τα… στοιχεία της πίστας, εμφανίζεται ένα στόχαστρο για να δείξει ότι ο Sonic μπορεί να το πιάσει, και με το R1 γίνεται η λαβή. Για να μείνει βέβαια ο Sonic γαντζωμένος στο περβάζι/κολώνα, θα πρέπει να κρατήσουμε πατημένο το R1 πράγμα που αν και φαίνεται απλό, καμιά φορά αν ξεχαστεί λίγο ο παίκτης, οδηγεί σε σίγουρο θάνατο. Κορυφαία φάση βέβαια είναι ότι ο Sonic αδυνατεί να πιάσει οτιδήποτε άλλο στην πίστα, πράγμα ενοχλητικό, ειδικότερα όταν χάνετε ένα άλμα για λίγα εκατοστά και ο Sonic δεν κάνει καμία προσπάθεια να σωθεί με κάποιο τρόπο. Μαζί χρειάζεται να λυθούν και κάποιοι γρίφοι του στυλ «να ένας μοχλός, να και η πόρτα.» οι οποίοι δεν απαιτούν ιδιαίτερο IQ. Για την ακρίβεια είναι οφθαλμοφανή σε σημείο προσβολής. Μέσα σε όλα, έχουμε και την επέμβαση του νέου χαρακτήρα που παγώνει το παιγνίδι για να μας πει μια ανούσια μπούρδα ή κάτι που ήδη το ξέρει ο παίκτης, σπάζοντας έτσι την ροή του παιγνιδιού χωρίς νόημα.
Εδώ τα τεχνικά προβλήματα υπάρχουν και είναι αρκετά πολλά. Πρώτα απ όλα το collision έχει το μαύρο του το χάλι. Υπάρχουν περιπτώσεις που κάτι τόσο απλό όσο το πήδημα πάνω σε μια υψωμένη πλατφόρμα είναι πρόβλημα. Μία πλατφόρμα που είναι εύκολο να την φτάσει κάποιος χρησιμοποιώντας ένα απλό double jump, όμως το θέμα δεν είναι τόσο εύκολο, αφού το παιγνίδι λαμβάνει ότι με το πρώτο jump ο Sonic έφτασε την πλατφόρμα οριακά αλλά έπεσε. Αποτέλεσμα, να μην μπορεί να πραγματοποιηθεί το δεύτερο jump ακόμα και αν ο παίκτης έχει σπάσει κυριολεκτικά το X. Φανταστείτε λοιπόν επί δύο λεπτά να προσπαθώ να φτάσω την ρημάδα την πλατφόρμα που ειδάλλως θα την είχα περάσει χωρίς καν να σπαταλήσω χρόνο για να σκεφτώ. Η κάμερα, επίσης, είναι απλά άχρηστη. Ποτέ δεν δείχνει ακριβώς εκεί που θέλετε, ενώ κρύβεται πίσω από τυφλά σημεία, σε μικρά εκνευριστικά κενά όπου ο Sonic βρίσκει τον θάνατο από πέσιμο. Χώρια δε που η ελλιπής αίσθηση του βάθους που διέπει το παιγνίδι δεν επιτρέπει στους παίχτες να υπολογίσουν την απόσταση.
Οι μάχες, αν και δεν έχουν ιδιαίτερο πρόβλημα, καταντάνε κουραστικές και επαναλαμβανόμενες, ενώ οι εχθροί που ίπτανται, είναι πολύ δύσκολο να τους πετύχει κάποιος. To Α.I φυσικά, είναι ανύπαρκτο και το θέμα μένει εκεί. Γενικά πρόκειται στοιχείο παντελώς ξένο με οτιδήποτε έχει να κάνει με τον Sonic. Πιο καλά να ονομαζόταν «Sonic of War» ή «Sonic of Persia», αν και με τα τόσα τεχνικά λάθη, αποτελεί περισσότερο μία παρωδία με ένα τριχωτό μπλε σκαντζόχοιρο. Με το πέρας της πίστας, λαμβάνεται πάλι ο βαθμός που καθορίζεται από την ώρα που έκανε ο παίκτης και από τον οποίο καθορίζεται πόσα sun medals θα πάρει. Βέβαια εδώ για να προχωρήσει η ιστορία, θα πρέπει να ολοκληρωθεί μια σειρά από τέτοιες πίστες και στο τέλος να μας δοθεί άλλο ένα κομμάτι από τις Planet Tablets.
Αφού λοιπόν τελειώσετε με αυτά, και έχετε μαζέψει και τα δύο κομμάτια των Planet Tablets, σας περιμένουν περισσότεροι διάλογοι με περισσότερες χαζές εκφράσεις για να καταφέρετε να φτάσετε στα bosses, που στην πλειονότητά τους είναι μονότονα και δεν θα χρειαστεί ιδιαίτερη προσπάθεια για να τα νικήσετε. Τα δε Sun και Moon Medals χρησιμεύουν στο να βρείτε παραπανίσια καλούδια όπως ζωές μέσα σε κρυφές πόρτες στα Gaia temples. Τίποτα άλλο. Το παιγνίδι δεν διατηρεί καμία ισορροπία μεταξύ των δύο τύπων gameplay. Σε κάθε 10λεπτο πίστας Sonic αντιστοιχεί ένα γεμάτο τέταρτο της ώρας πίστα Warehog, κάνοντας το παιγνίδι κουραστικό αλλά και κάθε άλλο παρά Sonic.
Ο τίτλος οπτικά είναι υπερβολικά υποβαθμισμένος. Στις πίστες του Sonic υπάρχουν αρκετά έντονα χρώματα, ενώ δίνεται έντονα η αίσθηση της ταχύτητας. Όμως, οι υφές είναι αρκετά χαμηλής ποιότητας και το aliasing προκαλεί ένα άσχημο πιξέλιασμα στην οθόνη. Το animation του Sonic είναι αρκετά όμορφο και ομαλό, αλλά oι πίστες δυστυχώς δεν έχουν καθόλου λεπτομέρεια, και μοιάζουν βγαλμένες από παλαιότερα παιγνίδια Sonic. Στις δε πίστες του Werehog, το μοντέλο κινείται ικανοποιητικά, αλλά αυτές μοιάζουν σαν να είναι βγαλμένες από το DS με υφές χαμηλής ανάλυσης, απαίσια εφέ και απαίσιο πιξέλιασμα που θυμίζει και αυτό DS. Οι εχθροί είναι γελοία σχεδιασμένοι, έχουν ελάχιστα πολύγωνα και φτωχό animation, ενώ αρκετά αντικείμενα μοιάζουν να είναι δισδιάστατα bitmaps. Το χειρότερο όμως είναι η έλλειψη βάθους που κάνει την εκτίμηση των αποστάσεων αρκετά δύσκολη.
Τέλος, να αναφερθώ και στον ήχο, όπου εκεί ίσως το παιγνίδι να έχει καλά σημεία. Στις πίστες του Sonic υπάρχει φανταστική μουσική επένδυση. Πολύ διαφορετική από τα punk-rock κομμάτια των προηγούμενων τίτλων και πιο κοντά στα παλαιότερα 2D. Η ίδια ποιότητα ακολουθεί και στα ηχητικά εφέ του τίτλου που είναι αρκετά όμορφα και καθόλου ενοχλητικά. Από την άλλη, θα βαρεθείτε να ακούτε το κεντρικό theme, αφού υπάρχει σε κάθε πιθανό μενού. Οι μάχες του Warehog έχουν και αυτές το ίδιο μονότονο μουσικό θέμα, ενώ oι κραυγές του, που μοιάζουν με αυτές ενός λύκου, είναι απλά γελοίες.
Όλοι περιμέναμε ένα παιγνίδι Sonic που τουλάχιστον παίζεται ευχάριστα. Αντί αυτού, το παιχνίδι είναι γεμάτο τεχνικά λάθη με σκόρπιες καλές ιδέες, ενώ είδα γραμμένες στους διαλόγους του παιγνιδιού κάποιες από τις πιο ηλίθιες ατάκες που έχουν βρεθεί ποτέ σε videogame. Σίγουρα καλύτερο από το Sonic του 2006, που ακόμα και στην σκέψη του ανακατεύεται το στομάχι μου από την αναγούλα, αλλά εξακολουθεί να είναι απαράδεκτο. Αποτελεί φαίνεται τακτική της Sonic Team να δημιουργεί hype, τελικά να απογοητεύει και μετά να ξαναδημιουργεί hype με τα ίδια αποτελέσματα. Το παιγνίδι είναι γεμάτο στοιχεία που αν είχαν υλοποιηθεί σωστά, θα είχαμε έναν αξιόλογο τίτλο στα χέρια μας. Αντ’ αυτού, η Sonic Team έδειξε υπερβάλλοντα ζήλο καταστρέφοντάς τα πάντα, ακόμα και αυτά τα στοιχεία που πραγματικά θέλει κόπο να καταστραφούν.
Αναρωτιέμαι πώς γίνεται studios να κλείνουν λόγω μιας εμπορικής αποτυχίας ή ενός κακού παιγνιδιού και η Sonic Team να είναι ζωντανή για 10 ολόκληρα χρόνια, στηρίζοντάς την επιβίωσή της σε αποτυχημένους τίτλους Sonic. Πραγματικό μυστήριο…
+ Οι πίστες του Sonic είναι ταχύτατες
+Άριστη μουσική επένδυση στις πίστες του Sonic
+Πολλές πίστες και έξτρα προκλήσεις-Άχρηστα ψευδό-RPG στοιχεία που εμποδίζουν την ομαλή ροή του παιγνιδιού
-Βλακώδεις διάλογοι
-Πολλές και αργές save screens
-Άχρηστο collision detection
-Themes που επαναλαμβάνονται
-Γραφικά κάτω του μετρίου ακόμα και για PS2
-Απαράδεκτος χειρισμός
-Κλεμμένα στοιχεία που είναι λάθος ενσωματωμένα
-Θα έγραφα και άλλα… αλλά πρέπει να τελειώσει αυτό το Review επιτέλους…Βαθμολογία: 4.0
Πλατφόρμα: PS2 (PS3, Wii, Xbox360)
Έκδοση: SEGA
Ανάπτυξη: Sonic Team
Διάθεση: Zegetron
Είδος: Platformer
Παίκτες: 1
Επίσημο Site: www.sonicunleashed.com
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 28/11/2008
PEGI: 3+