RUSE Review

, Σάββατο 18 Σεπτέμβριος 2010 0  

R.U.S.E. Ένα RTS για PC και... κονσόλες. Μάλιστα... Με θέμα τον... Β' Παγκόσμιο Πόλεμο; Μάαλιστα... *τρίβει το μούσι σκεπτικός* Πέρσι τέτοια εποχή δεν είχαμε δει το Order of War; Εκ πρώτης όψης, και με μια επιφανειακή ματιά, ο τίτλος έρχεται με μια συνταγή η οποία μόνο επιτυχία δεν υπόσχεται. Θέλω να πω: γιατί τα αρχικά γράμματα στον τίτλο του παιχνιδιού (πρώτο λάθος στο marketing. Και δηλαδή τι σημαίνουν τα αρχικά R.U.S.E; Τίποτα!) Γιατί σε κονσόλες; Όπως θα δούμε, αυτά τα ερωτήματα δεν απαντώνται ποτέ. Όμως δεν έχει σημασία τελικά, καθώς ο αρχικός σκεπτικισμός μου έδωσε τη θέση του στο αίσθημα της ικανοποίησης, αφού το παιχνίδι αποδεικνύεται ότι έχει άλλες αρετές.

Αρχικά, το R.U.S.E, τουλάχιστον στο Xbox 360, έχει μια πολύ ιδιαίτερη προσέγγιση στο θέμα RTS. Ο παίκτης ελέγχει, ανάλογα με την αποστολή ή την μάχη, μια ομάδα μονάδων οι οποίες μπορεί να είναι από πεζικό μέχρι άρματα, μέχρι πυροβόλα μέχρι spitfires. Σκοπός φυσικά είναι η εξόντωση του αντιπάλου, τι πόλεμο κάνουμε άλλωστε; Το τι κερδίζει τι σε κάθε μάχη είναι εμφανές και μάλλον όλοι μπορούμε να φανταστούμε ότι ένα αντιαρματικό καταστρέφει εύκολα άρματα, και με την σειρά του ένα άρμα δεν έχει να φοβάται τίποτα από απλούς στρατιώτες. Το θέμα περιπλέκεται ελαφρώς όταν σε άλλες αποστολές μπορεί και να χτίσει βάσεις και κτίρια παραγωγής. Όμως το αποκορύφωμα και τελικά το μεγάλο μυστικό κρύβεται, πού αλλού, πίσω από τον τίτλο του παιχνιδιού.

Η αισθητική ''αίθουσας επιχειρήσεων'' φαίνεται στις μονάδες όπως και στις εντολές.

“Ruse”, στα αγγλικά, είναι το κόλπο, η απάτη. Και όντως, βασικό συστατικό του gameplay είναι η εξαπάτηση του εχθρού. Στις μάχες δεν υπάρχει το Fog of War, όπως στα υπόλοιπα RTS. Αντιθέτως, η θέση κάθε μονάδας και κτιρίου του αντιπάλου είναι εμφανής ανά πάσα στιγμή. Το... κόλπο είναι πως παραμένουν «αγνώστου ταυτότητος» μέχρι κάποιο RUSE να την αποκαλύψει. Βλέπετε, τα RUSEs αντιπροσωπεύουν τις μυστικές υπηρεσίες - αλλά και την αντικατασκοπία - οι οποίες δρούσαν υπογείως κατά την διάρκεια του πολέμου. Κατάσκοποι, Radio Silence, αποκρυπτογράφηση των μυστικών κωδικών του αντιπάλου, και άλλες «σούπερ δυνάμεις»! Τα RUSEs παίζονται σαν κάρτες και δίνουν την δυνατότητα αποκάλυψης της ταυτότητας των μονάδων του εχθρού, την απόκρυψη της θέσης των μονάδων του παίκτη, την προβολή των εντολών που έχει δώσει ο αντίπαλος στις μονάδες του (πού να επιτεθούν και να κινηθούν) και φυσικά πολλά άλλα. Πιο εξελιγμένες κάρτες, όπως το Blitz, κάνουν τις μονάδες να κινούνται γρηγορότερα. Εκεί ξεπερνάμε τα όρια των μυστικών υπηρεσιών αλλά δεν έχω παράπονο!

Αν προσθέσουμε στα παραπάνω την δυνατότητα πλήρους απόκρυψης των μονάδων που προσφέρουν τα δάση ή οι πλατείες των πόλεων στο παιχνίδι, γίνεται γρήγορα φανερό ότι αυτό που παίζει ρόλο εδώ δεν είναι η ωμή δύναμη αλλά η έξυπνη στρατηγική. Συχνά μια ομάδα από βαρέα, ακριβά άρματα θα πιαστεί στα πράσα από απλούς, φτηνούς, μπαζουκοφόρους πεζικάριους, οι οποίοι θα τα κατακερματίσουν. Ή, όπως μου συνέβη στο online, ο αντίπαλος είχε τοποθετήσει αντι-αεροπορικά σε δάση, όπου δεν μπορούσα ούτε καν να τα δω σαν «αγνώστου ταυτότητος» μονάδες. Από την ασφάλεια του δάσους μου κατέστρεψαν τα βομβαρδιστικά που είχαν ως στόχο το πυροβολικό του. Αυτό είναι πολύ συχνό φαινόμενο, και σε συνδυασμό με τα RUSEs δημιουργούν ένα βαθύ και πλούσιο gameplay γεμάτο με δυνατότητες.

Ποιος ζήτησε ψητό GI;

Το R.U.S.E είναι, λοιπόν, ξεκάθαρα ένα παιχνίδι για multiplayer. Μάλιστα, ενδείκνυται και για ανταγωνιστικό παιχνίδι, καθώς έχει leagues παρόμοια με του Starcraft II και σύστημα επιπέδων. Διασκέδασα πολύ παίζοντας εναντίον άλλων παικτών, ακόμα και αν κάθε μάχη διαρκούσε 25 λεπτά, και εκεί ένιωσα πραγματικά την αξία των πρωτοτυπιών του gameplay. Αντίθετα, το campaign, στο οποίο δίνεται ιδιαίτερο βάρος για κάποιον λόγο, παρουσιάζει αργά και σταδιακά τα στοιχεία του παιχνιδιού, σαν tutorial, και είναι ευχάριστο αρχικά, όμως γρήγορα καταντάει βαρετό. Η ιστορία δεν είναι ενδιαφέρουσα (θα έλεγα ότι ακολουθεί το ίδιο μοτίβο με κάθε άλλο παιχνίδι Β' Παγκοσμίου Πολέμου) και οι αποστολές μοιάζουν μεταξύ τους, χρησιμοποιώντας στρατιωτική ορολογία, την οποία πραγματικά έχω σιχαθεί να ακούω τόσα χρόνια. Τα βίντεο εμπνέουν χασμουρητά με τα παλιά γραφικά τους και την αργή τους δράση, αν και μερικά πλάνα μου τράβηξαν το ενδιαφέρον. Ήταν λες και έβλεπα μοντάζ από ταινία του Danny Boyle στην Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν.

Πάντως τα παράξενα γραφικά των βίντεο δεν είναι ενδεικτικά για την ποιότητα της αισθητικής του τίτλου. Το στιλ περιστρέφεται γύρω από την ιδέα της αίθουσας πολέμου, με τα χαρακτηριστικά σύμβολα για τις μονάδες, την οπτική γωνία πολύ ψηλότερα από το πεδίο της μάχης, και με το zoom in και out το μέγεθος των μονάδων να παραμένει αναλογικά ίδιο. Αν ο παίκτης κάνει πολύ zoom-out από τον χάρτη θα δει πως η μάχη διαδραματίζεται πάνω σε έναν «πραγματικό» στρατιωτικό χάρτη, μέσα σε κάποια αίθουσα κάποιου αρχηγείου, πιθανόν ίσως και στο Bletchley Park, το κέντρο αποκρυπτογράφησης του Βρετανικού Στρατού στο Λονδίνο. Αυτή ήταν μια έξυπνη προσθήκη που μου άρεσε, ακόμα και αν δεν έχει πολλή σημασία. Η παρουσίαση του παιχνιδιού έχει πολλά τέτοια μικρά μυστικά, όπως οι λάμψεις από πυρηνικές βόμβες που πέφτουν στο βάθος όταν το τεχνολογικό επίπεδο για ένα ματς έχει οριστεί στο ύστερο-πολεμικό (1945), και γενικότερα είναι ευχάριστο στο μάτι και στην αίσθηση. Ο ήχος δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτό το οποίο θα μπορούσαμε να περιμένουμε. Ικανοποιητικές εκρήξεις, στρατιώτες που φωνάζουν ότι γίνονται κομματάκια... Προχωράμε!

Η επιλογή RUSE... και η εμφάνιση της αίθουσας επιχειρήσεων από πίσω!

Το καίριο θέμα είναι ο χειρισμός, βέβαια. Για να πω την αλήθεια, το R.U.S.E είναι το πρώτο RTS το οποίο παίζω σε κονσόλα. Τα βασικά μπορούσα να τα κάνω. Όταν ήθελα να γίνει κάτι, κούναγα τον μοχλό, μάζευα όλες τις κοντινές ίδιες μονάδες με το πάτημα ενός κουμπιού και έκανα κουμάντο. Δεν μπορώ να φανταστώ πως θα μπορούσε να γίνει καλύτερα με το χειριστήριο του Xbox 360. Αλλά σε δύσκολες στιγμές, όταν εχθροί σου έρχονται από παντού και πρέπει να δώσεις πέντε εντολές μέσα σε τρία δευτερόλεπτα από την μία μεριά του χάρτη στην άλλη... απλά εύχεσαι να είχες το παιχνίδι στο PC. Μπορώ να φανταστώ όλο τον τρόπο παιχνιδιού να είναι διαφορετικός με ένα πληκτρολόγιο και ένα ποντίκι, ακόμα και αν το παιχνίδι παραμένει βασικά το ίδιο.

Τελικά, το R.U.S.E αξίζει. Είναι ένας τίτλος που υπόσχεται καλό RTS gameplay στις κονσόλες και δεν μπορώ να πω ότι θα μπορούσε να τα έχει καταφέρει καλύτερα. Το ότι οι κονσόλες δεν είναι για παιχνίδια στρατηγικής πραγματικού χρόνου είναι φυσικά αναντίρρητο γεγονός. Αυτή είναι μια από τις μεγάλες αρχές του gaming, όπως το ότι τα platformers... θέλουν μοχλό! Όμως, οι ιδέες που φέρνει στο προσκήνιο το R.U.S.E είναι ενδιαφέρουσες και το σημαντικότερο, έχουν υλοποιηθεί σωστά. Αν προσθέσουμε και το διασκεδαστικό online, μάλλον έχουμε ό,τι καλύτερο μπορούν να προσφέρουν τα RTS σε συστήματα που δεν χρησιμοποιούν πληκτρολόγιο και ποντίκι.

+ Έξυπνο, πρωτότυπο σύστημα «μυστικών υπηρεσίων» (RUSE) δημιουργεί προοπτικές βαθιάς στρατηγικής
+ Καλός χειρισμός για RTS σε κονσόλα
+ Ανταγωνιστικό, διασκεδαστικό multiplayer
+ Καλά γραφικά και παρουσίαση

-Βαρετό campaign
-Κάτι που να μην έχουμε ξαναδεί...;
-Οι απαιτητικές καταστάσεις θυμίζουν τις αδυναμίες των RTS σε κονσόλες

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7.5

Πλατφόρμα: Xbox 360, PS3, PC
Έκδοση: Ubisoft
Ανάπτυξη: Ubisoft
Διάθεση: CD Media
Είδος: Στρατηγικής
Παίκτες: Single-player, multiplayer
Επίσημο Site: http://ruse.uk.ubi.com/experience/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 10/9/2010
PEGI: 16