Τέσσερα χρόνια μετά το A Plague Tale Requiem, η Asobo Studio μας δίνει το Resonance A Plague Tale Legacy, το οποίο είναι prequel ολόκληρης της σειράς APT. Ας δούμε αν είναι αντάξιο των προκατόχων του.
Το παιχνίδι αφήνει πίσω την πανούκλα και τα αμέτρητα ποντίκια και διαδραματίζεται στην Κρήτη, 15 χρόνια πριν τα γεγονότα του Requiem, σε μια εποχή όπου οι μύθοι και οι αρχαίες δοκιμασίες βρίσκονται στο επίκεντρο. Πρωταγωνίστρια είναι η Sophia, ένας δευτερεύον χαρακτήρας που γνωρίσαμε στο Requiem. Η Sophia είναι μια νεαρή και ατρόμητη πειρατίνα, αρκετά διαφορετική από την πιο ευάλωτη και προσεκτική Amicia, καθώς δεν διστάζει να μπλέξει σε μάχες και να αντιμετωπίσει τους εχθρούς της κατά μέτωπο. Βρίσκεται διαρκώς σε κίνηση, και είναι αποφασισμένη να αποκαλύψει τα μυστικά του παρελθόντος της. Η αναζήτησή της την οδηγεί στην Κρήτη, το νησί του Μινώταυρου, όπου έρχεται αντιμέτωπη με μια καλά κρυμμένη αρχαία κατάρα και μια σειρά από επικίνδυνες δοκιμασίες. Η ιστορία πηγαινοέρχεται ανάμεσα στη μεσαιωνική εποχή της Sophia και την αρχαία Μινωική Κρήτη, δείχνοντας σταδιακά πώς τα γεγονότα του παρελθόντος επηρέασαν το μέλλον. Στο πλευρό της Sophia βρίσκονται η Leni, μια κοκκινομάλλα έμπειρη κλέφτρα με φακίδες, καθώς και άλλοι χαρακτήρες που κρύβουν τα δικά τους μυστικά, όπως η Irene, μια ιδιαίτερα σκληρή και μυώδης γυναίκα που ξεχωρίζει από την πρώτη στιγμή, και ο Faro, ο αρχηγός των πειρατών, που λειτουργεί ως πολύπλοκη πατρική φιγούρα για τη Sophia. Στο πρώτο μισό, οι ανάλαφρες στιγμές μεταξύ της Sophia και της Leni σε σκηνικά της Μεσογείου δίνουν στην περιπέτεια περισσότερο την αίσθηση ενός action-adventure τύπου Uncharted παρά ενός Plague Tale.
Και αυτή είναι μία από τις μεγαλύτερες αλλαγές σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια. Εδώ δεν υπάρχει εκείνη η βαριά, σχεδόν αποπνικτική ατμόσφαιρα της πανούκλας και της διαρκούς απειλής. Αντίθετα, τα ηλιόλουστα τοπία, οι παραλίες και η πιο ανάλαφρη δυναμική των χαρακτήρων κάνουν το πρώτο μισό να μοιάζει περισσότερο με περιπέτεια. Όταν ψάχνετε για θησαυρό μέσω σημειώσεων ενός βιβλίου, η επιρροή του Uncharted γίνεται ιδιαίτερα εμφανής. Όταν, μάλιστα, καταπιάνεστε με αναρριχήσεις, άλματα και platforming, το παιχνίδι θυμίζει Assassin’s Creed. Βέβαια, καθώς πλησιάζετε στο δεύτερο μισό του παιχνιδιού, το κλίμα σκοτεινιάζει αισθητά και η περιπέτεια αποκτά έναν πιο horror τόνο, χωρίς όμως να φτάνει ποτέ το συναισθηματικό βάρος των προηγούμενων τίτλων. Όσον αφορά το δέσιμο των χαρακτήρων, και εδώ υπάρχει η ίδια εντύπωση. Η σχέση της Sophia με τη Leni εξελίσσεται μέσα από αρκετά παιχνιδιάρικους διαλόγους, όμως το δέσιμό τους δεν πείθει πάντα, ιδιαίτερα όταν η σχέση τους φαίνεται να περνά από τη φιλία σε υποψίες κάτι βαθύτερου χωρίς να έχει προηγηθεί αρκετή ανάπτυξη. Γενικότερα, η ιστορία φαίνεται κάποιες φορές να βιάζεται να σας κάνει να ενδιαφερθείτε για τους χαρακτήρες, χωρίς να τους δίνει αρκετό χρόνο για να αποκτήσουν το ίδιο συναισθηματικό βάρος με την Amicia και τον Hugo.
Το gameplay κάνει μια σημαντική στροφή σε σχέση με τα προηγούμενα APT. Το stealth περνάει σε δεύτερο ρόλο, καθώς η δράση και οι μάχες με σπαθιά έχουν πλέον τον πρώτο λόγο. Η Sophia δεν διστάζει να σκοτώσει τους αντίπαλους στρατιώτες με αρκετά βίαιο τρόπο, σε αντίθεση με την Amicia, η οποία απέφευγε τους μεγαλόσωμους φρουρούς, καθώς δεν είχε πολλές πιθανότητες απέναντί τους. Η Sophia χρησιμοποιεί μαχαίρια και σπαθιά, με τις μάχες να βασίζονται σε light και heavy επιθέσεις, κλωτσιές που μπορούν να σπάσουν την άμυνα των αντιπάλων, καθώς και parry και αποκρούσεις στον κατάλληλο χρόνο. Οι συνεχόμενες επιτυχημένες αποκρούσεις αφήνουν τους εχθρούς ευάλωτους, ενώ ορισμένες επιθέσεις απαιτούν να κάνετε dodge την κατάλληλη στιγμή. Εδώ πλέον δεν χρειάζεται να αποφεύγετε τους πιο δυνατούς εχθρούς – μπορείτε να τους μαχαιρώσετε, να τους πετάξετε από γκρεμούς ή πάνω σε καρφιά, ακόμη και να πέσετε πάνω τους από ψηλά. Το σύστημα μάχης είναι σχετικά απλό, όμως οι μάχες είναι γρήγορες και αποτελεσματικές και κρατούν τη δράση σε υψηλά επίπεδα. Καθώς προχωράτε, ξεκλειδώνετε νέες ικανότητες, πιο σύνθετες επιθέσεις και συνδυασμούς, ενώ ανακαλύπτετε φυλαχτά που σας δίνουν διαφορετικά boosts και σπαθιά που μπορείτε να εξοπλίσετε ανάλογα με τα μπόνους που θέλετε.
Μια αδυναμία του συστήματος μάχης είναι η απουσία lock-on. Όταν αντιμετωπίζετε αρκετούς εχθρούς ταυτόχρονα, είναι εύκολο να χάσετε από το οπτικό σας πεδίο κάποιον αντίπαλο που επιτίθεται από πίσω ή από το πλάι, κάτι που μπορεί να κάνει ορισμένες μάχες περισσότερο εκνευριστικές απ’ όσο χρειάζεται. Η δράση συμπληρώνεται από αρκετό platforming, με τη Sophia να γαντζώνεται για να φτάσει σε ψηλότερα σημεία και να διασχίζει κενά ανάμεσα σε κτίρια. Μπορείτε να επιλέξετε επίπεδο δυσκολίας από το σχεδόν απόλυτα αφηγηματικό όπου οι μηχανισμοί γίνονται αρκετά πιο εύκολοι, μέχρι το πολύ δύσκολο, προσαρμόζοντας έτσι την εμπειρία στις προτιμήσεις σας. Έτσι, αν θέλετε να επικεντρωθείτε περισσότερο στην ιστορία, μπορείτε να αφήσετε την μάχη σε δεύτερο πλάνο χωρίς να χρειάζεται να δυσκολευτείτε ιδιαίτερα.
Ωστόσο, ένα μεγάλο μέρος της περιπέτειας αφιερώνεται στους γρίφους. Κατευθύνετε το φως μετακινώντας καθρέφτες, ανοίγετε πόρτες λύνοντας μηχανισμούς και αξιοποιείτε μια μινωική σφαίρα για να χειριστείτε το φως και να οδηγήσετε τις ακτίνες στα σωστά σύμβολα. Οι γρίφοι λειτουργούν ως ευχάριστο διάλειμμα από τη δράση, όμως αυτοί με βάση το φως επαναλαμβάνονται αρκετά. Υπάρχουν μάλιστα σημεία όπου περνάτε σχεδόν μία ολόκληρη ώρα λύνοντας διαδοχικούς γρίφους και ανοίγοντας αρχαίες πύλες. Οι σκοτεινές σπηλιές και οι κλειστοί χώροι δημιουργούν μια ιδιαίτερα κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, αλλά όταν οι ίδιοι μηχανισμοί επανέρχονται ξανά και ξανά, η ροή της περιπέτειας αρχίζει να κουράζει. Στο δεύτερο μισό εμφανίζεται και ένας πολύ μεγαλύτερος και ιδιαίτερα ανατριχιαστικός εχθρός, τον οποίο δεν μπορείτε να εξουδετερώσετε. Εδώ το παιχνίδι σας αναγκάζει να επιστρέψετε στο ελαφρύ stealth, καθώς πρέπει να κινείστε προσεκτικά και να βρίσκετε τρόπους διαφυγής. Η αλλαγή αυτή λειτουργεί αρκετά καλά, καθώς μετατρέπει ξαφνικά την ηλιόλουστη περιπέτεια της Κρήτης σε μια πολύ πιο σκοτεινή εμπειρία.
Το παιχνίδι είναι πραγματικά πανέμορφο. Τα περιβάλλοντα είναι γεμάτα λεπτομέρειες, με τους εξωτερικούς χώρους να καταφέρνουν να σας κάνουν να αισθανθείτε ότι βρίσκεστε πραγματικά στην Κρήτη. Τα κτίρια, τα πλοία και τα κρυστάλλινα νερά εντυπωσιάζουν, ενώ η σκίαση και ο φωτισμός προσθέτουν αρκετά στην ατμόσφαιρα. Η διαφορά ανάμεσα στους ηλιόλουστους εξωτερικούς χώρους και τις σκοτεινές υπόγειες περιοχές είναι έντονη. Στις σπηλιές, ελάχιστο φως περνά από τα ανοίγματα στην οροφή, ενώ η σκόνη αιωρείται μέσα στα ξεχασμένα περάσματα, σε βαθμό που σχεδόν αισθάνεστε την υγρασία και την κλεισούρα των σπηλαίων. Η Ελληνοκύπρια ηθοποιός Άννα Δημητρίου επιστρέφει στον ρόλο της Sophia, ενώ οι διάλογοι μεταξύ των χαρακτήρων είναι πιο ανάλαφροι, όπως και το ύφος του πρώτου μέρους. Από το soundtrack ξεχωρίζει ιδιαίτερα το ελληνικό κομμάτι της εισαγωγής και του κεντρικού μενού «The Land» που τραγουδάει η επίσης Ελληνοκύπρια Βασιλική Αναστασίου. Πρόκειται μια πολύ ευχάριστη έκπληξη και ταιριάζει απόλυτα με το ελληνικό σκηνικό και τις δοκιμασίες που περιμένουν τη Sophia. Τα ηχητικά εφέ ακολουθούν την υψηλή ποιότητα των προηγούμενων τίτλων. Μια μικρή παρατήρηση εδώ είναι πως η Sophia λαχανιάζει αρκετά γρήγορα όταν τρέχει και ακούγεται συχνά περισσότερο κουρασμένη από όσο θα περίμενε κανείς από ένα σύντομο sprint.
Με διάρκεια 12+ ώρες, το Resonance A Plague Tale Legacy τολμάει να αφήσει πίσω το stealth και τη βαριά ατμόσφαιρα των προκατόχων του για χάρη μιας πιο γρήγορης action-adventure εμπειρίας – και σε μεγάλο βαθμό το κάνει με επιτυχία. Αν έχετε παίξει τα προηγούμενα Plague Tale, είναι μια περιπέτεια που αξίζει να ζήσετε, απλά μην περιμένετε το σκοτεινό και συναισθηματικό ταξίδι της Amicia και του Hugo.
| Πλατφόρμα: | Xbox Series (review), PS5, PC |
|---|---|
| Ανάπτυξη: | Asobo Studio |
| Έκδοση: | Focus Entertainment |