Από όποια πλευρά και να το δει κανείς, το Resident Evil έχει πια αλλάξει. Από την εποχή που κυκλοφόρησε το τέταρτο μέρος της σειράς ακόμη, ήταν φανερό ότι το στοιχείο του τρόμου άρχισε να περιορίζεται, ενώ όλο και περισσότερη έμφαση δινόταν σταδιακά στη δράση που προσέφεραν τα παιχνίδια. Σε βαθμό τέτοιο μάλιστα, που μερικοί παίκτες υποτίμησαν (και εξακολουθούν να υποτιμούν) το Resident Evil 5, παρόλο που είναι ένας αντικειμενικά καλός τίτλος. Η Capcom όμως αρνήθηκε να τους ακούσει και έβγαλε ένα παιχνίδι που σίγουρα προκαλεί έντονα τους οπαδούς της σειράς – το Resident Evil: The Mercenaries 3D για 3DS.
Και αυτό, όχι μόνο γιατί η φύση του παιχνιδιού είναι εντελώς διαφορετική από τη συνήθη δομή των Resident Evil, αλλά και μερικών διφορούμενων αποφάσεων της ίδιας της Capcom. Πρώτα απ’όλα η εταιρία δεν ενσωμάτωσε καμία επιλογή reset στο Mercenaries. Τι σημαίνει αυτό; Πως, ό,τι και αν κάνετε στο παιχνίδι, ό,τι σκορ και να καταφέρετε, δε θα μπορέσετε να το ακυρώσετε. Φαινομενικά, η επιλογή αυτή έγινε για να χτυπηθεί η αξία μεταπώλησης του παιχνιδιού, αλλά μετά από λίγη ώρα με τον τίτλο, ο καθένας μπορεί να καταλάβει ότι δεν είναι μόνο αυτός ο λόγος.
Η δομή του παιχνιδιού είναι τέτοια, που δεν υπάρχει λόγος για επιλογή reset. Πέντε επίπεδα αποστολών με τέσσερις-πέντε αποστολές το καθένα που ξεκλειδώνουν πολύ εύκολα, και οχτώ χαρακτήρες που γίνονται διαθέσιμοι απλά προχωρώντας στα επίπεδα των αποστολών είναι πολύ λίγα για να αποτελέσουν λόγο για να ξανα-ασχοληθεί κανείς με το παιχνίδι σε βάθος χρόνου. Και η αλήθεια είναι πως και η Capcom πρέπει να βλέπει την κατάσταση κάπως έτσι, αφού τα πάντα εκεί μέσα τα έχετε ξαναδεί. Οι πίστες και οι εχθροί είναι αυτούσιες μεταφορές από τα RE4 και 5, και μάλιστα ανακυκλώνονται ουκ ολίγες φορές, ενώ οι ήρωες που χειρίζεστε είναι επίσης από τα δύο τελευταία κεφάλαια στη σειρά.
Το gameplay από την άλλη είναι λίγο πιο ρετουσαρισμένο στη λογική του παιχνιδιού. Είναι σαφώς πιο γρήγορο, με το reload πια να γίνεται τη στιγμή που ο ήρωας μπορεί να κινηθεί (παρόλο που ακόμα δεν υπάρχει πλήκτρο για άμεσο reload) και τα όπλα να τα αισθάνεται ο παίκτης πιο ελαφριά από ποτέ. Το παιχνίδι δεν προσφέρει επιλογή για επίπεδο δυσκολίας, οπότε μόλις βρει κανείς τον ήρωα που του αρμόζει (εγώ παθιάστικα με τη Jill Valentine) σχεδόν τα πάντα θα του φανούν εύκολα, με αποτέλεσμα να χτυπάει “Α” ή ακόμα και “S” στο τέλος της κάθε αποστολής χωρίς πολλά προβλήματα.
Αυτό που διαφοροποιεί το Mercenaries από τα άλλα RE, είναι πέρα από τα αρκετούτσικα μετάλλια και δυνάμεις (οι οποίες τουμπανιάζουν τους ήρωες με έξτρα ζωή ή περισσότερη σταθερότητα στα όπλα) που υπάρχουν για ξεκλείδωμα, είναι φυσικά το duo mode, που πολύ απλά θερίζετε τους μεταλλαγμένους παρέα με κάποιον άλλον, είτε με έναν τυχαίο παίκτη από το internet είτε με κάποιο φιλαράκι που κάθεται ακριβώς δίπλα σας. Τα προβλήματα όμως του duo είναι πολλά, κυρίως στο παιχνίδι μέσω internet: κόσμος δεν υπάρχει, και όταν καταφέρετε να βρείτε κάποιον πολύ δύσκολα θα καταφέρετε να κάνετε join στο παιχνίδι του.
Και δεν είναι μόνο τα προβλήματα στο duo που κρατούν το παιχνίδι πίσω. Οι πολύ λίγες αποστολές και η έλλειψη χαρακτήρων όπως ο Leon S. Kennedy (μια ακόμη διφορούμενη απόφαση της Capcom) μουδιάζουν με το καλημέρα τους παίκτες που θα ασχοληθούν με το Mercenaries 3D, ενώ την κατάσταση “δυσχαιρένει” η ύπαρξη ενός demo του Resident Evil: Revelations. Ενός τίτλου, που ενώ απέχει τουλάχιστον ένα εξάμηνο από την κυκλοφορία, έχει ήδη πιο όμορφα και πιο προσεγμένα γραφικά από το Mercenaries, ενώ το gameplay του είναι ό,τι πιο κοντινό στα πρώτα RE, που έφεραν την υπογραφή του Shinji Mikami.
Και ενώ μπορεί το Revelations (έστω και το demo του) να είναι σαφώς πιο όμορφο, αυτό όμως δε σημαίνει ότι το Mercenaries είναι άσχημο. Στον αντίποδα, θα έλεγα ότι είναι ένας δυνατός οπτικά τίτλος με τους οχτώ ήρωες να μην έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τα αντίστοιχα μοντέλα τους στο RE5 και τα περιβάλλοντα να είναι εντελώς ανεκτά. Οι εκρήξεις και τα εφέ των μεταλλαγμένων μπορεί να μην εντυπωσιάζουν, αλλά συνολικά είναι όμορφα, ενώ το 3D του 3DS δουλεύει άψογα – ούτε κουράζει, ούτε τρώει πολύ από τη μπαταρία όπως το Street Fighter. Το μόνο παράπονο που έχω από το παιχνίδι όσον αφορά τον τεχνικό τομέα είναι ο ήχος του, που με ένα ζευγάρι πιο καλά ακουστικά θα σας φανεί ψεύτικος και ουδέτερος – με τα στερεοφωνικά ηχεία του 3DS πάντως είναι μια χαρά.
Όπως καταλαβαίνετε, το παιχνίδι, που φέρνει έντοντα στα “Horde modes” των μεγάλων shooter τίτλων, δεν ποντάρει στην κλασική συνταγή για να πουλήσει. Aντ’ αυτού προσπαθεί να χτυπήσει την ανάγκη για έναν καθαρά arcade τίτλο σε μια σχεδόν νεογέννητη κονσόλα, που χρειάζεται παιχνίδια με απείρως πιο σημαντικό κίνητρο – παιχνίδια που μπορούν να χρηστούν killer apps. Η ίδια η Capcom έχει χρήσει τον τίτλο ως ένα test, έναν πειραματισμό για τους developers της ώστε να καταλάβουν το 3DS και να κάνουν το επερχόμενο RE: Revelations όσο το δυνατόν καλύτερο. Και εγώ δε θα διαφωνίσω καθόλου μαζί της. Το Resident Evil: The Mercenaries 3D είναι ένα καλό arcade, αλλά ένα πολύ μέτριο (και ακριβό για αυτά που προσφέρει) παιχνίδι στο σύνολο αυτών που κυκλοφορούν ή θα κυκλοφορήσουν.
+ Εξελίξεις στο gameplay που συμφωνούν με τη φύση του παιχνιδιού
+ Γραφικά/3D– Λίγες αποστολές, λίγοι ήρωες, γενικά λίγο περιεχόμενο
– Προβλήματα στο online duo play
– ”Πλαστικός” ήχος
– Μπορεί να γίνει επαλαμβανόμενο σύντομα
– Ακριβό
– Η έλλειψη reset, παρόλο που δε χρειάζεται, ξενίζειΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 5.5
Πλατφόρμα: 3DS
Έκδοση: Capcom
Ανάπτυξη: Capcom
Διάθεση: Nortec
Είδος: Shooter
Παίκτες: Single-player, multiplayer
Επίσημο Site: http://www.residentevil.com/mercs/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 1/7/2011
PEGI: 18