RAGE Review

, Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 2011 0  

Δεν ξέρω, ίσως είμαι καταδικασμένος να παίζω τίτλους με μάπα τέλη. Την φάγαμε την πρώτη κρυάδα με το Witcher 2, την νιώσαμε στο πετσί μας με το Hard Reset, ε έρχεται και το RAGE με το τραγικό του τέλος για να δέσει το γλυκό. Ρε μπας και πρέπει από εδώ και στο εξής να γράφω τις κριτικές προτού ολοκληρώσω τα παιχνίδια;

RAGE λοιπόν. Ένα από τα πιο αναμενόμενα παιχνίδια της χρονιάς που προέρχεται από την μαμά των FPS, id Software. Οι προσδοκίες μεγάλες. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι o τίτλος ήταν υπό ανάπτυξη εδώ και έξι χρόνια και είναι το πρώτο παιχνίδι που εκμεταλλεύεται την id Tech 5, καθώς επίσης και την νέα τεχνική του MegaTexture. Δυστυχώς, κι ενώ στα χαρτιά το RAGE φαντάζει εκπληκτικό, στην υλοποίησή του κάτι δεν πήγε καλά. Το RAGE αποτελεί το χαρακτηριστικό παράδειγμα του πολλά υποσχόμενου παιχνιδιού που πέφτει θύμα του hype του και εν τέλει αδυνατεί να ανταπεξέλθει στις περιστάσεις.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως. Το σενάριο είναι λίγο αστείο. Ένας μετεωρίτης πέφτει στην Γη με αποτέλεσμα να φέρει τα πάνω κάτω (σαν την φάση με τους δεινόσαυρους ένα πράγμα). Εσείς είστε ένας ανώνυμος χαρακτήρας – σήμα κατατεθέν άλλωστε των παιχνιδιών της id – που η μοίρα του είναι να εξελιχθεί σε σωτήρα της ανθρωπότητας. Ή έτσι τουλάχιστον πιστεύει η Αντίσταση, μια ομάδα επαναστατών που έχει δημιουργηθεί ενάντια στην Εξουσία. Όπως φαντάζεστε, οι πρώτοι είναι οι καλοί της όλης φάσης και οι δεύτεροι οι κακοί. Αναμενόμενα πράγματα κοινώς. Δυστυχώς όμως δεν δίνεται ο απαιτούμενος χρόνος κι η ανάλογη προσοχή ώστε να νοιαστείτε για τους χαρακτήρες ή για την πονεμένη τους ιστορία. Σε αντίθεση με το Deus Ex: Human Revolution πχ όπου μπαίνει ο παίκτης στο πετσί του ρόλου του Jensen, στο RAGE το μόνο που έρχεται στο μυαλό του όταν συνομιλεί είναι το: «Άντε τελείωνε να πάμε να βγάλουμε την αποστολή».

Εδώ το καλό clipping, χαχαχα!

Πράγμα που με οδηγεί με την σειρά του στο επόμενο αρνητικό σημείο του RAGE: τις αποστολές. Οι περισσότερες από αυτές είναι τόσο ανέμπνευστες και επαναλαμβανόμενες που από ένα σημείο και μετά, καταντούν κουραστικές και μονότονες. Επί των πλείστων καλείστε να πάτε κάπου για να πάρετε κάτι και στο ενδιάμεσο να σκοτώσετε μερικούς αντιπάλους. Όσο καλές κι αν είναι όμως οι μάχες, όσο χαβαλέ κι αν έχει το πιστολίδι, όση εντύπωση – εκ πρώτης όψεως – κι αν προκαλεί η περιήγηση των αντιπάλων στο περιβάλλον, από ένα σημείο και μετά, θα βαρεθείτε. Η id προσπάθησε να προσθέσει έναν τόνο ποικιλίας με μερικές δευτερεύουσες αποστολές και με μερικά mini-games – όπως το racing μέρος – αλλά είναι τόσο χύμα στο κύμα η όλη φάση (φανταστείτε ότι “τηλεμεταφέρεστε” αυτόματα όταν επιλέγετε την δευτερεύουσα αποστολή από τον πίνακα), που προβλέπω απλά να κάνετε δυο-τρεις για να μαζέψετε χρήματα και μετά να τις ξεχνάτε εντελώς.

Στο τεχνικό μέρος, τα πράγματα αμφιταλαντεύονται. Αφενός έχουμε μεγάλη ποικιλία στις υφές και μερικές σκηνές είναι άκρως εντυπωσιακές – στα μακρινά πλάνα, από την άλλη οι υφές από κοντά είναι τραγικές. Σε αυτό το σημείο να ξεκαθαρίσω ότι έπαιξα την έκδοση του PC, οπότε και το RAGE κρίνεται με τα αντίστοιχα δεδομένα της πλατφόρμας. Και για τα δεδομένα των γραφικών στο PC, τα γραφικά του RAGE είναι ολίγον τι απαράδεκτα. Προσπερνάω το ότι τα έκανε σαν τα μούτρα της η id με τις απειροελάχιστες γραφικές επιλογές, αφού μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ειδικά config files. Το γεγονός όμως ότι αναφώνησα πολλές φορές την φράση «Θεέ μου, πόσο μάπα γραφικά είναι αυτά εδώ» λέει πολλά για έναν τίτλο που προέρχεται από την εταιρία που μας έδωσε το Doom 3, με τον ασύλληπτο φωτισμό του για εκείνη την εποχή.

Η αρρωστημένη Dead City.

Ηχητικά τα πράγματα κυμαίνονται σε ανάλογα επίπεδα. Θεωρώ λίγο αστείο να ακούς τους ίδιους ηθοποιούς που είχαν χρησιμοποιηθεί και στο Doom 3. Το voice acting όμως κατά γενική ομολογία είναι καλό, χωρίς να διεκδικεί δάφνες. Όλα τα ηχητικά εφέ είναι καλά, αλλά δεν ξεχωρίζουν, και το μοναδικό πραγματικά θετικό στοιχείο που αποκόμισα, είναι οι ήχοι των όπλων, που είναι σχετικά “μπασάτοι” και ικανοποιητικοί. Κι ενώ το παιχνίδι ξεκινάει με μια απίστευτη μουσικάρα στην εισαγωγή του, το soundtrack παίρνει την κάτω βόλτα και αναρωτιέσαι τι σκ@τά έγινε και τι πήγε στραβά. Το μουσικό θέμα της εισαγωγής κοντράρεται άνετα με τις δημιουργίες του Michael McCann – δημιουργού του soundtrack του Deus Ex: Human Revolution – και ομολογώ ότι η απογοήτευσή μου δεν μπορεί να περιγραφεί, αφού δεν συνάντησα άλλα ανάλογα κομμάτια κατά την ενασχόλησή μου με το RAGE.

Στα του gameplay, τα πράγματα είναι πολύ απλά. Στα χέρια μας έχουμε έναν κλασικό τίτλο της id software, όπου τον κύριο λόγο έχουν oι μηχανισμοί πυροβολισμών, που ομολογουμένως είναι καλοδουλεμένοι. Οι μάχες του RAGE είναι ικανοποιητικές και απολαυστικές και σε αυτό συμβάλλει και το αντίπαλο ΑΙ. Μολονότι οι στρατιώτες της Εξουσίας δεν κινούνται στο περιβάλλον και “καμπερώνονται” όλη την ώρα, η συμπεριφορά των μεταλλαγμένων είναι το στοιχείο που κλέβει την παράσταση. Ειδικά η κίνησή τους στο περιβάλλον είναι από τις καλύτερες που έχω δει και σε αυτό το σημείο αξίζουν συγχαρητήρια στους προγραμματιστές της id. Θα τους δείτε να σκαρφαλώνουν, να χοροπηδάνε στους τοίχους σαν τους καλύτερους “parkour-ίστες”, να κάνουν τούμπες και ένα κάρο πράγματα που πολύ απλά δεν συναντάμε στα υπόλοιπα FPS.

Όταν μιλάμε για μάπα textures, μιλάμε για εντελώς μάπα textures.

Το racing μέρος - για το οποίο έγινε πολύ μεγάλος λόγος - κυμαίνεται απλώς σε λειτουργικά επίπεδα, χωρίς όμως να προσθέτει κάτι το ιδιαίτερο στον τίτλο. Στις διάφορες πόλεις μπορείτε να πάρετε μέρος σε μερικούς αγώνες με τους οποίους κερδίζετε πόντους και αναβαθμίζετε τα οχήματά σας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισα εδώ αφορά στον χειρισμό των οχημάτων, που με το πληκτρολόγιο είναι απλά κακός. Η δε κίνηση των οχημάτων είναι κάπως παράξενη και εντελώς arcade, με αποτέλεσμα να αναρωτιέσαι αν αυτό είναι το πράγμα που ετοίμαζαν εδώ και τόσο καιρό. Με απλά λόγια, το racing gameplay δεν δικαιολογεί με τίποτα την μακροχρόνια ανάπτυξη του RAGE.

Το multiplayer μέρος είναι σχεδόν αδιάφορο κι αν δεν ήταν οι ανάγκες της κριτικής, δεν θα είχα ασχοληθεί καν μαζί του. Το RAGE προσφέρει δύο είδη multiplayer παιχνιδιού: το Combat Rally και το Legend of the Wasteland. Όπως φαίνεται κι από το όνομά του, στο Combat Rally καλείστε να κερδίσετε έναν αγώνα racing. Πως θα τον κερδίσετε; Μα με το να καταστρέφετε τους αντιπάλους σας και με το να μαζεύετε πόντους που εμφανίζονται τυχαία στις πίστες. Στο Legend of the Wasteland από την άλλη μεριά, δύο παίκτες συνεργάζονται για να φέρουν εις πέρας έναν αριθμό από αποστολές, οι οποίες είναι βασισμένες σε διάφορες ιστορίες που ακούτε κατά την διάρκεια του single-player μέρους.

Κι όμως, υπάρχουν στιγμές που το RAGE δείχνει πανέμορφο (αρκεί να είναι όλα σε μακρινή απόσταση).

Κλείνω με μερικές επιπλέον μικρολεπτομέρειες που αξίζει να αναφερθούν. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να αλλάξουν το FOV, καθώς έχει αναφερθεί ότι το RAGE προκαλεί ζαλάδα σε έναν μεγάλο αριθμό παικτών, ακριβώς όπως και το Half-Life 2. Δεν μπορείτε να μαζέψετε τα όπλα των αντιπάλων σας, αλλά μπορείτε να κουβαλάτε παραπάνω από δύο όπλα – ακούς Duke Nukem; Ακούω να λες!. Τέλος, το τελευταίο patch απενεργοποιεί μερικές από τις εντολές της ‘κονσόλας’.

Σε γενικά πλαίσια, το RAGE είναι ένα καλό παιχνίδι που όμως πάσχει σε όλους τους τομείς, πλην των εθιστικών μαχών. Όταν πολεμάτε, θα γουστάρετε. Όταν όμως τελειώσει η αποστολή, θα πείτε το κλασικό «Ώχου μάνα μου, άντε να γυρνάω πίσω πάλι και φτου ξανά κι από την αρχή». Κι αν δεν το πείτε στην αρχή, θα το πείτε σίγουρα από τα μέσα και μετά. Προσθέστε και την έλλειψη ποικιλίας στις αποστολές και τις λίγες πίστες (πχ θα επισκεφθείτε δύο φορές την Dead City) και έχετε ένα παιχνίδι με προοπτικές, που δυστυχώς όμως μένουν ανεκμετάλλευτες. Η σχέση μου με το RAGE μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια σχέση αγάπης και μίσους. Παρόλο που δεν μου έκανε κούκου να παίξω μερικές μέρες, όταν έπαιζα το απολάμβανα όσο πολεμούσα με τους αντιπάλους. Και κάπου εκεί ξεκινούσε το racing gameplay, η βαρετή επιστροφή για debriefing, η μονότονη διαδικασία του να πας στο νέο μέρος όπου ξεκινάει η νέα αποστολή, κλπ κλπ. Κρίμα ρε id, μπορούσες για κάτι πολύ καλύτερο.

+ Οι μάχες και oι μηχανισμοί πυροβολισμών
+ Μικρές απαιτήσεις
+ Το ΑΙ των μεταλλαγμένων
+ Τα γραφικά από μακριά φαίνονται καλά

- Τα textures από κοντά φαίνονται τραγικά
- Απειροελάχιστες επιλογές παραμετροποίησης των γραφικών
- Το racing gameplay δεν είναι καλό
- Μονότονες αποστολές
- Το τέλος του παιχνιδιού

BAΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7.0

Πλατφόρμα: PC (review), Xbox 360, PS3
Έκδοση: Bethesda
Ανάπτυξη: id software
Διάθεση: I.G.E. - Dionic
Είδος: FPS
Παίκτες: Single-player, multiplayer
Επίσημο Site: http://www.rage.com
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 7/10/2011
PEGI: 18