Quantum Conundrum Review

, Παρασκευή 20 Ιούλιος 2012 0  

H Kim Swift, (συν)δημιουργός του Portal, έφυγε από τη Valve και πήγε στην Airtight Games για να ξεδιπλώσει εκεί το ταλέντο της. Φεύγοντας πήρε μαζί της τα μπιμπελό που είχε στο γραφείο, το συρραπτικό, μια κασετίνα Ντόρα η Εξερευνήτρια (αυτή με το κρυφό συρταράκι για την κόκα), το μοιρογνωμόνιο και το... μισό Portal! Γιατί σου λέει, ντροπή να πάω σε νέο στούντιο με άδεια χέρια. Και αφού δεν βρήκε μπακλαβατζίδικο ανοιχτό στην Washington, πήρε το παιχνίδι μαζί της αφήνοντας πίσω μόνο την μηχανή γραφικών... Πάλι καλα!

Το σενάριο του Quantum Conundrum είναι απλό. Ένας μουγκός πρωταγωνιστής βρίσκεται εγκλωβισμένος στα εργαστήρια του θείου του, που είναι εφευρέτης/επιστήμονας/πυρηνικός φυσικός, όρκο δεν παίρνω, κάτι με πολύ υψηλή βάση anyway. Ο μπάρμπας είναι αποκλεισμένος σε μια άλλη διάσταση και πρέπει εμείς, για να τον σώσουμε, να λύσουμε διάφορους γρίφους περνώντας μέσα από μεμονωμένες αίθουσες με τον προφέσορα να μας δίνει οδηγίες και να κάνει τσαχπίνικα σχόλια.

Το Quantum Conundrum είναι ένα παιχνίδι γρίφων πρώτου προσώπου (first-person puzzle) που υπό άλλες συνθήκες θα λέγαμε ότι ανήκει στην ίδια κατηγορία με το Portal. Τώρα απλά λέμε ότι είναι το Portal, αλλά με τόσες αλλαγές ώστε να μην μας πιάσουν για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων! Το παιχνίδι παίζει με τους νόμους της φυσικής μέσω των τεσσάρων διαστάσεων που μας δίνει να χειριστούμε για να λύσουμε τους γρίφους της εκάστοτε αίθουσας. Χωρίζεται σε τέσσερα μέρη με τις δύο πρώτες διαστάσεις να μας δίνονται στο αρχικό μέρος του παιχνιδιού και είναι αυτές που έχουν να κάνουν με το βάρος. Η μία είναι η χαρά της χοντρής, αφού όλα τα αντικείμενα γίνονται ελαφρύτερα και χνουδωτά και η δεύτερη είναι η χαρά της ανορεξικιάς, αφού τα κάνει όλα βαρύτερα και σιδερένια. Αν π.χ. στην κανονική διάσταση δεν μπορούμε να σηκώσουμε ένα κουτί για να το τοποθετήσουμε στην υποδοχή του, πατώντας ένα κουμπί περνάμε στην “ελαφριά” διάσταση, το τοποθετούμε και μετά επανερχόμαστε στην κανονική διάσταση. Αν κάτι είναι πολύ ελαφρύ για να ασκήσει πίεση τότε μεταφερόμαστε στην “βαριά” διάσταση και αυτό κάνει την δουλειά του.

Αψου! Έχω αλλεργία στο χνούδι Kim, επίτηδες το κάνεις;

Στο δεύτερο μέρος του παιχνιδιού μας δίνεται η τρίτη διάσταση που είναι ο χειρισμός του χρόνου. Εδώ μπορούμε να κάνουμε τα πάντα να κινούνται πιο αργά. Η τελευταία διάσταση μας δίνεται στο τρίτο μέρος και είναι αυτή του χειρισμού της βαρύτητας. Μπορούμε να αντιστρέφουμε τη βαρύτητα προκειμένου να ανυψώνουμε κάποια αντικείμενα ή να κατεβάζουμε πλατφόρμες κλπ. Καμμία από τις διαστάσεις δεν επηρεάζει τον πρωταγωνιστή, παρά μόνο τα αντικείμενα του χώρου και καμμία δεν μπορεί να συνυπάρξει με την άλλη, μπορούμε δηλαδή να χρησιμοποιούμε μόνο μία κάθε φορά.

Μπορεί οι βασικοί μηχανισμοί να είναι διαφορετικοί αλλά το όλο σκηνικό θυμίζει Portal. Οι πόρτες, τα ρομπότ, τα κουτιά, τα λέιζερ, οι διακόπτες κλπ. Την θέση της αξεπέραστης στην κακία Glados έχει πάρει ο συμπαθητικός, σε γενικές γραμμές, μπάρμπας, που δεν τον λες γλυκομίλητο, αλλά μεταμόσχευση χολής σαν την Glados δεν κάνει. Λέει και αστειάκια αλλά μέχρι και ο Σεφερλής μπροστά του είναι αριστοφανικός κωμικός.

Αλλάζοντας τη βαρύτητα όλα παίρνουν την ανιούσα, μέχρι και η εικόνα στον πίνακα...

Ο χειρισμός είναι κλασικός, με τους αναλογικούς για κίνηση/κάμερα, το Χ για άλμα, το τετράγωνο για grab και τον κύκλο για ρίψη αντικειμένων. Με τα shoulder buttons γίνεται ο χειρισμός των διαστάσεων. Η μεγαλύτερη κατάρα του παιχνιδιού είναι το platforming. Με ποιο σκεπτικό και με ποια λογική βάζεις σε first-person παιχνίδι στοιχεία πλατφόρμας και ζητάς και ακρίβεια; Γιατί μαρή Kim το χαντακώνεις το παιχνίδακι; Εντάξει να έχει μερικά αλματάκια, να πηδήξει και λίγο ο πρωταγωνιστής μετά από τόση σκέψη που 'ριξε για το puzzle, αλλά να μου ζητάς να διαβώ ολόκληρες γέφυρες από διάσπαρτα αντικείμενα που κινούνται ενώ δεν μπορώ να δω που προσγειώνομαι; Ε όχι, εδώ το ξεφτίλισες! Δεν ξέρω αν εσύ είσαι “απότιστη” για μέρες, αλλά εμείς δεν σου φταίμε σε τίποτα να ξεσπάς πάνω μας. Αντίθετα με τα Portal, εδώ δεν σπάτε το κεφάλι σας μόνο για να βρείτε τη λύση, αλλά και για να την κάνετε να λειτουργήσει.

Τα γραφικά είναι ψιλομάπα, καρτουνίστικα, με πολύ απλοϊκό σχεδιασμό, αλλά έτσι κι αλλιώς σ' αυτά τα παιχνίδια λίγη σημασία έχουν. Το δε level design είναι επαναλαμβανόμενο και βαρετό, με όλες οι πίστες να μοιάζουν μεταξύ τους. Θα μου πείτε, μα και στο Portal όλα έμοιαζαν! Ναι αλλά η ατμόσφαιρα του Portal με αυτή του Quantum απέχουν μίλια, μην σας πω ούτε με τηλεσκόπιο δεν βλέπονται, έχουν κόψει και την καλημέρα. Υπάρχουν επίσης προβληματάκια με screen tearing και frame drops κάθε φορά που αλλάζουμε αίθουσα, σε βαθμό που αναρωτιέστε “μα τι φορτώνει πια;”, μέχρι να δείτε ότι πρόκειται για την ίδια αίθουσα με την προηγούμενη, με μια μικρή αλλαγή στο ντεκόρ!

Έλα να το περάσεις εσύ αυτό κυρα-Kim! Που μου το παίζεις και έξυπνη...

Το Quantum Conundrum δεν είναι ούτε μια τρίχα απ' την πλάτη του Portal, ούτε στη δυσκολία, ούτε στην παρουσίαση, ούτε στην ατμόσφαιρα όσα στοιχεία κι αν “δανείζεται”. Το παιχνίδι είναι μυαλοστίφτης και κυρίως... @ρχιδοστίφτης! Είναι έξυπνο και γενικά διασκεδαστικό, αλλά όταν έχω βρει τη λύση και χάνω περισσότερο χρόνο στην εφαρμογή της, τότε ίσως, λέω ίσως, να μην είμαι μόνο εγώ γαϊδουρογκαγκά, αλλά κάτι τρέχει και με τους δημιουργούς του τίτλου. Το μόνο που ήθελα να κάνω όταν επιτέλους τελείωνα το εκάστοτε επίπεδο ήταν απλά να γείρω στην άκρη και σαν χαρτί να πάρω φωτιά. Αλλά όχι μόνος, θα πάρω μαζί μου και την Kim Swift!

+ Διάρκεια
+ Έξυπνοι γρίφοι
+ Οι μηχανισμοί των διαστάσεων

- Αδιάφορη ιστορία και τέλος
- Πρόχειρη παρουσίαση
- Όχι άλλο πήδημααααααα

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7.0

Πλατφόρμα: PS3 (review), Xbox 360, PC
Έκδοση: Square Enix
Ανάπτυξη: Airtight Games
Διάθεση: Downloadable
Είδος: First-person puzzle
Παίκτες: Single-player
Επίσημο Site: http://quantumconundrum.com/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 21/6/2012 (PC), 11/7/2012 (PS3, Xbox 360)
PEGI: 7