Όταν ο έρωτας γίνεται αγάπη

, Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου 2011 0  

Τον πρώτο μου υπολογιστή τον είχα πάρει όταν ήμουν 14 χρονών, έναν 286, με κάρτα γραφικών Trident(σε καραμέλες και τσίχλες) και μνήμη αν θυμάμαι καλά 1 MB, ο σκληρός του δίσκος δε, ήταν 40 ολόκληρα megaβυτα. Στην αρχή δεν ήξερα καν να τον χρησιμοποιώ, πατούσα τυχαία λέξεις όπως c:\>play game, c:\> run game κλπ. Πέρασαν μόνο μερικές ώρες για να κάνω την αρχή, εκείνο το πρώτο c:\>dir, που σε πολλούς από εσάς δεν θα λέει τίποτα, ήταν για εμένα το εναρκτήριο βήμα προς ένα ταξίδι που έχει κρατήσει σχεδόν 20 χρόνια, και μέλλει να συνεχιστεί για όσο συνεχιστώ και εγώ.

Πραγματικά, με το μόνο πράγμα που μπορώ να παραλληλίσω τη σχέση μου με τον υπολογιστή εκείνα τα πρώτα χρόνια, είναι με τον πρώτο μεγάλο έρωτα. Ατέλειωτα ξενύχτια μπροστά στην οθόνη, να παίζω Lost Vikings, Warcraft, Loom, Larry, και να μην πηγαίνω στο κρεβάτι, παρά μόνο μετά από ομηρικούς καβγάδες με τους γονείς μου. Ναι, είναι αλήθεια, τη σχέση μου αυτή με τον υπολογιστή δεν την είδαν ποτέ με καλό μάτι, σαν την «γκόμενα» εκείνη που δεν συμπαθεί η μάνα σου και όλο σου βάζει λόγια. Εμένα βέβαια η μάνα μου δεν έμενε στα λόγια, προχωρούσε και στα έργα, τι γενικούς κατεβάζανε, τι πληκτρολόγια μου παίρνανε, τι γραμμές τηλεφώνου κόβανε αργότερα με το internet, δεν περιγράφεται. Εγώ όμως εκεί, πιστός, να παλεύω για να διατηρήσω αυτήν την ξέφρενη σχέση, που ολοένα και εξελισσόταν.

''Ενα μεγάλο βήμα για εμένα, ένα μικρό για την ανθρωπότητα!''

Με τον καιρό άρχισα να μαθαίνω τα κουμπιά του, και να ξεκλειδώνω ένα προς ένα τα μυστικά του. Ο υπολογιστής, όπως κάθε «ερωμένη» που σέβεται τον εαυτό της, άλλαζε ρούχα, άλλαζε κόμμωση, λειτουργικά, προγράμματα, πέρασε από το 2D στο 3D, όλα αυτά για να κρατήσει την φλόγα ζωντανή, και τα κατάφερνε. Περάσανε τα χρόνια, γράψαμε πολλά ψηφιακά χιλιόμετρα μαζί, αρχίσαμε να αλλάζουμε, γινόμασταν ολοένα και πιο πολύπλοκοι, αρχίζαμε να βλέπουμε και «άλλο κόσμο», ο «άλλος κόσμος» που έβλεπα εγώ, συνήθως δεν έβλεπε με καλό μάτι τη σχέση μου με τον υπολογιστή, ποιος ξέρει ίσως ζήλευε, ίσως ήξερε ότι η σχέση μου με την οθόνη είχε μεγαλύτερη αντοχή στο χρόνο απ’ ότι τα τσαχπίνικα μάτια της. Και ο υπολογιστής μου έμοιαζε να το ήξερε αυτό, δεν ανησυχούσε, γνώριζε, πως ότι και να γίνει θα ήταν η καλημέρα μου και η καληνύχτα μου τις περισσότερες μέρες.

Ο καιρός συνέχισε να περνάει, μεγάλωσα, άρχισα να έχω πολλά πράγματα στο κεφάλι μου, και αυτός στην μνήμη του. Άρχισε σταδιακά να γίνεται από μέσο ψυχαγωγίας ταυτόχρονα και εργαλείο δουλειάς. Oι ξέγνοιαστες ώρες μου πάνω του, έγιναν όλο και λιγότερες (τουλάχιστον μετά την περίοδο του εθισμού μου με το WoW που κράτησε δύο χρόνια). Μάταια προσπαθούσε να με κάνει να ξανανιώσω εκείνο το feeling των πρώτων χρόνων παρουσιάζοντάς μου εντυπωσιακά γραφικά με υψηλό frame rate, dolby surround ήχους και άλλου είδους εξελιγμένες τεχνολογίες, το χτυποκάρδι γινόταν ολοένα και πιο σπάνιο. Δεν έφταιγε αυτός, εγώ έφταιγα… Καλά, ίσως να έφταιγε και αυτός, αλλά έφταιγα και εγώ…

Οι γονείς μου δεν έδειχναν δυστυχώς τόση κατανόηση…

Είχα, έχω, έχουμε αλλάξει!Σαν ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, που ενώ έχει ανάγκη να νιώθει ο ένας δίπλα του τον άλλο, να μοιράζονται τις δουλειές του σπιτιού, να πίνουν το πρωί μαζί τον καφέ, έχουν κόψει όλα εκείνα τα «τσιλιμπουρδίσματα» της νιότης. Έχουμε γίνει ένα ζευγάρι από εκείνα που ξέρει ο ένας τον άλλο τόσο αηδιαστικά καλά, ώστε να μην υπάρχει η απαιτούμενη πρόκληση και το απαραίτητο μυστήριο.

Με τον καιρό όλοι ανακαλύπτουμε το ''σημείο τζι'' του υπολογιστή μας.

Το καλό είναι πως δείχνει πάλι κατανόηση, και δεν τον πειράζει που ξενοκοιτάζω, δεν τον πειράζουν οι άλλες «ερωμένες» ασχολίες μου, χόμπυ, δουλειές, κλπ. Γνωρίζει πως ακόμα και αν έχει γίνει περισσότερο εργαλείο παρά παιχνίδι, ακόμα και αν η οθόνη του είναι το τρίτο μου μάτι στον έξω κόσμο και όχι στον μέσα δικό του, αυτό που μετράει, είναι πως ότι και να γίνει, θα είναι η καλημέρα μου και η καληνύχτα μου τις περισσότερες μέρες. Και ας σκάνε οι άλλες από τη ζήλεια τους!