Order of War Review

, Κυριακή 8 Νοέμβριος 2009 0  

order of war startΜετά απο το Hearts of Iron III, δεν περίμενα ότι θα έπαιζα άλλο ένα παιχνίδι στρατηγικής με θέμα τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μάλιστα τόσο γρήγορα. Και το συγκεκριμένο μου κίνησε την περιέργεια εξ' αρχής, αφού εκδότρια του Order of War δεν είναι άλλη απο την Square Enix. Ναι, μιλάμε για την γνωστή εταιρεία πίσω απο κάτι δημοφιλή παιχνίδια με ήρωες με περίεργα χτενίσματα και κάτι με ...Φαντασία στον τίτλο. Η αλήθεια να λέγεται, ο συγκεκριμένος κολοσσός δεν μας έχει συνηθίσει σε παιχνίδια στρατηγικής, πόσο μάλλον με θέμα τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο! Η Square Enix, για το πρώτο της, απ'όσο ξέρω, παιχνίδι “δυτικής” ανάπτυξης, ανέθεσε τον τίτλο στους λιθουανούς Wargaming.net. Πριν ξεκινήσω καν να παίζω λοιπόν, είχα στο μυαλό μου ότι αυτό το οποίο θα έπαιζα θα ήταν μαλλον μια ακριβή παραγωγή, κάτι που δεν συνηθίζεται με τα περισσότερα παιχνίδια στρατηγικής.

Αρχικά, δεν είδα τίποτα το οποίο να με εξέπληξε: ένα κεντρικό campaign με την προέλαση των Αμερικάνων το καλοκαίρι του 1944 μετά την απόβαση της Νορμανδίας, είναι αυτό με το οποίο ξεκινάτε και έχει λίγο την χροιά ενός μακρόσυρτου tutorial, με απώλειες μονάδων να συγχωρούνται επιοικέστατα και όλοι οι στρατηγοί να σας κρατάνε απο το χεράκι στην μεγαλύτερη στρατιωτική επιχείρηση όλων των εποχών (!). Ναι, εκτός αυτού, το εντυπωσιακό είναι ότι υπάρχει και δεύτερο campaign, όπου βλέπουμε μια απο τις σπάνιες φορές που η ναζιστική Γερμανία είναι playable. Συγκεκριμένα, καλεσίτε να υπερασπιστείτε την Γερμανία απο την αντεπίθεση της Σοβιετικής Ένωσης, η οποία ιστορικά κατέληξε φυσικά με την ολοκληρωτική ήττα της πρώτης. Περα απο το campaign, υπάρχει και η επιλογή για ξεχωριστά skirmishes, τα οποία μπορούν να παιχτούν και μέσω multiplayer, αλλά και η επανάληψη οποιουδήποτε κεφαλαίου απο τα δύο campaign.

Ένα κατα τα άλλα ειδυλλιακό τοπίο...

Ένα κατα τα άλλα ειδυλλιακό τοπίο...

Τι προσφέρει ουσιαστικά λοιπόν το Order of War και πώς ξεχωρίζει απο άλλα παιχνίδια του είδους; Η σημαντικότερη διαφορά θα λέγαμε ότι είναι το εύρος του. Στους περισσότερους παρόμοιους τίτλους, ο έλεγχος ασκείται πάνω σε μια μικρή ομάδα ή κομπανία στρατιωτών και οχημάτων, όπως για παράδειγμα στο πολύ καλό Company of Heroes. Στο Order of War, τα πράγματα θυμίζουν λίγο περισσότερο το World in Conflict: κάθε “μονάδα” είναι ουσιαστικά μια ομάδα απο πεζικό ή οχήματα, και ο στρατός του παίχτη είναι πολλές τέτοιες μονάδες. Το αποτέλεσμα είναι μακροσκοπικό: μέχρι και 1000 στρατιώτες και οχήματα μπορούν να είναι στις διαταγές σας! Αυτό προσομοιώνει καλύτερα την θέση των στρατηγών απ΄ότι των λοχαγών ή των διοικητών μικρών ομάδων, το οποίο και συνηθίζεται, αφού περισσότερο ρόλο παίζει η στρατηγική τοποθέτηση των μονάδων και οι τεχνικές (περικύκλωση, περιφρούρηση στρατηγικών σημείων κλπ). Οι χάρτες είναι κατα συνέπεια των παραπάνω τεράστιοι - μιλάμε για γενικευμένες μάχες, όχι απλά για μεμονομένες συρράξεις.

Από όλα αυτά, θα περίμενε κανείς το παιχνίδι να είναι υπερβολικά δύσκολο με συχνή μικροδιαχείριση εντολών, κινήσεων κλπ... Γενικά ότι θα ήταν ένας πονοκέφαλος σαν το Hearts of Iron! Αντίθετα, το παιχνίδι θα έλεγα ότι είναι πολύ, έως υπερβολικά, εύκολο. Καμία μονάδα δεν έχει “εναλλακτική” επίθεση. Απλά υπακούν τις εντολές για το πού να πάνε και πού να επιτεθούν και ανάλογα με το περιβάλλον και την απόσταση απο τον εχθρό αλλάζουν και τα όπλα τους αυτόματα. Π.χ. οι στρατιώτες κανονικά θα χρησιμοποιοήσουν τα τουφέκια τους απο μακριά, όμως απο μια συγκεκριμένη απόσταση απο τον εχθρό και κοντύτερα θα χρησιμοποιήσουν χειροβομβίδες – ιδιαίτερα χρήσιμο για αυτά τα άτιμα χαρακώματα και πολυβολεία! Γενικότερα, ο χειρισμός ξεφεύγει απο τις κινήσεις των ξεχωριστών μονάδων και επικεντρώνεται στις κινήσεις του στρατού, όπως θα περιμέναμε ότι θα γίνεται απο το εκάστοτε στρατηγείο των αντιμαχόντων.

Ιδού το βεληνεκές των short range και long range όπλων, όπως επίσης και το UI του παιχνιδιού.

Ιδού το βεληνεκές των short range και long range όπλων, όπως επίσης και το UI του παιχνιδιού.

Δεν υπάρχουν φυσικά βάσεις και κτίρια όπως στα υπόλοιπα RTS – αυτό το “παλιό” στάνταρ τείνει να καταργηθεί, καθώς φαίνεται. Οι νέες μονάδες έρχονται σαν ενισχύσεις (απο το πουθενά, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα) αφαιρώντας πόντους, αντίστοιχους με την αξία τους, απο ένα reinforcement pool. Πόντοι σε αυτό το pool προστίθενται απο τον έλεγχο check-points/σημαιών, περίπου σαν το Battlefield. Στα περισσότερα σενάρια το παιχνίδι κερδίζεται ελέγχοντας και το σύνολο ή την πλειοψηφία των σημαιών σε έναν χάρτη. Σας φαίνονται υπερβολικά απλά τα πράγματα; Ακριβώς. Δεν ξέρω αν θα έπρεπε να το καταλογήσω σαν αρνητικό στο παιχνίδι, μοιάζει περισσότερο με σχεδιαστική απόφαση. Η “ματιά απο ψηλά” που προσφέρει το Order of War δίνει μερικές φορές πραγματικά κινηματογραφικά αποτελέσματα με επικές αναμετρήσεις να λαμβάνουν χώρα στο πεδίο της μάχης. Ο έλεγχος μεγάλης μάζας στρατού είναι ικανοποιητικός και αυτό εκμεταλλεύεται το “cinematic view”, το οποίο, αφού έχετε δώσει τις εντολές στα tanks σας, μπορείτε απλά να το επιλέξετε και να χαζέψετε τα άρματά σας να καταστρέφουν τον εχθρό χωρίς περαιτέρω επέμβαση. Αν και η υλοποίησή της αφήνει αρκετά περιθώρια βελτίωσης, η ιδέα μου άρεσε.

Κάτι που επίσης μου άρεσε ήταν η κίνηση του PΟV στον χώρο. Η πλοήγηση ειδικά και η χρήση ποντικιού και πληκτρολογίου δίνουν απόλυτο έλεγχο στην κίνηση της κάμερας. Αντίθετα, ο χειρισμός των ίδιων των μονάδων μπορεί να είναι προβληματικός. Αρκετές φορές δεν κατάφερα να διαλέξω κάποια συγκεκριμένη μεραρχία ή δεν είχα κάποια επιβεβαίωση απο το interface σχετικά με το αν αυτό το οποίο πάταγα θα έπρεπε να ανταποκρίνεται. Ο χειρισμός απο το mini-map είναι επίσης απογοητευτικός. Ένα θετικό στοιχείο του interface πάντως είναι η προβολή του ενεργού βελινεκούς του όπλου κάθε μονάδας με διαφορετικού χρώματος περιθώρια. Κάνει την στρατηγική τοποθέτηση αρκετά πιο εύκολη αλλά και δίνει μια καλή ιδέα της δυναμικής στην μάχη οποιαδήποτε στιγμή.

Tα Tiger ομοβροντούν.

Tα Tiger ομοβροντούν.

Στα τεχνικά ζητήματα, το Order of War θα έλεγα ότι υστερεί. Ενώ τα μοντέλα είναι μάλλον καλοφτιαγμένα, τα εφέ όπως οι εκρήξεις δεν είναι καθόλου εντυπωσιακά και αφαιρούν απο την συνολική εικόνα καταστροφής. Οι περισσότεροι χάρτες είναι ως επι το πλείστον άδειοι και οι πόλεις στις οποίες διαδραματίζονται μερικές μάχες είναι λιγότερο απο ενδιαφέρουσες. Ίσως βέβαια απλά να έχουμε συνηθίσει απο τα πάμπολλα FPS τα οποία διαδραματίζονται στην ίδια εποχή. Ο ήχος είναι επίσης μέτριος και όχι κάτι το εντυπωσιακό, με τις εκρήξεις να ακούγονται κούφιες και την μουσική να καταντάει επαναλαμβανόμενη γρήγορα.

Μα γίνεται παιχνίδι 2ου Παγκοσμίου χωρίς... death from above; Δε γίνεται!

Μα γίνεται παιχνίδι 2ου Παγκοσμίου χωρίς... death from above; Δε γίνεται!

Εν κατακλείδει, θα έλεγα πως το Order of War είναι ένα παιχνίδι το οποίο δεν πρωτοπορεί σε καμμία περίπτωση και δεν είναι ιδιαίτερα προσεγμένο στις επιμέρους λεπτομέρειες. Έχω δει πράγματι πολύ καλύτερους τίτλους στο είδος, όπως το Company of Heroes, τους οποίους δεν μπορεί να προσπεράσει. Και όμως, προσφέρει κάτι το οποίο δεν βλέπουμε συχνά: το μοναδικό του εύρος, το οποίο μεταφράζεται σε ευκολία και πραγματική στρατηγική. Μπορεί ο πρώτος “δυτικός” τίτλος απο την Square Enix να μην ανταποκρίνεται ποιοτικά στα πολύ υψηλά στάνταρ της εταιρείας, μπορεί μετά απο μερικά skirmishes, μερικές μάχες στο multiplayer και μετά απο τα δύο campaigns να μην δίνει ουσιαστικό κίνητρο για να το ξαναπιάσει κανείς, σίγουρα όμως είναι ένα παιχνίδι στρατηγικής με κάποια ξεχωριστή αξία.

+ Σπάνιο στρατηγικό εύρος
+ Χρήση της κάμερας και εποπτεία των μαχών
+ Παρουσίαση του ΄Β Παγκοσμίου Πολέμου και απο τα δύο στρατόπεδα
+ Πολύ απλό και εύκολο στην εκμάθηση

- Απογοητευτική παραγωγή
- Περιορισμένο replayability
- Προβληματικός έλεγχος των μονάδων
- Σχεδόν απλοϊκό gameplay σε σύγκριση με άλλους τίτλους

Βαθμολογία: 7.0

Πλατφόρμα: PC
Έκδοση: Square Enix
Ανάπτυξη: Wargaming.net
Διάθεση: Centric
Είδος: Strategy
Παίκτες: 1-4
Επίσημο Site: http://www.orderofwar.com/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 18/9/2009
PEGI: 16