Μετά το περίφημο και ανύπαρκτο για τη Δύση Fatal Frame IV, καναδυό, σχεδόν cult, τίτλους για το DS και φυσικά τα δύο No More Heroes, ο Suda51 και η παρέα του, κάνουν επιτέλους την εμφάνιση τους στις HD κονσόλες και συγκεκριμένα στο PS3, με ένα… port από το Wii. No More Heroes: Heroes’ Paradise λοιπόν, ένα βίαιο, ενήλικο, punk, και καθόλα μέτριο παιχνίδι, έτοιμο να προσφέρει μια απλά διαφορετική εμπειρία.
Πιθανώς έχετε ακούσει για τον Travis, τον εγωίσταρο και κόπανο του κερατά otaku και παράλληλα πρωταγωνιστή του παιχνδιού. Ο Travis που λέτε, κερδίζει μια beam katana, ένα αμάγαλμα από lightsaber και κανονική katana δηλαδή, στο internet, και επειδή δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει στη ζωή του, αποφασίζει να σκοτώσει κόσμο. Με τα πολλά, λίγο επειδή ξαφνικά βρέθηκε ο νικητής ενός duel με τον no.10 μιας ομάδας δολοφόνων και λίγο επειδή του γυάλισε η κοπελιά που του εξήγησε την κατάσταση, αποφάσισε να σκοτώσει όλη τη συμμορία και να βρεθεί στο no.1. Και στην πορεία του μέχρι το… υψηλότερο βάθρο, ανακαλύπτει πράγματα και θάματα, μπλέκεται σε διάφορες καταστάσεις, και παράλληλα ταΐζει το γατάκι που έχει για κατοικίδιο.
Εντάξει, πέρα από την πλάκα τώρα, το NMH έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Οι διάλογοι έχουν πλάκα, είναι καλογραμμένοι και ρίχνουν σπόντες στη σημερινή κοινωνία κάθε τόσο, ενώ οι διάφοροι χαρακτήρες που θα συναντήσετε θα σας φανούν απροσδόκητα δουλεμένοι και ανεπτυγμένοι. Φυσικά, η punk αισθητική που υπάρχει και περισσεύει στο παιχνίδι δεν είναι για όλα τα γούστα – μπορεί να τη βρείτε προσβλητική, ή ακόμα και ανόητη. Και από τη στιγμή που το αίμα ρέει άφθονο καθόλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, τότε σίγουρα ο τίτλος μάλλον απευθύνεται σε ένα πιο νισέ κοινό. Από την άλλη όμως, το έξυπνο χιούμορ, οι πάμπολλες αναφορές σε ταινίες, χαρακτήρες και παιχνίδια που πιθανώς να λατρεύετε ή απλά το γεγονός ότι το παιχνίδι προσφέρει κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα είναι αρκετά για να συνθέσουν έναν αρκετά διασκεδαστικό κόσμο.
Η δομή του παιχνιδιού, και κατ’επέκταση του gameplay, βασίζεται καθαρά στην ιστορία. Ο Travis, για να ανέβει στην ιεραρχία των δολοφόνων, πρέπει να κανονίσει μία 1v1 μάχη με τον αμέσως επόμενο αντίπαλο, και για να το κάνει αυτό πρέπει να καταθέσει στο λογαριασμό της UAA (United Assassin Association – η οργάνωση πίσω από τους δολοφόνους) ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, το οποίο για να το μαζέψει πρέπει να εκτελεί αποστολές. Οι αποστολές αυτές ποικίλουν, τουλάχιστον τις τρεις με τέσσερις πρώτες ώρες, από mini-games μέχρι συμβόλαια θανάτου. Για παράδειγμα, η πρώτη σας αποστολή, είναι να βοηθήσετε έναν τύπο να μαζέψει… καρύδες. Ναι, καρύδες. Από φοίνικες. Το ξέρω, είναι θεοπάλαβο και τέρμα ανούσιο. Όμως η ομάδα του Suda51 την έχει σχεδιάσει έτσι, αυτή και τις υπόλοιπες τέτοιου είδους αποστολές, ώστε να είναι τουλάχιστον ανεκτές. Το ομολογώ, δεν πέρασα ιδιαίτερα καλά κουβαλώντας καρύδες, αλλά αυτή μόνο μία πλευρά του gameplay.
Τόσο στα συμβόλαια θανάτου, όσο και στις μάχες με τους δολοφόνους, κυρίαρχο ρόλο παίζει φυσικά το ξύλο, ή καλύτερα το πως θα κάνετε τους ενοχλητικούς ανθρώπους να παύουν να είναι αρτημελείς. Και εδώ ακριβώς είναι που φαίνετει το πρώτο μεγάλο σφάλμα του παιχνιδιού. Μπορεί η beam katana και οι κινήσεις του Travis γενικά να αναβαθμίζονται συνεχώς, το όλο ξυλίκι όμως γίνεται επαλαμβανόμενο πολύ σύντομα. Ίσως φταίει η υπερβολική απλοϊκότητα του, ή το ότι το παιχνίδι βασίζεται πρακτικά μόνο σ’αυτό, αλλά δε θα είναι λίγες οι φορές που θα πιάσετε τον εαυτό σας να βαριέται. Οι κινήσεις του ήρωα δεν είναι 1:1 με το Move (το παιχνίδι παίζεται και με το Dualshock, μόνο που τότε χάνει κάθε αξία), την αναγνώριση κίνησης ο τίτλος τη χρησιμοποιεί μόνο σε συγκεκριμένα QTEs (περιπτώσεις δηλαδή που το ίδιο το παιχνίδι σας λέει πως να κρατήσετε/κουνήσετε το χειριστήριο) και για να δηλώσετε το πως θέλετε να κρατήσετε το τρόπον τινά φωτόσπαθο (θέλετε να κόβει κεφάλι ή να κόβει πόδια;).
Αυτό, σε συνδυασμό με τη λογική «σκοτώνω-δεκάδες-άτομα-μέχρι-να-φτάσω-στο-boss» πατώντας πρακτικά το ίδιο κουμπί συνέχεια, κουράζει λοιπόν. Ναι, κάπου κάπου υπάρχουν μερικές σεκάνς που η ροή αυτή σπάει και καλείστε να εξουδετερώσετε κόσμο με πιο δημιουργικούς τρόπους, όπως ας πούμε, να παίξετε baseball με φλεγόμενες μπάλες, κρατώντας σα ρόπαλο το φωτόσπαθο, όπου υπάρχει πραγματική 1:1 απόκριση, αλλά σε γενικές γραμμές η λογική είναι η παραπάνω. Αλλά όλα αυτά σταματούν όταν ο Travis έρχεται αντιμέτωπος με κάποιον αρχι-δολοφόνο. Οι μάχες αυτές, που προφανώς είναι και αρκετά πιο δύσκολες από το υπόλοιπο παιχνίδι, απαιτούν μια άλφα στρατηγική, κάποιου είδους μοττίβο αν θέλετε, ώστε να βγείτε σώοι και νικητές. Κάθε δολοφόνος λειτουργεί διαφορετικά, και έτσι διαφορετικά πρέπει να αντιμετωπίζεται. Μάλιστα οι σχεδιαστές του παιχνιδιού, που προφανώς είναι ψιλιασμένοι σχετικά με το πόσο βαρετό μπορεί να γίνει το υπόλοιπο παιχνίδι, έχουν δημιουργήσει έτσι τις μάχες, ώστε να απαιτούν ουσιαστικά κάθε κίνηση και κάθε τρικ που έχετε μάθει. Συνολικά δηλαδή, οι μάχες με τους αρχι-δολοφόνους είναι αυτές που σώζουν το gameplay, αν και αυτό, δεν είμαι σίγουρος πως ισχύει για όλους τους παίκτες.
Μια τελευταία διάσταση του gameplay που αξίζει προσοχής είναι το free-roaming. Ο Travis ζει στη Santa Destroy, μια πόλη βασισμένη στο San Diego, με μια μικρή διαφορά. Ενώ το San Diego είναι μία από τις μεγαλύτερες πόλεις των ΗΠΑ, η Santa Destroy είναι ένα βήμα πριν πάρει το παρατσούκλι «πόλη-φάντασμα» – θα δείτε διάφορα αμάξια και πεζούς να κυκλοφορούν, αλλά η πόλη βγάζει ένα συναίσθημα άδειου και συνεπώς αδούλευτου. Μπορεί το Wii να μην είχε τη δύναμη να υποστηρίξει μια πιο ζωντανή πόλη (κάτι που αρνούμαι να πιστέψω αφού τα PS2/Xbox σήκωναν παιχνίδια σαν το San Andreas), αλλά ένα τέτοιου είδους free roaming σε κονσόλα επιπέδου PS3 είναι απλά αδικαιολόγητο.
Επίσης αδικαιολόγητα είναι και τα γραφικά. Ο cel-shaded σχεδιασμός τους σώζει κάπως την κατάσταση, αλλά κάποιος πιο προσεκτικός θα διαπιστώσει πως, όσον αφορά τα γραφικά, το παιχνίδι είναι απλά ένα port με ελάχιστη δουλειά από πάνω. Εννοείται πως η χρωματική παλέτα είναι ιδιαίτερα εκτεταμένη, ενώ το αίμα, επαναλαμβάνω, ρέει άφθονο. Ο ήχος από την άλλη μου άφησε μια αδιάφορη γεύση. Τα voice overs έχουν πλάκα, ενώ υπάρχουν καλά κομμάτια στο soundtrack, όμως τα περισσότερα από δαύτα επαναλαμβάνονται πολύ συχνά, πράγμα που σημαίνει πως χάνουν την αξία τους.
Τελικά, το No More Heroes είναι όντως ένα μέτριο παιχνίδι, που όμως έχει προσωπικότητα. Μπορεί να γίνει απίστευτα βαρετό και επαναλαμβανόμενο, αλλά μπορεί να προσφέρει και κάποιες δυνατές στιγμές. Αν σας άρεσε έστω και ένα παιχνίδι του Suda51, έχετε Move, και μπορείτε να συγχωρέσετε την έλλειψη 1:1 απόκρισης, τότε πάρτε το, και, κατά πάσα πιθανότητα, θα περάσετε καλά!
+ Η punk αισθητική του
+ Uncensored, δηλαδή πολύ αίμα
+ Οι μάχες με τα bosses είναι κορυφαίες
+ Αρκετά δυνατό σενάριο– Έλλειψη 1:1 απόκρισης με το Move
– Γίνεται επαναλαμβανόμενο γρήγορα
– Βαρετά mini-games
– Μέτρια γραφικάBAΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7.0
Πλατφόρμα: PS3
Έκδοση: Konami
Ανάπτυξη: Grasshopper Manufacture, feelplus, AQ Interactive
Διάθεση: Zegetron
Είδος: Action
Παίκτες: Single-player
Επίσημο Site: http://uk.games.konami-europe.com/game.do?idGame=294
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 20/5/2011
PEGI: 18