Όλοι μας λίγο πολύ έχουμε καταλάβει πως πλέον βρισκόμαστε σε μία διαφορετική γενιά, μια γενιά των fanboys (φανμπόγια ελληνιστί), των τεράστιων ποσών και τζίρων – μία όχι και τόσο αγνή γενιά. Πολλά πράγματα έχουν αλλάξει, τα περισσότερα με μια έντονη κλίση προς τη γενικότερη (και ίσως λίγο παρεξηγημένη) έννοια του socializing και του Internet.
Ακόμα και το πιο στοιχιώδες συστατικό ορισμένων παιχνιδιών έχει δημιουργηθεί έτσι, ώστε να διευκολύνει τις multiplayer προοπτικές του τίτλου. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως πλέον έχει γίνει συχνό φαινόμενο η δημιουργία παιχνιδιών που προορίζονται αποκλειστικά για διαδικτυακή χρήση, αφήνοντας πίσω την «πασέ» (για αυτήν την εποχή) κατάσταση του single-player. Συνεχίζοντας με τη λογική αυτή, προφανώς θα άλλαζε και ο προπομπός ή ο πρόλογος, άμα θέλετε , των παιχνιδιών αυτών – τα demos στην καθομιλουμένη.
Αφήνωντας πίσω τη σκηνή του demoscene (την επίδειξη των τεχνικών δυνατοτήτων ενός συστήματος ή υποσυστήματος μέσω ενός video – διαδραστικού συνήθως και μικρής διάρκειας), και ερευνώντας περισσότερο την έννοια του demo διαπιστώνω πως αυτά μειώνονται συνεχώς – με τάση την πλήρη έκλειψη. Όλο και πιο σπάνια ακούγεται πως θα κυκλοφορήσει ένα demo για κάποιο αναμενόμενο παιχνίδι – αφενός γιατί ο τίτλος υποτίθεται πως είναι πολυαναμενόμενος (και αυτό για πολλούς συνεπάγεται με το επιτυχημένος) και αφετέρου ένα demo έχει τη δύναμη να καταρρίπτει το έντονο hype που θέλουν να δημιουργήσουν οι εταιρίες γύρω από τους τίλους τους.
Αν το καλοσκεφτείτε, τα παραπάνω αποτελούν μια απρόσμενη ειρωνία. Την εποχή που το Διαδίκτυο έχει διαδωθεί τόσο πολύ, με αποτέλεσμα την ευκολότερη πρόσβαση των απλών χρηστών σε τέτοιου είδους αρχεία, τις ταχύτητες για downloading (που πήγε ο νους σας;) να εκτοξεύονται καθημερινά και το gaming γενικότερα να αποτελεί καθημερινότητα για εκατομμύρια κόσμο, τα demos, αυτά τα τόσο χρήσιμα αρχεία, πλέον δεν υπάρχουν σε αφθονία όπως παλιότερα.
Και εδώ εισέρχεται η μετάβαση από το single στο multi – τα demos, ως γνωστόν, αποτελούνταν κυρίως από μέρη του single player μέρος ενός παιχνιδιού, ενώ ελάχιστα είχαν τα βασικά εργαλεία για οnline αναμετρήσεις. Οι εταιρίες όμως το βρήκαν το κόλπο.
Αρχικά ως μια τάση του PC Gaming, οι beta εκδόσεις των παιχνιδιών πλέον έχουν ενταχθει πλήρως και στην ζωή των «κονσολάδων», ενώ αποτελούν για μερικές εταιρίες αναπόσπαστο κομμάτι του κύκλου ανάπτυξης ορισμένων σημαντικών τίτλων.
Κάποιος συγκεκριμένος ορισμός για τις betas δεν μπορεί να δωθεί. Και αυτό γιατί κανείς απλός χρήστης δεν ξέρει τι επιδιώκουν να κάνουν. Να δοκιμαστούν πραγματικά οι online δυνατότητες κάποιου τίτλου; Να αναπτυχθεί περαιτέρω ο θόρυβος γύρω από το παιχνίδι; Πραγματικά δεν ξέρω. Για την ακρίβεια δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Για μένα αποτελούν κάτι το παροδικό και κάτι το ματαιόδοξο.
Οι betas, λοιπόν, λειτουργούν ως εξής: παίρνουν την πεμπτουσία ενός multiplayer τίτλου από κάποια αρχική έκδοση του (όχι την τελική τέλοσπάντων) και προσπαθούν να απασχολήσουν όσους περισσότερους παίκτες γίνεται. Κατά καιρούς και πάντα όταν αυτές πηγάζουν από εταιρίες που ξέρουν τι τους γίνεται, υπάρχει μια αλληλένδετη σχέση της beta με τα κεντρικά γραφεία της εταιρίας ή το site του παιχνιδιού.
Το καλό για κάποιους και για μένα δείγμα μποέμ χαρακτήρα είναι πως οι betas (συνήθως) διαρκούν λίγο και αναλογούν σε περιορισμένο αριθμό ατόμων. Η εταιρία που αναπτύσσει τον τίτλο ανακοινώνει την περίοδο…χάριτος, ακολουθεί χαμός από αιτήσεις και κάποια στιγμή επιλέγονται οι τυχεροί. Δεν ξέρω αν είναι καλύτερη στρατηγική από ένα απλό demo όσον αφορά το hype, πάντως στοχεύει ξεκάθαρα στον εγωισμό του παίκτη.
«Παιδιά με διάλεξαν για τη beta του τάδε παιχνιδιού! Εντυπώσεις αργότερα! Πάω να λιώσω!»
Όλοι δεν το έχουμε δει σε κάποιο forum; Για αυτούς που δεν επιλέχτηκαν δεν καταντάει ενοχλητικό; Όπως και να το κάνουμε η αίσθηση του να σε διάλεξαν ανάμεσα σε εκατομμύρια παίκτες είναι διαφορετική από ένα απλό κατέβασμα (του demo). Και η παραπάνω φράση είναι απλή και φιλική. Αν τύχει πρόσκληση σε κάποιον αλαζόνα άνθρωπο, ζήτω που καήκαμε.
Οι betas πλέον έχουν γίνει καθημερινό φαινόμενο. Η Sony μόνο από τις αρχές του φθινοπώρου έχει σε εξέλιξη πέντε (!) betas και άλλες τόσες που ο πολύς λαός δεν τις ξέρει (ούτε εγώ πιστέψτε με). Καταλαβαίνετε λοιπόν σε τι σημείο εδράιωσης έχει φτάσει αυτή τάση (γιατί εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι μια απλή και παροδική τάση) και πόσο σημαντικές είναι για τις εταιρίες. Προσοχή! Για τις εταιρίες – στον gamer δεν προσφέρουν κάτι το διαφορετικό από το demo πέραν της εγωκεντρικής απολαύσεως.
Αυτοί είναι οι λόγοι που δεν συμφωνω με αυτήν την διάδωση των betas – προτιμώ τα απλά demos και εκτιμώ πραγματικά τις εταιρίες που προτιμούν τον παλιομοδίτικο τρόπο επίδειξης. Εσείς;