Napoleon: Total War Review

, Κυριακή 7 Μάρτιος 2010 0  

Φαίνεται ότι είναι της μόδας να κυκλοφορεί ένας πολυαναμενόμενος τίτλος και ελάχιστους μήνες μετά η εκδότρια εταιρεία να ανακοινώνει πως μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο θα κυκλοφορήσει το “sequel”. Όπως πχ η ανακοίνωση του L4D2 από τη Valve, που ήταν αρκετή να διχάσει τους fans, άσχετα αν τελικά το παιχνίδι βγήκε καλό. Το Napoleon: Total War είναι μία παρόμοια περίπτωση.

Αν και το Empire: Total War, το οποίο κυκλοφόρησε πέρσι τέτοιες μέρες, έλαβε γενικά θετικές κριτικές, υπήρχε ένα γενικότερο κλίμα απογοήτευσης σχετικά με το τ;i θα μπορούσε να είναι αλλά δεν τα είχε καταφέρει. Δεν πέρασαν λίγοι μήνες και η Creative Assembly ανακοίνωσε την ανάπτυξη του expansion του Empire. Η διαφορά ήταν πως αυτό το expansion, για πρώτη φορά στην ιστορία της σειράς θα ήταν αυτόνομο. Ταυτόχρονα, η σχεδιάστρια εταιρεία υποσχόταν το καλύτερο Total War μέχρι σήμερα. Γενναία κίνηση, θα έλεγαν μερικοί. Τελικά, έναν χρόνο μετά, είναι δυνατόν η τακτική της Creative Assembly, αλλά και της εκδότριας Sega, να δικαιώθηκε;

Η θεματολογία του παιχνιδιού είναι αρκετά σαφής μόνο και μόνο από τον τίτλο. Ο ήρωας της κατάστασης είναι ο Ναπολέων Βοναπάρτης, στρατηγός και μετέπειτα αυτοκράτορας της μετεπαναστατικής Γαλλίας. Όλοι φυσικά ξέρουμε, ή έστω έχουμε ακουστά την μεγάλη αυτή ιστορική φιγούρα, έναν από τους σημαντικότερους και σπουδαιότερους στρατιωτικούς ηγέτες του 19ου αιώνα αλλά και γενικότερα. Η προσωποκεντρική αυτή αφήγηση είναι αρκετά διαφορετική από το Empire αλλά και παλαιότερα μέρη της σειρά και έχει διαμορφώσει αναλόγως την παρουσίαση αλλά και το περιεχόμενο του παιχνιδιού. Δεν υπάρχει πλέον απλά ένα Grand Campaign και μερικά scenarios: τα πάντα στρέφονται γύρω από την καριέρα και ζωή του Ναπολέοντα, από το πρώτο tutorial μέχρι το τελευταίο campaign.

Εκστρατεία με πορτοκαλί φυλλωσιές...

Πιο συγκεκριμένα, τα tutorials (μάχη στην ξηρά, στην θάλασσα, και παιχνίδι στον μεγάλο χάρτη) γίνονται με υπόβαθρο τα early years του Βοναπάρτη, την εκπαίδευση του στις στρατιωτικές ακαδημίες και τις πρώτες του μάχες. Η πραγματική δράση αρχίζει με τα Napoleon's Campaigns, τα οποία είναι μικρά, εστιασμένα campaigns στο κλίμα του Road to Independence από το πρωτότυπο Empire. Το πρώτο είναι στην Βόρεια Ιταλία το 1796-7 και ακολουθούν οι εκστρατείες στην Αίγυπτο, στην Ρωσία και τελικά η Μεγάλη Εκστρατεία σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό χάρτη. Κάθε ένα από αυτά τα campaigns είναι αρκετές ώρες παιχνιδιού, με ιστορικά πρόσωπα, στρατηγούς, πόλεις και καταστάσεις. Δίνουν μία πιο εις βάθος ματιά στα κατορθώματα του Ναπολέοντα ενώ η εστίαση σε συγκεκριμένα στρατιωτικά μέτωπα είναι μία πολύ ευχάριστη αλλαγή από την τελείως μακροσκοπική και αφαιρετική οπτική του κλασικού Grand Campaign.

Εκτός αυτών, υπάρχουν τα Napoleon's Battles, που είναι χρονολογικά ιεραρχημένες μεγάλες μάχες απο την αρχή μέχρι και το Βατερλό του στρατηγού/αυτοκράτορα. Αυτές έχουν την χροιά scenario/αποστολών. Κορυφαία είναι η αίσθηση της μάχης κάτω από τις πυραμίδες στην Αίγυπτο, με το αίμα χιλιάδων Γάλλων και Oθομανών να κυλάει στην άμμο... Αχέμ! Το κακό με τα σενάρια αυτά, όπως και για τα προαναφερθέντα campaigns, είναι πως πρέπει απαραίτητα να παιχτούν και να ολοκληρωθούν με χρονολογική σειρά. Δηλαδή, για να παίξω το Βατερλό ή για να ελέγξω την Μεγάλη Στρατιά στα βάθη της Ρωσίας, πρέπει πρώτα να ολοκληρώσω όλες τις προηγούμενες μάχες και εκστρατείες. Είναι ένα χαρακτηριστικό που, ακόμα και αν βγάζει νόημα για την μέγιστη απόλαυση του παιχνιδιού και την λογική συνέχεια στην γραμμική αφήγηση της ιστορίας του Ναπολέοντα, ενδεχομένως να εκνευρίσει.

Η τραγωδία του πολέμου, κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά

Αν δεν υπήρχε κάποιου είδους Grand Campaign, το παιχνίδι ενδεχομένως να μην μπορούσε να υπάρξει αυθυπόστατο. Όμως η Creative Assembly δεν έχει σκοπό να αφήσει κανέναν παραπονεμένο: υπάρχει φυσικά και στο Napoleon το feature το οποίο για κάποιους είναι το ζουμί του Total War. Συγκεκριμένα, οι παίκτες μπορούν να διαλέξουν μία από τις δυνάμεις της Συμμαχίας ξεκινώντας το 1805 στην προσπάθεια τους να σταματήσουν την τρομακτική πλέον δύναμη της Γαλλίας. Ξανά, δυστυχώς, δεν υπάρχει δυνατότητα παιχνιδιού με την Γαλλία στο συγκεκριμένο πλαίσιο, εκτός και αν ολοκληρωθούν όλα τα επεισόδια του Napoleon's Campaigns. Κατά τα άλλα, ο “μεγάλος χάρτης” δεν έχει πολλές διαφορές από τον αντίστοιχο του Empire όσον αφορά τον πυρήνα του παιχνιδιού.

Η χωρική... επέκταση του προκατόχου δεν υπάρχει πλέον: τα μέτωπα στην Αμερική και στην Ινδία έχουν αφαιρεθεί, εστιάζοντας ξανά στην Γηραιά Ήπειρο. Παρ'όλ'αυτά, η παρουσίαση του μεγάλου χάρτη και η αίσθηση που προσφέρει είναι απλά ανώτερες από το Εmpire. Το περιορισμένο χρονικό περιθώριο, σε σχέση με το Empire, έχει αλλάξει την διάρθρωση των γύρων. Στο Empire, κάθε γύρος ήταν έξι μήνες, δηλαδή κάθε δύο γύροι ήταν ένας χρόνος. Στο Napoleon, κάθε δύο γύροι είναι ένας μήνας, δίνοντας έτσι στον παίχτη να δει την αισθητική αλλά και πρακτική διαφορά της αλλαγής των εποχών. Τόσο χαζεύοντας τον χάρτη και την εναλλαγή των χρωμάτων από τα πορτοκαλί, τα λευκά και τα πράσινα, όσο και με την αποφυγή των χειμερινών καιρικών συνθηκών και προγραμματίζοντας τις εκστρατείες ανάλογα.

Οι ναυμαχίες παραμένουν σταθερή αξία, και το Trafalgar απολαυστικό.

Όσο και αν δεν το περίμενα, οι ίδιες οι μάχες, το δεύτερο (ή πρώτο, ανάλογα με τα γούστα του καθενός) σημαντικότερο στοιχείο της σειράς Total War, έχουν επίσης αναβαθμιστεί σημαντικά σε επίπεδο gameplay. Η διαχείριση των μονάδων ποτέ δεν ήταν ευκολότερη. Το interface είναι πολύ πιο εργονομικό: εκτός από την εθνικότητα κάθε διμοιρίας τώρα είναι εμφανή και το είδος της όπως και το ηθικό, στοιχεία που είναι χρήσιμο να φαίνονται γρήγορα και εύκολα κατά την διάρκεια της μάχης. Οι ίδιες οι μάχες ποτέ δεν υπήρξαν πιο εντυπωσιακές. Μικρές πινελιές προσφέρουν ζωντάνια και αληθοφάνεια στην μάχη, όπως άλογα τα οποία συνεχίζουν να τρέχουν μόνα τους αφού ο αναβάτης έχει πεθάνει από κάποια σφαίρα ή σώματα τα οποία πετάγονται από μία καλά υπολογισμένη κανονιοβολή. Κατά τα άλλα, ο τρόπος παιχνιδιού δεν έχει αλλάξει σημαντικά από το Empire όμως δίνει μία πιο ολοκληρωμένη, μεστή αίσθηση.

Ακόμα κι αν το gameplay των διαφόρων modes είναι πολύ συγκροτημένο και ευχάριστο, η παρουσίαση είναι αυτή που κάνει το παιχνίδι να λάμψει πραγματικά. Εξαιρετικό intro αλλά και άλλα FMVs τα οποία δίνουν έναν Ναπολέοντα με σάρκα και οστά, μουσική εποχής η οποία περνάει όλα τα στάδια από την ρομαντική δωματίου μέχρι επικά εμβατήρια, πολύ καλά ιστορικά συνοδευτικά κειμενάκια, αλλά και τα κάπως αστεία voice-overs στρατηγών και συμβούλων, οι οποίοι μιλάνε αγγλικά αλλά με μία πρέπουσα γαλλική προφορά...

Το παιχνίδι βγάζει μία αίσθηση προσοχής στην λεπτομέρεια την οποία το Empire πολύ απλά δεν είχε και το γεγονός αυτό κάνει το ήδη διασκεδαστικό gameplay ακόμα πιο απολαυστικό, ειδικά στον μεγάλο χάρτη. Τα γραφικά, βέβαια, είναι ένα θέμα το οποίο δεν μπορώ να εξετάσω σωστά. Ο υπολογιστής μου θα ήταν τέλειος πριν από δύο χρόνια, όμως τώρα παίζει το παιχνίδι καλά μόνο στις medium προς high ρυθμίσεις, οπότε οι απαιτήσεις κρίνονται υψηλές. Είναι όμως προφανές πως στις ανώτερες ρυθμίσεις το Napoleon ανταμείβει αναλόγως. Τα bugs του προκατόχου του έχουν περιοριστεί επίσης σε μηδαμινά επίπεδα, γεγονός αξιοσημείωτο για παιχνίδι της σειράς στην έκδοση κυκλοφορίας, ειδικά στο multiplayer, το οποίο εκτός από το ότι παίζει χωρίς προβλήματα, έρχεται εμπλουτισμένο με την δυνατότητα co-op δύο παικτών σε campaign, χαρακτηριστικό που περιμέναμε σαν τρελοί.

Οι σχηματισμοί έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στους Ναπολεόντιους πολέμους και το παιχνίδι δεν παραμελεί αυτό το γεγονός.

Φτάνω λοιπόν στο σημείο όπου πρέπει να αποφασίσω. Ως τί θα κρίνω το Napoleon: Total War; Πρέπει σε μία κριτική να λαμβάνεται υπ'όψην μόνο η ουσία του παιχνιδιού, η πραγματική αξία του προϊόντος, ή και το πλαίσιο στο οποίο κυκλοφορεί; Θεωρητικά, το παιχνίδι είναι “συμπλήρωμα” στο Empire. Όμως, το περιεχόμενο που προσφέρει κάνει το Empire να φαίνεται ξεπερασμένο, δεν είναι απλά ένα expansion pack, ακόμα και αν είναι αυτοτελές. Για όσους αγόρασαν το Empire πέρσι, ο εξαναγκασμός να αγοράσουν ξανά ένα νέο παιχνίδι, πόσο μάλλον καλύτερο, θυμίζει επικίνδυνα την υπόθεση της Valve. Αντίθετα, για όσους περίμεναν, φαίνεται πως δεν υπάρχει λόγος πλέον να δοκιμάσουν να παίξουν το Empire, καθώς το Napoleon φέρεται να είναι όχι μόνο ότι φανταζόμασταν και θέλαμε όλοι να είναι το Empire, αλλά καλύτερο.

Οπότε ως τί το κρίνουμε; Το τελικό, επιτυχημένο αποτέλεσμα ενός πολύ ακριβού πειράματος; Ας είναι. Η Creative Assembly είχε υποσχεθεί πως θα έφτιαχνε το καλύτερο παιχνίδι της σειράς. Τήρησε την υπόσχεση της. Το Napoleon: Total War αξίζει τα λεφτά του και με το παραπάνω. Ακόμα και αν, δυστυχώς, η κυκλοφορία στη σκιά του προκατόχου του δεν θα του δώσει την θέση που του αξίζει στο πάνθεον των παιχνιδιών στρατηγικής...

+ Εκπληκτικός, πλήρως ολοκληρωμένος θεματικός τίτλος σχετικά με την ζωή του Ναπολέοντα
+ Καινούργια, εστιασμένα, mission-based campaigns και scenarios
+ Ρεαλιστικές πινελιές και βελτιώσεις πάνω σε ήδη άψογα γραφικά.
+ Ιστορική ακρίβεια
+ Ανανεωμένα, βελτιστοποιημένα Grand Campaign και μάχες
+ Είναι ό,τι ήθελε να είναι το Empire: Total War... και περισσότερα

- Η κυκλοφορία του ως “companion” και ανεξάρτητο expansion εμποδίζει την άνθιση του
- Tutorial για να μάθουμε καμμιά τακτική θα δούμε ποτέ;!

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 9.0

Πλατφόρμα: PC
Έκδοση: Sega
Ανάπτυξη: Creative Assembly
Διάθεση: Zegetron
Είδος: Strategy
Παίκτες: 1-2
Επίσημο Site: http://www.totalwar.com/napoleon/?t=EnglishUK
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 26/2/2010
PEGI: 16