Monster Hunter Tri Review

, Παρασκευή 7 Μάιος 2010 0  

Ποιος κυνηγάει ακόμα αγριογούρουνα και τσίχλες; Ποιος χρησιμοποιεί ακόμα δίκαννο και καραμπίνα; Ποιος φοράει ακόμα τα μπανάλ ρούχα παραλλαγής; Μην ακούω τέτοια! Πιάσε την σπάθα του παππού από τους Βαλκανικούς, φόρα την αποκριάτικη στολή του ιππότη που έχεις στο πατάρι και πάμε να σκοτώσουμε Lagiacrus και Barroth. Δεν πάμε για απλό κυνήγι κύριοι, αλλά για κυνήwii!

To Monster Hunter Tri είναι ένα παιχνίδι που μας δίνει τον ρόλο ενός σφαγέα δεινοσαυροειδών τεράτων που απειλούν ένα χωριό της άπω ανατολής (σκασίλα μας για το χωριό αλλά κάπου έπρεπε να στηρίξουν και το σενάριο εκεί στην Capcom). Αναλαμβάνουμε, λοιπόν την προστασία του χωριού Moga, που είναι η hub-area μας. Εκεί μπορούμε να σώσουμε την πρόοδο μας, να αναβαθμίσουμε ή να φτιάξουμε τα όπλα και την πανοπλία μας και να αναλάβουμε καινούριες αποστολές. Α επίσης μπορούμε να διακοσμήσουμε το σπίτι μας, Πως είναι το Extreme Makeover; Στο πιο κιτσοβλαχοφολκλόρ του.

Και μην νομίζετε ότι με το που βάλετε το δισκάκι στην κονσόλα θα αρχίσετε τις μπάτσες με τα τέρατα. Όοοοοοοχι! Αφού διαμορφώσουμε την εμφάνιση του χαρακτήρα που θα χειριζόμαστε και του δώσουμε και ένα ονοματάκι, θα ψάξουμε, θα ψήσουμε, θα σκάψουμε και θα ξεκοιλιάσουμε μικρότερα τέρατα μέχρι να δείξουμε ότι είμαστε ικανοί να αντιμετωπίσουμε ένα μεγάλο τέρας. Με το που μπαίνουμε στο χωριό αγοράζουμε όπλο και πανοπλία, γιατί με αυτά που φοράει ο χαρακτήρας μας μοιάζει πιο πολύ έτοιμος για επίδειξη εσωρούχων της Victoria Secret παρά για δαιμονισμένο τερατοκυνηγητό, και ξεκινάμε την εξερεύνηση και τις αποστολές.

Μαρίκα, το δίκαννο!

Το παιχνίδι παίζεται με το συνδυασμό Wiimote-Nunchuk αλλά και με το classic controller που είναι και το ιδανικότερο. Από την αρχή ο τίτλος δείχνει ότι χρειάζεται δεύτερο αναλογικό, λόγω κάμερας η οποία πρέπει να διορθώνεται πολύ συχνά και ο σταυρός κατεύθυνσης δεν είναι η καλύτερη λύση γι’ αυτό το σκοπό. Το Monster Hunter δεν έχει κλειδωμένη στόχευση, οπότε χτυπάμε και κάνουμε τον σταυρό μας να πετύχουμε τον στόχο. Στα μικρότερα τέρατα το lock-on mode θα ήταν σωτήριο γιατί όλο γρασίδι και αγριοτσουκνίδες πετυχαίνω, στα μεγαλύτερα δεν έχουμε το ίδιο πρόβλημα, αφού όπου χτυπήσουμε κάπου θα το βρούμε το γομάρι. Μια μπάρα ενέργειας στα μεγάλα τέρατα δεν θα έβλαπτε επίσης, όχι τίποτα άλλο για να ξέρουμε σε τι στάδιο βρισκόμαστε. Ψοφάει το νόθο του Jurassic Park ή του βγάζουμε τους ψύλλους; Για κάθε αποστολή μας δίνεται συγκεκριμένος χρόνος ολοκλήρωσης, ο οποίος μερικές φορές είναι υπεραρκετός, άλλες πάλι ούτε καταλαβαίνεις πως περνάει η ώρα και δεν έχεις ολοκληρώσει την αποστολή.

Το παιχνίδι δεν είναι button masher αλλά χρειάζεται τακτική για να κερδίσετε το κάθε τέρας και είναι αρκετά ισορροπημένο. Τα μεγάλα όπλα π.χ. έχουν μεν μεγαλύτερο damage αλλά είναι αργά, και τα μικρότερα αν και γρήγορα θέλουν περισσότερα χτυπήματα για να πετύχουν το ίδιο αποτέλεσμα Έχει κάποιους περίπλοκους μηχανισμούς gameplay που θα μπορούσαν να έχουν απλοποιηθεί για να το κάνουν πιο προσιτό και σε πιο casual κοινό. Και πολύ κείμενο βρε παιδί μου, πολλοί διάλογοι, παιχνίδι θέλω να παίξω όχι να μάθω την ιστορία του Akira του κουτσού και της Yuki της ζαβής από το χωριό. Ήμαρτον!

Φοβάται η Capcom το θεριό και το θεριό την Capcom.

Μπορεί, φυσικά, να έχει μπόλικα tutorials και διαλόγους αλλά από την αρχή κάποια βασικά στοιχεία δεν μας τα εξηγεί, όπως για παράδειγμα τα αντικείμενα που βρίσκουμε στο περιβάλλον ή αυτά των αποστολών, πως χρησιμοποιούνται ή που χρειάζονται ή πως συνδυάζονται τέλος πάντων. Το ανακαλύπτουμε σιγά σιγά μόνοι μας, καθώς είναι αναγκαία η χρήση τους για νέα όπλα ή φίλτρα. Επίσης το παιχνίδι έχει πολύ loading. Σε κάθε γωνιά ένα δεινοσαυράκι και μια loading screen.

Όμορφα περιβάλλοντα, ζωντανά και με ποικιλομορφία. Ένας κόσμος που φαίνεται να μην εξαρτάται μόνο από τις δικές μας ενέργειες. Βάλτοι, βυθοί, δάση, έρημοι, όλα τα έχει το μενού, ούτε η Capcom Tours να ήταν. Μικρότερα ζώα σε κοπάδια ή μπακούρια που βόσκουν εδώ και εκεί, νερά που τρέχουν γάργαρα από καταρράκτες σε θάλασσες και λιμνούλες (σιγά μας έπιασε κατούρημα) και γενικά ένας οργανικός κόσμος έτοιμος να εξερευνηθεί (μετά από ένα σύντομο loading φυσικά). Πολύ καλά και τα animations των τεράτων που φαίνεται ότι μελετήθηκαν και αντιδρούν στα ερεθίσματα που τους δίνονται. Αρκετά καλοί περιβαλλοντικοί ήχοι και επικά, ορχηστρικά κομμάτια κατά την διάρκεια των μαχών με τα γκουμουτσοτέρατα. Από την άλλη όλοι οι χαρακτήρες του παιχνιδιού μιλάνε σαν τους Sims (μπλα μπλα μπλε μπλα, μπλου, μπλε μπλα μπλου λυσσάξατε).

Φαντάσου τι κλωτσιά έφαγε για να φτάσουν εκεί πάνω…

Εκτός από ένα εκτεταμένο και απολαυστικό single-player, το παιχνίδι διαθέτει και online multiplayer στο οποίο μπορείτε να αναλαμβάνετε quests με άλλους τρεις φίλους ή και άσχετους, χωρίς τα ενοχλητικά friend codes. Αντί για το χωριό η hub-area του online βρίσκετε στην πόλη στην οποία συναντάτε άλλους παίχτες και κανονίζετε τα της κυνηγετικής περιόδου. Μεταξύ φίλων είναι δυνατή, και μάλλον απαραίτητη για καλύτερη συνεννόηση και στρατηγική, η χρήση του Wii speak. Η αίσθηση της εκπλήρωσης μιας στυγνής δολοφονίας ενός Deviljho με φίλους είναι πολύ απολαυστική (για να πάρω τηλέφωνο την Greenpeace, την PETA και τον Βεργή, εγκληματίες).

Το Monster Hunter Tri είναι μια υπέροχη βιντεογκεϊμική περιπέτεια που μπορείτε να την ζήσετε μόνοι αλλά και με φίλους! Αυτό είναι κυνήγι, όχι να σκοτώνεις μπεκάτσες και λαγούς στις 5 το ξημέρωμα στους κάμπους και τις τραχανοπλαγιές. Ένα από τα αρτιότερα και πιο πλήρη third-party games του Wii και με αντίστοιχα καλό online mode, σας τ’ορκίζομαι στο Ju-On The Grudge, που όρκο ιερότερο δεν έχω.

+ Οργανικός κόσμος με ποικιλία στα περιβάλλοντα και τους ήχους (δυστυχώς όχι όλους - μπλα μπλου μπλα)
+ Από τις καλύτερες online εμπειρίες στο Wii
+ Παιχνίδι με βάθος που υπόσχεται αρκετές ώρες ενασχόλησης

- Απαιτητικός χειρισμός
- Κάποια στοιχεία του gameplay είναι αναιτίως πολύπλοκα

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8.5

Πλατφόρμα: Wii
Έκδοση: Nintendo
Ανάπτυξη: Capcom
Διάθεση: Nortec
Είδος: Action-RPG
Παίκτες: Single, multiplayer
Επίσημο Site: http://www.capcom.com/monsterhunter/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 23/4/2010
PEGI: 16