Πω πω πάει πολύ καιρός που έπαιξα ένα παιχνίδι της Rockstar που να μην είχε το πρόθεμα Grand Theft Auto και να μου άρεσε. Για την ακρίβεια το τελευταίο ήταν το Max Payne 2: The Fall of Max Payne το 2003. Και γι’αυτό διατηρούσα κάποιες αμφιβολίες για την ποιότητα του Midnight Club Los Angeles. Τελικά όμως κατάφερε η εταιρία να παραδώσει ένα αξιέπαινο παιχνίδι , ή καλύτερα να μην ξανααφήσει από τα χέρια της τη σειρά GTA;
Για να λέμε όμως και του στραβού το δίκαιο, όλοι οι τίτλοι της σειράς Midnight Club, πάντα κυκλοφορούσαν αγκαζέ με τα καλύτερα παιχνίδια Need for Speed (Porsche Unleashed, Underground, Most Wanted). Μέχρι φέτος τουλάχιστον…
Από τις πρώτες κιόλας στιγμές επαφής του παίκτη με το παιχνίδι, γίνεται φανερή η προσπάθεια της Rockstar να αναμίξει τα καλύτερα στοιχεία των Grand Theft Auto παιχνιδιών με την ξέφρενη ταχύτητα και αγνή διασκέδαση που υποτίθεται πως ένα Midnight Club πρέπει να προσφέρει. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.
Όπως προφανώς ήδη ξέρετε, ο προκάτοχος του Los Angeles διαδραματιζόταν σε πίστες, τοποθετημένες σε τρεις μητροπόλεις του κόσμου. Ο χάρτης αυτών ήταν αρκετά μικρός, αλλά οι τρεις μαζί στο σύνολό τους είχαν ένα σεβαστό μέγεθος. Αυτή τη φορά, η Rockstar αποφάσισε πως μια ενιαία πόλη, πόσο μάλλον μια τόσο ποθητή, θα λειτουργούσε καλύτερα. Και κανείς δεν μπορεί να την αδικήσει για αυτήν την επιλογή, καθώς πράγματι, η ροή του παιχνιδιού παραμένει ομαλή, ενώ αξιοθαύμαστος είναι ο τρόπος με τον οποίον το παιχνίδι αποτρέπει τον παίκτη από την ανεπαίσθητη κούραση…
Σίγουρα το σενάριο του παιχνιδιού δεν έχει ούτε …χολιγουντιανό αέρα, ούτε αξίζει κάποια ιδιαίτερη αναφορά. Παρόλα αυτά λειτουργεί ως ένα γερό στήριγμα, ενώ εμφανείς είναι οι (αρνητικές για κάποιους) επιρροές από το GTA San Andreas. To Los Angeles είναι μια πόλη που προσφέρει πολλές ευκαιρίες, και όλων των ειδών οι…παραπονεμένοι από την κοινωνία (ισπανόφωνοι, χιπχοπάδες, Ρώσοι) συγκεντρώθηκαν εδώ, με σκοπό βέβαια την επικράτηση στους δρόμους. Στέκει; Για μένα όχι , αλλά από τη στιγμή που η ιστορία περιορίζεται μόνο σε ολιγόλεπτα cutscenes, δεν είναι ιδιαίτερα ενοχλητική.
Βέβαια, ο οδηγός που ελέγχετε δεν είναι ούτε απρόσωπος, ούτε αμίλητος – μόνο ανώνυμος. Δεν γνωρίζετε τίποτα σχεδόν για αυτόν, παρά μόνο πως βρέθηκε στο LA με σκοπό να αυξήσει τη φήμη του. Είπαμε όμως, αυτά δεν απασχολούν τη Rockstar…
Και μίας που μιλάμε για τη συγκεκριμένη εταιρία, δεν θα ήταν δυνατό να μην σχολιάσουμε το πώς η πόλη είναι σχεδιασμένη. Άλλωστε η Rockstar έχει βαριά ιστορία στο σχεδιασμό πόλεων. Μην έχοντας πάει στο Los Angeles, μου είναι κάπως δύσκολο να σας επιβεβαιώσω αν πράγματι η πόλη αντικατοπτρίζει σωστά την πόλη των αγγέλων. Αυτό που όμως μπορώ με σιγουριά να πω είναι πως σχεδιάστηκε με κεντρικούς άξονες τη ζωντάνια και τον καταναλωτισμό.
Συγκριτικά, λοιπόν, με την Tri-City του NFS Undercover, η ύπαρξη των πεζών (δεν πεθαίνουν, δεν παίζουμε Carmageddon παιδιά!), και το ασύστολο μποτιλιάρισμα στους αυτοκινητόδρομους, αντιπροσωπεύει μια φυσιολογική πόλη σε καθημερινούς ρυθμούς. Μίλησα για καταναλωτισμό – στο Los Angeles υπάρχουν παντού διαφημίσεις˙Bang & Olufsen, iPods, Bulgari κλπ. Η πόλη, και πιο συγκεκριμένα ο παίκτης, βομβαρδίζεται από παντού με γιγαντοαφίσες. Ξέρω, ξέρω ακούγεται ενοχλητικό. Δεν είναι όμως. Αντιθέτως, αυτές παραμένουν διακριτικές, ενώ μου φαίνεται πως είναι το πρώτο παιχνίδι που τις χρησιμοποιεί σε τέτοια βάση. Μπράβο Rockstar!
Για να μπορέσετε όμως να πλοηγηθείτε σωστά σε μια τόσο πυκνη και μεγάλη πόλη, χρειάζεστε και ένα σωστό GPS… και το έχετε! Η εταιρία κατάφερε να δημιουργήσει ένα αξιόπιστο σύστημα πλοήγησης, που λειτουργεί με βάση τη λογική και όχι την ταχύτατη μεταφορά του παίκτη από το ένα σημείο στο άλλο.
Με σκοπό πάντα να αυξήσετε τη φήμη σας και να αναβαθμίσετε την άδεια σας, πρέπει να συμμετέχετε σε αγώνες διαφόρων ειδών. Από τα κανονικά Sprints έως τους ελεύθερους αγώνες των αυτοκινητοδρόμων, και από τα τουρνουά αγώνων μέχρι τις παραδόσεις αγώνων, το παιχνίδι εκνευρίζει αφάνταστα με τη δυσκολία του. Ναι μεν μπορείτε στα τουρνουά και τις συναντήσεις να ρυθμίσετε τη δυσκολία των αγώνων, αλλά σε γενικές γραμμές το παιχνίδι δε συγχωρεί εύκολα τα λάθη του παίκτη, και από τη στιγμή που μιλάμε για καθαρό arcade με ελάχιστα simulation στοιχεία, αυτό είναι για μένα λανθασμένη απόφαση.
Αφού λοιπόν καταφέρετε και νικήσετε έναν αγώνα, κερδίζετε χρήματα και φήμη. Φυσικά όσο υψηλότερη η κατάταξη σας σε έναν αγώνα, τόσο μεγαλύτερες και οι αποδοχές σας (που πρακτικά σημαίνει πως και τελευταίοι να βγείτε, πάλι θα πάρετε κάτι ψίχουλα).Τα χρήματα αυτά που κερδίζετε μπορείτε να τα αξιοποιήσετε μόνο σε ότι αφορά τα αυτοκίνητα σας. Ο χαρακτήρας σας δεν μπορεί να αλλάξει, αν και αυτό δεν είμαι σίγουρος ότι είναι τόσο αρνητικό.
Στο Midnight Club όμως, πέρα από τους αγώνες, δίνεται και η δυνατότητα να «παίξετε» με την αστυνομία. Το παιχνίδι από μόνο του δεν προϋποθέτει τα κυνηγητά ως κάτι το απαραίτητο. Απλά όταν θα συναντήσετε ένα περιπολικό να κόβει βόλτες στις λεωφόρους του LA, φροντίστε να μειώσετε ταχύτητα, γιατί άμα μπλέξετε σε κυνηγητό είναι αρκετά δύσκολο να ξεφύγετε, ειδικά αν είστε ακόμα στην αρχή.
Στο σύνολο τους, τα αυτοκίνητα που περιέχονται στο Midnight Club είναι 46, ενώ υπάρχουν και τρεις μηχανές. Λίγα, πολύ λίγα οχήματα για ένα παιχνίδι με τέτοια φόντα για καταξίωση. Φυσικά η ποικιλία εδώ είναι είδος προς εξαφάνιση, ενώ οι επιλογές παραμετροποίσης δε βοηθούν. Πράγματι, και παρόλο που μπορείτε να αλλάξετε σχεδόν τα πάντα στο αυτοκίνητό σας (ακόμα και εσωτερικά χαρακτηριστικά όπως το τιμόνι), οι επιλογές σας είναι αρκετά περιορισμένες. Πολλες φορές θα σας φανεί πως το αυτοκίνητο, δεν είναι αρκετά δικό σας, δεν αντικατοπτρίζει σωστά την προσωπικότητά σας.
Παραταύτα, όλα τα παραπάνω είναι σχεδιασμένα με μεράκι, και αν αληθεύουν οι φήμες που θέλουν το κάθε όχημα να αποτελείται από 100.000 πολύγωνα, τότε η Rockstar αποκτά ένα μικρό άλλωθι. Επιπλέον οι νέες τοποθεσίες της κάμερας του παιχνιδιού (μέσα από το κόκπιτ, και μια εντελώς νέα, η action) προσφέρουν μια ευπρόσδεκτη ανανέωση στο παιχνίδι και σίγουρα το διαφοροποιούν από τον ανταγωνισμό.
Η πόλη είναι και αυτή σχεδιασμένη με ένα είδος τέχνης, αφού τα φώτα, οι εναλλαγές μέρας-νύχτας καθώς και οι …μεταμεσονύχτιες βόλτες στην παραλία μέσα σε μία Convertible Lamborghini, αποτελούν όνειρο πολλών προγραμματιστών.
Εξίσου καλός είναι και ο ήχος του παιχνιδιού. Το soundtrack δεν απογοητεύει κανέναν, καθώς αποτελείται από μία κάπως περίεργη συλλογή κομματιών, τα οποία διαλέχτηκαν με κριτήριο να ικανοποιούν όλα τα γούστα. Βέβαια έχω μερικές ενστάσεις για τον ήχο των αυτοκινήτων, αφού δεν παρατήρησα κάποια ιδιαίτερη διαφορά μεταξύ διαφορετικών μηχανών.
Για το τέλος άφησα τη Multiplayer περσόνα του παιχνιδιού. Πέρα λοιπόν από την ενσωμάτωση με το Rockstar Social Club (την …online καφετέρια της Rockstar), το παιχνίδι προσφέρει και ένα ενδιαφέρον πλην μέτριο online play, το οποίο μπορεί να υποστηρίξει έως και 16 παίκτες (!). Aυτό σε συνδυασμό με μερικά ξέφρενα modes, όπως το Keep Away (ένας παίκτης έχει μια σημαία και οι υπόλοιποι προσπαθούν να τον καταστρέψουν), προσφέρει μια πολύ καλή εμπειρία, η οποία δυστυχώς λίγο διαρκεί, αφού και παίκτες δεν υπάρχουν και όταν αυτοί βρίσκονται το παιχνίδι μαστίζεται από lag, ιδιαίτερα εαν lobby συμπληρωθεί. Στο σύνολο του, το online του παιχνιδιού αποτελείται 9 modes, τα περισσότερα εκ των οποίων τα συνηθισμένα (Ordered Race, Checkpoint Race) και τα υπόλοιπα παραλλαγές του Keep Away…
Εντέλει δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πως τελικά το παιχνίδι αποτελεί, για μένα τουλάχιστον, ένα αξιοπρεπές δείγμα της διαφορετικής δουλειας της Rockstar. Πέρα από όλα τα άλλα είναι διασκεδαστικό, γρήγορο και ζωντανό. Προτείνεται!
+ Η πόλη λειτουργεί σωστά
+ Όμορφα γραφικά
+ Σωστή λειτουργία του GPS
+ Ικανοποιητικό soundtrack
– Λίγα αυτοκίνητα
– Δύσκολο
– Τα multiplayer στοιχεία δεν εντυπωσιάζουν
Βαθμολογία: 8.0
Πλατφόρμα: Xbox 360 (PS3)
Έκδοση: Rockstar
Ανάπτυξη: Rockstar San Diego
Διάθεση: CD Media
Είδος: Racing
Παίκτες: 1-16
Επίσημο Site: http://www.rockstargames.com/midnightclubLA/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 24/10/2008
PEGI: 12+