Είναι κάποιες στιγμές που απλά ανοίγω το ντουλάπι, κατεβάζω το παλιό μου Sega Mega Drive, ξεθάβω μια παλιά CRT απο την αποθήκη, τα συνδέω κάπου και παίζω. Τίποτα δεν είναι καλύτερο από τον ήχο των δαχτυλιδιών στο αρχικό hardware και τις άπειρες αγαπημένες μνήμες. Ήρθε η ώρα να γιορτάσω τα 20ά γενέθλια του Sonic. Του ΔΙΚΟΥ μου Sonic.
Οι ανασκοπήσεις είναι ωραίες, και, από κάποιον που έχει παίξει όλα τα Sonic (συμπεριλαμβανομένων και κάποιων θαμμένων 8-bit όπως το Sonic Labyrinth και το arcade Sega Sonic the Hedgehog) θα ήταν κάτι πολύ αναμενόμενο λόγω γνώσεων και αγάπης. Όμως όχι, δεν θα κάνω ανασκόπηση των 20 χρόνων του Sonic. Άλλωστε το internet είναι γεμάτο από δαύτες αυτές τις μέρες. Αντ’ αυτού θα σας πω μια μικρή ιστορία. Την ιστορία ενός gamer που ξεκίνησε να παίζει με τον Sonic και συνεχίζει να τον αγαπά, παρά την κατάντια του.
Η πρώτη μου επαφή με τον Sonic (και γενικά απο τις πρώτες μου στο gaming) ήταν στο… Makro της Ανθούσας. Όντας ένα σοβαρό cash and carry υπερμάρκετ που πουλούσε τα προϊόντα με τα κουτιά, απαγόρευε ρητά τα παιδιά εντός του καταστήματος. Οπότε όλα τα παιδάκια τα “πάρκαραν” στον προθάλαμο, όπου γινόταν πραγματικό πανηγύρι. Φαίνεται, μέσα στην μουρλάδα των τόσων παρκαρισμένων παιδιών, κάποιος είχε την φαεινή ιδέα να εγκαταστήσουν εκθετήρια Sega με το Sega Mega Drive και το Game Gear σε λειτουργία. Έτσι και διαφήμιση θα κάνανε, και θα κρατούσαν τα μούλικα απασχολημένα.
Τα Game Gear απ’ ότι θυμάμαι έτρεχαν το κλασσικό 4-in-1 και μου φαινόταν αρκετά βαρετό. Έπειτα, το ένα Mega Drive έπαιζε το Arch Rivals, ένα μπασκετάκι που ούτε είχα την όρεξη να ασχοληθώ. Την προσοχή μου την είχα ρίξει όλη στο άλλο εκθετήριο που είχε το Sonic The Hedgehog. Ίσα που έφτανα το χειριστήριο και είχα πονοσβερκιάσει να κοιτάω προς τα πάνω. Ήμουν μόλις 7 χρονών.
Οι γονείς μου τότε δεν ήξεραν από που τους ήρθε η επιθυμία μου για μια κονσόλα. Ήδη είχαμε στο σπίτι ενα Atari 2600 από Αμερική που το είχε φέρει ο νονός του αδερφού μου δώρο (ακόμα υπάρχει και λειτουργεί άψογα) και στο οποίο είχαμε κοτσάρει ένα cart με 32 παιχνίδια που άλλαζαν με switches. Το τηλεγράφημα ήταν σαφές: ή Sega ή τίποτα. Ήδη τα Nintendo συγκριτικά ήταν πιο ακριβά σε σχέση με τα Sega στην Ελλάδα (α ρε Itochu) και οι γονείς μου δεν είχαν αρκετά λεφτά για να μου πάρουν το Mega Drive. Πόσο μάλλον τότε που δεν υπήρχε καν το πακέτο με κάποιο παιχνίδι.
Έτσι, κατέληξα με το Master System. Για την ακρίβεια, Master System 2 με το Sonic The Hedgehog στην μνήμη και το Castle of Illusion σαν έξτρα κασετάκι που μας έκανε δώρο ο έμπορας, κολλητάρι του πατέρα μου. Η χαρά ανείπωτη. Το Master System έπιασε αμέσως δουλειά… χωρίς την κασέτα. Μπορούσα να παίξω με τον μπλε σκαντζόχοιρο στο σπίτι μου. Λίγο με ένοιαζε αν το παιχνίδι στα 8-bit ήταν πολύ κατώτερο οπτικά απο το Sonic του Mega Drive. Πρακτικά, ήταν το πρώτο παιχνίδι που ολοκλήρωσα 100% (ολα τα emeralds δηλαδή, που τα μάζευες απο τις πίστες και όχι απο τις πίστες bonus). Αργότερα προστέθηκαν τα Sonic 2 και Sonic Chaos.
Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ, είναι η καταστροφή του Master System. Είχαμε ένα μόνο controller. Τα παιχνίδια που ήθελαν δεύτερο παίκτη – κυρίως αθλητικά – έπαιζαν μια χαρά με τα χειριστήρια του Atari. Όμως οτιδήποτε single είχαμε, ήταν αρκετά περίπλοκο. Ειδικότερα τα Disney games, είχαν βαρβάτο χειρισμό. Μια ημέρα ο αδερφός μου νευρίασε τόσο πολύ που έχασε σε κάποιο παιχνίδι, που πέταξε με βία το χειριστήριο στην οθόνη της τηλεόρασης. Οι τηλεοράσεις τότε, σε περίπτωση που δεν θυμάστε (ή δεν ξέρετε γιατί γεννηθήκατε μετά το 1997) είχαν οθόνες απο γυαλί. Χοντρό γυαλί μάλιστα που ούτε το Wii Remote δεν μπορεί να σπάσει.
Στην περίπτωση του controller του Master System, έγινε χίλια κομμάτια μαζί με την καρδιά μου. Από τότε φαινόμουν πόσο σπασίκλας ήμουν με τις κονσόλες μου. Οι γονείς μου μάλωσαν πολύ άσχημα τον αδερφό μου όμως, πράγμα που με ενόχλησε ακόμα πιο πολύ. Έπαψα λοιπόν να κλαίω, άρχισα να φωνάζω στους γονείς μου να σταματήσουν να μαλώνουν τον αδερφό μου και να προσπαθήσουμε να πάρουμε “την καλύτερη” κονσόλα με τα κάλαντα των Χριστουγέννων που ερχόντουσαν. Φυσικά, ούτε γι αστείο δεν έφταναν τα λεφτά, όμως οι γονείς μου είχαν συγκινηθεί απο την πράξη μου να προστατέψω τον αδερφό μου και έτσι αγοράσαμε το Sega Mega Drive με το.. Castle of Illusion και το Quack Shot σε combo cart.
Τότε ξεκινά η μαγεία. Το μικρόβιο είχε ήδη μπει για τα καλά απο το Master System. Τι κι αν προέκυψε ένα NES απο κάποιον που δεν το ήθελε και μας το έδωσε; Το Mega Drive μας μάγεψε και εννοείται ότι περιήλθε στα χέρια μας οτιδήποτε είχε σχέση με Sonic. Μέχρι το οριστικό τέλος της 16-bit γενιάς, το Αλμανάκο αγοραζόταν κάθε βδομάδα για να αποφασίσουμε για το ποιο παιχνίδι θα παίρναμε άμα είχαμε καλούς βαθμούς και, εννοείται, οτιδήποτε είχε σχέση με Sonic υπήρχε ήδη στο ράφι, έτοιμο για παίξιμο.
Κοντά στο 1996 λοιπόν, μάθαμε και για το Saturn. Τα πράγματα πήγαιναν καλύτερα για την οικογένεια οπότε είχαμε την οικονομική ευχέρεια για games. Χαρούμενες εποχές… Επιλέξαμε το PlayStation αφού είχαμε συζητήσεις επι συζητήσεων με τον αδερφό μου. Τελικά, αποδείχτηκε καλύτερη επιλογή αφού το μόνο παιχνίδι που μου τράβηξε την προσοχή στο Saturn ήταν το Nights Into Dreams και το Sonic R. Εκεί η λατρεία μου για τον Sonic γνώρισε ύφεση. Σίγουρα δεν έλεγα όχι σε μια γρήγορη παρτίδα στο Mega Drive που παρέμενε συνδεδεμένο σε κάποια τηλεόραση, αλλά πλέον δεν έψαχνα κάθε περιοδικό για νέα. Είχα απογοητευτεί αρκετά με το Saturn. Αργότερα, όταν μπόρεσα να πιάσω ένα στα χέρια μου, η απογοήτευση μεγάλωσε, όχι τόσο για την ίδια την κονσόλα, αλλά για το γεγονός οτι το Sonic Xtreme ίσως έπαιζε καθοριστικό ρόλο για την επιτυχία της – και την αγορά μου τότε.
Το 2000, γυμνασιόπαιδο πια και με την αγάπη για τα games να περιορίζεται στο PC και το PlayStation, είχα βγει με την νονά μου για παγωτό στην Γλυφάδα. Τότε είδα κάτι που τάραξε όλο μου τον κόσμο. Το promo van της Sega είχε αράξει μπροστά σε ένα μαγαζί με ηλεκτρικά είδη και είχε διαθέσιμα για παίξιμο το Sonic Adventure, το Shenmue, το Virtua Striker και το Ready to Rumble. Θυμάμαι να είμαι σχεδόν έτοιμος να κλάψω στην θέα του Sonic Adventure. Ο Sonic μπήκε πάλι στην καρδιά μου σαν μπλε σίφουνας. Η νονά μου τότε μου υποσχέθηκε να συνεισφέρει στην αγορά ενός Dreamcast αν έκανα καλή αποταμίευση, πράγμα που έγινε. Μερικούς μήνες μετά, το Dreamcast ήταν δικό μου μαζί με το Sonic Adventure.
Η κονσόλα αυτή με διαμόρφωσε σαν gamer. Ο ήχος της όταν ξεκινά είναι ο ήχος των ονείρων που περιμένουν να πραγματοποιηθούν για εμένα. Ο Sonic έπαιξε και πάλι σημαντικό ρόλο με τα Sonic Adventure 1 και 2 να μπαίνουν σχεδόν κάθε μέρα στην κονσόλα, το Sonic Shuffle να είναι έτοιμο για ματσάκια (αν και το παραδέχομαι… ήταν άθλιο συγκριτικά με το Mario Party) και τον υπόλοιπο πολύχρωμο κόσμο του Dreamcast να ακολουθεί κατά πόδας, βάζοντας με σε έναν αγνό κόσμο gaming. Έπειτα η ιστορία είναι γνωστή το Dreamcast έφυγε άδοξα απο το εμπόριο, ο Sonic άρχισε να βγαίνει σε άλλες κονσόλες με την μια αποτυχία πίσω απο την άλλη. Το Shadow the Hedgehog και το Sonic 2006 με έκαναν να θέλω να βάλω τα κλάματα απο απελπισία, ενώ η ομιλία του Sonic ευχόμουν να ήταν απλά ένας εφιάλτης και τίποτα παραπάνω.
Η παρηγοριά μου όλον αυτόν τον καιρό ήρθε με την μορφή του portable gaming. Ουσιαστικά το Sonic Advance με έκανε να στρέψω τα ενδιαφέροντά μου προς τα εκεί. Οι περιπέτειες συνεχίστηκαν στο DS με το Sonic Rush να μου προσφέρει μια σχεδόν ευφορική εμπειρία. Όμως, όπως και να το κάνουμε, το Sonic του Sega Mega Drive έμειναν για πάντα στην καρδιά μου και τίποτα δεν τα άλλαξε. Αυτό αντικατοπτρίζεται από το γεγονός οτι έχω τουλάχιστον την αρχική τριλογία σε οτιδήποτε έχει οθόνη και έχει αρκετή υπολογιστική δύναμη να τα παίξει. Στο iPod Touch, στο Wii, στο PC μέσω των διάφορων collections, στο PS2 επίσης με τα collections, ενώ πάντα σκέφτομαι να τα αγοράσω και στο Xbox Live/PSN μόνο και μόνο για να τα έχω παντού.
Τι μπορεί να με έχει μαγέψει όμως τόσο πολύ στο Sonic; Μην είναι η ποζέρικη σχεδίασή του; Η ταχύτητά του; Οι μνήμες από τα παιδικά του χρόνια; Για εμένα παραμένει μαζί με τον Mario, τον Crash Bandicoot και μερικούς άλλους ήρωες ένα αθάνατο σύμβολο που πάντα θα εμπνέει, όσο και αν κάποιοι (εσένα κοιτάω Termi) τον απαξιώνουν σαν ξεπερασμένη και εκτός εποχής “νεκρή μασκώτ”. Περιμένοντας το Sonic Generations να μας καταπλήξει ξανά, όπως τα παλιά Sonic, για το οποίο το μαγεμένο παιδί μέσα μου με προτρέπει να ενθουσιαστώ και ο πληγωμένος ενήλικας μου λέει να μην το κάνω, δεν εχω να πω τίποτε άλλο. Ένα πράγμα μόνο:
Χρόνια Πολλά Sonic και αυτήν την φορά μην μας απογοητεύσεις.