Μπορεί ένα shooter χαμηλού προφίλ, που δεν συνοδεύεται από ιδιαίτερο hype, να τα καταφέρει απέναντι σε μεγαθήρια όπως το Gears of War 2 και το Resistance 2; Η αλήθεια είναι πως δεν έχει πολλές ελπίδες να κάνει κάτι τέτοιο. Το Legendary δεν έχει ούτε το όνομα, ούτε το μεγάλο studio από πίσω, ούτε προωθείται από μεγάλη διαφημιστική εκστρατεία. Εν τέλει, δεν έχει ούτε τις προϋποθέσεις, ούτε την απαιτούμενη ποιότητα για να ανταγωνιστεί τα δύο παραπάνω παιχνίδια.
Βέβαια μπορεί καν να μην στοχεύει στο να το κάνει αυτό. Όταν όμως κυκλοφορεί τέτοια εποχή, τότε οι δημιουργοί φαίνεται πως τρέφουν φρούδες ελπίδες για επιτυχία. Παρόλα αυτά, το Legendary διαθέτει δύο σημαντικά «όπλα», που το βοηθούν να ξεπεράσει την μετριότητα. To πρώτο από αυτά είναι το σενάριο, ή μαλλον το concept. Eλάχιστα παιχνίδια έχουν ασχοληθεί με το κουτί της Πανδώρας, κάτι που προσωπικά μου προκαλεί έκπληξη, καθώς μια ιστορία βασισμένη σε αυτό και στην σχετική μυθολογία έχει πολλές προοπτικές. Αυτό αποδεικνύεται από το Legendary.
Αναλαμβάνετε τον ρόλο ενός κλέφτη που έχει προσληφθεί από κάποιον πλούσιο, για να κλέψει από το μουσείο της Νέας Υόρκης το κουτί της Πανδώρας. Εσείς αρχικά δεν έχετε ιδέα για το τι παίζεται και έτσι ανοίγετε το κουτί, το οποίο μάλιστα σας δημιουργεί ένα περίεργο σημάδι στο χέρι. Την συνέχεια μπορείτε να την φανταστείτε. Διάφορα τέρατα και πλάσματα εισβάλλουν στον κόσμο μας και αρχίζουν να καταστρέφουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Με τις εξελίξεις να είναι πλέον ραγδαίες και τον χαρακτήρα σας αποφασισμένο να διορθώσει το λάθος του, στρατολογείστε από μία μυστική οργάνωση ονόματι The Council of 98. Τότε ανακαλύπτετε πως αυτή βρίσκεται σε έναν αιώνιο πόλεμο με την Black Order, τους…κακούς της ιστορίας. Η Black Order θέλει να χρησιμοποιήσει το κουτί για να ελέγξει όλα τα πλάσματα του πλανήτη. Εσείς και οι νέοι σύντροφοί σας, πρέπει να εμποδίσετε την πραγματοποίηση αυτού του σχεδίου.
Μπορεί σε τελική ανάλυση το σενάριο να αποτελεί άλλη μία απλή “good vs evil” κατάσταση, αλλά η ύπαρξη των μυθολογικών πλασμάτων κάνει τα πράγματα πολύ ενδιαφέροντα. Τεράστιοι γύπες, λυκάνθρωποι, μινώταυροι και θεόρατα χταπόδια, είναι μερικά από τα τέρατα που αντιμετωπίζετε κατά την διάρκεια του παιχνιδιού. Δυστυχώς επισκέπτεστε μόνο δύο πόλεις, τη Νέα Υόρκη όπως ανέφερα προηγουμένως, και το Λονδίνο. Το Legendary έχει μικρή διάρκεια και χάνει έτσι την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί περαιτέρω το ενδιαφέρον concept του.
Η καταστροφή των δύο παραπάνω πόλεων είναι ολοκληρωτική και εντυπωσιακή. Δεν γλιτώνει ούτε το Άγαλμα της Ελευθερίας ούτε και το Big Ben. Τα πλάσματα δεν κάνουν διακρίσεις, διαλύουν τα πάντα και σκοτώνουν τους πάντες, εχθρούς και φίλους. Όλα αυτά ζωντανεύουν στην οθόνη σας με την βοήθεια της Unreal Engine 3 (το δεύτερο «όπλο» που λέγαμε), η οποία κάνει το παιχνίδι να δείχνει πιο καλό από ότι είναι. Υπάρχουν πάρα πολλά θεαματικότατα scripted events, που έχουν σκοπό να σας κάνουν να νιώσετε σα να παίζετε σε ταινία. Δυστυχώς δεν μπορείτε να επέμβετε καθόλου σε αυτά. Αν κάποιος γύπας είναι προγραμματισμένος να φάει έναν εκ των συντρόφων σας, θα τον φάει, χωρίς εσείς να μπορείτε να κάνετε κάτι. Πάντως, η κλίμακα της δράσης είναι μεγάλη, ενώ την περισσότερη ώρα γίνεται χαμός και αυτό το συγκαταλέγω στα θετικά.
Το παράξενο σημάδι στο χέρι σας, σας επιτρέπει να αναπληρώνετε την ενέργειά σας συλλέγοντας διάφορα energy orbs από τα πτώματα των τεράτων που σκοτώσατε. Δεν υπάρχουν medi packs ή κάτι ανάλογο. Πρέπει να σκοτώνετε για να ζήσετε, κυριολεκτικά. Το Legendary κατά τα άλλα, αποτελεί ένα συνηθισμένο FPS. Τα ΑΙ είναι μέτριο, και αυτό γίνεται εμφανές με την «συνηθισμένη» συμπεριφορά των ανθρώπινων εχθρών. Αντίθετα με τις συμπλοκές σας με τα διάφορα πλάσματα, οι μάχες με τους άντρες της Black Order συγκαταλέγονται στα βαρετά κομμάτια του παιχνιδιού. Ούτε και τα όπλα διεκδικούν δάφνες πρωτοτυπίας, καθώς υπάρχουν τα κλασσικά assault rifles, shotguns, rocket launchers, grenades κλπ.
Το παιχνίδι δανείζεται ιδέες από άλλα κορυφαία του είδους, αλλά σε καμμιά περίπτωση δεν καταφέρνει να προσφέρει ανάλογη εμπειρία. Τα περιβάλλοντα μοιάζουν με αυτά του Gears of War, οι αιματοβαμμένοι και γεμάτοι πτώματα διάδρομοι μοιάζουν με αυτούς του FEAR, η ατμόσφαιρα ειδικά προς το τέλος μοιάζει με αυτήν του Half Life 2 και πάει λέγοντας. Τα γραφικά γενικώς είναι ικανοποιητικά λόγω Unreal Engine 3, όμως δεν ξεχωρίζουν από τον ανταγωνισμό. Το animation και τα μοντέλα των χαρακτήρων είναι φτωχά και επαναλαμβανόμενα, αλλά τουλάχιστον το frame rate παραμένει σταθερό σχεδόν πάντα, παρά τον χαμό που επικρατεί στην οθόνη. Το σημαντικότερο θετικό του τίτλου είναι το ότι πετυχαίνει να δώσει την εντύπωση της γενικευμένης καταστροφής, κυρίως όταν βρίσκεστε σε ανοιχτές περιοχές.
Ο ηχητικός τομέας δεν ξεφεύγει από την μετριότητα. Τα εφέ και το voice work δεν αποτελεί τίποτα το ιδιαίτερο, ενώ καθόλη την διάρκεια του παιχνιδιού επαναλαμβάνονται κατά διαστήματα τα ίδια μουσικά κομμάτια.
Για το multiplayer δεν έχουμε να πούμε πολλά. Υπάρχει μόλις ένα mode, για έως και οκτώ παίκτες (4 VS 4), όπου πέρα από την άλλη ομάδα, πρέπει να σκοτώσετε όσους περισσότερους λυκανθρώπους μπορείτε και εν συνεχεία να χρησιμοποιήσετε την κερδισμένη ενέργεια προς όφελός σας. Αυτό γίνεται με την τροφοδοσία ενός ειδικού μηχανήματος το οποίο κάνει τα τέρατα να επιτίθενται στους αντιπάλους. Ομολογώ πως δεν κατάφερα να παίξω αρκετά το multiplayer, και αυτό οφείλεται στην απόλυτη ερημιά που επικρατεί online. Όταν στο leaderboard υπάρχουν μόλις 163 ονόματα, τα λόγια είναι περιττά.
Το Legendary είναι ένα FPS που θα είχε καλύτερη τύχη και από εμπορικής και από βαθμολογικής πλευράς, αν κυκλοφορούσε μέσα στο καλοκαίρι, για ευνόητους λόγους. Με τον ανταγωνισμό που επικρατεί στην κατηγορία, το συγκεκριμένο παιχνίδι θα ξεχαστεί σύντομα και ίσως να μην το αξίζει, καθώς το όλο concept με το κουτί της Πανδώρας είναι έξυπνο, αν και δεν χρησιμοποιείται όπως πρέπει. Αν ολοκληρώσετε τα υπόλοιπα σημαντικά shooters και βρεθείτε χωρίς να έχετε κάτι να παίξετε, αξίζει να ασχοληθείτε με το Legendary.
+ Eνδιαφέρουσα ιστορία
+ Όμορφα περιβάλλοντα
+ Τα μυθολογικά πλάσματα
– To gameplay δεν προσφέρει τίποτα καινούριο
– Μικρή διάρκεια
– Μέτριο ΑΙ
– Απογοητευτικός ηχητικός τομέας
– Φτωχό multiplayer, το οποίο δεν παίζει κανείς
Βαθμολογία: 6.5
Πλατφόρμα: Xbox 360 (PS3, PC)
Έκδοση: Atari
Ανάπτυξη: Spark Unlimited
Διάθεση: Atari Hellas
Είδος: FPS
Επίσημο Site: legendarythegame.com
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 31/10/2008
PEGI: 18+