Just Cause 2 Review

, Δευτέρα 19 Απρίλιος 2010 0  

Τα περισσότερα παιχνίδια δράσης στη γενιά που διανύουμε έχουν μια σοβαρή ή έστω σοβαροφανή πλοκή. Έχουμε δει να φτάνουν τον κινηματογράφο σε σενάριο, σε διάλογους, σε σκηνοθεσία. Και έρχεται το Just Cause 2 που… κι αν ξυπόλυτο χορεύει με σημαία του μια φούστα! Το ρίχνει στην τρέλα και μας φλομώνει στα κλισέ. Το σενάριο μας δίνει απλά την ευκαιρία να τα κάνουμε όλα λαμπόγυαλο, να κάνουμε απίθανα ακροβατικά και κόλπα και γενικά να σπείρουμε τον πανικό και την καταστροφή.

Στόχος μας στο παιχνίδι είναι να ρίξουμε μια κυβέρνηση στα νησιά Panau που τόλμησαν να δείξουν αντιαμερικανικά αισθήματα. Έτσι είστε; Θα σας δείξω εγώ θα δείτε τι θα πάθετε! Έτσι μπαίνουμε εμείς στο προσκήνιο. Ο all time classic αμερικανός ήρωας, ο Rico ο άντρας, ο σωστός, ο (μ)πρόστυχος που με λίγες κουβέντες και πολύ πιστολίδι θα καθαρίσει τον τόπο και θα επαναφέρει την τάξη. Μετά την εισαγωγική αποστολή όπου μαθαίνουμε να χειριζόμαστε τον πρωταγωνιστή και παίρνουμε μια γεύση καταστροφής, μας ξαμολάνε στο νησί για να επαναφέρουμε την «δημοκρατία». Εκεί έχουμε την ευχέρεια να ακολουθήσουμε την ιστορία ή να κόβουμε βόλτες κάνοντας μικροαποστολές και γενικά εξερευνώντας τον τεράστιο κόσμο που απλώνεται μπροστά μας. Και όταν λέω τεράστιο, το εννοώ. Μια αιωνιότητα και μια μέρα χρειάστηκα να πάω από την μια άκρη του νησιού στην άλλη.

Τα τοπία είναι όμορφα με γραφικά που μπορεί να μην είναι κάτι καινούριο αλλά συνθέτουν ένα πολύ όμορφο φυσικό περιβάλλον. Η εναλλαγή από βουνό σε θάλασσα και από χιόνι σε τροπική ζούγκλα είναι εντυπωσιακή και η θέα μαγευτική, καθώς το draw distance είναι απλά... jaw dropping! Ο σχεδιασμός των χαρακτήρων από την άλλη είναι λίγο πολύ κοινότυπος και με facial animation που θα μπορούσε να είναι καλύτερο.

Καλλιτεχνικό κατινάζ…

Ο χειρισμός είναι σε γενικές γραμμές απλός χωρίς ιδιαίτερο χρόνο εκμάθησης. Ο γάντζος που μας δίνεται από την αρχή καθώς και η ημι-αυτόματη στόχευση είναι πολύ καλές προσθήκες, που σε συνδυασμό με την ποικιλία όπλων κάνουν παπάδες. Ο γάντζος κάνει το παιχνίδι διασκεδαστικότερο, καθώς με αυτόν μπορείτε να πιαστείτε κυριολεκτικά από οπουδήποτε (δέντρα, ανθρώπους, ελικόπτερα). Κάνει τις κινήσεις σας πιο εύκολες αλλά και την γενικότερη αντιμετώπιση μιας αποστολής ή μιας απλής μετακίνησής σας, διαφορετική κάθε φορά. Οι αχανείς εκτάσεις με τα ποικιλόμορφα περιβάλλοντα, προσφέρονται για εξερεύνηση και πειραματισμό (μπορώ να ανέβω στα κατσάβραχα, να σκαρφαλώσω στην αγριομολόχα, να κάνω ανάποδη πιρουέτα, με σπαγγάτο και τριπλό τόλουπ;). Η περιήγησή μας στο νησί γίνεται είτε ποδαράτο (αν και οι μεγάλες αποστάσεις κάνουν κακό στους ρευματισμούς του Rico και τα νεύρα μας), είτε με τα διάφορα οχήματα που βρίσκονται στο παιχνίδι όπως αυτοκίνητα, μηχανές, ελικόπτερα, στα οποία ο χειρισμός με την σειρά του έχει καλή απόκριση αν και δεν φτάνει τα επίπεδα άλλων παιχνιδιών του είδους.

Τα voice-overs είναι υπερβολικά, με ηθοποιούς που το παράκαναν με την υποκριτική και παραπήραν σοβαρά το ρόλο τους. Η μουσική δεν πολυκάνει την εμφάνιση της παρά μόνο όταν είναι αναγκαία (σε καμιά μάχη, στα βίντεο, σε καμιά γιορτή, μια αργία) και μην φανταστείτε ότι ακούμε την 9η του Μπετόβεν. Την 6η του Φοίβου και αν…

Shit high and watch.

Λίγο μπέρδεμα, στην αρχή, θα σας φανεί ο χάρτης που είναι αρκετά μεγάλος και αλαμπουρνέζικος. Που είναι η επόμενη αποστολή; Τι είναι αυτό το πράσινο με τους κίτρινους κόκκους; Που είναι το Carrefour του Panau; Χάνει η μάνα το παιδί… Αλλά θέλει κι αυτός τον χρόνο προσαρμογής του. Στο παιχνίδι επίσης υπάρχει και το chaos meter, που είναι κάτι σαν τα αστεράκια στα GTA. Όσο μεγαλύτερο χάος προκαλούμε (σκοτωμοί, εκρήξεις κτλ) τόσο αυξάνεται το chaos meter μας και όλο και περισσότερα στρατιωτάκια εμφανίζονται να μας κάνουν τη ζωή δύσκολη. Επίσης όσο ανεβαίνει το chaos meter ξεκλειδώνονται καινούρια όπλα και οχήματα που μπορούμε να αγοράσουμε από τον πλανόδιο “μικροπωλητή” που κυκλοφορεί με ελικόπτερο (δεν πάνε καλά οι δουλειές).

Ο Rico σ’ όλο το παιχνίδι είναι μεσ’ τα νεύρα. Τι στο καλό, κλιμακτήριο περνάει;

Τo Just Cause 2 είναι ένα διασκεδαστικό open-world action, που με λάβαρο την σχιζοφρένεια και με πρωταγωνιστή τον Rico που μικρός ήθελε να γίνει ακροβάτης ή λαϊκός τραγουδιστής (έχει την φωνή του Καρρά και το μαλλί του Αντύπα) μπορεί να προσφέρει αρκετές ώρες ενασχόλησης, αρκεί να μην το πάρετε στα σοβαρά, όπως δεν παίρνει και αυτό τον εαυτό του! Μην περιμένετε κανένα ιδιαίτερο σύστημα κάλυψης/μάχης ή κάποιο καλογραμμένο σενάριο. Είπαμε «απ’ το Panau έρχομαι και στη κορφή… λαχανοντολμάδες». Λίγο το main story, λίγο οι δευτερεύουσες αποστολές, λίγο το ανέμελο τρέξιμο στα λιβάδια και τις αμμουδιές του μαγευτικού Panau, πέρασε ο καιρός και βγήκε το GT5… λέμε τώρα.

+ Αχανείς εκτάσεις, με όμορφες εναλλαγές κλίματος και τοπίων
+ Χειρισμός και περιβάλλον δίνουν πλήρη ελευθερία κινήσεων
+ Μεγάλη διάρκεια με πολλές δευτερεύουσες αποστολές

- Ο χάρτης έπρεπε να είναι πιο σαφής
- Το animation στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών είναι λίγο μαγκωμένα (τι στο καλό όλοι μπότοξ κάνουν;)

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8.5

Πλατφόρμα: PS3 (Xbox 360, PC)
Έκδοση: Square
Ανάπτυξη: Avalanche
Διάθεση: CD Media
Είδος: Open-world action
Παίκτες: Single
Επίσημο Site: http://www.justcause.com/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 26/3/2010
PEGI: 18