Jurassic Park: The Game Review

, Τετάρτη 23 Νοέμβριος 2011 0  

Jurassic Park, μια ταινία σταθμός για όλους εμάς τους fans των προϊστορικών “τεράτων”. Η σκηνή άλλωστε που ο T-Rex βγαίνει από το κλουβί του και τα κάνει γυαλιά καρφιά έχει μείνει χαραγμένη σε όλους και είχε σαφές μήνυμα: «Godzilla, κάνε στην μπάντα». Βέβαια ο Godzilla δεν μασάει και τον έχει για την πλάκα του τον T-Rex αλλά ας μην ξεφεύγουμε από το θέμα μας.

Από τα χεράκια μου λοιπόν έχουν περάσει όλα τα παιχνίδια Jurassic Park, από το… TIGER μέχρι και τα arcades. Μάλιστα είχα μάθει και μερικά γαλλικά, αφού η έκδοση του Jurassic Park για το SNES που είχα ήταν γαλλική. Το “κάψιμο” που έχω ρίξει δεν μπορεί να περιγραφεί και σε περίπτωση που αναρωτιέστε, θεωρώ μακράν καλύτερες τις εκδόσεις των Jurassic Park 1-2 για το SNES από αυτές του Mega-Drive. Εύλογο λοιπόν ήταν να περιμένω πως και πως την επιστροφή στο Isla Numblar που μας προετοίμαζε η Telltale.

Το Jurassic Park: The Game είναι ένα ακόμα επίσημο παιχνίδι που βασίζεται στις ταινίες του Steven Spielberg και το λέω αυτό γιατί όλα τα μουσικά κομμάτια κι όλοι οι βρυχηθμοί που έχουμε αγαπήσει από τις ταινίες, επιστρέφουν δυναμικά κι εδώ. Είναι πραγματικά εκπληκτικό να ακούς τον T-Rex, το σφύριγμα του Dilophosaurus και τα μωρά μου τους ράπτορες, με τους ήχους που τους μάθαμε, συνηθίσαμε και αγαπήσαμε. Και ωσάν επίσημο παιχνίδι της ταινίας, διαδραματίζεται κατά την διάρκεια του δεύτερου μισού της. Πιο συγκεκριμένα, μετά τις γκάφες του Dennis Nedry. Μια επίδοξη κλέφτρα καλείται να ανακτήσει τα έμβρυα που είχε πρωτίστως κλέψει ο… μπουμπούκος. Όπως συνηθίζεται βέβαια στο συγκεκριμένο νησί όμως, κι όπως λέει κι η θεωρία του Χάους, μια παράμετρος που δεν έχει υπολογιστεί μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω. Έτσι κι εδώ, η μια γκαντεμιά φέρνει την άλλη καταστροφή και ξεκινάει μια ενδιαφέρουσα ιστορία.

T-Rex: Μμμμμμ, μύρισα κάτι κεφτεδάκια εδώ γύρω. Που να είναι άραγε;

Ο τεχνικός τομέας του παιχνιδιού κυμαίνεται σε αρεστά επίπεδα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έχουμε να κάνουμε με τίτλο της Telltale, εταιρίας που δεν μας έχει συνηθίσει σε εντυπωσιακά γραφικά, και το Jurassic Park: The Game δεν αποτελεί εξαίρεση. Οι ανθρώπινοι χαρακτήρες φαίνονται εντελώς ψεύτικοι και “παιδικοί”, παρόλο που απαρτίζονται από έναν σεβαστό αριθμό πολυγώνων. Το animation και εκφράσεις τους είναι χάλια. Οι δε υφές που κοσμούν τον κόσμο του παιχνιδιού είναι χαμηλής αναλύσεως. Τα περιβαλλοντικά εφέ είναι μέτρια και το μόνο που σώζει κάπως την κατάσταση είναι ο όμορφος σχεδιασμός ορισμένων δεινοσαύρων. Οι ράπτορες για την ακρίβεια είναι άρτια σχεδιασμένοι και κινούνται παρόμοια με το iguana μου. Είναι απίστευτο το πόσο όμοια κουνάνε την ουρά τους, κάτι που δείχνει με τον καλύτερο τρόπο ότι η Telltale έχει τα φόντα για πολλά περισσότερα από αυτά που μας προσφέρει στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Από την άλλη όμως, υπάρχουν και δεινόσαυροι, όπως ο Parasaurolophus, που είναι απλά για κλάματα, ενώ σε μερικούς, όπως ο T-Rex, η Telltale εφάρμοσε πολύ δυνατά normal/bump maps με αποτέλεσμα να υπάρχει μια “πλαστικούρα”, παρόμοια με αυτήν του πρώτου Far Cry.

Το ηχητικό μέρος από την άλλη μεριά κυμαίνεται σε κάπως καλύτερα επίπεδα. Το voice acting είναι σχετικά καλό, χωρίς όμως να διεκδικεί δάφνες. Ποιος νοιάζεται όμως όταν ακούει την αυθεντική μουσική και βρυχηθμούς των δεινοσαύρων. Ήταν πολύ σοφή η κίνηση της Telltale να χρησιμοποιήσει τους ήχους από την ταινία, καθώς δένουν απόλυτα με το κλίμα του παιχνιδιού. Να φανταστείτε ότι ακόμα και το μήνυμα στο σύστημα ασφαλείας των υπολογιστών, από τον Dennis Nedry, είναι το κλασικό της ταινίας. Εύγε Telltale.

Και φτάνουμε στο gameplay του Jurassic Park: The Game. Σε περίπτωση που δεν το ξέρατε, στα χέρια μας έχουμε έναν κλώνο του Heavy Rain. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι απλώς συμμετέχουμε σε μια interactive ταινία κι ότι δεν παίζουμε ένα παιχνίδι εμείς με τον τρόπο που θέλουμε. Με απλά λόγια, η δράση εξελίσσεται μπροστά σας κι εσείς καλείστε να πατάτε απλά μερικά πλήκτρα τη σωστή χρονική στιγμή. Αυτό έχει και τα θετικά του, και τα αρνητικά του. Από την μία λοιπόν η εξιστόρηση των τεκταινόμενων είναι καλύτερη και τα QTEs προσφέρουν μερικές ενδιαφέρουσες σκηνές που δύσκολα θα μπορούσαν να είχαν δημιουργηθεί σε πραγματικό χρόνο. Από την άλλη όμως, πολλές φορές αναρωτήθηκα - και ευχήθηκα - να μπορούσα να ελέγχω εγώ τους χαρακτήρες, να πυροβολάω εγώ έναν Dilophosaurus ή να πλησιάζω κρυφά τους ράπτορες. Καθόλη την διάρκεια του Jurassic Park: The Game, αναρωτιόμουν πως θα ήταν το παιχνίδι αν είχε χρησιμοποιηθεί η CryEngine 3 κι αν ήταν σε first person προοπτική. Κι αυτό ακριβώς θεωρώ ότι είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του παιχνιδιού. Το ότι σε κάνει δηλαδή να εύχεσαι και να ονειρεύεσαι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Ε ρε και να είχα ένα sniper rifle... σαν κοτόπουλα θα πέφτατε κουφάλες!

Μέσα σε όλα αυτά, βάλτε και το μικρό replayability που εισάγεται εξαιτίας του συγκεκριμένου είδους. Άπαξ και τελειώσετε ένα κεφάλαιο, δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος για να το ξαναπαίξετε. Εκτός κι αν θέλετε να βγάλετε με χρυσό μετάλλιο όλα τα sequences. Προκειμένου δε να μην καταντήσει βαρετό σε χρόνο dt το παιχνίδι, η Telltale εισήγαγε και μερικούς γρίφους που καλείστε να λύσετε. Πρέπει να ελέγχετε το περιβάλλον για στοιχεία, να συζητάτε με τους χαρακτήρες και να αλλάζετε σκηνές έως ότου βρείτε την προφανέστατη λύση στον εκάστοτε γρίφο. Οι γρίφοι αυτοί καθαυτοί όμως είναι πολύ απλοί και δεν πρόκειται να σας δυσκολέψουν καθόλου. Και να με συγχωρείτε αλλά θεωρώ εντελώς άκυρο να βάζω να συζητάνε δύο χαρακτήρες καθώς ελέγχω ταυτοχρόνως το τι λένε κι οι δύο τους. Είναι άκυρο, φάουλ, τραγικό… ένα epic fail που μόνο γέλιο προκαλεί.

Αν εξαιρέσουμε όλα τα παραπάνω, το Jurassic Park: The Game παίζεται ευχάριστα. Είναι σαν ένα rollercoaster το οποίο χαίρεσαι όσο είσαι πάνω του, αλλά όταν τελειώσει η εμπειρία αυτή δεν νιώθεις την ανάγκη να την ξαναζήσεις, αφού δεν προσφέρει κάτι το απίστευτα θεαματικό που να δικαιολογεί την επιστροφή σε αυτό. Θεωρώ επίσης πολύ σημαντικό το ότι η Telltale αποφάσισε να κυκλοφορήσει όλα τα επεισόδια μαζί, καθώς σε διαφορετική περίπτωση δεν θα το πρότεινα με τίποτα και για κανέναν λόγο. Κι αυτό γιατί δεν προσφέρεται τίποτα το επαναστατικό ή πρωτότυπο που να δικαιολογεί την αναμονή του επομένου επεισοδίου. Στο παράδειγμα που έδωσα προηγουμένως, είναι σαν να μπαίνεις στο rollercoaster και μετά την πρώτη σβούρα να σου πει κάποιος να κατέβεις και να ξανανέβεις μετά από μισή ώρα. Ε μα τι λες τώρα ρε κουμπάρε, πλάκα μου κάνεις; Αυτή λοιπόν θα ήταν η αντίδρασή μου σε περίπτωση που έβγαινε με τη μορφή επεισοδίων το Jurassic Park: The Game. Χαίρομαι λοιπόν που η Telltale ανέβαλε την κυκλοφορία του μέχρις ότου τα ετοιμάσει όλα και να μας τα προσφέρει σε ένα πακέτο.

Μωράααααα μου εσείς!

Εν κατακλείδι, το Jurassic Park: The Game είναι ένα καλό παιχνίδι που απευθύνεται κυρίως στους οπαδούς των δεινοσαύρων και των ταινιών όπου βασίζεται. Συνάμα όμως, δημιουργεί την επιθυμία για ένα "άλλο" Jurassic Park. Ένα Jurassic Park που θα έχει σύγχρονα γραφικά, θα διαδραματίζεται σε πιο ρεαλιστική ζούγκλα, όπου θα συνεργάζονται σε πραγματικό χρόνο οι ράπτορες μεταξύ τους. Ένα Jurassic Park που δεν θα είναι scripted κι όπου κάθε πράξη του παίκτη θα έχει αντίκτυπο στην συμπεριφορά των δεινοσαύρων. Ένα παιχνίδι που θα αποδεικνύει το πόσο ισχύει ο νόμος του Χάους. Ένα παιχνίδι που εύχομαι να δούμε κάποια στιγμή στο μέλλον. Μέχρι τότε όμως, απολαύστε αυτή την... interactive ταινία!

+ Είναι Jurassic Park
+ Μουσική και ήχοι από την ταινία
+ Ενδιαφέρουσα interactive εμπειρία
+ Όλα τα επεισόδια μαζί σε ένα πακέτο

- Γραφικά
- Μικρό replayability
- Γεννά την επιθυμία για ένα “άλλο” Jurassic Park

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7.0

Πλατφόρμα: PC (review), PS3, Xbox 360, iPad
Έκδοση: Telltale
Ανάπτυξη: Telltale
Διάθεση: Downloadable
Είδος: Adventure
Παίκτες: Single-player
Επίσημο Site: http://www.telltalegames.com/jurassicpark
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: Νοέμβριος 2011
PEGI: 16