Hard Reset Review

, Τετάρτη 14 Σεπτέμβριος 2011 0  

Έχοντας χαρεί την preview έκδοση του Hard Reset, ομολογώ ότι περίμενα πως και πως το συγκεκριμένο παιχνίδι. Μολονότι όμως το καμάρι της Flying Wild Hog έδειχνε να έχε προοπτικές, κρυφά μέσα μου υπήρχε ο φόβος ότι θα έπασχε κάπου. "Δεν γίνεται να ανακοινωθεί και να κυκλοφορήσει τόσο σύντομα και να μην υπάρχει κάποια λαδιά" είπα και τελικά μάλλον είχα δίκιο, αφού το Hard Reset αμαυρώνεται από δύο σημαντικά προβλήματα: την διάρκειά του και την περιορισμένη γκάμα εχθρών.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στο παιχνίδι αναλαμβάνετε τον ρόλο του ταγματάρχη Fletcher, ο οποίος μάχεται ενάντια στις μηχανές που έχουν επαναστατήσει (ala Matrix φάση). Η ιστορία ξεκινάει με ένα συμβάν σε μια περιοχή της πόλης σας, όπου εν συνεχεία κυνηγάτε έναν επιστήμονα που φέρεται να είναι υπεύθυνος της όλης φάσης. Όταν τον βρίσκετε, αυτός ψοφάει, εσείς παίρνετε την κάτω βόλτα και το παιχνίδι φτάνει σε ένα απρόσμενο τέλος που σας αφήνει στην κυριολεξία μακάκες (με την αρνητική έννοια). Είναι απλά τραγική η τροπή που παίρνει το παιχνίδι, αφού αφήνει ένα κάρο ερωτήματα αναπάντητα. Αν πιάσουμε δηλαδή την ιστορία, νιώθω σαν να έβλεπα την πέμπτη σεζόν του Supernatural, η οποία να τελείωσε χωρίς τα δύο “βαρβάτα” τελευταία επεισόδια. Μιλάμε για κωμικοτραγικό fail που δεν συμμαζεύεται με τίποτα. Και σας το εγγυώμαι ότι δεν θα πάρετε πρέφα ότι η Χ πίστα είναι κι η τελευταία. Fail to the king, baby.

Τον τεχνικό τομέα λίγο πολύ, τον είχαμε αναλύσει στο preview. Η μηχανή του Hard Reset είναι εξαιρετική. Η αλληλεπίδραση κι η καταστροφή που μπορείτε να προκαλέσετε ανταγωνίζονται άνετα τις αντίστοιχες των PhysX τίτλων. Υψηλές υφές επιφάνειας, εκπληκτικός φωτισμός, όμορφα post-process effects και χαμηλές απαιτήσεις -για τα όσα προσφέρει- είναι μερικά από τα στοιχεία που χτυπάνε άμεσα στο μάτι. Μέσα σε όλα αυτά, αξίζει να αναφερθεί ότι το παιχνίδι εκμεταλλεύεται τους τετραπύρηνους επεξεργαστές. Εμφανές επίσης είναι από τις εικόνες ότι έχει επηρεαστεί από το Blade Runner, πράγμα που το κάνει να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα FPS. Οι πίστες είναι όμορφα σχεδιασμένες, αν και υπάρχουν αόρατοι τοίχοι οι οποίοι μερικές φορές κάνουν μπαμ. Βέβαια, πώς να τις θαυμάσεις αφού σου κάνουν ντου από παντού τις περισσότερες φορές οι αντίπαλοι και γίνεται το έλα να δεις... Σε αυτό συμβάλλει και το ότι η Flying Wild Hog τοποθέτησε έξυπνα τα αντικείμενα που επιδέχονται ζημιές, με αποτέλεσμα οι μάχες να είναι άκρως διασκεδαστικές και εντυπωσιακές.

Πανικός... πάλι καλά που πρόλαβα και πάτησα το Print Screen.

Στα του gameplay, τα πράγματα είναι πολύ απλά. Στην ουσία έχουμε να κάνουμε με έναν old-school τίτλο όπου ορδές αντιπάλων ρίχνονται στο πέρασμά σας κι εσείς καλείστε να τους μετατρέψετε σε… κονσερβοκούτια με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Σκοτώνετε ότι κινείται με λίγα λόγια και διαλύετε ότι τραβάει η όρεξή σας. Αυτό έχει τα καλά του, έχει και τα κακά του όμως. Διότι είναι ωραία φάση να βλέπεις να πετάγονται τα ελατήρια των αντιπάλων, αλλά λίγη ποικιλία στους εχθρούς δεν θα έβλαπτε ώστε να μην βλέπουμε τα ίδια και τα ίδια.

Αυτό ακριβώς είναι και το δεύτερο μεγαλύτερο ψεγάδι του Hard Reset. Ζήτημα είναι να αντιμετωπίζετε τέσσερα είδη αντιπάλων στο παιχνίδι. Ναι, το κάθε είδος έχει κάτι μικρές παραλλαγές -για παράδειγμα το ένα είδος ανθρωπόμορφων ρομπότ πετάει ρουκέτες ενώ το άλλο έχει ενεργειακά όπλα- αλλά τι να σου κάνει μια τέτοια, σχεδόν ανούσια αλλαγή; Από ένα σημείο και μετά το να σκοτώνεις τους ίδιους και τους ίδιους γίνεται κουραστικό. Βέβαια η διάρκεια του παιχνιδιού είναι τόσο μικρή που δεν θα σας περάσει καν η ιδέα αυτή, αλλά όταν νομίζεις ότι έχει ακόμα δρόμο το παιχνίδι… αναρωτιέσαι πότε θα δεις έναν νέο εχθρό. Η απάντηση είναι ποτέ αλλά δεν έχει καμία σημασία. Ήλπιζα ρε παιδιά ότι θα γινόταν η ανατροπή που λέμε.

Και παρόλο που η ποικιλία των αντιπάλων είναι περιορισμένη, το οπλοστάσιο είναι εκπληκτικό και σώζει εν μέρει την κατάσταση. Και λέω εν μέρει γιατί μερικά όπλα… δεν πρόλαβα καν να τα δω. Ας μην προτρέχω όμως. Καθώς ξεκινάτε το παιχνίδι, έχετε στην διάθεσή σας δύο μόνο όπλα: το ενεργειακό και τα συμβατικό. Αρχικά, το συμβατικό είναι ένα απλό πολυβόλο ενώ το ενεργειακό είναι ένα φουτουριστικό “μπλιμπλίκι” με το οποίο πετάτε κάτι ωραίες ηλεκτρικές μπαλίτσες -καμία σχέση με τα μπαλάκια του τένις έτσι- που προκαλούν ζημιά στους αντιπάλους σας.

Υφές υψηλής ανάλυσης. Ω ναι, μιλάμε ξεκάθαρα για ένα PC game.

Προτού απογοητευτείτε, μάθετε ότι παρόν δηλώνει ένα σύστημα αναβάθμισης των όπλων (και των ικανοτήτων του Fletcher) κι έτσι μπορείτε να τα αναβαθμίζετε, τόσο με νέες ικανότητες, όσο και με νέα είδη όπλων. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το συμβατικό όπλο μπορεί να μετατραπεί στα περισσότερα όπλα που έχετε δει στα σύγχρονα FPS παιχνίδια, όπως εκτοξευτή χειροβομβίδων, καραμπίνα και πολυβόλο. Το ενεργειακό από την άλλη μπορεί να μετατραπεί σε μερικά παράξενα όπλα, όπως το “shocking gun”, με το οποίο συσσωρεύετε ενέργεια και προκαλείτε ηλεκτροσόκ, ή το “electro bomb gun” -ναι, δικές μου ονομασίες είναι αυτές… μην τις ψάχνετε στο παιχνίδι- που σας επιτρέπει να πετάτε μια μπάλα που να σταματάει τον χρόνο μέσα της και μια μπάλα που προκαλεί ηλεκτρική εκκένωση στην γύρω περιοχή. Κάθε όπλο έχει δύο είδη χρήσης, οπότε οι μάχες αποκτούν μεγάλο ενδιαφέρον αφού, θέλοντας και μη, θα αναζητάτε νέους τρόπους για να διαλύσετε τα αντίπαλα ρομποτάκια.

Παρόν δηλώνει κι ένα σύστημα εμπειρίας, μέσω του οποίου αναβαθμίζετε τα όπλα και τις ικανότητές σας. Στις πίστες υπάρχουν μερικά αντικείμενα που σας χαρίζουν πόντους εμπειρίας με τους οποίους μπορείτε να αναβαθμίζετε τα όπλα σας. Πόντους εμπειρίας βέβαια μαζεύετε και με το να σκοτώνετε τους αντιπάλους σας – όσο πιο θεαματικός ο τρόπος εξόντωσης, τόσο περισσότεροι κι οι πόντοι. Όπως βεβαίως αρμόζει σε τέτοια παιχνίδια, υπάρχουν και μερικά μυστικά αντικείμενα διασκορπισμένα που προσφέρουν ακόμα περισσότερους πόντους εμπειρίας.

Από τα παραπάνω φαίνεται να έχει τρελό ζουμί το όλο θέμα, σωστά; Και το σημαντικότερο από όλα είναι ότι τα όπλα είναι άκρως διασκεδαστικά και θα θελήσετε να ξεκλειδώσετε όλα τα είδη κι όλες τις δυνατότητές τους. Έλα όμως που δεν πρόκειται να προλάβετε να ξεκλειδώσετε τα τρία τέταρτα προτού το τελειώσετε. Για την ακρίβεια, δεν μπόρεσα καν να δω μερικά από τα εξαρχής διαθέσιμα όπλα γιατί επένδυσα περισσότερο στην ασπίδα και στις σωματικές ικανότητες του Fletcher. Είναι τόσο τραγικό το όλο θέμα της διάρκειας του τίτλου που πραγματικά κατακρεουργεί ένα πάρα πολύ καλό παιχνίδι. Και εντάξει, σε παιχνίδια όπως το Deus Ex: Human Revolution έχουν ένα νόημα οι ξεχωριστές επιλογές ανάπτυξης του χαρακτήρα. Σε παιχνίδια όπως το Hard Reset όμως, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για μια τέτοια απόφαση.

Υποδειγματικός φωτισμός.

Εν κατακλείδι, το Hard Reset είναι διασκεδαστικό όσο διαρκεί. Δυστυχώς όμως φαίνεται ότι οι developers δεν πρόλαβαν να το τελειώσουν. Δηλαδή… πώς να το κάνουμε… δεν έχει τέλος ρε παιδί μου το παιχνίδι. Είναι σαν να σε αφήνει κάποια με το πουλί στο χέρι. Ναι, μιλάμε για τέτοια ξενέρα. Αν είχε μεγαλύτερη διάρκεια και ποικιλία αντιπάλων, θα μιλούσαμε άνετα για ένα εκπληκτικό FPS. Κι αυτό γιατί θα οδηγούμασταν σε μια κορύφωση, σε περισσότερες μάχες, σε περισσότερο πειραματισμό με τα όπλα, σε περισσότερη διασκέδαση. Δυστυχώς η Flying Wild Hog έκανε μια τρελή κωλοτούμπα προς το τέλος και μας έδωσε από τα τρία το μακρύτερο. Πάλι καλά που το παιχνίδι πλασάρεται σε δελεαστική τιμή, διαφορετικά δεν θα το πρότεινα καν, αφού ο ανταγωνισμός είναι τρομακτικός. Αν το βρείτε στα 10-15 ευρώ ή αν είστε οπαδοί των old-school FPS, αγοράστε το με κλειστά μάτια. Κι ας ελπίσουμε την επόμενη φορά η Flying Wild Hog να μην μας ξενερώσει έτσι!

+ Γραφικά
+ Οπλοστάσιο
+ Μάχες
+ Καταστροφή του περιβάλλοντος

- Τι τέλος είναι τούτο ρεεεεεεεε!
- Μικρή ποικιλία αντιπάλων
- Μερικοί αόρατοι τοίχοι εδώ κι εκεί

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7.5

Πλατφόρμα: PC
Έκδοση: Flying Wild Hog
Ανάπτυξη: Flying Wild Hog
Διάθεση: Downloadable
Είδος: FPS
Παίκτες: Single-player
Επίσημο Site: http://hardresetgame.com/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 13 Σεπτεμβρίου
PEGI: 18