Παίρνοντας ως προϋπόθεση το γεγονός ότι ο διαχωρισμός casual και hardcore επαληθεύεται παντού, τότε σίγουρα σε αυτήν την περίπτωση η σειρά Guitar Hero αποτελούσε το hardcore κομμάτι των μουσικών παιχνιδιών, ακόμα και όταν η EA ανακοίνωσε το Rock Band. Έχει όμως το νέο παιχνίδι της σειράς, το IV ή κατά κόσμον World Tour, τα φόντα να συνεχίσει την παράδοση;
Σίγουρα ο ντόρος που έχει δημιουργηθεί γύρω από τη…μόδα των νεότερων μουσικών παιχνιδιών, μας αποκλείει από το να εξηγήσουμε τη φιλοσοφία του παιχνιδιού, αφού λίγο πολύ όλοι σας έχετε καταλάβει πως παίζονται τέτοιου είδους παιχνίδια, και μπορείτε να κρίνετε εάν είναι του γούστου σας ή όχι. Παραταύτα προσωπικά έχω μερικές ενστάσεις όσον αφορά το σχεδιασμό του Guitar Hero World Tour.
Πρώτα απ’όλα, να διευκρινήσω πως ο τίτλος μπορεί να παιχθεί είτε ατομικά (με κάποιο από τα τέσσερα διαθέσιμα όργανα) είτε με παρέα, δημιουργώντας έτσι μια μπάντα. Όποια επιλογή και να γίνει, το campaign που διαθέτει το παιχνίδι αποτελεί μια από τις πιο ρηχές και ανούσιες της σειράς. Μετά από το εισαγωγικό video, γίνονται διαθέσιμες ορισμένες συναυλίες σε διάφορες χώρες του κόσμου, οι οποίες δεν έχουν κάποια προεπιλεγμένη σειρά ούτε διαχωρίζονται από κάποιο υποτυπώδες cinematic που να προωθεί την ιστορία του κιθαρίστα (γιατί πάνω απ’όλα μιλάμε για guitar hero). Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει ιστορία. Μόνο οι συναυλίες και τίποτε άλλο.
Πέρα από το παραπάνω παράπτωμα όμως, η Neversoft κατάφερε να κάνει το campaign εθιστικό και ενδιαφέρον. Κάθε συναυλία, που αποτελείται από τέσσερα έως έξι κομμάτια με το ένα πάντα να είναι encore, είναι συνεχής, δηλαδή θα χρειαστεί να παίξετε τα κομμάτια αυτά στη σειρά, εκτός βέβαια αν αποφασίσετε πως δε θέλετε να συνεχίσετε, οπότε απλά, παρατάτε τη συναυλία (με το δικαίωμα να ξαναρχίσετε εκεί που σταματήσατε). Έτσι η εταιρία αξιοθαύμαστα αποτρέπει την επιλογή καριέρας από το να γίνει κουραστική και μονότονη αφού τα ποια κομμάτια θα παίξει είναι επιλογή αποκλειστικά του παίκτη.
Φυσικά, πέρα από την καριέρα, υπάρχει και μια η επιλογή Quickplay, που χωρίζεται σε δύο μέρη: το παίξιμο των κομματιών σε μια συναυλία και την απλή προπόνηση. Στο πρώτο έχετε την εξαιρετικά διασκεδαστική επιλογή να διαλέξετε μέχρι έξι τραγούδια και να τα παίξετε στη σειρά χωρίς διάλειμμα, δημιουργώντας έτσι μια μίνι-συναυλία. Στον αντίποδα, το μέρος της προπόνησης δεν παρουσιάζει κάποια αξιοσημείωτη λεπτομέρεια πέραν φυσικά του γεγονότος πως δίνεται η δυνατότητα να παίξετε οποιοδήποτε μέρος του τραγουδιού, σε οποιαδήποτε δυσκολία, με οποιαδήποτε ταχύτητα ροής…Φυσικά οι οnline αναμετρήσεις μέσω Xbox Live ή PSN δε λείπουν, αλλά από τη στιγμή που το παιχνίδι έρχεται με τόσα extras λίγοι είναι αυτοί που θα ασχοληθούν για πολύ…
Με τούτα και με εκείνα, ερχόμαστε στο ρεζουμέ του παιχνιδιού, την επιλογή της μπάντας. Όσο συναρπαστικό και αν ακούγεται, το να παίξετε ως συγκρότημα με τους κολλητούς σας δεν προσφέρει κάτι τόσο ουσιώδες όσο η αντίστοιχη επιλογή του Rock Band ενώ την επιλογή αυτή στοιχειώνει σωρεία προβλημάτων και κυρίως λάθανσμένων επιλογών της Neversoft. Αρχικά δεν υπάρχει η δυνατότητα να ελέγξετε και αναβαθμίσετε τα στοιχεία της μπάντας σωστά, από τη στιγμή που ο καθένας μπορεί να το κάνει, ενώ να σημειώσω πως τα στοιχεία αυτά επηρεάζουν και τη σόλο επιλογή της καριέρας. Επιπλέον δεν υπάρχει κάποιος σοβαρός τρόπος να ενημερώνεστε για το αν κάποιος φίλος δεν παίζει σωστά (μόνο να κοιτάζετε τις νότες του –πράγμα που δεν συμβουλεύω να κάνετε) με αποτέλεσμα να «χάνετε» και να αναρωτιέστε γιατί.
Για να παίξετε ως μπάντα όμως χρειάζετε να καταλάβετε και τα τρία όργανα (κιθάρα/μπάσο, ντράμς, μιρκόφωνο) που διαθέτει το παιχνίδι. Ξεκινώντας από το πιο διαδεδομένο, η κιθάρα είναι ίσως το πιο καλοφτιαγμένο περιφερειακό της σειράς. Μεγαλύτερη σε μέγεθος από τις προηγούμενες, καλύτερη η απόκριση των πλήκτρων, προσθήκη πλήκτρων αφής – σε γενικές γραμμές κορυφαία. Δεν έχω κάποιο παράπονο από την κιθάρα αυτή καθαυτή, μόνο από τον τρόπο που το παιχνίδι τη χειρίζεται σε κάποια σημεία. Σε μερικά δύσκολα σημεία ορισμένων τραγουδιών, οι νότες της κιθάρας ενώνονται από μια μωβ γραμμή, και εμείς υποτίθεται πως πρέπει να τις πατήσουμε με τα πλήκτρα αφής της κιθάρας (αντιστοιχούν στις νότες), το λεγόμενο touchpad. Το πρόβλημα όμως έγκειται στην απόκριση και το μέγεθος του touchpad, αφού μερικές φορές ενώ άγγιζα κανονικά τα πλήκτρα, το παιχνίδι δεν τα αναγνώριζε…Παρόλα αυτά οι νότες αυτές παίζονται και από τα κανονικά πλήκτρα…
Συνεχίζω με τη σημαντικότερη προσθήκη του παιχνιδιού, το σετ των ντραμς. Αυτό αποτελεί ουσιαστικά μια ρεπλίκα των κανονικών (αφού πάνω κάτω έχουν την ίδια διάταξη), επενδυμένη με καλής ποιότητας πλαστικά. Ευτυχώς για μας, το υλικό είναι ηχομονωτικό, οπότε οι ενοχλητικοί θόρυβοι που έκαναν τα ντραμς του Rock Band δεν μας κάνουν παρέα στο Guitar Hero.
Τέλος πρέπει να κάνω και μια αναφορά στο μικρόφωνο του World Tour και γενικά στο κομμάτι των vocals. Φυσικά, υπάρχει η επιλογή να ακουλουθήστε δύο διαδρομές, τους κανονικούς στίχους, δηλαδή, του εκάστοτε τραγουδιού, ή τα ηχητικά…εφέ που κάνουν οι τραγουδιστές κατά καιρούς. Σε γενικές γραμμές το φωνητικό μέρος των τραγουδιών του παιχνιδιού είνα ικανοποιητικό με μερικά σημαντικά μειονεκτήματα (για παράδειγμα δεν ξέρετε αν αυτό που τραγουδάτε καταμετράται ως σωστό ή λάθος).
Εμβαθύνοντας στο παιχνίδι, παρατήρησα πως η λίστα των τραγουδιών (που αποτελείται από 86 κομμάτια) είναι φτιαγμένη έτσι ώστε να ισορροπεί αξιοθαύμαστα μεταξύ κιθάρας και ντράμς, χωρίς να γίνονται εμφανείς διακρίσεις μεταξύ των δύο. Στο Guitar Hero World Tour υπάρχουν επιλογές για όλα τα γούστα, από παλιότερους Heavy metal αοιδούς (όπως ο παλιμπαιδονιστής Ozzy) μέχρι νεότερα Alternative Rock γκρουπάκια όπως οι 30 Seconds to Mars.
Όπως και στα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, έτσι και εδώ, ο βαθμός του customization βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα. Οι διαθέσιμοι rockers είναι υπερδιπλάσιοι του Guitar Hero III, ενώ φυσικά και υπάρχει η δυνατότητα να φτιάξετε τον δικό σας από το μηδέν. Οι υπάρχουσες επιλογές για την ένδυση του κιθαρίστα/ντράμμερ σας είναι περιορισμένες στο είδος της μουσικής που αντιπροσωπεύει, χωρίς όμως να είναι ιδιαίτερα ξεχωριστές. Επιπλέον δίνεται η δυνατότητα περαιτέρω παραμετροποίησης, προσθέτοντας piercing, tattoos και διαφορετικό hairstyle στον παίκτη. Τέλος μπορείτε να αλλάξετε τις ίδιες τις κιθάρες και τα ντραμς, αλλάζοντας τα αυτοκόλλητα και το ίδιο το σχήμα τους.
Άλλη μια σημαντική προσθήκη στο Guitar Hero World Tour είναι φυσικά η δυνατότητα να δημιουργούμε τα δικά μας τραγούδια. Εδώ τα πράγματα γίνονται εξαιρετικά πολύπλοκα καθώς ένας αρχάριος όπως ο γράφων, θα τα βρει σκούρα στο να δημιουργήσει το δικό του τραγούδι. Καταρχάς, μπορείτε να συνθέσετε τραγούδια, είτε σόλο, είτε με ολόκληρο γκρουπ . Υπάρχουν δύο τρόποι για να συνθεθεί ένα τραγούδι – είτε το Recording Studio είτε το GHMix. Στο πρώτο τοποθετείται η βάση για ένα τραγούδι, οι κύριες νότες, ενώ μπορούν μέχρι και τέσσερα άτομα να συνθέτουν ταυτόχρονα, εννοείται με διαφορετικά όργανα. Το GHMix από την άλλη είναι το μέρος όπου κάθε παίκτης μπορεί να τελειοποιήσει τις συνθέσεις του, να προσθέσει νότες, να αλλάξει τη σειρά αυτών και ούτω καθεξής.
Φυσικά μην περιμένετε θαύματα – ο τομέας αυτός του World Tour πάσχει από αρκετά προβλήματα. Πρώτα απ’όλα η αδυναμία ενσωμάτωσης στίχων στα τραγούδια, αν και αναμενόμενη λόγω κυρίως της αύξησης του μεγέθος των κομματιών, «μειώνει» σημαντικά την όλη διαδικασία. Επιπλέον τα τραγούδια των παικτών είναι εξαιρετικά χαμηλής ποιότητας αδικώντας έτσι το όποιο ταλέντο τους.
Τέλος και κάνοντας μια αναφορά στον τεχνικό τομέα, είναι φανερό πως η Neversoft δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τα γραφικά του τίτλου. Ναι μεν υπάρχουν πιο λεπτομερείς εξέδρες και πιο εντυπωσιακά εφέ φωτισμού, αλλά το παιχνίδι δεν ξεφεύγει από τη μετριότητα που διακατείχε και τους προηγούμενους τίτλους της σειράς. Αξιοσημείωτες, πάντως είναι οι σκηνοθετικές απόψεις και οι φιγούρες των τραγουδιστών κατά τη διάρκεια των τραγουδιών…
Κλείνοντας αυτό το review δεν ξέρω αν το Guitar Hero World Tour πραγματικά μου άρεσε. Σίγουρα είναι διασκεδαστικό και παρεϊστικο παιχνίδι, αλλά έχει να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα και φυσικά ας μην ξεχνάμε τον ανταγωνισμό (Rock Band 2). Μένω με την επιφύλαξη πως ο επόμενος τίτλος θα αλλάξει ριζικά, όσον αφορά τη φιλοσοφία και τους βασικούς μηχανισμούς του, αλλιώς η Activision θα έχει να αντιμετωπίσει κάτι παραπάνω από μερικούς δυσαρεστημένους οπαδούς…
+ Προσθήκη του drum set και του μικροφώνου
+ Πολύ καλή Playlist
+ Έξοχο customization
– Η διαδικασία παραγωγής τραγουδιών πάσχει
– Ρηχό και ανούσιο campaign
– Προβλήματα στη λειτουργία της μπάντας
Βαθμολογία: 8.0
Πλατφόρμα: Xbox 360 (PS3, Wii, PS2)
Έκδοση: Activision
Ανάπτυξη: Neversoft
Διάθεση: Dionic
Είδος: Music
Παίκτες: 1-4
Επίσημο Site: http://www.guitarhero.com/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 7/11/2008
PEGI: 12+