Guitar Hero: Metallica Review

, Πέμπτη 11 Ιούνιος 2009 0  

To Guitar Hero είναι μια σειρά η οποία μπορεί πολύ εύκολα να δώσει βάση στο αρχαίο ρητό «Παν μέτρον άριστον». Ξεκίνησε σαν ένα αξιόλογο μουσικό παιχνίδι για το PS2. Χωρίς να είναι κάτι πρωτότυπο, δεν πήρε πάνω από τέσσερα χρόνια ώστε το παιχνίδι να γίνει σειρά και η σειρά να φτάσει να είναι από τις μεγαλύτερες, σημαντικότερες και πιο κερδοφόρες της αγοράς των games. Ως εκ τούτου, η Activision έχει πλέον βαλθεί να κατακλύσει την αγορά των games με όλο και περισσότερους τίτλους Guitar Hero για όλες τις κονσόλες οι οποίοι, φυσικά, συνεχίζουν να πουλάνε πολύ καλά. Ο νεότερος τίτλος της σειράς, το Guitar Hero: Metallica, εκ πρώτης όψης φαίνεται να είναι απλά το entry που θα προσφέρει απλόχερα τα κέρδη του στην εταιρεία για το συγκεκριμένο εξάμηνο (τουλάχιστον τα ποδοσφαιράκια συνήθως βγαίνουν κάθε δύο εξάμηνα). Ας δούμε όμως αν κρύβει αρετές.

Αξίζει αρχικά να αναφέρουμε πως ο τίτλος αποτελεί κάτι σαν «Guitar Hero 4.5», με το World Tour να είναι το 4. Λειτουργεί περίπου σαν αυτόνομο expansion pack του προηγούμενου, με παρόμοια features, animations, μηνήματα στα loading screens κτλ. Μια βασική διαφορά όμως είναι πως ενώ είναι αυτόνομο, τα όργανα που απαιτούνται για band play (drums-μικρόφωνο) δεν πωλούνται μαζί με το “Metallica”, εκτός από ένα bundle με κιθάρα. Έτσι, για να απολαύσει κάποιος το παιχνίδι στο έπακρο, απαιτείται η κατοχή του World Tour μαζί με τα όργανα.

Αν έχω κάποιο παράπονο από την σειρά γενικά, είναι το πόσα λίγα κομμάτια σε κάθε τίτλο ξέρω ή έχω ακούσει: από το Guitar Hero ΙΙ ήξερα το πολύ πέντε κομμάτια, από το World Tour ίσως 10. Είναι ξεκάθαρο ότι αρκετά τραγούδια επιλέγονται για το αμερικάνικο κοινό, για το οποίο κάποια tracks μπορεί να γνώρισαν επιτυχία, αλλά στην Ευρώπη να έμειναν στην αφάνεια. Ένα ολόκληρο παιχνίδι, λοιπόν, αφιερωμένο σε ένα από τα πιο γνωστά και αγαπημένα συγκροτήματα παγκοσμίως αυτομάτως διορθώνει αυτό το πρόβλημα. Το tracklist του τίτλου περιλαμβάνει τραγούδια των Metallica για όλα τα γούστα: από slow επιτυχίες όπως το Nothing Else Matters ή το The Unforgiven μέχρι θρύλους της metal όπως τα Master of Puppets και Creeping Death. Δεν λείπουν όμως και τραγούδια από άλλα συγκροτήματα, τα οποία διάλεξαν οι ίδιοι οι Metallica να συμεριληφθούν στο παιχνίδι δίπλα στην δική τους μουσική: τα Toxicity, War Ensemble, Ace of Spades είναι μερικά από αυτά.

Θα πει κανείς επιτέλους στους devs ότι οι κιθάρες και τα μπάσα στηρίζονται απο ιμάντες και δεν αιωρούνται;!

Θα πει κανείς επιτέλους στους devs ότι οι κιθάρες και τα μπάσα στηρίζονται απο ιμάντες και δεν αιωρούνται;!

Για την ακρίβεια, η εκτεταμένη συνεργασία των Metallica με την Neversoft είναι ένα από τα πιο δυνατά σημεία του παιχνιδιού και αυτό φαίνεται απ’άκρη σ’άκρη του. Οι δημιουργοί έκαναν ξεχωριστό motion-capture για κάθε μέλος του συγκροτήματος για κάθε τραγούδι, και έτσι το animation, όπως και τα ίδια τα μοντέλα των James, Kirk, Robert και Lars όχι μόνο μοιάζουν αρκετά με τους πραγματικούς τους εαυτούς αλλά οι κινήσεις και η σκηνική παρουσία δίνει την εντύπωση πως οι Metallica όντως παίζουν το τραγούδι ζωντανά στην οθόνη! Για κάθε κομμάτι υπάρχουν τα λεγόμενα “Metallifacts”, με στοιχεία και ζουμερά trivia. Τα unlockables είναι πλούσια με “behind-the-scenes” υλικό απο live του συγκροτήματος αλλά και από την δημιουργία του ίδιου του παιχνιδιου. Περιλαμβάνεται και ένα gallery με χειρόγραφους στίχους και φωτογραφίες, εισητήρια και snapshots της μπάντας καθ’όλη την διάρκεια της πολυετούς πορείας της (δεν είδα πουθενά όμως τον Newsted).

Ολόκληρο το παιχνίδι, βέβαια, θα μπορούσε να θεωρηθεί fan-service. Πολλά από τα venues είναι βασισμένα σε διάσημες συναυλίες των Metallica. Το artwork και το design δανείζεται πολλά από τα εξώφυλλα των κλασικών δίσκων και υπάρχει μια όμορφη συνοχή στο καλλιτεχνικό στυλ - ειδικά το menu με το κρανίο μου αρέσει πολύ. Ακόμα και το tracklist από μόνο του απευθύνεται στον... Metallifan, χωρίς να σημαίνει αυτό ότι δεν μπορεί να το απολαύσει και κάποιος ο οποίος ξέρει δύο ή τρία τραγούδια.

Μιλώντας και για Metallifans, κάπως έτσι ξετυλίγεται η ροή της ιστορίας μέσω του career, αν μπορούμε να πούμε ότι κάτι τέτοιο υπάρχει. Ο παίκτης υποτίθεται πως φτιάχνει ένα Metallica tribute band το οποίο και εμφανίζεται σαν support στους M, και το τί συμβαίνει όταν ο διάβολος (ο οποίος ξαναεμφανίζεται μετά το 3!) προσπάθει να κλείσει συμβόλαιο με “ποζεράδες” και όχι το συγκρότημα του παίκτη οι οποίοι είναι φυσικά “pure stuff”. Το όλο θέμα συνοδεύεται απο μερικά χαριτωμένα 2D animations, αλλά όπως θα δείτε δεν υποστηρίζεται καθόλου σωστά απο το περιεχόμενο.

Lars, James, Kirk, Robert

Lars, James, Kirk, Robert

Το ίδιο το career, λοιπόν, ξεφεύγει απο τα όρια του World Tour και των gigs και επιστρέφει στις ρίζες της σειράς: παίζεις κομμάτια, ξεκλειδώνεις κομμάτια... παίζεις κομμάτια καλά, ξεκλειδώνεις ακόμα περισσότερα κομμάτια. Η μορφή των stars που υιοθετεί μάλιστα είναι δανικό απο το Rock Band. Έχω να αναφέρω ότι το career κλείνει πολύ ξαφνικά, απλά με την ολοκλήρωση του τελευταίου (φαινομενικά τυχαίου) τραγουδιού. Δεν υπάρχει καμμία τελική cutscene. Το ακόμα χειρότερο είναι πως το Band Career είναι ακριβώς το ίδιο με το Single Career... Ίσως τουλάχιστον η Neversoft να έπρεπε να πάρει λίγα περισσότερα καλά στοιχεία απο το Rock Band όσον αφορά το band gameplay.

Γενικά το mutliplayer του παιχνιδιού δεν έχει να προσφέρει κάτι καινούργιο. Τα Head-to-head, face-off, το πολυαγαπημένο battle όπως και το band quickplay ή και το band vs band υπήρχαν όλα και σε παλιότερa Guitar Hero και παραμένουν απαράλαχτα και στο Metallica. Το online είναι καλό αν και απλό. Κατάφερα να κάνω πολλά battles με ισάξιους αλλά και πολύ καλύτερους αντιπάλους, αλλά όχι να παίξω με το συγκρότημα μου κόντρα σε άλλο συγκρότημα... Συνεχίζω να πιστεύω πάντως ότι μετά απο μια εμπειρία band career ή quickplay στο Rock Band, τίποτα που να προσφέρει το Guitar Hero δεν μπορεί να το συναγωνιστεί.

Πάντως, μερικά αρνητικά του παιχνιδιού είναι απλά παράλογα και έχουν πολύ να κάνουν με την νοοτροπία της Activision σχετικά με κάτι που λέγεται “συμβατότητα”. Για παράδειγμα, παρ'όλο που ο τίτλος χρησιμοποιεί την ίδια μηχανή με το World Tour και είναι κατ'ουσίαν ένα expansion/track pack, ούτε οι δημιουργημένοι χαρακτήρες και κομμάτια απο τους αντίστοιχους editors, ούτε τo DLC, ούτε τα profiles/ranks... ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι συμβατό με το World Tour.

Το multiplayer είναι πάντα διασκεδαστικό ακόμα και αν οι βλέψεις είναι μικρές

Το multiplayer είναι πάντα διασκεδαστικό ακόμα και αν οι βλέψεις είναι μικρές

Τελικά, μου είναι αρκετά δύσκολο να δω το Guitar Hero: Metallica με αποκλειστικά θετική διάθεση, ακόμα και αν το συγκρότημα μου αρέσει, ακόμα και αν διαθέτει μια καλή συλλογή απο κομμάτια για πολλά γούστα, ακόμα και αν είναι απο όλες τις πλευρές ένας αξιοπρεπέστατος τίτλος της σειράς. Το ότι δεν υποστηρίζει δικά του ξεχωριστά όργανα και δεν είναι συμβατό με το World Tour δείχνει πως οι Neversoft και Activision δεν μπορούν να αποφασίσουν αν απευθύνονται ή όχι στον κάτοχο του προηγουμένου Guitar Hero. Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με το αποκλειστικό DLC του Death Magnetic στους 1440 (!) Microsoft Points, είναι αρκετά ώστε να δώσουν πικρές νότες σε ένα κατά τ'άλλα ικανοποιητικό παιχνίδι.

+ Tracklist γεμάτη γνωστά, απολαυστικά κομμάτια των Metallica και όχι μόνο
+ Πολύ καλό motion-capturing που δημιουργεί καλή σκηνική παρουσία του συγκροτήματος
+ Συνεκτική παρουσίαση
+ Πολλά extras που θα ενθουσιάσουν φίλους και μη του συγκροτήματος

- Αδύναμο story, career και band gameplay
- Πλήρης ασυμβατότητα με το World Tour...
- ...εκτός απο τα όργανα, τα οποία δεν δίνονται με το παιχνίδι πέρα από το guitar bundle
- Το μοναδικό DLC, το Death Magnetic, είναι πανάκριβο

Βαθμολογία: 7.0

Πλατφόρμα: Xbox 360 (PS3, PS2, Wii)
Έκδοση Activision
Ανάπτυξη: Neversoft
Διάθεση: Dionic
Είδος: Music
Παίκτες: 1-8
Επίσημο site: http://metallica.guitarhero.com/
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 29/5/2009
PEGI: 12+