Τι είναι ο άνθρωπος; Ένα τίποτα… Σήμερα παίζεις χαρούμενος Animal Crossing στο Wii σου και αύριο πέφτει η ασφάλεια και σου καίγεται το στέρεο. Ναι, καλά το καταλάβατε, έπαιξα το Fragile Dreams: Farewell Ruins of the Moon. Ματαιώτης…
Ο Setο μόλις έθαψε τον παππού του (ζωή σε μας) και ανακαλύπτει ότι όλο το ανθρώπινο είδος έχει εξαφανιστεί από τον πλανήτη (σιγά ρε Will Smith). Έτσι ξεκινάει το ταξίδι του για να βρει άλλους ανθρώπους. Και εκεί που τρέχει στα λιβάδια με τις μολόχες και ενώνονται τα τσάκρα του με την μάνα γη, πετυχαίνει μια ελαφρά ντυμένη κορασίδα που το παίζει αθώα και κοιτάζει δήθεν αδιάφορα το φεγγάρι. Μπορεί ο Seto να γυναικοφέρνει (αμέσως, μη δούμε άντρα με ψηλοτάκουνη γόβα και δικτυωτό να τον πούμε αδερφή) αλλά τον κυνηγάει τον ποδόγυρο, γιατί στο παιχνίδι παίρνουμε από πίσω (ντροπή διαβάζουν και ανήλικα) την αιθέρια παρουσία με τα ασημένια μαλλιά που μας το παίζει δύσκολη. Εμφανίζεται, τον ξεσηκώνει και μετά φεύγει πάλι. Καλή ανάφτρα είναι του λόγου της. Τον παππού, που μας άφησε χρόνους πριν από λίγο, τον ξεχάσαμε στα πρώτα λεπτά. Έτσι είναι, αλί σ’ αυτόν που πάει.
Στον δρόμο μας, στην αρχή, έχουμε και μια βοηθό, μια ομιλούσα, ηλεκτρονική συσκευή που μας καθοδηγεί… περίπου. Από δεξιά να πάμε ή από αριστερά; «Ααα δεν είμαι σίγουρη, 50-50 του δίνω». Υπάρχουν εχθροί πίσω από αυτή την πόρτα; «Μπορεί και ναι μπορεί και όχι…» Θα κερδίσει η Μπάρτσα την Ίντερ; «1.50 ο άσσος, 3.00 το Χ, 1.50 το διπλό»… Μας υποχρέωσες, για καλό σε πήρα μαζί μου; Θα γνωρίσετε αρκετούς χαρακτήρες στο παιχνίδι, άλλους με υλική υπόσταση άλλους χωρίς, άλλους ευχάριστους, άλλους εκνευριστικούς, μερικούς «περίεργους» σίγουρα πάντως όλοι είναι αξιοπρόσεκτοι και το σενάριο, αν και μες την μουτζουφλιά, είναι ενδιαφέρον.
Εικαστικά ο τίτλος θυμίζει έντονα το Eternal Sonata στο πιο… LD του (Low Definition), με ονειρικά γραφικά και anime βίντεο που αποτελούνται από εκφραστικούς χαρακτήρες με φόντο σουρεάλ τοπία. Η συνύπαρξη φεγγαριού-ερειπίων-μούχλας σε πορτοκαλομπορντοροδοκόκκινο ουρανό και μια κολώνα της ΔΕΗ κοτσαρισμένη στη μέση είναι απόλυτα φυσιολογική στο Fragile Dreams. Το παιχνίδι είναι τόσο emo που περιμένεις από στιγμή σε στιγμή να βγει ένας κάγκουρας να σε πλακώσει.
Το Fragile σε παίρνει από το χέρι και σου μαθαίνει τον χειρισμό και τα μυστικά του, εξηγώντας σου και το παραμικρό με λεπτομερέστατα tutorials. Όχι ότι είναι κάτι ιδιαίτερα δύσκολο ούτε χρειάζεται κάποιον χρόνο εκμάθησης. Σημαδεύοντας με το Wiimote την οθόνη, χειριζόμαστε την κάμερα και τον φακό. Κρατώντας πατημένο το Β εστιάζουμε και με το Α χτυπάμε/επιλέγουμε. Με τον αναλογικό μοχλό κινούμε τον χαρακτήρα μας, με το C σκύβουμε και με το Ζ επαναφέρουμε την κάμερα πίσω από τον Seto (η οποία πάντα εκεί είναι απλά δεν είχαν τι να κάνουν το Ζ – άμυνα ίσως;). Με τον σταυρό κατεύθυνσης εμφανίζεται το μενού, ο χάρτης, το invertory και η κατάσταση του χαρακτήρα μας. Απλά, λιτά, κατανοητά. Αν το Wiimote ξεφύγει από την οθόνη ο χαρακτήρας μας δεν στριφογυρνάει σαν δαιμονισμένος αλλά παραμένει ακίνητος γι’ αυτό και δεν χρειάζονται βεβιασμένες κινήσεις, άλλωστε δεν μας κυνηγάει κανείς. Χ α λ α ρ ά.
Σκοτώνοντας τους εχθρούς στο παιχνίδι παίρνετε πόντους εμπειρίας οι οποίοι με την σειρά τους σας βοηθούν να κάνετε level up στον Seto. Όσο ανεβαίνετε level o πρωταγωνιστής αποκτά μεγαλύτερη αντοχή στα χτυπήματα, αλλά και τα χτυπήματα του έχουν μεγαλύτερη ισχύ εναντίον των αντιπάλων του. Ξεκλειδώνονται επίσης περισσότερα αντικείμενα στον πλανόδιο μικροπωλητή του παιχνιδιού που είναι ντυμένος κόκορας (άντε μετά να μην εξαφανιστεί το ανθρώπινο είδος). Είναι λίγο δύσκολο να καθορίσεις το είδος στο οποίο ανήκει το Fragile. Έχει στοιχεία RPG, action/adventure, survival horror αλλά μάλλον δεν ανήκει σε καμία από τις κατηγορίες αυτές. Προσπαθώντας να φτιάξει ένα κάρμα όλων αυτών των ειδών, η tri-Crescendo κατάφερε να δημιουργήσει ένα παιχνίδι που δεν ικανοποιεί κανένα φαν, κανενός είδους.
Η μουσική είναι καταθλιπτική – πικροθρηνωδώ και αιματοστηθοδέρνομαι – και ταιριάζει απόλυτα στο όλο σκηνικό. Θα μου πεις όλος ο κόσμος καταστράφηκε τι θες να ακούς τα Ζουζούνια; Είπαμε κλάψα αλλά όχι κι έτσι, με αντικαταθλιπτικά είμαι από τότε που ξεκίνησα να παίζω. Οι χαρακτήρες έχουν βαθιές, μελαγχολικές φωνές που δένουν με την μουσική και το κλίμα του παιχνιδιού. Καλογραμμένοι διάλογοι και μονόλογοι με voice actors που τον ζουν τον ρόλο τους. Tο ηχείο του Wiimote χρησιμοποιείται για κάποιους περιβαλλοντικούς ήχους (πουλάκια, σκιουράκια κτλ), για μερικές οδηγίες της ηλεκτρονικής συνοδοιπόρου σας αλλά και όταν πλησιάζει κάποιος εχθρός ακούμε έναν ανατριχιαστικό ήχο από αυτό, μέχρι να εμφανιστούν τα μπλε ζελεδάκια-φαντάσματα που αιωρούνται και η ανατριχίλα φύγει όπως ήρθε.
Στα θετικά του τίτλου καταλογίζεται το ανύπαρκτο loading. Κάθε φορά που ο ήρωάς μας εισέρχεται σε μια άλλη περιοχή, η οθόνη μαυρίζει και επανέρχεται σε ανεπαίσθητο χρόνο. Αυτό μπορεί να γίνεται αρκετά συχνά αλλά διαρκεί τόσο ώστε να μην ενοχλεί. Υπάρχουν αρκετά save points σε διάφορα σημεία με την μορφή… σόμπας! Ανάβεις δυο ξυλαράκια σε ένα κονσερβοκούτι και ξεκουράζεσαι ανανεώνοντας την ενέργεια σου, εμπλουτίζεις το inventory από τον πλανόδιο κόκορα, και φυσικά σώζεις την πρόοδο σου στο παιχνίδι. Στα αρνητικά έχουμε το αρκετά ενοχλητικό backtracking. Πόσες φορές αντέχετε να περάσετε από το ίδιο σημείο αγαπητοί αναγνώστες;
Οι εχθροί, που είναι υπερβολικά εύκολοι, μας ειδοποιούν για την παρουσία τους μέσω του ηχείου του Wiimote και μιας μελωδίας που μας προϊδεάζει για τον κίνδυνο αλλά μόλις τους καθαρίσουμε όλους η μουσική σταματάει να παίζει για να καταλάβουμε ότι τελείωσαν. Έλεος! Αφού δεν αυτοκτονούν κιόλας πάλι καλά! Το inventory είναι αρκετά μικρό, και μετά από αρκετή ώρα παιχνιδιού αρχίζει να γίνεται εκνευριστικό. Αφού μόνο το όπλο μας (ένα μαρκουτσάκι τόσο δα, που μόνο για spanks κάνει, αναρωτιέμαι αν οι εχθροί υποφέρουν ή το απολαμβάνουν) πιάνει 2 θέσεις από τις 12 συνολικά. Άντε να χωρέσεις εκεί ότι σου χρειάζεται.
Το Fragile Dreams είναι ένας τίτλος ατμοσφαιρικός, που θα σας ρίξει στα ψυχοφάρμακα, αλλά σε γενικές γραμμές το αξίζει. Πάρτε ένα πακέτο χαρτομάντηλα, βάλτε το «Αλοίμονο» του Μητροπάνου να παίζει στο iPod (πονάμε αλλά με στιλ) και βυθιστείτε στην ατέρμονη θλίψη και την ακαταμάχητη μιζέρια ενός παιχνιδιού που μπορεί να προσφέρει συγκινήσεις αν του δώσετε την ευκαιρία.
+ Γραφικά και ήχος που σε αγγίζουν
+ Σχεδόν ανύπαρκτο loading με συνέπεια η δράση να μην διακόπτεται
+ Αρκετά save points– Μικρό inventory
– Μικρή δυσκολία
– Backtracking (βρε κάτι μου θυμίζει αυτός ο διάδρομος)
– Προσπαθεί να ικανοποιήσει πολλούς αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να ξενίσειΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7.0
Πλατφόρμα: Wii
Έκδοση: Rising Star
Ανάπτυξη: tri-Crescendo
Διάθεση: Nortec
Είδος: RPG
Παίκτες: Single
Επίσημο Site: http://www.risingstargames.com/games/fragile-dreams-farewell-ruins-of-the-moon-wii.html
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 19/3/2010
PEGI: 7