Fable: The Journey Review

, Σάββατο 3 Νοεμβρίου 2012 0  

Δεν ξέρω καν πως να αρχίσω αυτό το review. Σε τί να πρωτοαναφερθώ; Τις κλασικές μπούρδες του Peter Molyneux; Ή μήπως τη δυναμική ενός franchise που καταστρέφεται από την εταιρική βλακεία; Το όνομα Fable κουβαλάει μια μακρά ιστορία απογοήτευσης. Αν είχατε έστω και την παραμικρή ελπίδα ότι το Kinect θα δώσει νεά πνοή στη σειρά, ετοιμαστείτε να απογοητευτείτε οικτρά.

Το Fable: The Journey ξεκινά με τον ήρωα ονόματι Gabriel -κλασικός τύπος ελαφροκέφαλου νεαρού ντυμένου στα πράσινα, που αγαπάει το άλογό του περισσότερο από ότιδήποτε άλλο (Link κανείς;)- να πέφτει θύμα της μοίρας και γίνεται καταλάθος ο ήρωας που θα σώσει το Albion από την καταστροφή. Επιστρέφει η τυφλή μάντισσα Theressa, που είναι χρόνια τώρα στο κουρμπέτι και καθοδηγεί τον Gabriel στα βήματά του προς τον ηρωισμό. Το παιχνίδι, όπως καταλαβαίνετε, δεν είναι κύριο μέρος της σειράς. Πρόκειται για spin-off με χαλαρή ιστορία που δεν προσφέρει ιδιαίτερες συγκινήσεις. Παρόλα αυτά δεν θα την έλεγα και άσχημη, αφού τουλάχιστον σεβάστηκαν τον ευρύτερο κόσμο του Albion και την μυθολογία του, διατηρώντας το ύφος της σειράς ακέραιο, άσχετα αν το χιούμορ έγινε ακόμα πιο “χλιαρό” (προς το κρύο θα έλεγα).

Πάμε τώρα στο gameplay, όπου συναντάμε πληθώρα προβλημάτων. Πρώτα απ'όλα το Fable: The Journey αποτελεί ένα ακόμα παιχνίδι του Kinect που είναι ON-RAILS. Θυμάστε που ο αγαπητός μας Πέτρος Μολυνός φώναζε όλο πάθος στην Ε3 ότι το παιχνίδι δεν είναι on-rails και ότι θα μας καταπλήξει με τον κόσμο του; Μαντέψτε - ψέμα. Όχι μόνο είναι on-rails, αλλά οι διακλαδώσεις στα μονοπάτια που συναντάτε είναι ελάχιστες και μηδαμινής σημασίας στο σενάριο.

Tο μεγαλύτερο ατού του παιχνιδιού είναι τα γραφικά του.

Το παραβλέπουμε και πάμε παρακάτω. Η πρώτη μισή με μία ώρα παιχνιδιού σας εισάγει στα βασικά στοιχεία του gameplay: την οδήγηση του κάρου, και την πεζοπορία και χρήση των μαγικών μας δυνάμεων. Η οδήγηση του κάρου μονοπωλεί τα πρώτα λεπτά, αφού σας δείχνει πώς ο Gabriel είναι τελείως άχρηστος στο να ακολουθήσει την νομαδική φυλή του και μπλέκει σε όλη αυτή την περιπέτεια. Μπορείτε να στρίβετε το κάρο, να το σταματάτε ή να δίνετε μια γερή με τα γκέμια και να κάνετε το έμπιστο σας άτι να τρέχει περισσότερο. Εδώ να τονίσω το εξής: το Fable: The Journey είναι το μόνο παιχνίδι του Kinect που παίζετε καθιστοί και οι περισσότερες κινήσεις γίνονται με τα χέρια. Το αξιοσημείωτο εδώ είναι ότι το άλογο δεν είναι βλαμμένο. Τουλάχιστον όχι τόσο χαζό όσο ο κεντρικός χαρακτήρας, οπότε στρίβει σχεδόν αυτόματα. Χρήση ρεαλισμού; Ίσως. Το θέμα είναι ότι οι περιπλανήσεις με το άλογο και το κάρο είναι υπερβολικά συχνές, βαρετές και ο μόνος λόγος ύπαρξής τους είναι να δίνουν χρόνο στους χαρακτήρες να λένε καμιά κουβέντα για να προχωρήσει η ιστορία.

Το δεύτερο στοιχείο είναι το κυρίως πιάτο και αφορά την πεζοπορία και τις μάχες με μαγικά. Στην ουσία έχετε τέσσερις μαγικές δυνάμεις: μία δευτερεύουσα ονόματι Push, που στην ουσία μετακινεί αντικείμενα, απωθεί εχθρούς και τους ζαλίζει, συν άλλα τρία βασικά, που είναι μπάλα μαγείας, μπάλα φωτιάς και εκτόξευση αιχμηρών κομματιών πάγου. Το δευτερεύον και τα βασικά μαγικά γίνονται με διαφορετικό χέρι, ανάλογα αν είστε δεξιόχειρες ή αριστερόχειρες. Το Aftertouch σας επιτρέπει να πετυχαίνετε στόχους που δεν μπορείτε σε ευθεία γραμμή από εσάς, ενώ τα ξόρκια αναβαθμίζονται με experience points, οπότε το μόνο σίγουρο είναι ότι τα μαγικά σας δεν μένουν ίδια όσο προχωράτε.

Για να μην πολυλογώ, ουσιαστικά κάνετε το εξής: Σας έρχονται μπουλούκια εχθροί. Τους ζαλίζετε και τους απωθείτε φέρνοντας το ένα σας χέρι στο ύψος του ώμου και έπειτα κάνοντας την κίνηση “μουτζώνω τροχονόμο”. Έπειτα με το άλλο χέρι κάνετε την ίδια ακριβώς κίνηση για να πετάξετε τα άλλα μαγικά. Αν θέλετε Aftertouch, αφού έχετε εξαπολύσει το μαγικό, δίνετε μια μεγάλη μπούφλα στον αέρα προς το σημείο που θέλετε να πάει. Αν κάποιος εχθρός έρθει καταπάνω σας, φέρνετε τον πήχη μπροστά από το στήθος σας και αποκρούετε την επίθεση. Φωνάζετε το όνομα του μαγικού και αντεπιτίθεστε. Το όλο πράγμα σας κάνει να φαντάζεστε γαμάτοι μάγοι, αλλά υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα: όσο καλό στήσιμο στην τηλεόραση και το Kinect και να έχετε, η καθυστέρηση και η κακή ακρίβεια του αισθητήρα κάνουν όλες αυτές τις κινήσεις να αργούν να αναγνωριστούν ή να μην λειτουργούν καθόλου. Είναι ένα πρόβλημα που δυστυχώς κυριαρχεί.

Τι; Tόσα πολλά για ένα παλιάλογο;

Δεν με πειράζει ούτε το στιλ spin-off που έχει το Fable: The Journey, ούτε η χλιαρή ιστορία του. Όμως ο τρόπος παιχνιδιού παρουσιάζει προβλήματα με το Kinect. Στοχεύετε στο κέντρο της οθόνης και μία στις τρεις φορές, το μαγικό πάει στον γάμο του καραγκιόζη. Ενοχλητικό είναι και το γεγονός ότι το calibration απαιτεί να βγείτε από το campaign και να υποστείτε την ίδια διαδικασία ξανά και ξανά, χωρίς να κάνει τα πράγματα καλύτερα. Η κίνηση να φέρνετε το μπράτσο σας μπροστά για άμυνα, αργεί μερικά δευτερόλεπτα και τρώτε μια ξεγυρισμένη απο το κοντινότερο Hobbe. Πραγματικά εκνευριστικό.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το Fable: The Journey δεν έχει και τις καλές του στιγμές. Η χρήση του push σας επιτρέπει να εξαρθρώνετε τους Hollow Men (τους όχι-και-τόσο φιλικούς σκελετούληδες) πράγμα πάρα πολύ διασκεδαστικό. Οι μάχες με τα αφεντικά είναι αρκούντως επικές, και, αν και εύκολες, απαιτούν από εσάς ορθή χρήση των ικανοτήτων σας. Παρόλα αυτά, και εδώ εμφανίζονται προβλήματα για να σας χαλάσουν την όλη εμπειρία. Όσο έξυπνη κι αν βρίσκετε τη σχεδίαση ενός boss, δύσκολα θα διώξετε την πικρή γεύση του μη ικανοποιητικού χειρισμού.

Τα γραφικά πάντως αξίζουν εύσημα. Το Fable: The Journey κρατά αναλλοίωτο το πληρέστατο art style που διέπει τη σειρά Fable, απο τα πράσινα λιβάδια και το καταπληκτικό ηλιοβασίλεμα, μέχρι την παγωμένη και τεταμένη ατμόσφαιρα στα νεκροταφεία και τις κατακόμβες. Οι λάμψεις και τα μαγικά είναι ιδιαίτερα όμορφα όσο τα αναβαθμίζετε, ενώ μικρές λεπτομέρειες εδώ κι εκεί, όπως αγάλματα, περίτεχνοι φωτισμοί και μικρά animations, κάνουν το παιχνίδι κάτι παραπάνω απο οπτικά θελκτικό. Ο ήχος είναι και αυτός αρκετά καλός. Οι χαρακτήρες εξακολουθούν να έχουν βαριά βρετανική προφορά, ενώ κάποιες φωνές έχουν ψήγματα από Σκοτία. Η όλη ατμόσφαιρα δίνεται αρκετά ωραία μέσα από το ενορχηστρωμένο soundtrack που δανείζεται μεγάλο μέρος του από το Fable 3, πράγμα όχι απαραίτητα κακό. Οι φωνές των εχθρών κατά βάση είναι και αυτές ανακυκλωμένες από το Fable 3. Τα bosses όμως έχουν πολύ καλά ηχητικά εφέ και με ένα καλό home cinema θα ευχαριστηθείτε τον χαμό που επικρατεί στις μάχες μαζί τους.

Λάμψεις, θρυμματισμένοι Hollow Men. Τα συστατικά της επιτυχίας όταν ΔΕΝ υπάρχει κάπου μπλεγμένο το Kinect.

Το τελικό αποτέλεσμα του Fable: The Journey, παρά τον άρτιο τεχνικό τομέα, είναι τουλάχιστον μέτριο. Μπορεί το παιχνίδι να είναι ότι πλησιέστερο σε hardcore game στο Kinect, αλλά τα πολλαπλά προβλήματα που οφείλονται εν μέρει σε κακό προγραμματισμό (έχουμε δει παιχνίδια με καλύτερη απόκριση) και εν μέρει στον ίδιο τον αισθητήρα, η μέτρια ιστορία του και το γεγονός ότι ο Peterάκος πάλι αναλώθηκε σε κενές υποσχέσεις, δυστυχώς το κρατάνε πίσω από αυτό που ίσως μπορούσε να είναι. Θυμάμαι ότι από την αρχή ο Termi επέμενε ότι το Kinect είναι καταδικασμένο στην μετριότητα, και δυστυχώς όσο περνάει ο καιρός έχω την αίσθηση ότι έχει δίκιο.

+ Όμορφα γραφικά
+ Άρτιος ηχητικός τομέας
+ Πιστό στον κόσμο του Fable
+ Όταν λειτουργεί ο χειρισμός νιώθετε φοβεροί και τρομεροί...

- ...κάτι που δυστυχώς δεν γίνεται λόγω προβλημάτων στον χειρισμό
- Μέτρια ιστορία
- Μικρό
- Ψέματα, ψέματα, ψέματα και Hobbes.
- Οι φάσεις με το κάρο είναι βαρετές

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 6.0

Πλατφόρμα: Xbox 360 (Kinect)
Έκδοση: Microsoft
Ανάπτυξη: Lionhead
Διάθεση: Microsoft Hellas
Είδος: Action
Παίκτες: Single-player
Επίσημο Site: http://lionhead.com/fable-the-journey/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 12/10/2012
PEGI: 12