Empire: Total War Review

, Πέμπτη 2 Απρίλιος 2009 0  

Για τους φίλους των παιχνιδιών στρατηγικής, η σειρά Total War απο το πρώτο της παιχνίδι, το Shogun: Total War, θεωρείται μία απο τις καλύτερες του είδους. Με τον συνδυασμό του grand turn-based strategy στον μεγάλο στρατηγικό χάρτη και των μαχών σε πραγματικό χρόνο, δίνει χαρακτηριστικό βάθος στην τακτική και την κατάκτηση. Μέχρι τώρα, η Creative Assembly είχε τοποθετήσει τα παιχνίδια της στην φεουδαρχική Ιαπωνία, στην μεσαιωνική Ευρώπη (δύο φορές) και στην εποχή της Ρωμαικής Αυτοκρατορίας. Το Empire: Total War κάνει ένα γενναίο βήμα στον κόσμο όπου κυριαρχούν οι ομοβροντίες μουσκέτων και κανονιών και όχι τα σπαθιά και τα τόξα. Καλωσήρθατε στον 18ο αιώνα.

Είναι αλήθεια πως υπήρχαν αμφιβολίες σχετικά με το πόσο σωστά θα μπορούσε να εκφραστεί το πολεμικό στιλ της εποχής. Το Age of Empires III, το οποίο διαδραματιζόταν επίσης σε αυτή την εποχή, γενικά πιστεύεται ότι δεν τα κατάφερε και πολύ πειστικά. Άλλωστε, εκ πρώτης όψης, η παράταξη δύο τεραστίων διαστάσεων στρατών σε δύο αντίστοιχες γραμμές μέχρι την εξαφάνιση της μίας θεωρητικά δεν προσφέρεται για μεγάλες τακτικές επιχειρήσεις. Το Empire: Total War λοιπόν έρχεται να δείξει πως ο πόλεμος αυτής της περιόδου δεν έχει τίποτα να ζηλέψει απο τα έπη των παλαιότερων επόχων. Τουναντίον!

O χάρτης του campaign, αν και δεν έχει και πολλές επαρχίες, είναι πολύ όμορφος

O χάρτης του campaign, αν και δεν έχει και πολλές επαρχίες, είναι πολύ όμορφος

Ξεκινώντας το παιχνίδι, και αφού τελειώσει το εντυπωσιακό εισαγωγικό βίντεο, μας καλωσορίζει ένα απλό menu. Η πρώτη επιλογή, και αυτή γύρω απο την οποία περιστρέφεται ο τίτλος, είναι το Grand Campaign. Όμως, για να φτάσουμε να πατήσουμε στα βαθιά νερά, πρέπει πρώτα να μάθουμε πώς παίζεται το παιχνίδι! Το tutorial χωρίζεται σε δύο μέρη, στα απολύτως βασικά της μάχης και στο Road to Independence, το οποίο είναι και ό,τι πιο κοντινό υπάρχει σε story mode. Το μεν εξηγεί τα απολύτως βασικά στον χειρισμό για την κατανόηση και τον έλεγχο του τομέα των μαχών μόνο, ενώ το δε είναι μία εισαγωγή στο gameplay του Grand Campaign μέσα απο τρία επεισόδια-αποστολές σχετικά με την αμερικανική ανεξαρτησία. Μετά απο αυτό, ξεκλειδώνεται και η επιλογή Grand Campaign, με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Tα tutorials και το Road to Independence βοηθούν σαν μια εισαγωγή στα βασικά για τον αρχάριο, αλλά και έμπειρο παίχτη του είδους, όμως σίγουρα δεν εξηγούν εις βάθος τις λεπτομέρειες του gameplay, όπως ποιές είναι οι λειτουργίες μερικών μονάδων και των ειδικών τους χαρακτηριστικών ή τις δευτερεύουσες, αλλά επίσης σημαντικές για την πλήρη κατανόηση του παιχνιδιού, έννοιες του campaign.

Η μεγαλύτερη καινοτομία στις μάχες του παιχνιδιού είναι η πολυαναμενόμενη εισαγωγή ναυμαχιών. Οι μεγαλειώδεις στόλοι της εποχής παρουσιάζονται πανέμορφα (με σχέδια απο το Βρετανικό Ναυτικό Μουσείο για τα πλοία), το νέρο είναι καλοσχεδιασμένο και η νίκη στην θάλασσα απαιτεί κατανόηση του πώς δουλεύουν και κινούνται τα ιστιοφόρα και των διαφόρων τύπων βολών που μπορούν να χρησιμοποιήσουν, ή του ποια πλοία του αντιπάλου θα ήταν σοφότερο να καταστραφούν ή να παρθούν με επίθεση πληρώματος. Ο παίκτης, δαμάζοντας τον άνεμο, θα νιώσει πραγματικά την συγκίνηση του ναυτικού της εποχής... Αν και έχουν τα προβλήματα τους, όπως μερικές φορές η ξαφνική καταστροφή πλοίων ή το προβληματικό AI σε ορισμένες περιπτώσεις, το σίγουρο είναι ότι οι ναυμαχίες του Empire: Total War είναι οι καλύτερες, πιο αριστοτεχνικές και ικανοποιητικές που έχουν εμφανιστεί ποτέ σε παιχνίδι του είδους.

Ο αυστριακός στρατός και η... Κωνσταντινούπολη

Ο αυστριακός στρατός και η... Κωνσταντινούπολη

Στην ξηρά τώρα. Οι μάχες στο έδαφος θυμίζουν περισσότερο τον προκάτοχο του παιχνιδιού, το Medieval II: Total War. Ο παίκτης ελέγχει έναν αριθμό μονάδων (μέχρι 20) και η κάθε μονάδα είναι μια διμοιρία του στρατού του (διάφορα είδη πεζικού, ιππικού και πυροβολικού), τις οποίες πριν την μάχη παρατάσσει όπως επιθυμεί. Οι τακτικές είναι πολύ σημαντικές στις μάχες, αντίθετα με πολλά παιχνίδια του είδους. Παράγοντες όπως οι σχηματισμοί, η κλίση και η μορφολογία του εδάφους, ο καιρός, οι δυνατότητες του στρατηγού, το επίπεδο τεχνολογίας των όπλων, η εμπειρία των στρατιωτών είναι καθοριστικές για την μάχη.

Όπως είναι αναμενόμενο, το μεγαλύτερο μέρος της μάχης τώρα είναι απο απόσταση, αφού η βασική μονάδα του στρατού της εποχής ήταν ο μουσκετόφορος, του οποίου το όπλο φυσικά ήταν πολύ άστοχο. Δυσκολεύτηκα πάντως πολύ να κάνω τις μπροστινές σειρές των Line Infantry να πυροβολούν την ίδια στιγμή, κάτι που αποτελεί βασική τακτική, καθώς ένα τοίχος απο σφαίρες είναι πολύ πιο επικίνδυνο απο πυρά κατα βουλήση. Φυσικά υπάρχουν και οι στιγμές όπου το ιδανικό είναι απλά να βάλουν οι στρατιώτες τις λόγχες και να ορμήσουν - καλό για εκφοβισμό και φυγή των εχθρών. Θεωρώ επίσης πως τα κανόνια είναι γενικά αδύναμα, τουλάχιστον οι πρώτες τους μορφές. Δεν ήταν μεγάλη βοήθεια στην μάχη. Αξίζει να σημειωθεί εδώ, ότι πάνω απο το 50% των απωλειών της εποχής ήταν απο κανόνια.

Μια ομοβροντία σε άλλη μια εξαιρετική ναυμαχία

Μια ομοβροντία σε άλλη μια εξαιρετική ναυμαχία

Μια καινοτομία του συστήματος μαχών, η οποία είναι λίγο buggy μέχρι τώρα, είναι η χρήση κτιρίων για προστασία. Οι στρατιώτες μέσα στα κτίρια δεν χρησιμοποιούσαν αυτό το πλεονέκτημα, δηλαδή να πυροβολούν με κάλυψη. Εκτός αυτού, οι δικοί μου στρατιώτες τις μισές φορές δεν μπορούσαν να μπουν σε γεμάτα κτίρια και τις άλλες μισές δεν μπορούσαν να ανταλλάξουν πυρά με αυτούς που βρίσκονταν ήδη μέσα.

Ας πάμε στο Grand Campaign. Όλες οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής είναι διαθέσιμες (Βρετανία, Γαλλία, Αυστρία, Ρωσία, Ισπανία κτλ), αλλά τα μικρότερα έθνη δεν είναι άμεσα playable. Υπάρχει το Short Campaign και το Long. Ξεκινώντας το 1700, στο πρώτο το παιχνίδι διαρκεί 50 χρόνια και στο δεύτερο 100. Στόχος είναι να κατακτηθεί και να διατηρηθεί ένας αριθμός επαρχιών μέχρι το τέλος, με συγκεκριμές επαρχίες-κλειδιά, οι οποίες είναι απαραίτητες για την νίκη. Για την Αυστρία πχ, στο Short Campaign ήταν μεταξύ άλλων, η Βενετία, η Ανατολική Πρωσία και η Ρούμελη.

Τυπική σκηνή μάχης: oι Βρετανοί, οι οποίοι έχουν ξεφύγει απο το πλήθος, έχουν αυτοκτονικές τάσεις

Τυπική σκηνή μάχης: oι Βρετανοί, οι οποίοι έχουν ξεφύγει απο το πλήθος, έχουν αυτοκτονικές τάσεις

Ξεκινώντας το campaign, το πρώτο που θα παρατηρήσει κάποιος ο οποίος έχει παίξει άλλα grand strategy παιχνίδια όπως το Europa Universalis, είναι το πόσο μεγάλες, και επομένως λίγες, είναι οι επαρχίες. Η περιοχή της Ελλάδας αποτελείται απο μόνο δύο επαρχίες, η Γαλλία και η Ισπανία απο μία! Δηλαδή, αν κάποιος κατακτήσει το Παρίσι, ελέγχει ολόκληρη την Γαλλία. Αυτό απο την μία μειώνει σίγουρα την πολυπλοκότητα και το micromanagement του παιχνιδιού, όμως από την άλλη δημιουργεί κάποια σενάρια που μπορεί να απογοητεύσουν. Ας πούμε, στο ίδιο παιχνίδι με την Αυστρία, κατέκτησα την Οθωμανική Αυτοκρατορία μέχρι την Κωνσταντινούπολη μέσα σε 3 χρόνια με μόνο τέσσερις (μικρές) μάχες. Αλλά δεν αξίζει να παραπονιέμαι τόσο, γιατί το Grand Campaign αποτελεί το highlight του παιχνιδιού.

Το σκηνικό είναι παρόμοιο με αυτό των προηγούμενων Total War τίτλων, με την διαφορά ότι κάθε επαρχία έχει και άλλες πόλεις εκτός απο την πρωτεύουσα, οι οποίες όμως περισσότερο λειτουργούν σαν κτίρια, παράγουν τεχνολογία και προσφέρουν διάφορα bonus στον οικονομικό και στρατιωτικό τομέα. Η τεχνολογική εξέλιξη είναι πλέον μέρος του παιχνιδιού και ελέγχεται σε μορφή δέντρου, πράγμα όμορφο και εύχρηστο. Η διπλωματία επίσης έχει βελτιωθεί και εμπλουτιστεί πολύ. Ο παίκτης μπορεί να κάνει προτεκτοράτα, συμμαχίες, εμπορικές σχέσεις, να προσφέρει δώρα σε άλλα κράτη. Επίσης πολύ σημαντικό είναι το ότι δεν χρειάζονται διπλωμάτες πλέον για να γίνει η δουλειά, καθώς όλα γίνονται απο ένα απλό μενού! Γεωγραφικά, ο χάρτης χωρίζεται σε τέσσερα μέτωπα: στην Ευρώπη, στην Βόρεια Αφρική, στην Αμερική και στην Ινδία. Είναι πολύ όμορφος, αν εξαιρέσει κανείς το μεγάλο μέγεθος της Ινδίας σε σχέση με την Ευρώπη, η οποία ίσως έπρεπε να είναι λίγο μεγαλύτερη.

Οι μάχες μπορούν να διεξαχθούν και στην Ινδία

Οι μάχες μπορούν να διεξαχθούν και στην Ινδία

Όσον αφορά τις άλλες αλλαγές, οι στρατοί μπορούν να δέχονται ενισχύσεις καθώς παρελαύνουν στον χάρτη, δεν υπάρχει πλέον βασιλική οικογένεια και επομένως θέμα με βασιλικούς γάμους, διαδόχους κλπ (κρίμα, μου άρεσε στα προηγούμενα παιχνίδια), ενώ οι στρατηγοί μπορούν να δημιουργηθούν σαν κανονικές μονάδες τώρα που δεν υπάρχουν πλέον πρίγκηπες και σόι. Μια επαρχία μπορεί πολύ εύκολα να καταληφθεί μέσα σε έναν μόνο γύρο, αφού οι πολιορκίες είναι απλούστερες και οι στρατοί διανύουν μεγαλύτερη απόσταση. Στην αρχή είναι πιθανό ότι ακόμα και ο έμπειρος παίχτης θα χαθεί στο πλούσιο στρώμα του κυρίως παιχνιδιού, ιδιαίτερα με το tutorial, το οποίο καλύπτει μόνο τα απολύτως απαραίτητα. Μετά από κάποιες ώρες ενασχόλησης με τον τίτλο όμως, όλα γίνονται κατανοητά. Γενικότερα, θα έλεγα πως το campaign είναι ικανοποιητικό.

Απο τεχνικής άποψης, το παιχνίδι είναι βαρύ και μπορεί να γονατίσει και το καλύτερο σύστημα. Τα γραφικά του όμως ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις και με το παραπάνω. Οι μάχες, θαλάσσιες και επίγειες, θεαματικές και με στόμφο, είναι εντυπωσιακές, ενώ όπως προαναφέρθηκε, το campaign έχει ωραίο χάρτη. Τα UI είναι και αυτά λειτουργικά. Αυτό που με αποθάρρυνε αρκετές φορές απο το να παίξω μια μάχη στο battle map, είναι τα εξωπραγματικά loading times, τα οποία βέβαια δεν περιορίζονται εκεί, αλλά γίνονται ενοχλητικοί επισκέπτες και στην έναρξη του παιχνιδιού αλλά και στην φόρτωση του campaign. Ο ήχος δεν υστερεί σε ποιότητα, με ολοζώντανες εκρήξεις και πυροβολισμούς, όμως υστερεί σε προγραμμματισμό. Μερικά voice-overs στα tutorials ακούγονταν μπερδεμένα και buggy, αλλά ευτυχώς πρόκειται για κάτι που μπορεί να φτιάξει ένα μελλοντικό patch. To multiplayer είναι ότι θα περίμενε κανείς. Εύκολο και με σωστό ranking system (ολόκληρο Steam απο πίσω!), αν και με πέταξε βέβαια μια φορά εν ώρα μάχης. Το περίεργο; Μέτρησε σαν νίκη! Το Mutliplayer Campaign για δύο παίκτες, αν και έχει ανακοινωθεί, δεν προσφέρεται στην υπάρχουσα έκδοση.

Εδώ τα ισπανικά πλοιά δεν φαίνεται να έχουν πολλές ελπίδες

Εδώ τα ισπανικά πλοιά δεν φαίνεται να έχουν πολλές ελπίδες

Θα προσθέσω μερικά σχόλια για το Εmpire: Total War, σημεία τα οποία μου άρεσαν και κάποια που δεν μου άρεσαν. Μου άρεσε το ότι πίσω απο κάθε μονάδα, τεχνολογία, και γενικά κάθε τομέα του campaign υπάρχει αρκετή έρευνα, η οποία παρουσιάζεται μέσα στο παιχνίδι με κείμενο. Η ίδια εντύπωση προσοχής στη λεπτομέρεια δυστυχώς χάθηκε για μένα σε δύο πολιορκίες: της Βενετίας και της Κωνσταντινούπολης. Και οι δύο δεν είχαν καν θάλασσα στoν battle map, η μεν ήταν μόνο κάτι κτίρια στην μέση μίας πεδιάδας και η δε ήταν ένα φρούριο στην μέση μίας πεδιάδας (με 500 κατώτερης ποιότητας στρατιώτες). Μπορεί να ήταν πολύ να προσθέσει η Creative Assembly για κάθε αξιοσημείωτη πόλη ένα ειδικό περιβάλλον, όμως προσωπικά μου φάνηκε άσχημο και μείωσε την επικότητα της στιγμής. Άλλο αρνητικό είναι ότι εκτός του campaign, το παιχνίδι δεν έχει παρά μόνο τρία σενάρια και αυτά πολύ περιορισμένα, σε αντίθεση με παλιότερους τίτλους της σειράς. Αντίθετα, μου άρεσε η βαλιστική στις κανονόμπαλες.

Γενικά, παρά τα προβλήματα του σε τομείς όπως το ΑΙ (το οποίο είναι ομολογουμένως δύσκολο εγχείρημα στα παιχνίδια στρατηγικής) και το loading, το Empire: Total War είναι καλό παιχνίδι. Δεν έχει πολλά προβλήματα το οποία αδυνατούν να λυθούν και το internet είναι γεμάτο με κοινότητες οι οποίες αφιερώνονται πάντα, όχι μόνο στο να φτιάχνουν mods που κάνουν τα Total War games αγνώριστα, αλλά βοηθάνε και νέους παίχτες να καταλάβουν έννοιες και λεπτομέρειες οι οποίες δεν απαντώνται πάντα μέσα στο παιχνίδι. Είναι τελικά ένας τίτλος, ο οποίος απο πολλές απόψεις αξίζει την προσοχή των strategy fans και θα τους απασχολήσει για καιρό.

+ Όμορφα γραφικά
+ Ικανοποιητικό campaign
+ Κορυφαίες ναυμαχίες
+ Στρατηγικό βάθος
+ Πολλές προϋποθέσεις για mods
+ Πετυχημένη ατμόσφαιρα

- Χρονοβόρα loading screens
- Αδύναμο ΑΙ σε campaign και μάχες
- Η προσοχή στην λεπτομέρεια κάποιες φορές δεν είναι αρκετή
- Φτωχό σε περιεχόμενο

Bαθμολογία: 8.0

Πλατφόρμα: PC
Έκδοση: Sega
Ανάπτυξη: Creative Assembly
Διάθεση: Zegetron
Είδος: Strategy
Παίκτες: 1-8
Επίσημο Site: http://www.totalwar.com/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 4/3/2009
PEGI: 16+