Dungeon Siege 3 Review

, Τρίτη 28 Ιούνιος 2011 0  

Το Dungeon Siege είναι μια σειρά παιχνιδιών ρόλων... ή ό,τι τελος πάντων έχουμε καταλήξει να εννοούμε με τον όρο RPG (άλλη συζήτηση αυτή). Οι πρώτοι δύο τίτλοι της σειράς κόσμισαν τα '00s με την μεσαιωνική φαντασία τους, τα γνωστά συστήματα μάχης στα χνάρια του Diablo, και την απλή, όχι και τόσο απαιτητική τους ιστορία. Πέντε χρόνια μετά το Dungeon Siege II, το τρίτο μέρος της σειράς έρχεται στο PC και – για πρώτη φορά – σε κονσόλες. Αυτό το τελευταίο είναι μάλλον ο λόγος που η Obsidian, με τις πλάτες της Square Enix (ακόμα μου φαίνεται περίεργο να το γράφω αυτό) φαίνεται να λέει ένα “Fuck all that!” όσον αφορά τις ρίζες της σειράς, παίρνοντας έναν αρκετά διαφορετικό δρόμο από τα γνωστά. Για την ακρίβεια, αν εξαιρέσουμε το όνομα και μερικές αναφορές, το Dungeon Siege III θα μπορούσε κάλλιστα να λέγεται “Looting Magic Dungeons” ή κάτι τέτοιο - η σχέση του με τους προκατόχους του είναι ελάχιστη. Είναι προφανές ότι το παιχνίδι έχει δημιουργηθεί με βάση τις απαιτήσεις των κονσολών και όχι του PC.

Όχι πως το Dungeon Siege III δεν είναι action RPG. Είναι. Αλλά η σύγκριση με άλλους τίτλους του είδους μπορεί να είναι παραπλανητική, όπως η μπύρα και το κρασί είναι και τα δύο αλκοολούχα αλλά δεν έχουν και πολύ σχέση μεταξύ τους. Κατ αρχάς, το κομμάτι action. Μόνο και μόνο από το σύστημα χειρισμού θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει τον τίτλο ξεκάθαρα δράσης ή beat 'em up. Η στόχευση των εχθρών που θα γευτούν το ξόρκι ή το ξίφος γίνεται αυτόματα, όταν ο ήρωας που χειρίζεστε κοιτάζει προς την μεριά τους. Υπάρχουν τρεις στάσεις: μία γενικά για μακρινές επιθέσεις, μία για κοντινές και μια για αμυντικές. Κάθε στάση έχει και από τέσσερις κινήσεις οι οποίες ξεκλειδώνονται σταδιακά. Όμως το καλύτερο είναι άλλο: από την στιγμή που υπάρχει κίνηση block και dodge, το παιχνίδι αποκτά μια τελειώς διαφορετική υπόσταση στο gameplay: η νίκη του παίκτη εξαρτάται τόσο από την ικανότητα του να αποφεύγει επιθέσεις την κατάλληλη στιγμή όσο και από τα στατιστικά του και τις στρατηγικές του επιλογές. Αν υπήρχαν και combos, θα μπορούσε κάλλιστα αυτό το review να αφορά το καινούργιο Warrior!

Ο τομέας RPG έχει φάει κι αυτός αλλαγές. Αντίθετα με τα παλιότερα Dungeon Siege, εδώ υπάρχουν πολύ περισσότεροι διάλογοι, παρατημένα βιβλία, γενικά περισσότερες ευκαιρίες για να γνωρίσει ο παίκτης το lore του βασιλείου της Ehb. Μάλιστα, κάποιες επιλογές του παίκτη, όπως το αν θα αποφασίσει να σκοτώσει ή να αφήσει ελέυθερη ένα boss κοντά στην αρχή της ιστορίας, μπορούν να αλλάξουν την έκβαση της στην συνέχεια. Αντίθετα, μερικοί διάλογοι είναι τελείως ανούσιοι, καθώς ο παίκτης μπορεί να επιλέξει μόνο την σειρά όσων θα ακούσει χωρίς να επηρεάζουν τίποτα περισσότερο οι αποφάσεις του.

Μινιμαλιστικό intercace, όπως μας αρέσει (;)

Άλλη μια σημαντική αλλαγή είναι η επιλογή και η διαμόρφωση του κεντρικού χαρακτήρα. Στα παλιά παιχνίδια, οπως και στα περισσότερα δυτικά RPG, μπορείτε να δημιουργήσετε νέο χαρακτήρα. Όχι στο Dungeon Siege III, όπου οι επιλογές περιορίζονται σε τέσσερις προκάτ χαρακτήρες, οι οποίοι απαρτίζουν τελικά και όλοκληρο το καστ του παιχνιδιού. Οι χαρακτήρες κυμαίνονται από τα επίπεδα του αναμενόμενου (ιππότης με σπαθί, long-range μάγος) μέχρι την σχετική καινοτομία (σέξι μάγισσα με πιστόλια και μάγισσα που μπορεί να πάρει μορφή φωτιάς). Το ποιον χαρακτήρα θα επιλέξετε θα αλλάξει μόνο το με ποιον θα ξεκινήσετε: τους υπόλοιπους τρεις θα τους συναντήσετε στην πορεία. Βέβαια, το party μπορεί να έχει μόνο δύο χαρακτήρες: τον δικό σας και κάποιον από τους υπόλοιπους τρεις, κάτι που περιορίζει τις δυνατότητες. Προσωπικά πουθενά δεν βρήκα λόγο να αλλάξω την πρώτη που βρήκα, οπότε οι άλλοι δύο μάζευαν σκόνη καθ'ολη την διάρκεια της περιπέτειας μου.

Η ίδια η περιπέτεια πιστεύω δεν θα ενθουσιάσει πολλούς. Είναι από αυτές της generic ιστορίες σε generic κόσμους. Κάποιοι φόροι τιμής με έκαναν να χαμογελάσω, όπως η επιστροφή σε ένα steampunk Stonebridge ή η ανακάλυψη του μαυσωλείου των πρωταγωνιστών του πρώτου Dungeon Siege (των οποίων τους τάφους μπορείτε να κλέψετε χωρίς κυρώσεις - πού τελειώνει ο φόρος τιμής και που αρχίζει το facepalm;) όμως περά από αυτά τα μερικά παραθυράκια ελπίδας, η ιστορία είναι κάτι που έχουμε ξαναδεί και είναι επομένως απογοητευτική, παρ'όλο που το παιχνίδι ποντάρει πολλά σε αυτή. Η ατμόσφαιρα του υπόλοιπου κόσμου δεν βοηθάει καθόλου. Οι πόλεις είναι άδειες από ανθρώπους και οι περιοχές φτωχές από πράγματα να κάνετε, εκτός φυσικά από τους πολλούς εχθρούς και τις μυριάδες σεντούκια γεμάτα με χρήματα και τα πολυπόθητα αντικείμενα με τα οποία θα ντύνεστε.

Το παιχνίδι γενικά είναι μάλλον αυτονόητο. Μπορείτε να φανταστείτε τι άλλο μπορώ να πω για τα γραφικά (απογοητευτικά, το animation στους διαλόγους θα μπορούσε να είναι σε θρίλερ!), για τον ήχο (απαίσιο voice-acting, αδιάφορη μουσική), για το gameplay (απλά διασκεδαστικό, όπως το σκάσιμο των φουσκαλιτσών στα περιτυλίγματα είναι απλά διασκεδαστικό). Οπότε θα γράψω τι άλλο μου φάνηκε περίεργο στο Dungeon Siege III. Πώς θα σας φαινόταν κάθε φορά που παίρνατε level να έπρέπε επί τόπου να επενδύετε τα φρέσκα σας ability και talent points; Από ένα σημείο και μετά είναι ιδιαίτερα εκνευριστικό, ειδικά για νέους χαρακτήρες που βρίσκετε στον δρόμο σας, οι οποίοι αυτόματα γίνονται ίδιο level με το υπόλοιπο party και πρέπει αναγκαστικά να τους ανεβάσετε talents χωρίς να τους έχετε δοκιμάσει ούτε μια φορά!

Μακάρι και εν κινήσει να ήταν τόσο... εντυπωσιακή.

Τα save points είναι παντού, σε σημείο που αναρωτιέμαι γιατί απλά δεν υπάρχει επιλογή s... – α, ξέχασα, μιλάμε για console game... Το multiplayer (μέχρι τέσσερις παίκτες online – περίεργο που στο single player και στο local τo party περιορίζεται στους δύο!) είναι ικανοποιητικό με τους έξτρα παίκτες όμως να αναλαμβάνουν τον ρόλο των χαρακτήρων που κανονικά χειρίζεται το ΑΙ. Έτσι δεν μπορούν να κρατήσουν αντικείμενα, levels, χρήματα κτλ. Η διάρκεια του παιχνιδιού είναι επίσης μικρότερη από τα συνηθισμένα... Θα δείτε όλες τις ικανότητες πριν τις 6 ώρες έχοντας φουλάρει την αγαπημένη σας, και μάλλον θα το έχετε τελειώσει στις 12.

Εντάξει, εντάξει. Το Dungeon Siege III δεν είναι τόσο άσχημο. Ό,τι κάνει, το κάνει, είπαμε, κάπως διασκεδαστικά. Πόσο αποτυχία μπορεί να βγει ένα παιχνίδι με στατιστικά, levels, αντικείμενα και high fantasy, σωστά; Τουλάχιστον αυτά κρατάνε ένα εθιστικό ενδιαφέρον... Δυστυχώς, είναι το μόνο το οποίο μπορεί να προσφέρει το παιχνίδι αυτό, καθώς τα υπόλοιπα στοιχεία του περνάνε αδιάφορα, δεν προσφέρουν τίποτα καινούργιο ή αφαιρούν από το σύνολο. Οι παλιοί φίλοι μάλλον θα απογοητευτούν. Οι νέοι fans μπορεί να περάσουν μερικές ξένοιαστες ώρες, αλλά αν αυτό είναι το μόνο που θέλoυν από ένα παιχνίδι, μπορούν να το βρουν σε πολύ πληρέστερες, ομορφότερες και πιο ικανοποιητικές προτάσεις εκεί έξω...

+ Διασκεδαστικό και εθιστικό
+ Το σύστημα μάχης είναι κάτι φρέσκο

- Το multiplayer
- Μικρό
- Άσχημα γραφικά, αδιάφορος ήχος
- Πολύ απλοποιημένο
- Δύσκαμπτο interface

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 5.5

Πλατφόρμα: PC (review), Xbox 360, PS3
Έκδοση: Square Enix
Ανάπτυξη: Obsidian
Διάθεση: CD Media
Είδος: Action RPG
Παίκτες: Single-player, multiplayer
Επίσημο Site: http://www.dungeonsiege.com/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 17/6/2011
PEGI: 16