Dungeon Siege 3 Preview

, Κυριακή 22 Μαΐου 2011 0  

Όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο συμπονώ την Obsidian. Σχεδόν όλα τα παιχνίδια που έχει δημιουργήσει είναι sequels πολύ διάσημων τίτλων, κάτι που φυσικά σημαίνει δύο πράγματα. Πρώτον, είναι αρκετά δύσκολο ο δεύτερος τίτλος ενός franchise να μιμηθεί την απήχηση του πρώτου... Και δεύτερον, το γεγονός ότι τα sequels αυτά αναπτύσσονται από διαφορετικά μυαλά, συνεπάγεται αλλαγές στο gameplay, με νέες ιδέες και concepts γενικά μέσα στο παιχνίδι, κάτι που ξενίζει τους fans των πρώτων παιχνιδιών. Αν σε όλα αυτά προσθέσει κανείς το ότι το μοναδικό original παιχνίδι της Obsidian είναι το Alpha Protocol, που απέτυχε να εντυπωσιάσει κριτικούς και παίκτες, ε, τότε δεν είναι τυχαίο που μερικοί θεωρούν την εταιρία, απλά «ένα υποδεέστερο studio».

Και είναι κρίμα, γιατί τα παιχνίδια που έχει αναπτύξει είναι για την ακρίβεια άνω του μετρίου. Από το πρώτο της δημιούργημα, το Star Wars: Knights of the Old Republic II, μέχρι το πολύ πρόσφατο Fallout: New Vegas, όλα τα παιχνίδια της Obsidian είχαν να προσφέρουν κάτι, με κορυφαίο σημείο στο καθένα το σενάριο, για το οποίο η εταιρία έχει βραβευτεί αρκετές φορές. Απλά, οι βεβιασμένες κυκλοφορίες (κάτι για το οποίο φυσικά δεν ευθύνεται η Obsidian) έχουν σαν αποτέλεσμα μικρές περίοδους beta testing, εξού και τα άπειρα bugs που υπάρχουν στα εν λόγω παιχνίδια.

Να λοιπόν που η παράδοση συνεχίζεται, ένα χρόνο από τότε που μάθαμε πως στο στούντιο ανατέθηκε η ανάπτυξη του Dungeon Siege 3, από την Square Enix. Κακός οιωνός έτσι; Πέρα από την άνυπαρκτη σχέση της SE με του δυτικού τύπου RPGs, τα τελευταία χρόνια ο Wada και η παρέα του έχουν αποκτήσει μια ιδιαίτερη φήμη για τα άπειρα, τελείως μέτρια παιχνίδια που δημιουργούν (FF XIV κανείς;). Αφήνοντας παραπέρα τις ανούσιες προκαταλήψεις, η preview έκδοση του Dungeon Siege 3 που έπεσε στα χέρια μου επεφύλασσε πολλές εκπλήξεις.

Αρκετά σκοτεινός ο κόσμος του, όχι όμως gothic.

Η Obsidian αυτή τη φορά προτίμησε να μη διορθώσει τα λάθη των παλιών DS. Αντ’ αυτού, προτίμησε να χτίσει μερικά πράγματα από την αρχή. Πλέον δεν υπάρχουν κλάσεις, αλλά τέσσερις προκατασκευασμένοι χαρακτήρες, που διαφέρουν αρκετά από αυτά που περιμένει κανείς (πάρτε για παράδειγμα την κοπελιά με το πιστόλι, όχι κάτι που συναντά συχνά κανείς σε τέτοιου είδους παιχνίδια). Και πριν βιαστείτε να καταδικάσετε, να θυμίσω πως αυτό απελευθερώνει κάπως το σενάριο, αφού οι προγραμματιστές μπορούν να εισάγουν τους ήρωες στους διαλόγους πιο ομαλά απ’ ότι θα συνέβαινε με τυχαίους προταγωνιστές. Η ενσωμάτωση αυτή βέβαια δεν είναι όπως ακριβώς την περίμενα (ή, για να λέω αλήθειες, ήθελα), καταφέρνει να κάνει όμως αυτό για το οποίο δημιουργήθηκε: ο παίκτης νιώθει πιο κοντά στον ήρωα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Το σενάριο από την άλλη δεν είναι αποκομμένο από το lore των Dungeon Siege, έχει όμως τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τα παιχνίδια της Obsidian: συνομωσίες, σοβαρούς και καλογραμμένους διαλόγους, και πάνω απ’ ολα, συνοχή, τόσο στο σύνολο του, όσο και με τον υπόλοιπο κόσμο του franchise. Το παιχνίδι εξελίσσεται και πάλι στο ταλαιπωρημένο βασίλειο του Ehb, ενώ η 10η Λεγεώνα βρίσκεται πλέον στο χείλος του γκρεμού και είναι στο χέρι του τελευταίου λεγεωνάριου να τη σώσει από την επικείμενη καταστροφή.

Οι μηχανισμοί του gameplay είναι οι γνωστοί: hack and slash και το κεφάλι ψηλά. Η γραμμικότητα που μαστίζε τα προηγούμενα παιχνίδια απαλείφεται με τη δυνατότητα που έχει ο παίκτης να επισκευθεί οποιοδήποτε σημείο του κόσμου θέλει οποιαδήποτε στιγμή, παρόλο που δεν έχω καταλάβει ακόμα ποιο κίνητρο θα έχουν οι ήρωες υψηλού επιπέδου να έρθουν στις πρώτες περιοχές του παιχνιδιού. Από την άλλη το leveling system μου φάνηκε αρκετά δουλεμένο και απλό, όπως συνέβη και με το looting - δε θα ταλαιπωρηθεί μάλλον κανείς με πήγαινε-έλα σε merchants. Τα μόνα παράπονα που έχω από το gameplay είναι τα εξής: πρώτον η κάμερα είναι αυστηρώς ισογραμμική και μερικές φορές δε με βόλεψε, ενώ το παιχνίδι έχει και κάποιο θέμα στο να αναγνωρίζει ποιον εχθρό θέλω να πολεμήσω, ειδικά αν γίνεται χαμός στη οθόνη. Προβλήματα που μάλλον θα διορθωθούν στην τελική έκδοση.

Τα εφέ των ξορκιών είναι, σχεδόν, εντυπωσιακά.

Το Dungeon Siege 3 πάντως υπόσχεται πολλά πράγματα στον τεχνικό τομέα. Πέρα από τον καλοσχεδιασμένο του κόσμο, τα εφέ από τα ξόρκια είναι σχεδόν εντυπωσιακά, ενώ η μετάβαση από μια περιοχή σε άλλη γίνεται ομαλά, χωρίς θέματα. Glitches δεν παρατήρησα πουθενά, κάτι που είναι ευχάριστο. Το ίδιο καλός είναι και ο σχεδιασμός του ήχου – δε θα σας αναγκάσει να ψάξετε το soundtrack, αλλά μου άφησε μια ευχάριστη αίσθηση. Να σημειώσω απλά πως ακόμα και η preview έκδοση έτρεχε αρκούντως ομαλά, οπότε έχω ελπιδες για έναν σωστά optimized παιχνίδι.

Συνολικά, το Dungeon Siege 3 μου έδωσε την αίσθηση πως θα είναι ένα παιχνίδι με το οποίο θα μπορέσει κανείς άνετα να ξοδέψει μπόλικες ώρες, αρκεί όμως να έχει κάποια σχέση με το είδος. Βάλτε στο μιξ και ένα online co-op - το οποίο δε μπόρεσα να δοκιμάσω ενδελεχώς για ευνόητους λόγους - για έως και τέσσερα άτομα (τοπικό μέχρι δύο άτομα) και κατά πάσα πιθανότητα μιλάμε για έναν αρκετά συμπαγή τίτλο. Υπομονή λίγο ακόμα μέχρι την κυκλοφορία του Dungeon Siege 3.

Πλατφόρμα: PC (preview), Xbox 360, PS3
Έκδοση: Square Enix
Ανάπτυξη: Obsidian
Διάθεση: CD Media
Είδος: Action RPG
Παίκτες: Single-player, multiplayer
Επίσημο Site: http://www.dungeonsiege.com/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 17/6/2011
PEGI: 16