Dead Space Ignition Review

, Πέμπτη 21 Οκτώβριος 2010 0  

Οι άνθρωποι στην Visceral Games συνήθως ξέρουν να μας ιντριγκάρουν για τα επερχόμενα παιχνίδια τους. Το κατάφεραν με το μετριοκαλούτσικο Dante's Inferno, το προσπαθούν και με το Dead Space 2 κυκλοφορώντας το Dead Space Ignition, ένα prequel «game» που μας προετοιμάζει για τον αναμενόμενο τίτλο. Η λέξη game βρίσκεται σε εισαγωγικά γιατί ο τίτλος είναι ένα interactive comic (δεν το λέω εγώ, αλλά οι δημιουργοί του) που με τρία hacking mini-games μας εξιστορεί πως ξεκίνησαν τα γεγονότα του Dead Space 2.

Στο παιχνίδι λοιπόν παίρνουμε τον ρόλο ενός μηχανικού που κάνει τουρνέ για να επιδιορθώσει διάφορες ηλεκτρονικές συσκευές, που παρουσίασαν προβλήματα δυσλειτουργίας και αναστάτωσαν όλη την διαστημική αποικία. Έτσι μέσα από την περιπέτεια του, ζούμε τα γεγονότα της εξέγερσης των Necromorphs. Συνοδεύεται από μια λυσσάρα ειδικοδυναμίτισα που υποτίθεται ότι είναι μαζί του για βοήθεια αλλά αυτή ψάχνει, με περίσσιο ζήλο, να βρει τρόπο να μπει στο βρακί του, παρά να σταματήσει το κακό. Εδώ ο κόσμος καίγεται...

Τα τρία mini-games, που είναι όλο κι όλο το παιχνίδι, είναι τα Hardware Crack, Trace Route και System Override. Και τα τρία επαναλαμβάνονται καθ’ όλη την διάρκεια του παιχνιδιού, με αυξημένο βαθμό δυσκολίας κάθε φορά και με νέα abilities που έχουμε αποκτήσει.

Όχι δεν είναι μετά από εγκεφαλικό, έτσι είναι από φυσικού της.

Στο Hardware crack προσπαθούμε σε ένα πάνελ να αλλάξουμε την πορεία κάποιων ακτίνων λέιζερ για να βρουν το στόχο τους και να ενεργοποιήσουμε μια συσκευή. Είναι το πιο πολύπλοκο από τα παιχνίδια και είναι το μόνο που απαιτεί λίγο στύψιμο του μυαλού. Φυσικά είναι και το εκνευριστικότερο, αφού σ’ αυτό θα κολλήσετε τις περισσότερες φορές βρίζοντας τον Isaac Clark και το σόι του. Στο Trace Route οδηγούμε μια κόκκινη ακτίνα λέιζερ μέσα από κάποια πολύ εχθρικά κυκλώματα, αποφεύγοντας παγίδες αλλά και φτάνοντας στο τέρμα πριν από κάτι άλλες ακτίνες που θέλουν την πρωτιά. Παιχνιδάκι κυρίως αντανακλαστικών, αλλά αν κατά την διάρκεια του gameplay δεν άλλαζαν συνεχώς οι κανόνες και η γωνία τις κάμερας – αλλάζοντας κατά συνέπεια και τον χειρισμό - θα είχε γλιτώσει και το κράξιμο. Τέλος, στο System Override προσπαθούμε με ένα αντιικό να εξοντώσουμε τους ιούς σε μια συσκευή. Δεν χρειάστηκε καν η εμπέδωση των μηχανισμών του παιχνιδιού αυτού αφού απλά «πυροβολούσα» το αντιικό μέχρι που ψόφησαν όλοι οι ιοί και τελείωσε η πίστα. Μια μετριότητα τα mini-games που θα ταίριαζαν σαν πρόσθετα σε κάποιο παιχνίδι του DS που όλοι θα αγνοούσαν.

Και περνάμε στην ατραξιόν του παιχνιδιού που δεν είναι άλλη από τα βίντεο με στιλ κόμικ που μας παρουσιάζουν την ιστορία του Ignition. Πείτε μου καλοί άνθρωποι εκεί στην Visceral ποιος σας είπε ότι είναι καλή ιδέα να βάλετε τα παιδιά σας να παίξουν με τον υπολογιστή του γραφείου; Οι σκηνές είναι σαν να τις ζωγράφισε παιδί του νηπιαγωγείου με 6 βαθμούς μυωπία, κατά την διάρκεια σεισμού, με τα φώτα σβηστά σε μουτζουρωμένο χαρτί. Στην αρχή ήθελα να γελάσω, μετά ήθελα να κλάψω! Τα κόμικ βίντεο δεν είναι μεγάλα, αντιθέτως είναι σύντομα αλλά ειλικρινά δεν βλέπονται! Δεν ξέρω ποιο καλλιτεχνικό ρεύμα ακολουθούν οι δημιουργοί αλλά θα τους συμβούλευα να κλείσουν το παράθυρο γιατί μπάζει. Δεν θα σχολιάζω το animation γιατί η χολή που θα βγάλω θα περισσέψει και για το... Dead Space 4. Θα φέρω ένα απλό παράδειγμα: φτιάχνω έναν άνθρωπο στο χαρτί και τον κουνάω πάνω κάτω, πέρα δώθε για να προσομοιώσω το περπάτημα και την ομιλία… Δεν είναι θέατρο σκιών η κονσόλα μου!!! Μα τι λέω, ακόμα και ο Καραγκιόζης πιο ρευστό animation έχει! Αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να με πείσουν ότι φτιάχνουν παιχνίδια σε HD κονσόλες; Τότε εγώ είμαι ο Ρούντολφ το ελαφάκι.

Ένα mini-game του Leisure Suit Larry μου θυμίζει…

Είναι κρίμα που δεν κράτησαν τους σχεδιαστές των κόμικ βίντεο από το Extraction, που ήταν μεν λίγο περίεργα με μια μινιμαλιστική λιτότητα να τα διακρίνει και χωρίς πολύ animation, αλλά τουλάχιστον ήταν πιο ευχάριστα στο μάτι.

Εκτός από πολύ κακοσχεδιασμένο, το παιχνίδι είναι και πολύ κακογραμμένο. Μάλλον, για να είμαι δίκαιος, το κείμενο δεν είναι κακό αλλά αν ο ηθοποιός είναι αγγούρι και αγαρμποατσούμπαλος, και έπος να έχεις γράψει σαν απελπισμένη κραυγή κιθάρας σε συναυλία metal θα ακουστεί. Κατά την διάρκεια του παιχνιδιού σε συγκεκριμένα σημεία έχουμε τη δυνατότητα επιλογής της επόμενής μας κίνησης. Η επιλογή ενός δρόμου, εκ των δύο που μας δίνονται, εκτός από διαφορετική πλοκή αλλάζει και το επίπεδο των mini-games, αλλά όχι σε μεγάλο βαθμό.

Ένα από τα φετίχ μου, μετά το λάτεξ και τις ζαρτιέρες, είναι το ηλεκτροσόκ.

Τα mini-games μπορούν να παιχτούν και διπλά, offline με κάποιον φίλο ή φίλη που φτιάχνεται με S'n'M καταστάσεις. Φυσικά το Ignition έχει και leaderboards για να αποδείξετε ότι είστε τόσο nerds που κάνετε high score ακόμα και αν το παιχνίδι δεν παλεύεται.

Μπορεί να πίεσα πολύ τον εαυτό μου να το ολοκληρώσω, αλλά τελικά δεν το μετάνιωσα αφού το τέλος και μια-δυο σεναριακές ανατροπούλες ήταν αρκετά για να εξάψουν την φαντασία μου για το πολυαναμενόμενο Dead Space 2 - συν το επιπλέον περιεχόμενο που ξεκλειδώνεται. Το Ignition σαν ιδέα είναι ένας έξυπνος τρόπος για την προώθηση ενός blockbuster τίτλου, αλλά τελικά μας τα χαλάει το αποτέλεσμα.

+ Το τέλος
+ Τα unlockables

- Γραφικά - με τα δυο χεράκια πλάθω κουλουράκια
- Ήχος - το υποκριτικό ταλέντο της Πέγκυς Καρρά
- Mini games - προτιμώ να σβήνουν πούρα Αβάνας στο αλαβάστρινο κορμί μου, παρά να ξαναπαίξω έστω και ένα mini-game σαν αυτά

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 4.5

Πλατφόρμα: PS3, Xbox 360
Έκδοση: EA
Ανάπτυξη: Visceral
Διάθεση: Download
Είδος: Mini-games
Παίκτες: Single-player, multiplayer
Επίσημο Site: http://deadspace.ea.com/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 13/10/2010
PEGI: 18