Confrontation Review

, Σάββατο 14 Απριλίου 2012 0  

Τι περιμένει κάποιος όταν ακούει για την μεταφορά ενός επιτραπέζιου παιχνιδιού με φιγούρες στον υπολογιστή, υπό την μορφή RTS, με μάχες που βασίζονται πρώτα και κύρια στην τακτική; Μα ένα έπος φαντασίας, με τρελές μονάδες, τεράστιους και γοητευτικούς χάρτες/κόσμους, ξόρκια και μια ιστορία που θα του πάρει το μυαλό φυσικά! Αντί, λοιπόν, να πάρει αυτά τα συστατικά η Cyanide, πήρε λίγο από Dawn of War 2, ανακάτεψε λίγο με Baldur's Gate, έσταξε και λίγο Heroes of Might and Magic και έφτιαξε το Confrontation, την ψηφιακή υλοποίηση του ομώνυμου επιτραπέζιου της Rackham.

Σεναριακά, βρισκόμαστε στον κόσμο του Aarklash, την καρδιά της δημιουργίας και των στοιχείων της (αέρας, γη, νερό, φωτιά, φως και σκότος). Η εποχή των πολέμων και του σκότους, το Rag'narok, όπως προείπαν οι προφητείες, έχει αρχίσει. Οι θεοί αναζητούν τους υπέρμαχους τους, ώστε να κατακτήσουν το Aarklash και, με τις δυνάμεις του, να κατακτήσουν τους υπόλοιπους κόσμους της δημιουργίας. Οι φυλές των Scorpions, βρίσκονται σε αιώνια σύγκρουση με αυτές των Griffin. Οι πρώτοι, μια φυλή αλχημιστών με κλώνους για στρατιώτες, ελευθερώνουν τον θεό τους, Arh-Tolth, και ξεκινάνε την επέλαση στο Aarklash. Οι δεύτεροι, φυλή ανθρώπων με έλεγχο των δυνάμεων της φωτιάς, αποφασίζουν να στείλουν τους καλύτερους πολεμιστές τους στα βάθη της γης των Scorpion, με σκοπό να ανακαλύψουν την κινητήρια δύναμή τους και να βάλουν τέλος στα σχέδιά τους.

Κάπως έτσι, ανέμπνευστα, ξεκινάει το Confrontation. Χωρίς να έχω προηγούμενη επαφή με το επιτραπέζιο, τολμώ να πω, πως η ιστορία του δεν με συγκίνησε καθ'όλη τη διάρκεια της ενασχόλησης μου μαζί του. Οι ήρωες, καμιά ντουζίνα, δεν έχουν ούτε χαρακτήρα, ούτε βάθος, ενώ η μόνη επαφή του παίχτη με την ιστορία είναι η αφήγηση, η οποία δεν αρκεί να μας τραβήξει στον κόσμο του. Απλά μπαίνει ανάμεσα στον παίχτη και τη ροή του παιχνιδιού με τις πομπώδεις, και πολλές φορές ανούσιες, περιγραφές της.

Μερικά level-άκια και θα τα τρώτε δυο δυο αυτά τα γομάρια...

Αν νομίζετε ότι η φαντασία της Cyanide περιορίστηκε μονάχα εκεί, απατάσθε... Στο campaign του Confrontation, χειριζόμαστε μια μικρή ομάδα πολεμιστών, μέχρι τέσσερις τον αριθμό, και καλούμαστε, απλά, να περάσουμε από το σημείο Α στο σημείο Β στους τεράστιους μεν, ανέμπνευστους και κουραστικά γραμμικούς δε, χάρτες του. Δυνατότητες απόκλισης υπάρχουν ελάχιστες, ενώ, όπου υπάρχουν, μιλάμε για μια διχάλα στο δρόμο μας για να ξεκλειδώσουμε εξοπλισμό, ή κάποιο art, το οποίο ομολογουμένως αποζημιώνει. Δεν ξέρω αν πιέστηκε η ομάδα της Cyanide από χρόνο, λαμβάνοντας, όμως, υπόψη το υπόβαθρο του Confrontation, περίμενα περισσότερα σ'αυτό τον τομέα, εκτός κι αν οι σχεδιαστές, όπως κι εγώ, απλά... βαρέθηκαν.

Το μόνο, λοιπόν, που μένει να σώσει το Confrontation, είναι οι μάχες και οι RPG μηχανισμοί του. Ομολογουμένως, στους τομείς αυτούς δεν τα πάει πολύ άσχημα. Ο χειρισμός είναι αρκετά απλός στην εκμάθηση του, κι ας μας τα κάνει θάλασσα ώρες ώρες η τεχνητή νοημοσύνη, με την ΑΙ να ξεχνάει ότι την πολεμάμε, τις μονάδες να κολλάνε η μια πάνω στην άλλη και γενικότερα να χάνουν τον μπούσουλα και να μην μπορούν να στρίψουν σε μια γωνία (κοινώς μάπα pathfinding). Δοκιμάζει την υπομονή του παίχτη, χωρίς, ευτυχώς, να την εξαντλεί (βέβαια εδώ δεν μου την εξάντλησε το Super Meat Boy...). Μάλλον με αυτά κατά νου προχώρησε η Cyanide, και πρόσθεσε την λειτουργία παγώματος της μάχης, η οποία, αν και μου έλυσε τα χέρια σε πολλές περιπτώσεις, κάνει το παιχνίδι πιο πομπώδες. Αυτό γιατί, αντί να έχουμε την ροή ενός παιχνιδιού στρατηγικής πραγματικού χρόνου, τελικά δίνεται η αίσθηση παιχνιδιού με γύρους, αφού κάθε τρεις και λίγο έπρεπε να παγώνω τη δράση, ώστε να δώσω εντολές στις μονάδες μου. Εκ των υστέρων, πιστεύω θα εξυπηρετούσε καλύτερα το Confrontation ένα turn-based σύστημα μάχης, ενώ θα προσέθετε περισσότερο τακτικό βάθος.

Μια ακόμα... βαρετή μάχη.

Όσον αφορά το σύστημα μάχης, δίνεται η ψευδαίσθηση της προσαρμογής στις ανάγκες του παίχτη. Στη διάθεση μας, υπάρχει μια ποικιλία μονάδων από μάγους, πολεμιστές, ληστές κλπ., από τις οποίες επιλέγουμε αυτές που, είτε ταιριάζουν στο στιλ μας, είτε εξυπηρετούν καλύτερα την εκάστοτε αποστολή, ενώ, σε ορισμένα σημεία του χάρτη, υπάρχει και η δυνατότητα να τις αλλάξουμε επί τόπου. Προσωπικά, με αυτές που ξεκίνησα, με αυτές συνέχισα, αφού δεν υπήρχαν ουσιαστικές διαφορές, ούτε στην ανάπτυξή τους, ούτε άλλαζαν ριζικά το παιχνίδι. Καλή εντύπωση μου άφησε η δυσκολία του Confrontation, με το ανώτατο επίπεδο να προσφέρει πολύ καλή πρόκληση για τον παίκτη. Το κομμάτι της τακτικής βασίζεται στο πως θα αντιμετωπίσουμε κάθε κύμα εχθρών, και στην σωστή εκτέλεση των ικανοτήτων (abilities) των μονάδων μας, αφού αν εφαρμόσουμε την τακτική “βαράω πρώτα, ρωτάω μετά”, θα βρεθούμε να κάνουμε load συχνά πυκνά. Σε γενικές γραμμές, οι μάχες είναι καλούτσικες, με εξαίρεση τη μέτρια AI. Η επανάληψη που τις διακατέχει, όμως, σε συνδυασμό με τις ανύπαρκτες διαφορές μεταξύ των αντιπάλων μονάδων δεν παρακινεί τον παίχτη, ούτε τον επιβραβεύει, ενώ από ένα επίπεδο και μετά καταργείται η, όποια, στρατηγική και κυριαρχεί το hack'n'slash...

Στο RPG μέρος, όσο σφάζουμε κερδίζουμε πόντους εμπειρίας και επίπεδα για τις μονάδες μας. Η παραμετροποίηση τους, έγκειται στο πως θα επενδύσουμε στα στατιστικά τους, τα οποία, δυστυχώς, είναι πάνω κάτω προκαθορισμένα για κάθε κλάση, ενώ δεν υπάρχει και δυνατότητα επιλογής ικανοτήτων, παρά μόνο αναβάθμισής τους. Τέλος, σε κάθε χάρτη υπάρχουν κρυμμένα σεντούκια με ρούνους και οπλισμό, για περαιτέρω παραμετροποίηση των μονάδων, η οποία προσωπικά μου θύμισε πολύ αυτή της σειράς Dawn of War 2, στο... πιο απλό της, αφού αποτυγχάνει να προσδώσει το απαιτούμενο βάθος, στον παίχτη, ότι προσαρμόζει το παιχνίδι στο στιλ του, παρά μόνο μια ψευδαίσθηση...

Έτσι φανταζόμουν κι εγώ το παιχνίδι...

Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να κάνω μια αναφορά στο Codex που συμπεριέλαβε η Cyanide στο παιχνίδι, το οποίο αποτελεί ένα κίνητρο να ασχοληθεί κανείς με το Confrontation, εφόσον φυσικά ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα για τον κόσμο του. Παίζοντας, ξεκλειδώνουμε πληροφορίες, τόσο για τον κόσμο του παιχνιδιού, όσο και για τις αντίπαλες μονάδες και φυλές, ενώ μαζί με τα art-unlocks, θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί ξεχωριστό βιβλίο για το παιχνίδι. Μπράβο στην Cyanide, και μακάρι να ακολουθούσαν κι άλλες εταιρείες το παράδειγμα της. Δυστυχώς, όπως προανέφερα, δεν με τράβηξε αρκετά, ώστε να ασχοληθώ μαζί του, χάζεψα όμως τις πολύ όμορφες εικονίτσες!

Για το multiplayer δεν έχω πολλά να πω, αφού δεν βρήκα ψυχή... Με μια ματιά διαπίστωσα ότι και η ίδια η Cyanide δεν πρέπει να επένδυσε ιδιαίτερα σε αυτόν τον τομέα. Το μόνο διαθέσιμο mode είναι ένας-εναντίον-ενός, σε αρένες με ομάδες των τεσσάρων για κάθε παίκτη. Οι διαθέσιμες φυλές είναι οι Griffin, Scorpion, Orc και Wolfen. Πάντως, δεν πρόκειται για κάτι ιδιαίτερο, ενώ οι μάχες είναι αρκετά αργές. Καμμία σχέση με την εικόνα που έχω από επιτραπέζια τέτοιου είδους. Άπατο και το multiplayer... Ας ελπίσουμε σε κάποιο patch με επιπλέον περιεχόμενο, μπας και υπάρξει και καμιά ψυχή online.

Και στον τεχνικό τομέα το Confrontation δεν ξεφεύγει από την μετριότητα. Τα γραφικά του, αν και λειτουργικά, δεν ξεχωρίζουν. Φωτισμοί και φωτοσκιάσεις του είναι έννοιες άγνωστες, ενώ τα περιβάλλοντα είναι μουντά και, για άλλη μια φορά, ανέμπνευστα. Το animation των μονάδων και ο σχεδιασμός τους είναι αρκετά καλός, αλλά φαίνεται η καλλιτεχνική ομάδα εστίασε εκεί και ξέχασε όλα τα άλλα. Εκτός αυτού η μηχανή του μου έπεσε κομματάκι... βαριά. Στον ηχητικό τομέα, η μουσική περνάει απαρατήρητη, και καλύτερα να την κλείσετε τελείως και να βάλετε Blind Guardian να παίζουν από πίσω (ή κάποιο έπος της Έφης Θώδη), ενώ και οι φωνές των χαρακτήρων περιορίζονται στα τυπικά. Τα ηχητικά εφέ συμπληρώνουν αρμονικά, χωρίς να αποτελούν κάτι ιδιαίτερο.

Δείγμα της οθόνης των χαρακτήρων και των αναβαθμίσεων.

Για το τέλος αφήνω το καλύτερο: το Confrontation έρχεται πακέτο με DRM πέντε ενεργοποιήσεων, το οποίο αν εξαντληθεί υπάρχει η δυνατότητα να ανανεωθεί. Απορώ γιατί οι εταιρίες χρησιμοποιούν ακόμα τέτοια ανούσια μέτρα προστασίας. Στην προκειμένη, βέβαια, δεν θα απασχολήσει ιδιαίτερα, αφού μετά την πρώτη (απ)εγκατάσταση, δύσκολα θα ξαναμπεί στο σκληρό σας... Δεν μπορώ να συστήσω σε κανέναν το Confrontation, εκτός κι αν σας συναρπάζουν οι σαλιγκαροδρομίες, στην οποία περίπτωση μπορεί και να σας ενθουσιάσει. Εν κατακλείδι, δεν μιλάμε για ένα κακό παιχνίδι. Αυτά που κάνει, τα κάνει σωστά, αλλά η έλλειψη έμπνευσης, ή έστω σωστής εκμετάλλευσης του κόσμου της Rackham το κρατάνε πίσω. Μα είναι δυνατόν ακόμα και τα achievements του να είναι βαρετά (σκότωσε πέντε τέτοια, πάτα 10 φορές αυτό το κουμπί)! Δεν μπορώ να το συστήσω σε κανέναν, χωρίς τον φόβο να πέσουν οι σφυγμοί της καρδιάς σας από την βαρεμάρα και μου μείνετε στον τόπο...

+ Codex
+ Δυσκολία

- Βαρετό και επαναλαμβανόμενο
- Γραμμικό
- ΑΙ
- DRM

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 5.5

Πλατφόρμα: PC
Έκδοση: Focus Home Interactive
Ανάπτυξη: Cyanide
Διάθεση: CD Media
Είδος: Strategy/RPG
Παίκτες: Single-player, multiplayer
Επίσημο Site: http://www.confrontation-thegame.com/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 5/4/2012
PEGI: 12