GAME20.GR > REVIEWS
alt text

Metal Hellsinger review

, 01/10/2022  

Το Metal: Hellsinger είναι μια σπάνια περίπτωση παιχνιδιού. Δεν συναντάμε κάθε ημέρα ένα ρυθμικομουσικό FPS που καταπιάνεται με σκοτεινή θεματολογία, βουτηγμένη στη σφαγή δαιμόνων και τη βία. Η δημιουργός Outsiders, σαφώς επηρεασμένη από τον βασιλιά των FPS, Doom, μας δίνει μια μοναδική heavy metal εμπειρία που βασίζεται στον αρμονικό συνδυασμό μουσικής και δράσης. Περισσότερα...

alt text

Lost in Play review

, 26/09/2022  

Τους developers του Lost in Play δεν τους γνώριζα, οπότε έκανα μικρή έρευνα. Όταν, λοιπόν, είδα πως είναι οι δημιουργοί του The Office Quest, ενός πολύ ευχάριστου indie adventure που είχα παίξει στο Switch, τότε κατάλαβα ότι όντως έχουμε να κάνουμε με ταλαντούχα ομάδα. Το Lost in Play είναι ένα πολύχρωμο και υπερευχάριστο καρτουνίστικο 2D adventure, του οποίου η φαντασία είναι εξωπραγματική. Το ντεμπούτο της ομάδας σε μεγάλου εύρους παιχνίδι και με ένα θέμα που ισορροπεί ανάμεσα στην παιδική φαντασία και στο παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας εκπλήσσει ευχάριστα. Περισσότερα...

alt text

Digimon Survive review

, 23/09/2022  

Τα Digimon έχουν δικό τους αφοσιωμένο κοινό, όχι τόσο ως videogames (αν και έχουν αρκετή παράδοση από το πρώτο PlayStation), όσο ως anime. Αν μη τι άλλο, η φράση «με την αγάπη οδηγό, το Digimon μου και εγώ» είναι συνυφασμένη με την παιδική ηλικία πολλών. Τα τελευταία χρόνια βέβαια, οι σειρές Digimon όπως το Digimon Tri πραγματεύονται πιο ώριμη θεματολογία. Αυτό αντικατοπτρίζεται και στο Digimon Survive, που είναι στην ουσία ένα visual novel με κομμάτια (μέτριου προς κακού) tactical RPG ενδιάμεσα.

Η ιστορία εκτυλίσσεται γύρω από μια παρέα παιδιών κατά την διάρκεια των ανοιξιάτικων διακοπών, που επιδίδονται σε εξωσχολικές δραστηριότητες σχετικά με την ιστορική μελέτη του θρύλου των Kemonogami (τοπικές τερατόμορφες θεότητες). Εκεί συναντάνε ένα koromon, ενώ μια κραυγή τους κάνει να τρέξουν και να βρουν έναν συμμαθητή τους που δέχεται επίθεση από ένα digimon άγνωστης προέλευσης. Όμως πριν καταλάβουν καλά-καλά τί συμβαίνει, μεταφέρονται σε έναν άλλο κόσμο ο οποίος είναι αμείλικτος και εντελώς άδειος από οποιαδήποτε άλλη ανθρώπινη παρουσία. Η ιστορία διαθέτει αρκετά ώριμα θέματα, από διάφορες ψυχολογικές αστάθειες μέχρι την αντιμετώπιση της απώλειας του θανάτου.

Παίζοντας ως Takuma Momozuka, μπορείτε να μιλάτε με τους πέντε συμμαθητές σας αλλά με μόνο τέσσερις πόντους socializing στην κατοχή σας κάθε φορά. Έτσι, το παιχνίδι σας δίνει έμμεσα το έναυσμα να χτίζετε σχέσεις με τους συμμαθητές που συμπαθείτε περισσότερο και κατ’ επέκταση να ξεκλειδώνετε πιο δυνατά digimon. Βέβαια το παιχνίδι δεν διστάζει να βγάλει χαρακτήρες εκτός. Οπότε είναι πολύ πιθανό κάποιος αγαπημένος σας χαρακτήρας να δει τα ραδίκια ανάποδα. Αυτό πάντως δεν σημαίνει πως οι αποφάσεις σας δεν έχουν αποτέλεσμα στην ιστορία.

Η άλλη πτυχή του παιχνιδιού έχει να κάνει με turn-based strategy μάχες τύπου Final Fantasy Tactics. Εσείς και οι εχθροί παίρνετε σειρές για να μετακινήσετε τους χαρακτήρες στο πεδίο της μάχης και να επιτεθείτε με απλές ή με ειδικές κινήσεις. Κάνοντας digivolve χρησιμοποιείτε SP σε κάθε γύρο. Πρέπει να έχετε υπόψιν και τα SP που χρησιμοποιεί η κάθε κίνηση, οπότε μαζί με το digivolve stage του digimon σας πρέπει να υπολογίζετε πως οι πιο δυνατές επιθέσεις και αυτές που καλύπτουν περισσότερα τετράγωνα χρησιμοποιούν περισσότερα SP. Αυτό σας βάζει σε ένα σύστημα ρίσκου και επιβράβευσης που μπορεί να επιφέρει αρκετά εντυπωσιακές νίκες, αλλά μόλις τα SP σας μηδενιστούν το digimon σας καταλήγει στην αρχική του μορφή και πιθανότατα στα θυμαράκια. Φυσικά, μπορείτε κατά την διάρκεια του «free time», στο οποίο κοινωνικοποιείστε με τους άλλους χαρακτήρες, να στρατολογήσετε άλλα digimon στην παρέα σας. Αυτό γίνεται μέσα από μια μικρή μάχη και έπειτα πιάνοντας την κουβέντα μαζί τους και επιλέγοντας απαντήσεις που νομίζετε πως θα άρεσαν στο digimon, αλλά στην πραγματικότητα είστε έρμαιο της τύχης.

Όπως είναι κατανοητό η tactical RPG πτυχή υπάρχει για να εξισορροπήσει τη visual novel πτυχή, αλλά στην πραγματικότητα στερείται κάθε βάθους. Ναι, υπάρχουν κάπου στο υπερπέραν μηχανισμοί όπως το κλασικό data vs vaccine vs virus types όπου ο κάθε τύπος μπορεί να νικήσει κάποιον άλλον σε στιλ πέτρα-ψαλίδι-χαρτί, αλλά θα ασχοληθείτε ελάχιστα με αυτό και θα προτιμήσετε την ωμή δύναμη τις περισσότερες φορές. Ταυτόχρονα, οι δημιουργοί ήξεραν πως αυτό το μέρος του παιχνιδιού θα είναι το λιγότερο αγαπημένο των παικτών και έχουν συμπεριλάβει μειωμένα και πιο γρήγορα animations, εξέλιξη της μάχης σε fast forward ή και εξ ολοκλήρου αυτοματισμό της για όσους βαριούνται να εμπλακούν.

Αυτό έχει αντίκτυπο και στον οπτικό τομέα. Όσο βρίσκεστε στο visual novel μέρος του τίτλου, έχετε να κάνετε με καλοσχεδιασμένους χαρακτήρες που είναι πολύ κοντά σε ποιότητα προσεγμένου anime, με εξαιρετική παλέτα χρωμάτων και περιβάλλοντα που προσδίδουν φοβερά ωραία ατμόσφαιρα στην ιστορία. Από την άλλη, οι μάχες δεν έχουν τόσο μεγάλο οπτικό ενδιαφέρον και, δεδομένου πως θα θέλετε να γυρίσετε πίσω στην εξέλιξη της ιστορίας όσο πιο γρήγορα γίνεται, δύσκολα θα παρατηρήσετε κάτι ενδιαφέρον όσον αφορά το στιλ των γραφικών. Στα του ήχου, πείτε με περίεργο αλλά θεωρώ καλό το ότι διατηρείται το ιαπωνικό voice acting, αφού οι περισσότεροι φαν των anime προτιμούν αυθεντικές φωνές και αγγλικούς υπότιτλους. Η μουσική είναι αρκετά ατμοσφαιρική όπως και τα ηχητικά εφέ, αν και στις μάχες σίγουρα οι φωνές των digimon που λένε τα ίδια και τα ίδια ξανά εκνευρίζουν.

Το Digimon Survive είναι ένα... περίεργο συνονθύλευμα. Από την μία έχει αρκετά ενδιαφέρουσα ιστορία, όμως από την άλλη προσπαθεί να σπάσει την μονοτονία με στοιχεία tactical RPG χωρίς να τα πλαισιώνει ή να δίνει το ανάλογο βάθος. Δεν θα έλεγα πως είναι πράγματα ασυμβίβαστα, αλλά εδώ λείπουν οι απαραίτητες σχεδιαστικές επιλογές που θα μπορούσαν να εναρμονίσουν τα δύο στοιχεία. Πάντως αν μπορείτε να υποστείτε το προβληματικό tactical RPG μέρος του παιχνιδιού, θα απολαύσετε ίσως μία από τις καλύτερες ιστορίες Digimon.

  • Εξαιρετική ιστορία
  • Καλοσχεδιασμένοι χαρακτήρες στο visual novel μέρος
  • Ατμόσφαιρα
  • Το tactical RPG μέρος είναι προχειροφτιαγμένο, απλοποιημένο και βαρετό
  • Οι δύο διαφορετικές πτυχές του παιχνιδιού δεν έχουν αρκετή σύνδεση
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 6.0

ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ:PS4, Xbxox One, Switch, PC
ΑΝΑΠΤΥΞΗ:Hyde
ΕΚΔΟΣΗ:Bandai Namco
ΔΙΑΘΕΣΗ:Bandai Namco Hellas
alt text

Pac-Man World Re-Pac review

, 20/09/2022  

Νοσταλγία, το όπιο των gamers, λέει ο σοφός λαός. Στο πλαίσιο της στρατηγικής «ότι παιχνίδι βγήκε πριν από 20 χρόνια πρέπει να ξαναβγεί γιατί ξεμείναμε από ιδέες» που κυριαρχεί στο gaming αυτή τη στιγμή, η Bandai Namco αναβιώνει το 3D platformer Pac-Man World (1999). Περισσότερα...

alt text

Steelrising review

, 17/09/2022  

Μέσα στον καταιγισμό από παιχνίδια τύπου Souls, έχουμε δει αρκετές προσπάθειες που προσφέρουν κάτι (έστω λίγο) διαφορετικό. Το Steelrising, της Spiders (The Technomancer, Greedfall), είναι ένα τέτοιο soulslike παιχνίδι, διατηρώντας αναλλοίωτο βέβαια τον βασικό πυρήνα του που καθορίζει το συγκεκριμένο είδος. Περισσότερα...

alt text

Cult of the Lamb review

, 14/09/2022  

Το Cult of the Lamb είναι ένας πρωτότυπος συνδυασμός στοιχείων roguelike και μικρο-διαχείρισης. Πρόκειται για ένα παιχνίδι που εμφανίστηκε από το πουθενά και παραδίδει μαθήματα εθιστικού gaming αλλά και σεβασμού στον προσωπικό χρόνο του παίκτη. Περισσότερα...

alt text

Kirby’s Dream Buffet review

, 07/09/2022  

Ο κόσμος πάει από το κακό στο χειρότερο. Αυτό είναι κάτι που όλοι αρχίζουμε να το ψιλιαζόμαστε, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Τι έχει να προσφέρει η Nintendo; Kirby. Περισσότερο Kirby. Ο Kirby θα κλείσει όλες τις πληγές. Ο Kirby θα μας σώσει. Γονατίστε όλοι στον κύριο και σωτήρα μας Kirby. Πέραν του αστείου όμως, το Kirby’s Dream Buffet μας έρχεται μόλις λίγους μήνες μετά το Kirby and the Forgotten Land. Παρόλα αυτά, είναι εντελώς διαφορετικό και θεότρελο, θυμίζοντας πολύ το Kiby Tilt and Tumble απλά χωρίς motion controls. Περισσότερα...

alt text

Two Point Campus review

, 03/09/2022  

Λίγα χρόνια μετά την κυκλοφορία του διασκεδαστικότατου business simulator Two Point Hospital, που ήταν πνευματικός διάδοχος του Theme Hospital, η βρετανική Two Point Studios συνδυάζει την ίδια πετυχημένη συνταγή με νέα θεματολογία. Στο Two Point Campus, αντί για διευθυντής νοσοκομείου, είστε κοσμήτορας πανεπιστημίων. Πλέον δεν λύνετε ζητήματα ζωής ή θανάτου αλλά φοιτητών και μαθημάτων, όπως η ιστορία του διαδικτύου και η μουσικότητα. Διατηρώντας όλα τα θετικά στοιχεία gameplay του Two Point Hospital, το Two Point Campus προσθέτει μερικά ακόμα και αποδεικνύεται εξίσου εθιστικό. Περισσότερα...

alt text

The Last of Us Part 1 review

, 01/09/2022  

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως τo The Last of Us είναι ένας τίτλος-σταθμός τόσο για την Naughty Dog, όσο και για την Sony (αρκετοί θα έλεγαν και για την βιομηχανία γενικότερα). Χωρίς όμως να έχει κλείσει ούτε καν δεκαετία, κυκλοφορεί για τρίτη φορά, πλέον ως remake στο PS5. Ας δούμε τί παραπάνω προσφέρει το The Last of Us Part 1 και αν ο σκεπτικισμός που το συνοδεύει δικαιολογείται. Περισσότερα...

alt text

Rollerdrome review

, 27/08/2022  

«Καλό το Tony Hawk, αλλά ξέρεις τι θα το έκανε καλύτερο; Όπλα, βία και πιστολίδι!». Κάπως έτσι πρέπει να πήγε το brainstorming στα γραφεία της Roll7 (OlliOlli), όταν αποφάσισε να δημιουργήσει το Rollderdrome. Ε, και για να λέμε την αλήθεια, αυτό ακριβώς κατάφερε. Περισσότερα...

alt text

South of the Circle review

, 23/08/2022  

Το South of the Circle, της ανεξάρτητης State of Play, είναι ένα narrative drama μικρής διάρκειας με συμπυκνωμένη θεματολογία και άρωμα Ψυχρού Πολέμου. Οι δημιουργοί έκαναν έρευνα ετών, ταξίδεψαν ακόμη και στην Ανταρκτική, για να συνθέσουν μια συναισθηματική ιστορία με ποικίλα στοιχεία.

Ανταρκτική 1964. Ένα μικρό αεροπλάνο με δύο επιβαίνοντες, τον πιλότο και έναν επιβάτη, πέφτει σε μια χιονισμένη περιοχή στην μέση του πουθενά. Ο πιλότος τραυματίζεται αρκετά ώστε να μην μπορεί να κάνει πολλά κι έτσι η σωτηρία τους πέφτει στους ώμους του επιβάτη, Peter, ο οποίος αναγκάζεται να βγει από το αεροπλάνο προς αναζήτηση βοήθειας. Καθώς κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια, ο Peter ταξιδεύει νοητικά στο παρελθόν του, φέρνοντας στο νου του εικόνες και εμπειρίες από τη ζωή του, με επίκεντρο τη σχέση του με την Clara. Ο Peter είναι ένας ακαδημαϊκός του Cambrdige που γνώρισε τη συνάδελφό του, Clara, στο πανεπιστήμιο. Μέσω των flashback, βλέπετε την εξέλιξη της σχέσης τους, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο τόσο ο ανώτερός του όσο και άλλοι συνάδελφοί του αντιμετωπίζουν τις γυναίκες στον ακαδημαϊκό και πολιτικό χώρο. Εκτός αυτού, η Σοβιετική Ένωση παρουσιάζεται ως απειλή προς τον Δυτικό κόσμο, με αναφερόμενους πράκτορές της μέσα στο πανεπιστήμιο του Cambrdige, θυμίζοντάς πόσο τεταμένες ήταν οι μεταξύ τους σχέσεις την εποχή του ‘60.

Στη σύντομη διάρκειά του, το παιχνίδι κάνει αναφορά σε μια σειρά από κοινωνικά και πολιτικά θέματα χωρίς να κουράζει. Αν και θα μπορούσε να παραλείψει ορισμένα και να εμβαθύνει περισσότερο σε λιγότερα, η ώρα περνάει ευχάριστα. Η θεματολογία καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον, χωρίς να υπερβάλλει με θέματα προσωπικών σχέσεων ούτε να κάνει αντι-σοβιετική προπαγάνδα. Ωστόσο, τόσο λόγω του τρόπου με τον οποίο παρουσιάζονται σημαντικά γεγονότα όσο και λόγω της έλλειψης αρκετών πληροφοριών γύρω από τους περισσότερους χαρακτήρες, είναι δύσκολο να «δεθείτε» με τους πρωταγωνιστές. Πολλές φορές, το παιχνίδι προσπαθεί να γίνει συγκινητικό νωρίτερα από όσο πρέπει, ενώ επιχειρεί να σας κάνει να νοιαστείτε για άτομα που γνωρίζετε ελάχιστα. Ενδεχομένως, εάν διαρκούσε περισσότερο από τέσσερις ώρες να τα κατάφερνε, όμως οι ήρωες δύσκολα μένουν μαζί σας μετά το τέλος.

Ως narrative adventure, ο χειρισμός του παιχνιδιού περιορίζεται σε βασική εξερεύνηση και διαλόγους. Χειρίζεστε αποκλειστικά τον Peter τόσο στο παρόν όσο και στο παρελθόν. Κάποια στιγμή δίνειται η εντύπωση πως αν ήταν και η Clara playable το παιχνίδι θα μπορούσε να διηγηθεί περισσότερα. Τα αντικείμενα με τα οποία μπορείτε να αλληλοεπιδράσετε είναι λίγα σε κάθε χώρο, με τους γρίφους να απουσιάζουν εντελώς. Περπατάτε μέσα στο χιόνι, ενεργοποιείτε έναν ασύρματο, διαβάζετε γράμματα και οδηγείτε αυτοκίνητο πηγαίνοντάς το δεξιά-αριστερά, όμως η διαδραστικότητα σταματάει κάπου εδώ. Συχνά δεν χρειάζεται να κάνετε τίποτα, παρά να παρακολουθείτε τη συζήτηση μεταξύ των χαρακτήρων, είτε μέσα σε ένα δωμάτιο είτε κάνοντας πεζοπορία στο βουνό.

Παρά την περιορισμένη διαδραστικότητα, ξεχωρίζει ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνείτε με τους άλλους. Αντί να επιλέγετε προτάσεις ή θέματα στην οθόνη, επιλέγετε συναισθήματα, τα οποία παρουσιάζονται με τη μορφή συμβόλων. Ένας ήλιος σημαίνει κάτι αισιόδοξο ή θετικό, αν γίνει κάποιο ατύχημα επιλέγετε να αντιδράσετε ψύχραιμα ή σε πανικό, ενώ αν δεν προλάβετε να απαντήσετε καθόλου τότε το παιχνίδι διαλέγει αυτόματα για εσάς. Ευτυχώς, «σημαντικές» αποφάσεις, όπως το αν θα μείνετε μέσα να εργαστείτε ή όχι και πόση ζάχαρη παίρνετε με το τσάι σας, παραμένουν στην οθόνη μέχρι να επιλέξετε κάτι. Δυστυχώς, οι «σημαντικές» αυτές αποφάσεις, όπως και όλες οι άλλες, δεν παίζουν κανέναν ρόλο στην εξέλιξη ή το τέλος της ιστορίας.

Μια άλλη αδυναμία των συμβόλων είναι πως εμφανίζονται ξαφνικά, με τον χρόνο αντίδρασης να είναι σχετικά σύντομος, οπότε δεν μπορείτε να αφήσετε την ιστορία να σας απορροφήσει πάρα πολύ, σε βαθμό που ξεχαστείτε και δεν αντιδράσετε έγκαιρα. Έτσι, από τη μία παίζετε ένα παιχνίδι που βασίζεται στην ιστορία του, ενώ από την άλλη πρέπει να είστε έτοιμος ανά πάσα στιγμή να πατήσετε κάποιο κουμπί. Επίσης, τα σύμβολα είναι αφηρημένα και όχι ιδιαίτερα ξεκάθαρα ως προς το τι αναπαριστούν κι έτσι είναι πιθανό να πείτε κάτι διαφορετικό από αυτό που θα θέλατε, ειδικά αν συνυπολογίσετε τον περιορισμένο χρόνο που έχετε στη διάθεσή σας. Εφόσον δεν υπάρχει δυνατότητα αποθήκευσης της προόδου σας, παρά μόνο autosave, αν θέλετε να δείτε διαφορετικές αντιδράσεις σε διαφορετικές αποκρίσεις πρέπει να ξαναπαίξετε από την αρχή. Σε γενικά πλαίσια, όλα οδηγούν στον ίδιο δρόμο και το παιχνίδι δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στην ίδια την ιστορία παρά το gameplay.

Από την άλλη, όσο υστερεί σε gameplay τόσο κερδίζει οπτικοακουστικά. Ο μινιμαλιστικός αλλά συνάμα ζωηρός σχεδιασμός των γραφικών κεντρίζει το ενδιαφέρον. Το χαριτωμένο χωριό δίπλα στη θάλασσα με τα μικρά σπίτια στο βάθος, το μοναχικό χιονισμένο βουνό, ένας εγκαταλελειμμένος σταθμός, το κάθε μέρος, γνώριμο ή μη, ξεχωρίζει με τον δικό του τρόπο. Οι λεπτομέρειες στο περιβάλλον περιορίζονται σε βήματα στο χιόνι, με ορισμένες τοποθεσίες να είναι αρκετά λιτές και να υπάρχουν κυρίως για να βοηθήσουν την ιστορία να προχωρήσει, όπως ένα μονοπάτι προς κάποιο ψηλό βουνό ή μια χιονισμένη αποβάθρα. Στο μεγαλύτερο μέρος του, το animation είναι ομαλό, θυμίζοντας ταινία-καρτούν, αν και υπάρχουν στιγμές που ο Peter περπατάει λίγο αδέξια. Προσωπικά, αντιμετώπισα ένα μικρό πρόβλημα στο PS5, όπου το μαύρο χρώμα τρεμόπαιζε στην τηλεόραση, κάτι που γινόταν εμφανές σε σκοτεινές τοποθεσίες. Πιθανότατα επρόκειτο για θέμα της δικής μου τηλεόρασης και όχι του παιχνιδιού, αν και δεν το έχω ξανασυναντήσει σε άλλο παιχνίδι μέχρι στιγμής. Όσον αφορά την γραμματοσειρά, καθορίζεται στις ρυθμίσεις, όμως σε μακροσκελείς προτάσεις το μέγεθός της αυξομειώνεται αυθαίρετα, κάτι που ξενίζει.

Η μουσική αποτελεί ένα από τα δυνατά σημεία του τίτλου, κάνοντας πιο έντονες τις συναισθηματικά φορτισμένες σκηνές. Βέβαια, σε κάποια σημεία ακούγεται πιο δυνατά από τους διαλόγους, οπότε καλύτερα να τη χαμηλώσετε από τις ρυθμίσεις. Η δουλειά που έχει γίνει στο voice acting είναι εξαιρετική, κάνοντάς σας να νοιαστείτε για τους πρωταγωνιστές. Τέλος, τα ηχητικά εφέ κυμαίνονται στα αναμενόμενα βασικά επίπεδα.

Με διάρκεια περίπου τέσσερις ώρες και χωρίς γρίφους, το South of the Circle είναι ένα διαδραστικό δράμα με το οποίο μπορείτε να ασχοληθείτε ένα σαββατοκύριακο. Μεταφέρει μηνύματα όπως το ότι οι άντρες και οι γυναίκες μπορούν να συνεργαστούν μαζί αντί να βλέπουν ο ένας τον άλλον σαν εξωγήινους στον ίδιο πλανήτη, και ότι ενδεχομένως ο τρόπος με τον οποίο θυμόμαστε το παρελθόν μας δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Ασχοληθείτε αν σας αρέσει το είδος και οι ιστορίες με απλό χειρισμό.

  • Ιστορία με ποικίλες πτυχές
  • Συναισθηματική μουσική
  • Ο σχεδιασμός των γραφικών
  • Ποιοτικό voice acting
  • Περιορισμένη αλληλεπίδραση με το περιβάλλον
  • Σύντομο
  • Οι επιλογές δεν επηρεάζουν την ιστορία
  • Τα εικονίδια των επιλογών δεν είναι πάντα ξεκάθαρα
  • Ο Ψυχρός Πόλεμος μάλλον έχει κουράσει
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7.0

ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ:PS5, Xbox Series X/S, PS4, Xbox One, Switch, PC
ΑΝΑΠΤΥΞΗ:State of Play
ΕΚΔΟΣΗ:11 bit studios
alt text

Thymesia review

, 20/08/2022  

Το Thymesia είναι ένα soulslike παιχνίδι, με έντονη και γρήγορη μάχη, διαδραματίζεται σε ένα σκοτεινό, αρρωστημένο κόσμο, και έχει πρωταγωνιστή έναν ευέλικτο πολεμιστή που φοράει μάσκα μεσαιωνικού γιατρού και πολεμάει τέρατα ονόματι Eileen... εχμ... Corvus ήθελα να πω. Με άλλα λόγια, οι επιρροές από Bloodborne και Sekiro, είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς. Όμως αρκούν οι καλές προθέσεις και οι "εμπνεύσεις" από κορυφαίους τίτλους; Για να δούμε! Περισσότερα...

alt text

Lost Epic review

, 16/08/2022  

Μέσα στον καταιγισμό από soulslike παιχνίδια που κυκλοφορούν στις μέρες μας, θέλει πραγματικά προσοχή και προσπάθεια για να ξεχωρίσεις αυτούς τους τίτλους που έχουν να προσφέρουν κάτι πραγματικά διαφορετικό. Το Lost Epic, της ιαπωνικής Team Earth Wars, υιοθετεί όλα εκείνα τα θετικά στοιχεία του είδους που αντιγράφει, μαζί με πλήθος από επιλογές και παραμετροποιήσεις προσπαθώντας να ικανοποιήσει και τον πιο απαιτητικό παίκτη. Ας δούμε αν και κατά πόσο τα παραπάνω συνδυάζονται αρμονικά. Περισσότερα...

alt text

As Dusk Falls review

, 09/08/2022  

Για τα interactive narrative adventure έχουν ειπωθεί πολλά. Κάποια τα αγαπήσαμε, κάποια όχι τόσο. Ειδήμων στο είδος, βεβαίως βεβαίως, είναι η Quantic Dream, έχοντας βγάλει ορισμένους εξαιρετικούς τίτλους που έχουν μείνει στην ιστορία. Κάποια από αυτά τα ταλέντα της Quantic Dream, λοιπόν, έφτιαξαν το δικό τους στούντιο, την Interior Night και σε συνεργασία με τη Microsoft παρουσιάζουν το πρώτο τους παιχνίδι. Το As Dusk Falls, αποδεικνύεται ένα εξαιρετικό δείγμα διαδραστικής περιπέτειας, σε πολλά σημεία ανώτερο και αυτών της Quantic Dream. Περισσότερα...

alt text

Madison review

, 04/08/2022  

Είναι, πιστεύω, κοινό μυστικό πως τα old-school, σκληροπυρηνικά παιχνίδια τρόμου αποτελούν είδος προς εξαφάνιση. Πρόκειται για παιχνίδια άτεγκτα κι αδιάλλακτα, που δεν κάνουν συμβιβασμούς, δεν προσφέρουν βοήθειες, ούτε χτυπάνε φιλικά τον παίκτη στην πλάτη. Αντιθέτως, στέκονται απέναντί του, υποσκάπτουν την ευτυχία του, τον βγάζουν απ’ τη βολή του, του ασκούν έντονη και διαρκή ψυχολογική πίεση μέχρι να τον λυγίσουν, κι όταν (αναπόφευκτα) τον λυγίσουν, τότε είναι που ξεσαλώνουν κλωτσώντας το πτώμα του, επιδεικνύοντας το κεφάλι του σαν λάφυρο. Τα παιχνίδια αυτά είναι για το gaming, ό,τι ήταν ο William Friedkin για τον κινηματογράφο. Κι είναι εύλογο οι παίκτες που αποζητούν την αγνή horror εμπειρία να μην είναι πολλοί στον αριθμό, όμως το πάθος τους είναι τόσο πληθωρικό που αναπληρώνει το αριθμητικό έλλειμα. Αρκεί να εξετάσει κανείς τις αντιδράσεις στο θρυλικό πια PT των Hideo Kojima και Guillermo del Toro, ένα ιδιοφυές teaser δύο ωρών που προκαλεί ντόρο ακόμη και σήμερα. Έχουμε, λοιπόν, να κάνουμε με δύο αντίθετα ρεύματα: από τη μία η απροθυμία των περισσότερων στούντιο να φιλοτεχνήσουν μια αγνή, old school εμπειρία τρόμου, κι από την άλλη η ακόρεστη δίψα των σκληροπυρηνικών gamers να ζήσουν μια τέτοια εμπειρία. Και κάπου εδώ μπαίνει στο κάδρο το Madison της Bloodious Games. Περισσότερα...