GAME20.GR > REVIEWS
alt text

Assassin’s Creed Valhalla: Wrath of the Druids review

, 13/05/2021  

Το πρώτο μεγάλο DLC του Assassin’s Creed Valhalla βρίσκεται στα χέρια μας. Το Wrath of the Druids πραγματοποιεί ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο και πιο συγκεκριμένα στην μεσαιωνική Ιρλανδία του 9ου αιώνα. Το DLC πρακτικά αποτελεί μια μικρή προέκταση του παιχνιδιού με κάποιες διαφοροποιήσεις στο gameplay. Eίναι αντάξιο της ποιότητας του Valhalla ή αποτελεί ένα άνευρο ξεκίνημα για το DLC του τίτλου; Πάμε να το δούμε. Περισσότερα...

alt text

Nier Replicant review

, 06/05/2021  

Ο Yoko Taro, δημιουργός της σειράς Nier, μπορεί να μην είναι το πιο γνωστό όνομα στο gaming, αλλά ανήκει σε ένα γκρουπ δημιουργών που όχι μόνο εξέλιξαν το storytelling στα παιχνίδια, αλλά το ανέβασαν σε άλλο επίπεδο, ο καθένας τους με τον δικό του, ξεχωριστό τρόπο. Θα αναφέρω ενδεικτικά μερικά ονόματα: Amy Hennig (Legacy Of Kain, Soul Reaver, Uncharted), Ken Levine (System Shock 2, Thief, Bioshock), Warren Spector (Deus Ex), Fumito Ueda (ICO, Shadow Of The Colossus), Hidetaka Miyazaki (Demon Souls, Dark Souls, Bloodborne), Cory Davis (Spec Ops: The Line). Θεωρώ πως είναι πολύ κρίμα, όταν μιλάμε για καλό σενάριο, worldbuilding και το αφηγηματικό κομμάτι σε ευρύτερο πλαίσιο στα videogames, το πρώτο (και συχνά το μόνο) όνομα που αναφέρεται, να είναι αυτό του Hideo Kojima. Προφανώς, δεν παραβλέπω, ούτε απορρίπτω την συνολική, πολύ σημαντική προσφορά του Kojima στο gaming, αλλά είναι άδικο αυτοί οι δημιουργοί να ξεχνιούνται. Όμως, πριν προχωρήσουμε στην κριτική του Nier Replicant ver.1.22474487139..., ας δούμε λίγο πώς ξεκίνησε το Nier. Περισσότερα...

alt text

Returnal review

, 02/05/2021  

Είναι ιδιαίτερα ευχάριστο να βλέπουμε στούντιο να εξελίσσονται μέσα από το ταλέντο, την εργατικότητα και την δημιουργικότητά τους. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η Guerilla Games, που πήγε από τα μέτρια (έως αδιάφορα θα προσθέσω) Killzone, στο αριστουργηματικό Ηorizon Zero Dawn. Η Housemarque είναι παρόμοια περίπτωση (σε μικρότερη κλίμακα φυσικά). Οι Φινλανδοί των low-budget arcade shooters, μέσω της συνεργασίας τους με τη Sony, κάνουν το άλμα στη νέα γενιά με το Returnal, τη νέα μεγάλη αποκλειστικότητα του PS5. Και τηρουμένων των αναλογιών, παραδίδουν ένα καλοδουλεμένο και άρτιο, πλην δυσκολοκατάβλητο shooter. Περισσότερα...

alt text

Oddworld Soulstorm review

, 29/04/2021  

Είναι ορισμένες σειρές στο gaming που ξεχωρίζουν λόγω θεματολογίας και παρουσίασης. Η σειρά Oddworld μπορεί να μην έχει εκατομμύρια οπαδούς ανήκει όμως σε αυτές χωρίς ίχνος αμφιβολίας. Και επιτέλους μετά από αρκετά χρόνια επιστρέφει με το έκτο της παιχνίδι, το Oddworld: Soulstorm, συνέχεια του New n’ Tasty του 2014. Δεν πρόκειται για remake του Exodus με τον ίδιο τρόπο που ήταν το NnT remake του Odyssey, αλλά για μία νέα αφήγηση με κάποια στοιχεία από το Exodus. Αυτό κάνει ουσιαστικά το Exodus πλέον non-canon για τη συνολική ιστορία που θέλει να μας πει η δημιουργός Oddworld Inhabitants. Στο Soulstorm, τα έμμεσα σχόλια περί υπερκαταναλωτισμού, καταστροφής του περιβάλλοντος και φυσικά της παγκοσμιοποίησης, συμπληρώνονται από το θέμα του εθισμού. Περισσότερα...

alt text

Outriders review

, 23/04/2021  

Tο Οutriders είναι η νέα δημιουργία της People Can Fly, η οποία μας έδωσε το Gears of War: Judgment και φιλοδοξεί να αφηγηθεί τον (χιλιοειπωμένο) αγώνα της ανθρωπότητας για επιβίωση από την δική της σκοπιά. Με πληθώρα παρόμοιων παιχνιδιών εκεί έξω, δεν έχει εύκολο έργο, οπότε ας δούμε αν καταφέρνει να προσφέρει κάτι ξεχωριστό. Περισσότερα...

alt text

Balan Wonderworld review

, 19/04/2021  

Οι δημιουργοί του Sonic (και του Nights), Naoto Ohshima και Yuji Naka, συνεργάζονται ξανά και μας δίνουν το Balan Wonderworld, με στόχο να προσφέρουν έστω λίγη από την μαγεία των θρυλικών platformer τους. Αντ’ αυτού, φαίνεται πως όλα έχουν ένα τέλος και ίσως ήρθε η ώρα να πάρουν σύνταξη. Περισσότερα...

alt text

It Takes Two review

, 15/04/2021  

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύπλοκες. Για να πετύχουν χρειάζεται σεβασμός, υπομονή, επικοινωνία, συνεργασία και χρόνος από όλα τα μέρη. Όταν μάλιστα έχουμε να κάνουμε με ζευγάρια, τότε όλα αυτά -και περισσότερα- πρέπει να υπάρχουν σε καθημερινή βάση. Δυστυχώς, ακόμη και στη χώρα μας, κάθε χρόνο χιλιάδες ζευγάρια οδηγούνται σε διαζύγιο. Εξάλλου, όπως λένε, η κύρια αιτία διαζυγίου είναι o…γάμος (και οι διαφωνίες για τις καθημερινές δουλειές του σπιτιού). Αυτό είναι και το κεντρικό θέμα του It Takes Two: ένα ζευγάρι με παιδί, λίγο πριν το διαζύγιο, αναγκάζεται να σώσει το γάμο του ενάντια στη θέλησή του. Θα καταφέρει λίγη μαγεία να τους φέρει ξανά κοντά ή ο χωρισμός τους είναι θέμα χρόνου; Για να μάθετε τί θα συμβεί πρέπει να περάσετε πάνω από 10 ώρες παίζοντας με έναν συμπαίκτη, είτε από κοντά, είτε online, και να συνεργαστείτε μέχρι το τέλος. Όπως ακριβώς και το ζευγάρι του παιχνιδιού. Περισσότερα...

alt text

Paradise Lost review

, 12/04/2021  

Γενικά είναι ωραία τα “walking sims”. Αυτή η αίσθηση μοναξιάς σε έναν περίεργο, μυστηριώδη και συχνά μετα-αποκαλυπτικό κόσμο ιντριγκάρει. Το χαρακτηριστικό των παιχνιδιών αυτών είναι η διαδραστικότητα με αντικείμενα του περιβάλλοντος και η αποκάλυψη της ιστορίας σταδιακά και μέσα από γράμματα, σημειώσεις, βιβλία ή άλλα αντικείμενα. Ένα τέτοιο παιχνίδι είναι και το Paradise Lost της PolyAmorous, το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει κάτι ξεχωριστό όπως πχ το Dear Esther), χάνει όμως σε πολλά σημεία, καταλήγοντας στο σωρό. Περισσότερα...

alt text

Kaze and the Wild Masks review

, 07/04/2021  

Νομίζω πως αρκετοί από εμάς, ειδικά οι μεγαλύτεροι, έχουμε λιώσει πάνω σε θρυλικά platformers, όπως τα Donkey Kong Cοuntry, Crash Bandicoot ή/και πολλά άλλα “euro-platformers” στην αγαπημένη Amiga. Άπειρες ώρες λουσμένοι από το φως της οθόνης και πλήρως συγκεντρωμένοι στον στόχο: να καταφέρουμε εκείνο το pixel perfect άλμα, να μπορέσουμε να βρούμε εκείνο το collectable που μας έλειπε και ήταν τόσο καλά -και σπαστικά- κρυμμένο, να περάσουμε εκείνο το καταραμένο σημείο που συνεχώς χάναμε όλες τις ζωές μας, με κόπο, ιδρώτα, ίσως και δάκρυα (δεν κρίνω, κάποιες φορές ο σαδισμός των developers ήταν υπέρμετρος). Το Kaze and the Wild Masks της Pixel Hive, είναι ένας φόρος τιμής, ένα γράμμα αγάπης σε αυτά τα παιχνίδια και δεν το κρύβει καθόλου. Θα μπορούσε να πει κανείς πως παρόλο που κυκλοφορεί εν έτει 2021, είναι retro, ή έστω, πολύ πιο retro από πολλά παιχνίδια που διεκδικούν αυτή την ταμπέλα. Περισσότερα...

alt text

Evil Inside review

, 04/04/2021  

Το Εvil inside είναι ένα παιχνίδι τρόμου πρώτου προσώπου φανερά επηρεασμένο από αξιομνημόνευτους εκπρόσωπους του είδους όπως το P.T. και το Visage. Βασισμένο στο κλασικό πια σκηνικό του στοιχειωμένου ερημωμένου σπιτιού, ευελπιστεί να ξεπεράσει τα τετριμμένα και να προσφέρει κάτι διαφορετικό. Περισσότερα...

alt text

Ghosts ‘n Goblins Resurrection review

, 31/03/2021  

Απο πού να ξεκινήσει κάποιος να μιλάει για την παρακαταθήκη που έχει αφήσει το Ghosts 'n Goblins στο gaming; Ας το συνοψίσουμε σε δύο λέξεις: απαίσια δύσκολο. Σε έναν κόσμο που το arcade είχε σχεδιαστεί να είναι όσο πιο δύσκολο γίνεται για να “μασήσει”, τα παιχνίδια είχαν απότομες μεταβολές στην δυσκολία. Κυρίως προς τα πάνω. Η μεταφορά τους στις κονσόλες είχαν “κληρονομήσει” την δυσκολία μαζί με μερικές άλλες περίεργες πρακτικές όπως τα attract modes. Μερικές φορές είχαν ξεχάσει να αφαιρέσουν ακόμα και το “insert coin to join in” – πόσο μάλλον να αναπροσαρμόσουν την δυσκολία. Το Ghosts n’ Goblins είναι μια τέτοια περίπτωση. Ένα παιχνίδι που φορούσε την δυσκολία του στο πέτο σαν βραβείο. Βοηθούσε το γεγονός ότι ήταν πολύ προσεκτικά σχεδιασμένο ώστε να δίνει στον παίκτη αρκετό έλεγχο ενώ ταυτόχρονα τον βομβαρδίζει με εχθρούς που εμφανίζονται συνέχεια απο όλες τις πλευρές. Δεν υπάρχει στιγμή γαλήνης στο Ghost ‘n Goblins. Περισσότερα...

alt text

Taxi Chaos review

, 19/03/2021  

Υπάρχουν μερικά πράγματα που αποτελούν “ιερά τέρατα” στο gaming. Το να το παίζεις έξαλλος ταξιτζής, να μεταφέρεις ακόμα πιο έξαλλους και απαιτητικούς επιβάτες προκαλώντας απόλυτο χάος στους δρόμους της μεγαλούπολης ενώ ακούς τέρμα The Offspring, είναι ένα απο αυτά. Το Taxi Chaos εμπίπτει στην κατηγορία παιχνιδιών τύπου “αν δεν το φτιάξει η Sega, θα το φτιάξουμε εμείς”. Πράγμα με το οποίο δεν θα είχαμε πρόβλημα αν ήταν τουλάχιστον διασκεδαστικό. Περισσότερα...

alt text

Little Nightmares 2 review

, 12/03/2021  

Το πρώτο Little Nightmares, ένα puzzle-platformer με ιδιαίτερο στιλ γραφικών και στοιχεία τρόμου, αποτέλεσε μία από τις πιο μεγάλες εκπλήξεις της προηγούμενης γενιάς. Τέσσερα χρόνια μετά, έχουμε στα χέρια μας τη συνέχειά του. Περισσότερα...

alt text

Destruction AllStars review

, 07/03/2021  

Τα θεότρελα παιχνίδια με μάχης με οχήματα τύπου Twisted Metal έχουν εκλείψει εδώ και χρόνια. Το Destruction AllStars ευελπιστεί να καλύψει αυτό το κενό με το “καλημέρα” στο PS5. Προσπαθεί να προσφέρει την κλασική κατάσταση αρένας με αυτοκίνητα, αλλά ταυτόχρονα και την αίσθηση του online ανταγωνισμού τύπου Rocket League. Δυστυχώς αυτά τα δύο πράγματα δεν τα κάνει με ιδιαίτερα ενδιαφέρων τρόπο. Περισσότερα...

alt text

Werewolf The Apocalypse Earthblood review

, 28/02/2021  

Από τα αρχαία χρόνια, υπάρχουν θρύλοι και παραδόσεις για την λυκανθρωπία. Αφηγήσεις για ανθρώπους που μπορούσαν να μεταμορφωθούν σε αιμοβόρα τέρατα. Όσα χρόνια και να περάσουν, όσο και να εξελιχθεί η ανθρωπότητα, πάντα βρίσκεται αντιμέτωπη με τα πιο ζωώδη, τα πιο αρχέγονα της ένστικτα. Μία αέναη προσπάθεια να υποτάξουμε και να αφήσουμε πίσω μας το “εσώτερο κτήνος” και να ακολουθήσουμε το πολιτισμένο μονοπάτι της προόδου. Έτσι λοιπόν, δεν είναι τυχαίο πως ο λυκάνθρωπος είναι ένα από τα πιο διαχρονικά και αρχετυπικά τέρατα. Πρόκειται για έναν μύθο που πάντα θα μας συναρπάζει και πάντα θα κινεί το ενδιαφέρον, γιατί έχει να κάνει με την ίδια μας την φύση. Εννοείται βέβαια, πως το concept του λυκάνθρωπου έχει επηρεάσει σε τεράστιο βαθμό το fantasy και την ποπ κουλτούρα, και κατ' επέκταση, το gaming. Για την ακρίβεια, το Werewolf: The Apocalypse - Earthblood, είναι βασισμένο στο pen-and-paper RPG, Werewolf: The Apocalypse, το οποίο, όπως και το “αδερφάκι” του, Vampire: The Masquerade, ανήκει στο World Of Darkness. Πάμε λοιπόν να δούμε αν πρόκειται για μία πετυχημένη μεταφορά. Περισσότερα...