GAME20.GR > REVIEWS
alt text

A Space for the Unbound review

, 30/01/2023  

Πολλές φορές ο άνθρωπος, μεγαλώνοντας, χάνει τον εφηβικό του ενθουσιασμό, το καρδιοχτύπι ελαττώνεται και, πολλές φορές, τα συναισθήματα εκφυλίζονται, παύοντας πλέον να αποτελούν κινητήρια δύναμη για την ίδια τη ζωή. Ο κόσμος μπαίνει σε έναν «αυτόματο πιλότο» και οι αναμνήσεις -θετικές ή αρνητικές- σταματούν να έχουν τον αντίκτυπο που θα έπρεπε. Τα βιώματα μας όμως είναι αυτά που διαμορφώνουν το ποιοι είμαστε, πώς συμπεριφερόμαστε και πώς αντιμετωπίζουμε καταστάσεις, θετικές ή αρνητικές. Το adventure A Space for the Unbound έρχεται για να μας θυμίσει πως αν ψάξουμε βαθιά στο υποσυνείδητο μας, θα βρούμε απαντήσεις που ίσως και να μας ξαφνιάσουν. Περισσότερα...

alt text

Children of Silentown review

, 27/01/2023  

Οι Elf Games και Luna2 Studio σε συνεργασία με την Daedalic Entertainment μας δίνουν το Children of Silentown, ένα σκοτεινό point and click adventure με όμορφο στιλ γραφικών και απόκοσμη ατμόσφαιρα. Με πολλά γνώριμα στοιχεία χειρισμού από κλασικά adventure, αλλά και πρωτοτυπίες, είναι ένας τίτλους που αξίζει την προσοχή μας. Περισσότερα...

alt text

Signalis review

, 18/01/2023  

Τα παιχνίδια survival horror έχουν μεταλλαχθεί δραστικά με το πέρασμα του χρόνου και έχουν προσαρμοστεί στις ανάγκες και αναζητήσεις των παικτών, ακολουθώντας την εξέλιξη και την εκάστοτε εποχή. Το Signalis, της διμελούς(!) Rose-engine, είναι εδώ για να μας θυμίσει τί σήμαινε ο όρος «survival horror» πριν από δεκαετίες, όταν ξεκινούσαν σειρές όπως Resident Evil και Silent Hill που έμελλε να αφήσουν εποχή. Περισσότερα...

alt text

Crisis Core Final Fantasy 7 Reunion review

, 10/01/2023  

Αν είχατε PSP, ξέρετε πως η κονσόλα είχε ένα τεράστιο ατού: τα action-RPG. Το Crisis Core: Final Fantasy 7 είναι ένα από αυτά. Πρόκειται για ένα από τα πιο αγαπημένα παιχνίδια του PSP, όχι μόνο λόγω ποιότητας, αλλά και γιατί αποτελεί πλήρες prequel του θρυλικού Final Fantasy 7, παρουσιάζοντας την ιστορία του Zack Fair. Το Crisis Core -Final Fantasy 7- Reunion («γλιστράει» στην γλώσσα αυτή η ονομασία) είναι κάτι ανάμεσα σε remaster και remake του αρχικού Crisis Core. Περισσότερα...

alt text

Grime review

, 03/01/2023  

To Grime πρωτοκυκλοφόρησε για PC το 2021 και κατάφερε να ξεχωρίσει χάρη στον επιτυχημένο συνδυασμό soulslike και metroidvania, προσφέροντας μία μεστή και δύσκολη εμπειρία. Πλέον το παιχνίδι υπάρχει και στις κονσόλες, βελτιωμένο και εμπλουτισμένο με επιπλέον περιεχόμενο (Colors of Rot DLC). Ας δούμε κατά πόσο μπορεί να σταθεί επάξια δίπλα σε γίγαντες του είδους όπως Hollow Knight και Blasphemous.

Το μυστήριο στην ιστορία και η αφαιρετική αφήγηση που χρησιμοποιούνται αριστοτεχνικά στα Souls έχουν βρει αρκετούς μιμητές, όμως στις περισσότερες περιπτώσεις το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό. Το Grime δυστυχώς πέφτει κι αυτό στην εν λόγω «παγίδα», καθώς δεν δίνει καμία μα καμία βοήθεια στο παίκτη να καταλάβει ούτε ποιος είναι, ούτε πού βρίσκεται, ούτε και ποια είναι η αποστολή του. Είστε απλά ένα δημιούργημα δύο παράξενων οντοτήτων που πιθανότατα συμβολίζουν τον Αδάμ και την Εύα (αλλά δεν παίρνω όρκο και γι’ αυτό) και αντί για κεφάλι έχετε μία μαύρη τρύπα! Ο σουρεαλιστικά σκοτεινός κόσμος που σας περιβάλλει είναι πραγματικά γοητευτικός, αλλά η έλλειψη πληροφοριών λειτουργεί αρνητικά και δεν επιτρέπει να νιώσετε πραγματικά μέρος αυτού. Ακόμα και οι πολλοί (και εκκεντρικοί) ΑΙ χαρακτήρες που συναντάτε περισσότερο σας μπερδεύουν παρά σας βοηθούν να καταλάβετε τί κάνετε και γιατί.

Ευτυχώς, στον τομέα του gameplay και των μηχανισμών του, το παιχνίδι προσφέρει μια πραγματικά φρέσκια εμπειρία σε αυτό το υβριδικό υπο-είδος soulslike/metroidvania. Το σημαντικότερο «όπλο» σας για να μπορέσετε να επιβιώσετε στο κόσμο του Grime είναι στην πραγματικότητα το ίδιο σας το κεφάλι και αυτό το παιχνίδι προσπαθεί να σας το τονίσει από την αρχή. Έτσι, με το κεφάλι σας αποκρούετε τις επιθέσεις των εχθρών, ενώ αν έχουν μείνει με λίγη ενέργεια μπορείτε και να τους απορροφήσετε μέσα σας! Απορροφώντας συγκεκριμένο αριθμό εχθρών του ίδιου είδους σας δίνεται η δυνατότητα να αποκτήσετε συγκεκριμένες παθητικές ικανότητες που αντιστοιχούν σε κάθε είδος εχθρού. Έτσι, άλλοι εχθροί μπορούν να σας δώσουν περισσότερη ενέργεια, μπορείτε να αποκτήσετε την ικανότητα να κινείστε αθόρυβα, να ανανεώνεται η αντοχή σας όταν κάνετε αποφυγή και δέχεται η… σκιά σας επιθέσεις κτλ. Αυτά τα passive skills τα ξεκλειδώνετε εξαργυρώνοντας hunt points που αποκτάτε νικώντας mini boss που βρίσκετε τυχαία μέσα από την εξερεύνηση του κόσμου.

Ο μηχανισμός αυτός είναι εξαιρετικά εθιστικός, καθώς το παιχνίδι σας σπρώχνει στην κυριολεξία να εξερευνήσετε τον κόσμο του ψάχνωντας για hunt points, οπότε πετυχαίνει τέλικα το σκοπό ενός metroidvania τίτλου. Μάλιστα το αρκετά μεγάλο παράθυρο χρόνου και η σχετικά προβλέψιμη κινησιολογία των εχθρών κάνει τον μηχανισμό απόκρουσης ακόμη πιο απολαυστικό, αφού δεν απαιτείται τρελός συγχρονισμός που φέρνει άδικους θανάτους όπως σε άλλα παιχνίδια. Πάντως δεν μπορούν να αποκρουστούν όλες οι επιθέσεις των εχθρών, οπότε πρέπει να είστε πάντα σε εγρήγορση για το plan Β που δεν είναι άλλο από roll και χτυπήματα με όπλα. Η ποικιλία εξοπλισμού είναι πραγματικά αξιοσημείωτη, καθώς υπάρχουν πάρα πολλές επιλογές για να στήσετε το δικό σας build. Από βαριά όπλα όπως σφυριά και δόρια, μέχρι μικρές αλλά γρήγορες λεπίδες, κάθε ένα έχει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα και ξεχωριστές ειδικές επιθέσεις που δίνουν ακόμη μεγαλύτερο βάθος στη μάχη.

Μάλιστα ενδιαφέρον έχει ότι από τα πέντε συνολικά στατιστικά που αναβαθμίζετε (health, force, strength, dexterity, resonance), τα τρία τελευταία αφορούν αποκλειστικά το οπλοστάσιό σας. Κάθε όπλο απαιτεί συγκεκριμένους πόντους είτε strength, είτε dexterity, είτε resonance για να έχετε την μέγιστη ισχύ του, αλλιώς αφαιρούνται σημαντικοί πόντοι ζημιάς που μπορείτε να κάνετε στους εχθρούς. Τα health και force λειτουργούν πιο παραδοσιακά, αφού με το πρώτο αυξάνετε την μπάρα υγείας σας και με το δεύτερο την μπάρα αντοχής. Τα στατιστικά σας μπορείτε να τα αυξήσετε σε συγκεκριμένους βωμούς όπου εξαργυρώνονται mass points που αποκτάτε εξολοθρεύοντας τους εχθρούς.

Το Grime παίρνει μία γενναία απόφαση που αλλάζει πολύ την φόρμα που υπάρχει τουλάχιστον στα soulslike, επιλέγοντας μία τελείως διαφορετική προσέγγιση που δεν βασίζεται τόσο στην τιμωρία, όσο στην ανταμοιβή. Με τον θάνατό σας, και αν δεν συλλέξετε το κουφάρι σας, δεν χάνετε τα mass points που έχετε συλλέξει, παρά μόνο το ardor. To ardor το αποκτάτε κι αυτό σκοτώνοντας εχθρούς και όσο μεγαλύτερη είναι η τιμή του, τόσα περισσότερα mass points αποκτάτε από κάθε εχθρό που σκοτώνετε. Έτσι, το μόνο που κινδυνεύετε να χάσετε κάθε φορά είναι η δυνατότητα να κάνετε γρήγορα level-up, ένα πραγματικά μικρό τίμημα που έχει τα θετικά και τα αρνητικά του. Το μεγάλο θετικό είναι το ότι χωρίς το ρίσκο να χάσετε ότι έχετε κερδίσει, μπορείτε να εξερευνήσετε κάθε σπιθαμή του κόσμου που είναι και το ζητούμενο σε metroidvania. Σε καμία περίπτωση δεν σας περιορίζει να δοκιμάσετε να πέσετε από μία πλατφόρμα που δεν είστε σίγουρος αν είναι γκρεμός ή να μπείτε στην μάχη για να εξολοθρεύσετε κάποιο mini-boss που με μία πρώτη ματιά φαίνεται θανάσιμο. Το αρνητικό είναι ότι χάνεται αυτό το αίσθημα απόγνωσης και τρόμου όταν είστε χωρίς ενέργεια και θέλετε πάσει θυσία να κρατήσετε ότι έχετε αποκτήσει, που προκαλεί πραγματικό εθισμό στα παραδοσιακά soulslike.

Ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο που το παιχνίδι δανείζεται αυτή τη φορά από το Hollow Knight, είναι ότι για να ξεκλειδώσετε τον χάρτη κάθε περιοχής πρέπει να βρείτε το beacon που αντιστοιχεί σε κάθε περιοχή. Η έλλειψη χάρτη όταν πρωτοεπισκέπτεστε κάποια περιοχή αυξάνει σε μεγάλο βαθμό το άγχος σας, αφού στην αρχή πάτε στην πραγματικότητα στα τυφλά, γεγονός που κατ’ εμέ προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη απόλαυση στον τομέα της εξερεύνησης. Ένας ακόμη νεωτερισμός που πάει αντίθετα στο ρεύμα είναι η έλλειψη health potion για να ανανεώνετε την υγεία σας. Το παιχνίδι εισάγει έναν ωραίο μηχανισμό που επίσης θυμίζει λίγο Hollow Knight, καθώς όταν απορροφάτε κάποιον εχθρό αυξάνεται ο μετρητής breath. Έτσι, σε περίπτωση που μειωθεί η ενέργειά σας, χρησιμοποιείτε breath που μετατρέπεται σε ενέργεια και το breath γεμίζει πάλι όταν απορροφήσετε στη συνέχεια νέους εχθρούς. Με αυτό τον τρόπο το παιχνίδι σας να ρισκάρετε να κάνετε απόκρουση όταν έχετε χαμηλή ενέργεια και έχετε στερέψει από breath, ανεβάζοντας την αδρεναλίνη στα ύψη. Κάποια στιγμή ενδεχομένως να βρείτε κάποιο αντικείμενο που λειτουργεί σαν health potion και ανανεώνεται κάθε στιγμή που βρίσκετε κάποιο βωμό, αλλά χαρίζει λίγη ενέργεια και δεν αποτελεί σημαντικό εργαλείο επιβίωσης.

Κάθε soulslike που σέβεται τον εαυτό του έχει και αξιοσημείωτα boss και η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει παράπονο για τον συγκεκριμένο τομέα του παιχνιδιού. Οι μάχες είναι απολαυστικές χωρίς ποτέ να σας δίνεται η αίσθηση ότι ο εχθρός σας δεν… παλεύεται. Η κινησιολογία των boss είναι σχετικά προβλέψιμη, αλλά χρειάζονται αρκετά χτυπήματα για να πέσουν κάτω, οπότε μιλάμε περισσότερο για μάχες αντοχής και στρατηγικής, παρά για μάχες που απαιτούν τρομερή επιδεξιότητα τα τρελά αντανακλαστικά. Όταν σκοτώνετε κάποιο boss παίρνετε σαν ανταμοιβή είτε κάποια επιδεξιότητα όπως πχ να κάνετε εναέριο dash, είτε αύξηση του επιπέδου του breath ώστε να μπορείτε να ανανεώσετε την ενέργειά σας. Ικανοποιητική είναι και η ποικιλία των εχθρών, οι οποίοι είναι εκκεντρικοί σε εμφάνιση και διαφέρουν αρκετά ως προς την κινησιολογία μεταξύ τους.

Το δεύτερο μεγάλο «αγκάθι» του τίτλου. πέρα δηλαδή από την έλλειψη ιστορίας, είναι το ατσούμπαλο platforming για τα δεδομένα ενός metroidvania. Και το ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι οι ίδιοι οι δημιουργοί δεν αντιλήφθηκαν ότι αποτελεί μειονέκτημα και όχι προτέρημα, καθώς από την μέση του παιχνιδιού και μετά πρέπει να κάνετε τρελά ακροβατικά για να επιβιώσετε στον εχθρικό κόσμο, με αποτέλεσμα πάρα πολλούς άδικους θανάτους. Χωρίς υπερβολή υπάρχουν περιπτώσεις που πραγματικά πηδάτε στα τυφλά αφού δεν μπορείτε να δείτε ακριβώς το ύψος της χαμηλότερης πλατφόρμας. Ακόμα χειρότερα, το πολυπόθητο double jump που μπορεί να διόρθωνε κάποια προβλήματα στον χειρισμό των ακροβατικών έρχεται προς το τέλος του παιχνιδιού(!), ενώ στα περισσότερα metroidvania είναι στάνταρ μέσα στις πρώτες δύο ή τρεις δυνατότητες που παίρνει ο παίκτης. Τουλάχιστον έχουν γίνει κάποιες βελτιώσεις, αφού όταν πέφτετε από μεγάλο ύψος δεν χάνετε μεγάλος μέρος της ενέργειας. Το θέμα όμως είναι ότι πρέπει να φτάσετε ξανά στην πλατφόρμα απ’ όπου πέσατε και να ξανακάνετε πάλι ακροβατικά από την αρχή, ενώ... τυχαία σε αρκετές από αυτές τις περιοχές υπάρχουν καρφιά στο έδαφος που από τον εκνευρισμό σας δεν βλέπετε και πολλοί εχθροί που σας κυνηγάνε μανιασμένοι. Προσωπικά περισσότερες φορές έχασα σε τέτοιες καταστάσεις παρά σε boss fights ή σοβαρές μάχες.

Ευτυχώς το άρτιο level design των περιοχών, χωρίς να είναι κάτι το εξεζητημένο, καταφέρνει και λειαίνει τις δυσκολίες στο platforming και νιώθετε πραγματικά την χαρά της εξερεύνησης. Δεν λείπουν τα έξυπνα και πολλές φορές απροσδόκητα shortcuts που δίνουν συνοχή στον κόσμο και πολλά μυστικά περάσματα που μπορούν να κρύβουν κάποιο χρήσιμο αντικείμενο ή όπλο. Μάλιστα η ποικιλομορφία στα περιβάλλοντα σας κάνει να βλέπετε πάντα κάτι φρέσκο και διαφορετικό καθόλη την διάρκεια της σχεδόν 20ωρης ενασχόλησής σας με τον τίτλο.

Οπτικά το παιχνίδι χρησιμοποιεί μία ιδιαίτερη, ψυχρή παλέτα χρωμάτων και αποδίδει με ένα ρεαλιστικό τρόπο τα απόκοσμα και άκρως σουρεαλιστικά περιβάλλοντά του. Οι χαρακτήρες και ιδιαίτερα τα boss είναι επίσης καλοσχεδιασμένα. Tο πρόβλημα είναι ότι σε αρκετές περιπτώσεις παρατηρούνται πτώσεις στο frame rate που δεν μπορούν με τίποτα να δικαιολογηθούν με βάση τα «κυβικά» του παιχνιδιού και την δύναμη του PS5. Οι ήχοι όπως τα χτυπήματα που κάνουν τα όπλα, βόμβες κτλ αποδίδονται με ρεαλισμό. Δυστυχώς οι φωνές των ΑΙ χαρακτήρων παραπέμπουν περισσότερο σε fantasy τύπου Fable ή Medievil, παρά σε κάτι πιο βαρύ και απόκοσμο που πρεσβεύει το περιβάλλον του παιχνιδιού. Τέλος, η μουσική, όπου αυτή υπάρχει πχ σε boss fights κτλ, είναι ταιριαστή και σε δύο-τρεις περιπτώσεις κάνει πραγματικά την διαφορά.

Το Grime είναι μια πολύ καλή προσθήκη στην υπο-κατηγορία soulslike/metroidvania παιχνιδιών, με φρέσκους μηχανισμούς μάχης, ιδιαίτερο και σουρεαλιστικό κόσμο και άρτιο level design. Αν αγαπάτε τέτοια παιχνίδια, επενδύετε άφοβα.

  • Φρέσκοι μηχανισμοί μάχης
  • Ο μηχανισμός θανάτου ενθαρρύνει την εξερεύνηση
  • Απόκοσμα περιβάλλοντα
  • Πλήθος όπλων και εχθρών
  • Άρτιο level design με πολλά μυστικά
  • Δεν υπάρχει ούτε ψήγμα ιστορίας προς κατανόηση
  • Ατσούμπαλο plaforming για τα δεδομένα του είδους
  • Αδικαιολόγητες πτώσεις στο frame rate
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8.0

ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ:PS5, Xbox Series X/S, PS4, Xbox One, Switch, PC
ΑΝΑΠΤΥΞΗ:Clover Bite
ΕΚΔΟΣΗ:Akupara Games
alt text

Blacktail review

, 29/12/2022  

Μια από τις πιο γοητευτικές και συνάμα χαοτικές εμπειρίες που θυμάμαι μικρός, ήταν τα παραμύθια της Baba Yaga, δια στόματος της Γιουγκοσλάβας γιαγιάς μου. Μας κάθιζε με την ξαδέρφη μου πλάι στη φωτιά, αφού είχαν τελειώσει όλες οι δουλειές κι οι περισσότεροι είχαν πάει για ύπνο, και μας έλεγε παραμύθια που μας μάγευαν και μας μπέρδευαν ταυτόχρονα. Βλέπετε, η Baba Yaga είναι ίσως η πιο αμφιλεγόμενη φιγούρα της σλαβικής λαογραφίας. Η ηθική της πυξίδα εμφανίζεται βαθιά συγκεχυμένη. Πράττει το καλό με την ίδια ευκολία που πράττει το ειδεχθές. Υπάρχουν φορές που εμφανίζεται ως ευγενής, καλοκάγαθη οντότητα, ενώ άλλες που ξυπνάει κάποιος δαίμονας μέσα της και δρα ως η προσωποποίηση του ακραιφνούς κακού. Καμιά φορά παρουσιάζεται ως η σύμπραξη του καλού και του κακού, κάτι σαν την αρχαιοελληνική Εκάτη – είναι φάρμακο και φαρμάκι μαζί. Η Baba Yaga συμβολίζει τον Χειμώνα, τον Θάνατο, το Φίδι, το Πουλί, τη Γη και το Φεγγάρι. Παρουσιάζεται ως αρχετυπική μητριαρχική φιγούρα, που όμως διαθέτει ανδροπρεπή χαρακτηριστικά. Κι είναι αυτή ακριβώς η βαθιά αμφιλεγόμενη, πολυμορφική σε όλες της τις εκφάνσεις, φύση που την καθιστά τόσο θελκτική. Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτηκε η πολωνική The Parasight και αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τον μύθο της Baba Yaga ως υπόβαθρο για το Blacktail. Περισσότερα...

alt text

Trifox review

, 24/12/2022  

Το νόθο παιδί του Crash Bandicoot και του Fox McCloud πρωταγωνιστεί στο παιχνίδι που φτιάχτηκε από τα απομεινάρια του Gex και του Croc, με πίστες που απέρριψαν από το The Witness. Τί εννοείτε δεν βγάζει νόημα η πρόταση; Αυτό είναι το Trifox in a nutshell. Περισσότερα...

alt text

Pentiment review

, 21/12/2022  

Μετά από μια σειρά επιτυχημένων τίτλων, η Obsidian Entertainment μας δίνει κάτι αρκετά διαφορετικό. Μια ολιγομελής ομάδα του στούντιο σκαρφίστηκε ένα σενάριο σε ιστορικό φόντο και δημιούργησε το Pentiment, ένα adventure με στοιχεία RPG που εξελίσσεται στην ταραγμένη Ευρώπη του 16ου αιώνα. Περισσότερα...

alt text

High On Life review

, 17/12/2022  

Το High On Life είναι ένα sci-fi FPS που έχει αρκετές ιδιαιτερότητες, με βασική το χιούμορ που το διέπει. Κάτι που ήταν αναμενόμενο, δεδομένου του ότι αποτελεί πόνημα της Squanch Games (Trover Saves the Universe), της ομάδας του Justin Roiland, συνδημιουργού, σεναριογράφου και voice actor της πασίγνωστης σειράς Rick and Morty. Μάλιστα, ο Roiland, όχι μόνο συμμετέχει στο καστ του παιχνιδιού, αλλά έχει συμβάλλει και σε τομείς όπως ο σχεδιασμός αλλά και το σενάριο του τίτλου. Περισσότερα...

alt text

The Callisto Protocol review

, 15/12/2022  

Το Callisto Protocol θεωρείται από πολλούς ο πνευματικός διάδοχος του Dead Space και όχι άδικα. Οι ομοιότητες με το Dead Space και οι επιρροές από αυτό είναι εμφανείς και πολλές, όμως το παιχνίδι επιχειρεί ξεχωρίσει με δικά του μοναδικά χαρακτηριστικά που μπορεί να ξενίσουν τους πιο σκληροπυρηνικούς. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Callisto Protocol μπαίνει εξαρχής σε μια διαδικασία σύγκρισης με το Dead Space, γεγονός που, ενώ είναι λογικό εν μέρει, καταλήγει να το αδικεί, όπως θα δούμε και παρακάτω. Περισσότερα...

alt text

New Joe and Mac Caveman Ninja review

, 11/12/2022  

Το New Joe and Mac: Caveman Ninja μας έρχεται από το μακρινό παρελθόν του gaming. Πρόκειται για remake του arcade platformer Joe and Mac που βγήκε το 1991. Οι παλιότεροι ίσως θυμούνται το αρχικό παιχνίδι από τα «ουφάδικα», όπως και από την μεταφορά του σε σχεδόν κάθε διαθέσιμη gaming πλατφόρμα της εποχής. Μάλιστα, το sequel του κυκλοφόρησε απευθείας στο SNES και… εκεί είχε λήξει η σειρά. Εξ ου και η έκπληξή μας για την επιστροφή της, αφού σαν παιχνίδια είχαν την πλάκα τους, αλλά ποτέ δεν ήταν στα top της εποχής ώστε να θεωρούνται «κλασικά». Όσο για τους νεότερους παίκτες, μάλλον δεν το έχουν καν ακουστά. Ας δούμε λοιπόν αν αυτή η επιστροφή από το παρελθόν αποδίδει καρπούς. Περισσότερα...

alt text

Evil West review

, 09/12/2022  

Το Evil West είναι ένα actioner τρίτου προσώπου που ξεχώρισε από την πρώτη στιγμή λόγω της ιδιαίτερης θεματολογίας του. O συνδυασμός Άγριας Δύσης και βαμπίρ είναι πραγματικά ιντριγκαδόρικος και δεν τον συναντάμε συχνά σε παιχνίδια (μόνο το Darkwatch μου έρχεται πρόχειρα στο μυαλό, ένα εξαιρετικό αλλά ξεχασμένο FPS εποχής PS2). Επιπλέον, τα παιχνίδια της δημιουργού του τίτλου, Flying Wild Hog, όπως τα Shadow Warrior, διακρίνονται για την εθιστική και φρενήρη δράση τους. Καταφέρνει όμως το Evil West να ανταποκριθεί στις παραπάνω προσδοκίες; Περισσότερα...

alt text

Lost Judgment review

, 07/12/2022  

Το νεο-νουάρ action-adventure τρίτου προσώπου Judgment, αποτέλεσε μια επιτυχημένη απόπειρα της Ryu Ga Gotoku Studio να διαφοροποιήσει το «ρεπερτόριό» της. Το Lost Judgment είναι η συνέχειά του, υποσχόμενο μια εξίσου ιντιγκαδόρικη ιστορία, εξελιγμένους παικτικούς μηχανισμούς και φυσικά τιτανοτεράστιες δόσεις ακραιφνούς, στιλάτου, ασιατικού βρωμόξυλου. Εφόσον πλέον υπάρχει και για PC, ας δούμε αν είναι αντάξιο του προκατόχου του. Περισσότερα...

alt text

Dark Pictures The Devil in Me review

, 04/12/2022  

Η σειρά The Dark Pictures Anthology, πιστή στο ετήσιο ραντεβού της με τους παίκτες τα τελευταία χρόνια, συνεχίζει να μας δίνει αυτοτελείς ιστορίες αγωνίας και τρόμου. Αυτή τη φορά έχουμε το The Devil in Me, το τέταρτο μέρος της σειράς που λογίζεται και ως «season finale». Έχοντας momentum από τον περσινό πολύ καλό τίτλο, το The Devil in Me εξελίσσει τη φόρμουλα των Dark Pictures τόσο σε επίπεδο αφήγησης, όσο και σε επίπεδο gameplay. Περισσότερα...