Call of Duty: Modern Warfare 3 Review

, Τρίτη 15 Νοεμβρίου 2011 0  

Νοέμβριος. O μήνας που τα μελομακάρονα κάνουν την εμφάνιση τους στα ζαχαροπλαστεία, πιάνουν τα κρύα, οι άνθρωποι βλέπουν τα Χριστούγεννα στον ορίζοντα και οργανώνουν βραδιές προβολής του Nightmare Before Christmas, και φυσικά, ο μήνας του Call of Duty. Εδώ και χρόνια, τέτοια εποχή βγαίνει το εκάστοτε νέο παιχνίδι της σειράς-μαμούθ. Η Activision δεν κρύβει ότι θέλει να ξεζουμίσει όσο περισσότερα λεφτά γίνεται απο το CoD, και παρόλο που η στασιμότητα που έχει παρατηρηθεί στη σειρά αποδοκιμάζεται απο την πλειοψηφία των gamers, κάθε νέο CoD φέρνει και ένα ακόμα νέο ρεκόρ πωλήσεων για τη σειρά αυτή και την βιομηχανία της ψυχαγωγίας εν γένει. Τηρώντας ευλαβικά το πρόγραμμά της λοιπόν, η Activision και φέτος μας φέρνει το Call of Duty: Modern Warfare 3, υποσχόμενη περισσότερες εκρήξεις, δυνατότερες συγκινήσεις, ΄Γ Παγκόσμιο Πόλεμο, περισσότερα όπλα και ένα multiplayer καλύτερο απο ότι άλλο κυκλοφορεί στην αγορά.

Με από όλα αυτά τα Call of Duty νιώθω διχασμένος. Έχοντας απολαύσει ατελείωτες ώρες δράσης με τους προκατόχους του Modern Warfare 3, θεωρώ τον εαυτό μου οπαδό της σειράς. Όμως έχω περάσει εξίσου ατελείωτες ώρες διαφωνώντας με φίλους μου, φαν των Zelda και Mario games, κατηγορώντας τους ότι δίνουν λεφτά στη Nintendo για να τους σερβίρει το ίδιο παιχνίδι κάθε φορά. Τώρα λοιπόν, καταλαβαίνετε τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκομαι όταν απολαμβάνω μια σειρά που, ομολογουμένως, κάνει τα Zelda να φαίνονται σαν τέρατα πρωτοτυπίας. Θα με συγχωρέσετε λοιπόν αν αυτό το review καταλήξει λίγο... σχιζοφρενικό, με τις απόψεις μου να κυμαίνονται από αυτές ενός φανατικού μέχρι και αυτές ενός πολέμιου της σειράς.

Ας αρχίσουμε με το single-player. H ιστορία (spoiler alert για τη συνέχεια) ξεκινάει κυριολεκτικά μερικά λεπτά μετά το τέλος του Modern Warfare 2, με όλο τον πλανήτη να βρίσκεται στη δίνη του πολέμου. Η Ρωσία έχει εισβάλει στις Ηνωμένες Πολιτείες (αλήθεια, τι έχουν πάθει οι Αμερικάνοι αυτό τον καιρό με τους εχθρούς τους να εισβάλουν στις Η.Π.Α; Τι λανθάνουσες ενοχές είναι αυτές...), γίνονται τρομοκρατικές επιθέσεις σε όλη την Ευρώπη, και ο φρεσκομαχαιρωμένος Soap μεταφέρεται κακήν-κακώς απο τον Captain Price και τον Nikolai στην Ινδία προκειμένου να σωθεί από τα τραύματα που υπέστη στο τέλος του Modern Warfare 2.

Εκρήξεις, εκρήξεις παντού. Yup, this is Call of Duty.

Η συνέχεια είναι μια ξέφρενη τρεχάλα με αρκετούς πρωταγωνιστές και εντυπωσιακές σκηνές δράσης που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα απο μεγάλες χολιγουντιανές παραγωγές. Μέσα σε διάστημα λίγων αποστολών θα έχετε κυνηγήσει τρένα με τζιπ στο μετρό του Λονδίνου, θα έχετε διεισδύσει μέσα σε αφρικάνικες παραγκουπόλεις, θα έχετε διαλύσει ολόκληρο τον ρωσικό στόλο κουρσεύοντας ένα υποβρύχιο, θα έχετε πολεμήσει μέσα σε ένα αεροπλάνο που πέφτει, και όλα αυτά πριν τελειώσει η πρώτη πράξη. Δεν θα πω ψέμματα, το ευχαριστήθηκα. Το campaign είναι γρήγορο, εντυπωσιακό και παρόλο που δεν διαφέρει πολύ απο τα campaign των προκατόχων του, σίγουρα θα ικανοποιήσει οποιονδήποτε λάτρη της δράσης, με την προϋπόθεση αυτός να μη θέλει κάτι παραπάνω...

Αυτό ακριβώς είναι και η μεγαλύτερη αδυναμία του SP. Απο την διαφημιστική του καμπάνια μέχρι και τα cutscenes ανάμεσα στις αποστολές, το Modern Warfare 3 προσπαθεί να μας πείσει ότι μας βάζει μέσα στον ΄Γ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όμως παρόλο που στον οπτικοακουστικό τομέα το παιχνίδι τα πάει άριστα, με τα αεροπλάνα, τα όπλα, και τις εκρήξεις να φαίνονται και να ακούγονται αρκούντως πειστικά, στον συναισθηματικό τομέα δε πιάνει ούτε τη βάση. Όσες καλές ιστορίες πολέμου μπορώ να σκεφτώ, ήταν δυνατές γιατί υπήρχε το στοιχείο του ανθρώπινου δράματος. Η καθημερινότητα και οι ομορφιές τις ζωής να διαλύονται και άνθρωποι να χάνονται στη ματαιότητα ενός πολέμου – σκεφτείτε για παράδειγμα τη σκηνή απο το Saving Private Ryan, όπου οι στρατιώτες αναπολούν και συζητάνε για το τι δουλειές έκανε ο καθένας τους πριν τον πόλεμο και πόσο πιο δυνατή και σημαντική, έκανε αυτό, την επικείμενη μάχη.

Ο κόσμος του Modern Warfare 3 “κατοικείται” απο στρατιώτες και όχι από ανθρώπους που απλά τυχαίνει να είναι και στρατιώτες. Όσο ρεαλιστικές και αν ακούγονται οι εντολές που απρόσωποι ανώτεροι φωνάζουν συνεχώς στον ασύρματο του πρωταγωνιστή, η ουσία παραμένει απαράλλαχτη - αυτό δεν είναι πόλεμος, είναι ένα παιχνίδι με στρατιωτάκια G.I.-JOE. Μια φόρα το παιχνίδι πάει να αγγίξει κάποιο συναισθηματικό βάθος σε κάποια αποστολή, που για οποιονδήποτε έχει παίξει τα προηγούμενα Modern Warfare δεν αποτελεί έκπληξη, ίσα-ίσα φαίνεται σαν φτηνό κόλπο. Αυτό συμβαίνει γιατί ακόμα και η “σοκαριστική” αποστολή είναι πλέον μέρος της “Συνταγής Call of Duty”, μαζί βέβαια με την αποστολή με το AC-130, την αποστολή με sniper, την κατασκοπευτική αποστολή κ.ο.κ. Όλα αυτά όμως είναι λεπτομέρειες, που, για κάποιον που θέλει απλά θεαματική δράση (και ίσως αυτή να είναι και η καλύτερη προσέγγιση), δεν αφαιρούν πολλά από την εμπειρία. Καλύτερη mindless δράση δύσκολα θα βρείτε σε άλλο παιχνίδι.

Σκηνή βγαλμένη από χολιγουντιανό blockbuster.

Από την άλλη, η ίδια έλλειψη πρωτοτυπίας που κάνει το single-player επαναλαμβανόμενο και τετριμμένο, κάνει το multiplayer μια σίγουρη, γνώριμη εμπειρία που τα χρόνια της έχουν επιτρέψει να γίνεται καλύτερη με κάθε της εξέλιξη. Το Modern Warfare 3 εδώ έχει ακριβώς όσες αλλαγές χρειάζονται ώστε να αναζωογονήσει το ενδιαφέρον οποιουδήποτε είχε απολαύσει κάποιο Call of Duty στο παρελθόν, χωρίς να φαίνεται ακριβώς το ίδιο παιχνίδι. Οι αλλαγές αυτές είναι μικρές αλλά ουσιαστικές και σε μια τόσο εστιασμένη φόρμουλα όπως του Modern Warfare 3 αρκούν για να αλλάξουν σε μεγάλο βαθμό την εμπειρία. Ας δούμε τις βασικότερες.

Η μεγαλύτερη αλλαγή είναι η δομή των χαρτών, με τον σχεδιασμό τους να έχει ως κύριο στόχο την εξόντωση των σημείων ισχύος (κοινώς του καμπερώματος). Αυτό επιτυγχάνεται πρώτον με την μείωση του μεγέθους. Πάνε πίστες όπως οι Derail και Wasteland, πλέον οι περισσότεροι χάρτες είναι μεσαίου μεγέθους , όπως το Firing Range από το Black Ops ή το Afghan από το Modern Warfare 2. Δεύτερον, υπάρχει πολύ μικρότερη κατακόρυφη διαβάθμιση, χωρίς πολυώροφα κτίρια και ψηλές θέσεις που παρέχουν άνισα πλεονεκτήματα σε όποιον τις κατέχει. Αυτές οι αλλαγές είναι εμφανείς απο τα πρώτα κιόλας ματς και εγγυώνται συνεχή και γρήγορη δράση. Τα Call of Duty ανέκαθεν ήταν γρήγορα παιχνίδια όπου καθυστέρηση ενός δευτερολέπτου είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα αποβεί μοιραία. Στο Modern Warfare 3 λοιπόν οι χάρτες είναι σχεδιασμένοι όσο πιο κοντά σε αυτή τη φιλοσοφία γίνεται. Κανένα σημείο δεν είναι ασφαλές για πολύ και η καλύτερη συμβουλή επιβίωσης είναι να έχετε μάτια και... στη πλάτη.

Τα όπλα είναι ένας άλλος τομέας όπου οι αλλαγές είναι αισθητές. Πλέον οι ρόλοι της κάθε κατηγορίας είναι πιο διακριτοί από ποτέ. Τα assault rifles είναι η σίγουρη επιλογή, είναι καλά και σε μεγάλες και σε μικρές αποστάσεις, χωρίς να είναι τα ιδανικά. Τα SMGs είναι ίσως η καλύτερη επιλογή για μάχες σε κλειστούς χώρους και σχετικά μικρές αποστάσεις, όμως για μακρινούς στόχους βάζουν τον παίκτη σε μειονεκτική θέση. Tα shotguns είναι σχεδόν αποκλειστικά για μάχες σε πολύ κοντινές αποστάσεις και τα sniper rifles είναι για τους φιγουρατζήδες quickscopers (μία “τέχνη” που είχε εξαφανιστεί στο Black Ops).

Τα pointstreaks (killstreaks για τους παλιούς) είναι η τρίτη μεγάλη αλλαγή. Πέραν του ότι ο παίκτης ανταμείβεται πλέον όταν κάνει πράγματα και εκτός των kills, κάθε class τώρα μπορεί να έχει τα δικά της strike packages, τα οποία χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες. Το assault package είναι το κλασικό μοντέλο, που έχουν και τα προηγούμενα Call of Duty, με επιθετικά pointstreaks όπως Predator Missile και Stealth Bombers. Το support package είναι μια πολύ καλή επιλογή για όσους ενδιαφέρονται να στηρίζουν την ομάδα τους, με pointstreaks όπως Ballistic Vests, Advanced UAV και SAM Turrets. Η μεγάλη διαφορά εδώ είναι ότι ο μετρητής δεν μηδενίζει όταν πεθάνει ο παίκτης. Τέλος, το specialist package είναι για τους... μοναχικούς καβαλάρηδες του παιχνιδιού. Εδώ αντί να καλεί ο παίκτης διάφορα αεροπλάνα, ραντάρ και βομβαρδισμούς, απλά ξεκλειδώνει άλλα τρία perks και αν φτάσει τα 7-8 kills αποκτά κάθε perk του παιχνιδιού. Με προϋπόθεση τη σωστή επιλογή των perks από τον παίκτη, αυτό το strike package είναι μια ενδιαφέρουσα προσθήκη που με εντυπωσίασε περισσότερο απ' ότι περίμενα. Η εξαιρετικά συγκεκριμένη φόρμουλα του multiplayer αντέχει ακόμα. Οι συνεχείς ανταμοιβές που δίνει το παιχνίδι στον παίκτη, level-up στο χαρακτήρα, level-up στα όπλα, pointstreaks, head shot bonuses, flag-captures κ.ο.κ. είναι το ίδιο ικανοποιητικές όπως σε κάθε Call of Duty και κρατάνε το ενδιαφέρον και την αδρεναλίνη στα ύψη.

Εξαιρετικό multiplayer με το νέο mode Kill Confirmed να κλέβει την παράσταση - τα kills μετράνε μόνο αν συλλέγετε τα dog tags των πεθαμένων αντιπάλων σας!

Το τρίτο βασικό μέρος του MW3 είναι το ανανεωμένο Spec Ops, Πρόκειται για co-op mode όπου μια ομάδα δύο ατόμων προσπαθεί να ολοκληρώσει μικρές αποστολές σχετικές και μη με το campaign. Νέα προσθήκη αποτελεί το Survival mode, όπου οι δυο παίκτες αντιμετωπίζουν κύματα από ορδές όλο και πιο δύσκολων/καλύτερα εξοπλισμένων εχθρών. Μαζεύοντας πόντους η ομάδα αγοράζει καλύτερα όπλα, φέρνει εναέρια υποστήριξη και πολεμικό εξοπλισμό που πρέπει να χρησιμοποιήσει, έτσι ώστε να επιζήσει το δυνατόν περισσότερο. Παρόλο που το Survival είναι ένα αρκετά καλοφτιαγμένο mode, το μέγεθος της ομάδας το κάνει, για μένα τουλάχιστον, να χάνει την αίσθηση του πάρτι-χαβαλέ που έχει το Zombies στα Call of Duty της Treyarch (και ας μη ξεχνάμε ότι τα ζόμπι είναι πάντα καλύτερα απο τρομοκράτες). Δεν με εντυπωσίασε.

Θυμάμαι τότε που το Call of Duty 4 ήταν καινούργιο και το είχα δει πρώτη φορά σε ένα Net Cafe, δεν μπορούσα να πιστέψω πως γινόταν ένα παιχνίδι να έχει τόσο όμορφα γραφικά. Τέσσερα χρόνια μετά, τα γραφικά της σειράς παραμένουν σχεδόν τα ίδια, η αντίδραση μου... όχι τόσο. Μοντέλα και textures έχουν μεταφερθεί ατόφια από τα προηγούμενα Modern Warfare και ακόμα και τα “καινούρια” στοιχεία δεν εντυπωσιάζουν πλέον. Παρόλα αυτά, ας μην ξεχνάμε πως μιλάμε για μια πολύ ικανή μηχανή γραφικών, ελαφριά και ευέλικτη που μπορεί ακόμα να μας δώσει δυνατές μάχες και όμορφα περιβάλλοντα. Χάρτες του multiplayer όπως το Arkaden ή το Fallen είναι εξίσου όμορφοι και καλοφτιαγμένοι. Τα γραφικά του Modern Warfare 3 είναι σαν μια περίληψη του παιχνιδιού: η δόξα τους έχει περάσει, αλλά τη δουλειά τους την κάνουν ακόμα καλά.

Ο ηχητικός τομέας του παιχνιδιού περνάει απαρατήρητος. Τα όπλα έχουν λίγο πιο δυνατούς ήχους, αλλά έχουμε και εδώ ανακύκλωση από προηγούμενα παιχνίδια. Οι voice actors κάνουν τη δουλειά τους αρκετά καλά - βέβαια ακόμα και μετά από τόσο καιρό, αδυνατώ να συνηθίσω τη φωνή του Soap. Η μουσική του Brian Tyler είναι η κλασική “ηρωική” μουσική που περιμένει κανείς να ακούσει απο ταινίες του Michael Bay, που ναι μεν ταιριάζει όταν γενναίοι στρατιώτες κάνουν γενναία πράγματα, αλλά δεν έχει κάποιο κομμάτι που να κάνει ιδιαίτερη εντύπωση.

Τελικώς, παρόλο που το Modern Warfare 3 δεν κρύβει πολλές εκπλήξεις, η ελαφρώς γερασμένη συνταγή του είναι ακόμα ικανή να προσφέρει πάρα πολύ μεγάλες συγκινήσεις, κυρίως στο multiplayer. Το single-player είναι διασκεδαστικό εφόσον δεν ζητάτε πολλά απο αυτό. Το Modern Warfare 3 αποτελεί, με λίγα λόγια, ένα παιχνίδι “fast food” - νόστιμο, πολύχρωμο και ενώ ξέρουμε ότι δεν είναι ότι καλύτερο κυκλοφορεί εκεί έξω, είναι μερικές φορές αυτό που θέλουμε σαν τρελοί. Αν έχετε αποφασίσει ότι το Call of Duty δεν είναι της αρεσκείας σας, το Modern Warfare 3 δεν θα σας αλλάξει γνώμη. Αν σας ενδιαφέρει, έστω και λίγο, ένα εξαιρετικά καλοφτιαγμένο competitive multiplayer, το Modern Warfare 3 είναι απαραίτητη αγορά.

+ Από τις καλύτερες multiplayer εμπειρίες
+ Ελαφρόμυαλα διασκεδαστικό campaign
+ Το Kill Confirmed mode
+ Όσο μονοδιάστατοι και να είναι, ο Soap και ο Captain Price

- Δίχως έμπνευση και εκπλήξεις
- Περιορισμένο co-op
- Μια αποστολή που είναι αρκετά φτηνή και ύπουλη συναισθηματικά

BAΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8.0

Πλατφόρμα: PC (review), Xbox 360, PS3, Wii, DS
Έκδοση: Activision
Ανάπτυξη: Infinity Ward, Sledgehammer Games
Διάθεση: IGE
Είδος: FPS
Παίκτες: Single-player, multiplayer
Επίσημο Site: http://www.callofduty.com/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 8/11/2011
PEGI: 18