Blur Review

, Πέμπτη 3 Ιούνιος 2010 0  

Εντάξει το παραδέχομαι, το αγαπημένο μου παιχνίδι στο Xbox 360 (ως τώρα δηλαδή) δεν είναι ούτε το Gears of War ούτε το BioShock, αλλά το κορυφαίο Project Gotham Racing 4. Τρία χρόνια μετά το υπέροχο εκείνο κύκνειο άσμα της Bizarre ως συνεργάτιδα της Microsoft, το στούντιο παρουσιάζει το Blur, ένα παιχνίδι που είναι αν μη τι άλλο... ήδη γνωστό.

Αν ήταν να περιγράψω το Blur ως ποτό, θα το περιέγραφα σαν ένα κοκτέιλ που περιέχει δύο δόσεις Project Gotham Racing, μία δόση Need for Speed (εποχής Most Wanted/Carbon) και μια δόση Mario Kart. Είναι ο βασικός πυρήνας του racing, που φαντάζει απαράλλακτος από τους μηχανισμούς των PGR παιχνιδιών, μετά έρχεται η όλη κατάσταση του Career Mode αλλά και της συνολικής φιλοσοφίας του παιχνιδιού που εμπεριέχει μια υποψία underground κλίματος και τέλος είναι και η προσθήκη των power-ups και των όποιων αλλαγών επιφέρουν αυτά στους αγώνες. Αυτό είναι το Blur.

Ας τα πάρω από την αρχή όμως. Στο Blur αναλαμβάνετε τον έλεγχο ενός οδηγού, του οποίου όνομα, πρόσωπο και ταυτότητα δε γνωρίζουμε. Αυτό που όμως γνωρίζουμε είναι ότι ο τύπος αυτός καλείται να τρέξει σε αγώνες, να νικήσει σε αυτούς και εν τέλει να αντιμετωπίσει διάφορους, ας πούμε, αρχηγούς. Η καριέρα (career mode) του παιχνιδιού, που σαν πυρήνα έχει τα παραπάνω, χωρίζεται σε σετάκια αγώνων με βάση τους αρχηγούς. Δηλαδή κάθε σετ έχει πέντε με έξι αγώνες και φυσικά τον «σπέσιαλ» αγώνα έναντι του αρχηγού. Κάθε ένας από αυτούς έχει ειδικές απαιτήσεις που πρέπει να εκπληρωθούν προκειμένου ο αντίστοιχος αγώνας να γίνει διαθέσιμος – για παράδειγμα κάποιος θα απαιτήσει να έχετε καταστρέψει τα τόσα αυτοκίνητα στο συγκεκριμένο σετ αγώνων ενώ κάποιος άλλος θα απαιτήσει να έχετε τρέξει τον αγώνα στα πλαίσια κάποιου χρόνου. Ξεκινάτε με δύο σετάκια διαθέσιμα και τα επόμενα θα πρέπει να τα ξεκλειδώσετε.

Να καλέσω βοήθεια;

Η όλη πρόοδος στο παιχνίδι κρίνεται με βάση δύο πράγματα: τα lights, που είναι κάτι σαν παράσημα, και το fan level, που κρίνει πόσους οπαδούς έχετε αποκτήσει με τα κατορθώματα σας στους αγώνες. Θα ξεκινήσω να εξηγώ το δεύτερο: Οι oπαδοί, για όσους έχουν παίξει PGR παιχνίδια, είναι μεταμφιεσμένα kudos. Κάνετε ένα φοβερό drift; Πάρτε 20 fans. Κάνετε ram, δηλαδή χτυπάτε άγρια, έναν αντίπαλο; Πάρτε 15 fans! Εκπληρώσατε την ειδική διαδρομή (fan run) κάθε πίστας; Πάρτε 300 fans!! Και κάπως έτσι μαζεύονται μπόλικοι (μερικές φορές χιλιάδες) fans. Σε κάθε αγώνα το παιχνίδι ορίζει έναν αριθμό fans που θα πρέπει να συγκεντρώσετε. Αν το καταφέρετε, θα πάρετε ένα ωραιότατο light. Γενικώς τα lights σηματοδοτούν το πόσο καλά τα πήγατε σε έναν αγώνα. Αν παίζετε για την πρώτη θέση, για την πρώτη θέση θα πάρετε πέντε lights, για τη δεύτερη τέσσερα και ούτω καθεξης... Τα lights τελικά είναι αυτά που ξεκλειδώνουν νέα sets αγώνων ενώ οι fans ορίζουν τα μοντέλα αυτοκινήτων που γίνονται διαθέσιμα.

Στο Blur υπάρχουν δύο συνηθισμένα είδη αγώνων: το κανονικό και απλό racing και το μη εξαιρετέο checkpoint racing. Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι το Destruction Mode όπου πρέπει απλά να καταστρέψετε τα άλλα αυτοκίνητα, και για κάθε χτύπημα που προκαλείτε κερδίζετε χρόνο, ο οποίος κατά τ’άλλα κυλά αμείλικτος. Τι είπατε; Πως χτυπάτε τα αντίπαλα αυτοκίνητα; Μα με τα power-ups φυσικά! Εδώ είναι που το Blur ξεφεύγει από τη μετριότητα που εκφράζουν οι παραπάνω παράγραφοι. Στις διαδρομές των αγώνων υπάρχουν σε στρατηγικά σημεία ορισμένα power-ups, έξι διαφορετικών ειδών, που δίνουν ένα πολύ δυνατό feeling στα λίγα είδη αγώνων και στο “ξαναζεσταμένο” gameplay των racers του είδους. Μπορείτε να στείλετε κεραυνούς, να αποκτήσετε νίτρο, να απωθήσετε βίαια τα αυτοκίνητα που βρίσκονται δίπλα σας και λοιπά. Οι θέσεις των power-ups είναι φιξαρισμένες, με την έννοια ότι αν πάρετε κάποιο, την επόμενη φορά που θα περάσετε από εκείνο το σημείο το power-up θα βρίσκεται στην ίδια θέση.

Τα μοντέλα των αυτοκινήτων δε λένε και πολλά...

Βέβαια το όλο ξέφρενο συναίσθημα που επιχειρούν να δημιουργήσουν τα power-ups ενισχύεται και από την ύπαρξη 19 αντιπάλων στον κάθε αγώνα, αλλά και από τo AI τους που κινείται σε πολύ καλά επίπεδα, ειδικότερα στους υψηλότερους βαθμούς δυσκολίας. Τα 55 διαθέσιμα αυτοκίνητα φαντάζουν πολλά, και η Bizarre είναι άξια συγχαρητηρίων για το μοντέλο ζημιών, αλλά στην πραγματικότητα το ένα-τρίτο από αυτά είναι απλά βελτιωμένες εκδόσεις των βασικών μοντέλων, οπότε το παιχνίδι γίνεται κάπως επαναλαμβανόμενο και κουραστικό. Σημειώνω πως όλα τα μοντέλα των αυτοκινήτων είναι επίσημα, εν αντιθέση ας πούμε με το Split/Second: Velocity. Εξαιρώντας την εισαγωγή των power-ups και τους πολλούς αντιπάλους, το single-player του Blur δύσκολα ξεφεύγει από το μέτριο και το συνηθισμένο. Κάτι που ευτυχώς δεν ισχύει για το multi.

Ξέφρενο, ξέφρενο, ακόμα πιο ξέφρενο! Ναι, αυτό είναι το multiplayer του Blur, με την προϋπόθεση ότι θα ξεπεράσετε τα τεχνικά προβληματάκια που αυτό έχει. Aποσυνδέσεις, (ανεπαίσθητο ευτυχώς) lag, αλλά και ένα πρόβλημα με τα ports του παιχνιδιού (το οποίο παραδόξως λύνεται με reset του router) θα σας ταλαιπωρήσουν λίγο. Αλλά εντάξει, πρέπει να τα ξεπεράσετε. Φανταστείτε 10 με 20 παίκτες σε μια πίστα με στενούς δρόμους να κοπανάνε ο ένας τον άλλον με τα power-ups! Να συνεχίσω; Θα συνεχίσω! Είναι θεοπάλαβο. Έχει γέλιο και θα κάνει τον καθένα να συγχωρήσει την όποια μετριότητα του single. Το multi λοιπόν χωρίζεται και αυτό σε κατηγορίες, μόνο που εδώ αυτές αναλογούν στο rank του παίκτη, με τη λογική να παίζετε με ισάξιους αντίπαλους, κάτι που είναι θετικό. Παίζετε αγώνες, ανεβαίνετε rank, ξεκλειδώνετε νέες κατηγορίες. Όμορφα και τακτοποιημένα. Φυσικά υπάρχουν και οι «ζαβολιές», mods δηλαδή που δίνουν στο αυτοκίνητο ορισμένα πλεονεκτήματα – υπόψη πως και οι αντίπαλοι έχουν πρόσβαση σε δαύτα.

Και όποιος θέλει ας ξαναπλησιάσει.

Η Bizarre φαίνεται πως απέκτησε μια κάποια εμπειρία στο σχεδιασμό αγώνων μέσα σε πόλεις και αυτό φαίνεται φανερά στο Blur. Τα περιβάλλοντα των αγώνων είναι αξιοπρεπεπή αλλά ως εκεί. Υπάρχουν προβλήματα όπως το aliasing ή η πτώση των frames σε ορισμένα σημεία που γίνεται χαμός, αλλά το παιχνίδι δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι άσχημο. Βέβαια, περίμενα περισσότερα από τα μοντέλα των αυτοκινήτων: τυπικές φωτοσκιάσεις, χοντροκομμένα πολύγωνα και πλήρης έλλειψη παραμετροποίησης (ξέρετε, vinyls, ζαντες κλπ – εκτός βέβαια από την αλλαγή χρώματος που υπάρχει) δίνουν μια αίσθηση προχειρότητας. Τέλος, η αίσθηση της ταχύτητας που προσφέρει το παιχνίδι ομολογώ πως με εντυπωσίασε.

Ο ήχος είναι κι αυτός πολύ μέτριος, με το soundtrack να μην αφήνει καμιά θετική εντύπωση, απολύτως. Σε μερικά σημεία μάλιστα ούτε καν που πρόσεχα ότι υπάρχει και μουσική από πίσω! Τα εφέ των power-ups βέβαια τονίζονται έντονα και ικανοποιούν, ενώ το ίδιο συμβαίνει και με τους ήχους των αυτοκινήτων, αλλά αυτό ίσα που καταφέρνει να εξισορροπήσει τη σχεδόν ανύπαρκτη μουσική υπόκρουση.

Με πάνω από 10 παίκτες η κατάσταση γίνεται ευχάριστα χαοτική...

Τελικά το Blur αφήνει ανάμικτες εντυπώσεις. Είναι ένα μέτριο κατά τ'άλλα παιχνίδι, με υπέροχο όμως multiplayer. Αν το έχετε βάλει πείσμα να παραβλέψετε τα προβληματάκια του, θα περάσετε πραγματικά πολύ όμορφα με αυτό. Σε κάθε περίπτωση όμως, θα πρέπει να λάβετε υπόψη και τους άλλους τομείς του παιχνιδιού, στους οποίους δε μπορώ να πω πως διαπρέπει. Η απόφαση είναι δική σας.

+ Εξαιρετικό Multiplayer
+ Το σύστημα των fans είναι θετική προσθήκη και δίνει κίνητρο στον παίκτη

- Μέτριος τεχνικός τομέας
- Κουραστικό single-player
- Τεχνικά – ευτυχώς περιορισμένα - προβλήματα στο multi

BAΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7.5

Πλατφόρμα: PS3 (Xbox 360, PC)
Έκδοση: Activision
Ανάπτυξη: Bizarre
Διάθεση: Dionic
Είδος: Arcade racing
Παίκτες: Single, multiplayer
Επίσημο Site: http://www.blurgame.com/home?brocklee
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 28/5/2010
PEGI: 7