BloodRayne Betrayal Review

, Τετάρτη 28 Σεπτέμβριος 2011 0  

Απο πότε τα βαμπίρ άρχισαν να είναι αντικείμενα πόθου και ερωτισμού; Οι λυκάνθρωποι ποτέ δεν ήταν σέξι, ότι και να λένε οι furries, ούτε οι μούμιες έχουν τόση απήχηση, εκτός αν έχω παρερμηνεύσει τρομερά τον όρο Μ.Ι.L.F. Δεν είναι καν πρόσφατο το φαινόμενο. Μπορεί να έχει μια έξαρση τον τελευταίο καιρό, αφού τα βαμπίρ εμφανίζονται πλέον σε teen romance σειρές/ταινίες και ούτε για δείγμα σε έργα τρόμου, αλλά ακόμα και από τις μέρες του Bela Lugosi, του κλασικού Δράκουλα, υπήρχε το ερωτικό στοιχείο με την αποπλάνηση της Μίνας και της Λούσι και φυσικά τις τρεις νύφες του Δράκουλα... Μάλλον το υπεραναλύω με κίνδυνο να ξεφύγω από τα πλαίσια του review, αλλά βλέπετε, παίζοντας το Bloodrayne Betrayal έπιασα τον εαυτό μου πολλές φορές να αφαιρείται, οι αιματηρές μάχες και ο μονότονος πανικός της οθόνης να γίνεται απόμακρος, και άρχιζα να σκέφτομαι τέτοια πράγματα...

Η Rayne είναι ένα Dhampir κυνηγός βρικολάκων, φτάνει έξω απο ένα υπόγειο κάστρο μαζί με κάτι στρατιώτες οι οποίοι δεν κάνουν και πολλά, και έτσι ξεκινάει το Bloodrayne Betrayal. Απο πλοκή δεν υπάρχει πολλή παραπάνω - η Rayne σαν θηλυκός Schwarzenegger μιλάει μόνο με κοφτές ατάκες της μιας σειράς, οι οποίες ή εκφράζουν αυτή την τσαντίλα που έχουν σχεδόν όλες η ηρωίδες όταν θέλουν να δείξουν ότι είναι σκληρές, είτε απλά είναι ένα “έξυπνο” αστείο για αυτά που συμβαίνουν. Διάλογος άλλος δεν υπάρχει, λίγο συζητάν δυο στρατιώτες για το πόσο δεν εμπιστεύονται τη Rayne, λίγο κάνα αφεντικό προς το τέλος του παιχνιδιού, αυτά. Αυτό το υπερβολικά χαλαρό σενάριο όμως δουλεύει μια χαρά στα πλαίσια του παιχνιδιού. Δεν πιστεύω πως χρειάζονται περίπλοκες ιστορίες, το πολύ πολύ μια δικαιολογία για να βρεθεί ο ήρωας/ηρωίδα στο μέρος όπου αρχίζει η δράση και απο εκεί οφείλει το gameplay να αναλάβει να τραβήξει τον παίχτη μέχρι το τέλος.

Στην αρχή μου φάνηκε πως το BloodRayne Betrayal πάει να ακολουθήσει την συνταγή των παλιών Castlevania. Από το απλοϊκό σκηνικό ένας εναντίον όλων, ένας ολόκληρος στρατός απο τέρατα σε ένα κάστρο, την παρουσία βαμπίρ (ναι, δεν είναι τόσο καθοριστικό αλλά συμπληρώνει την εικόνα) μέχρι και τη μουσική. Το κομμάτι ειδικά που ακούγεται στην πρώτη πίστα είναι κάτι που άνετα θα μπορούσε να συνοδεύει τις περιπέτειες κάποιου κυρίου Belmont. Δυστυχώς οι προσδοκίες αυτές δεν εκπληρώνονται. Πολύ σύντομα το παιχνίδι ξεκαθαρίζει ότι πιο πολύ θέλει να είναι ένα beat-em-up με στοιχεία platforming παρά κάτι που να θυμίζει Metroidvania. Η ασυμφωνία της αρχικής εικόνας που δημιουργεί με αυτό που τελικά είναι, έχει σαν αποτέλεσμα ένα άβολο ξεκίνημα για το BloodRayne Betrayal.

Ακου τη δίψα σου. Δοκίμασε το νέο Αίμα Light.

Το απογοητευτικό είναι ότι ακόμα και αυτό το υβρίδιο beat-em-up/platforming δεν το κάνει καλά. Ο χειρισμός σε ένα τέτοιο παιχνίδι είναι ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο που κρίνει αν η εμπειρία είναι ευχάριστη ή όχι. Οι μάχες είναι μονότονες. Η Rayne έχει ένα αρκετά μεγάλο εύρος κινήσεων, πολεμάει με πιστόλι και σπαθί (αργότερα με ένα κανόνι laser), μπορεί να αναπληρώσει ενέργεια πίνοντας το αίμα αποδυναμωμένων εχθρών, μπορεί να τους μολύνει και να τους ανατινάζει, καθώς και να τους πετάει από δω και από κει. Όλα αυτά όμως δεν δένουν μεταξύ τους σε ένα ένα καλοφτιαγμένο σύστημα μάχης που μπορεί να στηρίξει διαφορετικές προσεγγίσεις στη μάχη (όπως στο Outland) αλλά έχουν σαν αποτέλεσμα την σύγχυση του παίχτη.

Προχωράτε μέχρι να μην σας αφήνει το παιχνίδι να προχωρήσετε παρακάτω, εχθροί εμφανίζονται από το πουθενά, τους σφάζετε, συνήθως με τρομερή ευκολία. Σπάνια θα χρειαστεί να κάνετε κάτι παραπάνω απο το να πατάτε το ένα κουμπί επίθεσης, άντε να πιείτε λίγο αίμα αν πέφτει η ενέργεια σας ή να ρίξετε με το πιστόλι αν βαριέστε (και θα βαριέστε). Όταν τελειώσουν οι εχθροί το ξανακάνετε αυτό τρεις-τέσσερις φορές μέχρι το παιχνίδι να σας αφήσει να προχωρήσετε.
Αυτό είναι το μεγαλύτερο μέρος του τίτλου και είναι ενοχλητικά μονότονο. Στο platforming ο χειρισμός είναι εξίσου άβολος. Η Rayne έχει το κλασικό σετ από ακροβατικές κινήσεις, αλλά πάλι, δεν εφαρμόζονται καλά. Πολλές φορές έχασα γιατί έπεφτα για 10η φόρα στα ίδια καρφιά/πριόνια, όχι γιατί ήταν καλοσχεδιασμένα δύσκολη η πίστα (όπως στο Super Meat Βoy), αλλά γιατί ο χειρισμός ήταν τέτοιος που απλούστατα δεν μπορούσα να εκτελέσω τη κίνηση που ήθελα τη στιγμή που ήθελα.

Ευχάριστη έκπληξη αποτελεί ο αισθητικός τομέας, οπού το BloodRayne Betrayal βρίσκει το δυνατό του στοιχείο. Τα backgrounds στις πίστες είναι πανέμορφα, με κόκκινους ουρανούς μεγάλα φεγγάρια και γοτθική αρχιτεκτονική να δημιουργούν την σωστή ατμόσφαιρα, όλα ζωγραφισμένα με σκληρές μαύρες σκιές που θυμίζουν ευχάριστα anime τύπου Hellsing. Αποκορύφωμα του πολύ καλού σχεδιασμού είναι η ίδια η Rayne (αυτή φταίει για το μίνι-παραλήρημα που είχα στην αρχή), η οποία είναι πραγματικά σκέτη απόλαυση. Χλωμή και κοκκινομάλλα, μικρόσωμη αλλά δυνατή, με μαύρα δερμάτινα ρούχα και κορδέλες, λεπίδες και πιστόλια. Να τη βλέπει κανείς να κάθεται στα συντριβάνια αίματος (checkpoints) και να πίνει αιματάκι με το ποτήρι και να ανοίγει η ψυχή του. Όλα τα άκομψα στοιχεία του χειρισμού που περιέγραψα πιο πάνω, η Rayne τα εκτελεί, στον τομέα του animation τουλάχιστον, με χάρη και ευλυγισία. Ορμάει, πίνει αίμα, σκαρφαλώνει τοίχους και ελίσσεται μέσα στη μάχη με τέτοιο τρόπο που, για μένα τουλάχιστον, την κάνει το καλύτερο στοιχείο του παιχνιδιού.

Ούτε αυτή η επίθεση των κλώνων είναι ευχάριστη.

Οι εχθροί είναι όμορφα animated και εξίσου καλοσχεδιασμένοι με την Rayne, όμως ο τραγικά μικρός αριθμός διαφορετικών μοντέλων και η πραγματικά μηδενική προσπάθεια του παιχνιδιού να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση της ποικιλίας, (ούτε στο Streets of Rage δεν θυμάμαι μισή ντουζίνα απο τους ίδιους εχθρούς στην ίδια οθόνη) κάνουν τον καλό σχεδιασμό να βουλιάζει στη μονοτονία.

Το BloodRayne Betrayal, τελικώς, είναι ένα παιχνίδι που πετυχαίνει στα δευτερεύοντα αλλά αποτυγχάνει στα βασικά. Οι πίστες είναι όμορφες, αλλά ο χειρισμός του είναι τόσο άβολος που το να κινείστε μέσα σε αυτές είναι ενοχλητικό αντί για ευχάριστο. Οι εχθροί είναι εντυπωσιακοί και η Rayne έχει πολλά κόλπα που μπορεί να κάνει, αλλά οι μάχες καταλήγουν να είναι βαρετές και μονότονες αντί για γρήγορες και ικανοποιητικές. Κρίμα, γιατί φαίνεται ότι τα υλικά για κάτι καλό υπάρχουν. Απλά έπρεπε να τα “μαγειρέψουν” καλύτερα.

+ Η Rayne είναι ευχάριστη πρωταγωνίστρια
+ Καλό animation
+ To στιλ γραφικών δημιουργεί τη σωστή ατμόσφαιρα

- Βαρετές επαναλαμβανόμενες μάχες.
- Ο χειρισμός δεν βολεύει ούτε στις μάχες ούτε στο platforming
- O σχεδιασμός των επιπέδων είναι απαίσιος ώρες ώρες

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 5.0

Πλατφόρμα: Xbox 360 (review), PS3
Έκδοση: Majesco
Ανάπτυξη: WayForward
Διάθεση: Downloadable
Είδος: Hack ‘n slash adventure
Παίκτες: Single-player
Επίσημο Site: http://bloodraynebetrayal.com/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: Σεπτέμβριος 2011
PEGI: 16