Binary Domain Review

, Σάββατο 3 Μάρτιος 2012 0  

Τι ελπίδες μπορεί να έχει στην εποχή μας ένα άγνωστο, εξ ολοκλήρου γιαπωνέζικο 3rd person shooter, απέναντι σε μεγαθήρια τύπου Gears of War, SOCOM και Ghost Recon; Τι δουλειά έχουν οι... νουμπάδες Ιάπωνες να ανακατεύονται με τα shooters; Ας περιοριστούν στα RPG καλύτερα. Σωστά; Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα δεν είναι αυτή που περιμένετε. Δεν είναι αυτή που περίμενα και εγώ, πριν παίξω το Binary Domain. Γιατί εδώ, από το πουθενά, έχουμε ένα από τα καλύτερα third-person shooters των τελευταίων χρόνων. Από το πουθενά, τουλάχιστον για μένα, που δεν είμαι fan της σειράς Yakuza. Aν εσείς είστε, γνωρίζετε τη δουλειά του Toshihiro Nagoshi, o oποίος είναι ο δημιουργός του Binary Domain.

Το παιχνίδι διαδραματίζεται το 2080, όπου ο κόσμος είναι πολύ διαφορετικός. Η στάθμη της θάλασσας έχει ανέβει, με συνέπεια ολόκληρες πόλεις να εξαφανιστούν από το χάρτη. Για να επιβιώσει, η ανθρωπότητα κατέφυγε στο... ύψος. Χρησιμοποιώντας αμέτρητα ρομπότ, οι άνθρωποι έχτισαν νέες, υπερηψωμένες μοντέρνες πόλεις, κυριολεκτικά επάνω στα ερείπια των παλαιών. Έτσι δημιουργήθηκαν κοινωνίες δύο ταχυτήτων, με τους εύπορους να ζουν “επάνω”, και τους φτωχούς να είναι αφημένοι στη μοίρα τους στις παλιές κατεστραμμένες πόλεις. Με την τεχνολογία να έχει εξελιχθεί τρελά, και τις ανάγκες για χτίσιμο μεγαλύτερες από ποτέ, η ρομποτική/παραγωγή ρομπότ γνώρισε ραγδαία ανάπτυξη. Τα ρομπότ πλέον είναι αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας των ανθρώπων.

Όμως όλα αλλάζουν όταν γίνεται γνωστό ότι ανάμεσα στους ανθρώπους κυκλοφορούν τα λεγόμενα Hollow Children. Πρόκειται για ρομπότ που δεν έχουν απλά ανθρώπινη εμφάνιση, αλλά τα ίδια νομίζουν ότι είναι άνθρωποι. Η παραγωγή τέτοιου είδους ρομπότ έχει απαγορευθεί ρητά, όμως φαίνεται ότι κάποιος την έχει παραβιάσει. Οι υποψίες στρέφονται στην γιαπωνέζικη εταιρία παραγωγής ρομπότ Amada Corporation. Οι μεγάλες χώρες του κόσμου συνθέτουν μια διεθνή ειδική στρατιωτική ομάδα δράσης, με αποστολή να εισχωρήσει στο Νέο Τόκιο και να ερευνήσει τι γίνεται. Εσείς αναλαμβάνετε τον ρόλο του Dan Marshall, μέλους αυτής της ομάδας, και μαζί με τους συντρόφους σας ξεκινάτε την περιπέτεια. Το τι γίνεται στη συνέχεια πολύ απλά δεν μπορείτε να το φανταστείτε. Το ότι η ιστορία του Binary Domain είναι πρωτότυπη, το είχαμε καταλάβει όλοι από τότε που ανακοινώθηκε το παιχνίδι. Προσωπικά δεν περίμενα όμως να είναι τόσο καλή. Σεναριακά το παιχνίδι παίρνει άριστα. Ενδιαφέρουσα πλοκή γεμάτη ανατροπές που δεν φαίνονται εκτός τόπου και χρόνου, και απίστευτα προσεγμένοι χαρακτήρες με τους οποίους θα δεθείτε όσο σε λίγα άλλα video games. Mε τη σχέση ανθρώπων και ρομπότ πάντα στο επίκεντρο.

Κάποια από τα τεράστια ρομπότ που αντιμετωπίζετε προκαλούν σοκ και δέος.

Το εκπληκτικό σενάριο συνοδεύεται από gameplay που προσφέρει άπλετη διασκέδαση. Το Binary Domain είναι tactical shooter με βασικούς μηχανισμούς κάλυψης και ομάδας. Καθόλη τη διάρκεια του παιχνιδιού σας συνοδεύουν έως δύο άλλα μέλη (ΑΙ) της ομάδας, τα οποία σας υποστηρίζουν στις μάχες και δέχονται κλασικές εντολές τύπου “fire”, “regroup”, “cover me” κλπ. Τι αντιμετωπίζετε στο Binary Domain; Ρομπότ. Αμέτρητα ρομπότ, από την αρχή ως το τέλος. Ομολογώ πως αυτό το στοιχείο με έκανε να ανησυχώ ολίγον πριν παίξω το παιχνίδι, γιατί φοβόμουν ότι αργά ή γρήγορα θα καταντούσε βαρετό και μονότονο. Ευτυχώς αυτό δεν συμβαίνει σε καμμία περίπτωση.Το πιστολίδι και γενικά οι μάχες είναι εξαιρετικές. Τα όπλα έχουν καλή αίσθηση, η φιλική και εχθρική ΑΙ κάνει τη δουλειά της απροβλημάτιστα, τα στοιχεία τακτικής και κάλυψης δουλεύουν άψογα, ενώ τα ρομπότ ποικίλουν και αποτελούν ένα από τα πιο ξεχωριστά είδη αντιπάλων που έχετε αντιμετωπίσει σε παιχνίδι. Αυτό γιατί, δεν είναι απλά έξυπνα, αλλά ακριβώς επειδή είναι ρομπότ... δεν πτοούνται! Για παράδειγμα, αν τους καταστρέψετε τα πόδια, θα τα δείτε να... σέρνονται απειλητικά προς το μέρος σας. Ακόμα καλύτερα, αν τους διαλύσετε το κεφάλι, θα τα δείτε να πυροβολάνε αδιακρίτως, ακόμα και άλλα ρομπότ!

Το Binary Domain είναι “tactical” με όλη τη σημασία της λέξης. Σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού υπάρχουν ψίγματα στρατηγικής και ανά πάσα στιγμή καλείστε να πάρετε αποφάσεις. Ποια όπλα ταιριάζουν στο στιλ σας και θέλετε να κουβαλάτε; Πόσα εφόδια και ποιες αναβαθμίσεις θα αγοράσετε με τους πόντους που κερδίζετε από τα kills; Φυσικά η ομάδα σας έχει βασικό ρόλο σε όλο αυτό. Σε κάποια σημεία πρέπει να επιλέξετε ποιους θα πάρετε μαζί σας για τη συνέχεια. Επίσης, πέρα από τις μάχες και τις εντολές, μπορείτε να αναβαθμίζετε τις δυνατότητες και τον εξοπλισμό και των συντρόφων σας, ώστε να είναι πιο αξιόμαχοι. Εκεί που τα χαλάει το παιχνίδι είναι στο πολυδιαφημισμένο Consequence System. Οι σύντροφοί σας είναι παρλαπίπες και σας μιλάνε αρκετά συχνά, και εσείς πρέπει να επιλέγετε από ένα σετ απαντήσεων κάθε φορά. Ανάλογα με την απάντηση που δίνετε στον κάθε χαρακτήρα, επηρεάζεται η σχέση σας με αυτόν. Αποτέλεσμα; Αν έχει “χαλαστεί”, δεν υπακούει στις εντολές σας και κάνει τα δικά του. Φαινομενικά αυτό το σύστημα είναι πρωτότυπο, όμως ουσιαστικά όχι μόνο δεν προσφέρει τίποτα, αλλά αφαιρεί κιόλας από το παιχνίδι. Είναι λες και μια ολόκληρη ειδική ομάδα υπερστρατιωτών δεν μπορεί να συνεννοηθεί, για ηλίθιους λόγους. Όπως επίσης ηλίθιοι είναι οι διάλογοι που προκύπτουν από όλο αυτό. Δεν χρειαζόταν.

Μία από τις αρκετές εκπληκτικές σκηνές του παιχνιδιού.

Η ποικιλία είναι ένα από τα δυνατότερα στοιχεία του Binary Domain και παρατηρείται σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού, από τα επίπεδα, μέχρι τα είδη των ρομπότ που αντιμετωπίζετε. Το παιχνίδι διαθέτει επίσης ορισμένες από τις πιο εντυπωσιακές boss battles που έχετε παίξει σε shooter. Ανά διαστήματα καλείστε να αντιμετωπίσετε απίστευτα, τεράστια μηχανικά πράγματα, το καθένα από τα οποία έχει ξεχωριστές επιθέσεις, αλλά και αδύνατα σημεία. Για να επιβιώσετε πρέπει να είστε φορτωμένοι με medkits, και να συνεργάζεστε με τους συντρόφους σας. Ποικιλία υπάρχει και στην ίδια τη δράση, με κάποια εντυπωσιακά κομμάτια on-rails shooting και σκηνές με QTEs. Σε γενικές γραμμές, το single-player είναι μια περιπέτεια με τα όλα της, παικτικά, σεναριακά, σκηνοθετικά. Μια περιπέτεια που πολύ απλά θα σας καθηλώσει και θα σας μείνει αξέχαστη. Θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει ταινία. Να σημειώσω επίσης πως δεν θυμάμαι από πότε είχα να δω τελική σκηνή παιχνιδιού και στη συνέχεια να φωνάζω “θέλω sequel τώρα!”. Τη στιγμή που οι δυτικοί μας τα πρήζουν με ξαφνικά, απότομα τέλη τύπου “To be continued”, το Binary Domain είναι μια αυτοτελής ιστορία που με την ποιότητά της κάνει τον παίκτη να θέλει κι άλλο.

Mέχρι να βγει (αν βγει) το sequel όμως, έχουμε καιρό. Στο μεταξύ, υπάρχει το multiplayer του Binary Domain για να σας απασχολήσει, αν και εντελώς δευτερεύον. Το multi χωρίζεται σε δύο βασικά μέρη: το versus και το co-op. Στο versus, δύο ομάδες έως πέντε ατόμων η κάθε μία, τίθενται αντιμέτωπες σε πληθώρα από modes, όπως free-for-all, team deathmatch κλπ. To ενδιαφέρον εδώ είναι ότι κάθε φορά πριν μπείτε στη μάχη -δηλαδή τόσο στην αρχή, όσο και πριν από το respawn- έχετε τη δυνατότητα να αγοράζετε εξοπλισμό με τους πόντους που έχετε κερδίσει μέχρι στιγμής στο ματς. Για παράδειγμα, αν έχετε ρέντα και φάτε τρία-τέσσερα άτομα πριν πεθάνετε, έχετε μαζέψει αρκετούς πόντους για να αγοράσετε κάποιο σπάνιο όπλο που μπορεί να κάνει τη διαφορά. Το δε co-op είναι κλασικό survival, όπου μαζί με άλλους τρεις παίκτες αντιμετωπίζετε κύματα εχθρών και πρέπει να αντέξετε όσο το δυνατόν περισσότερο. Δυστυχώς, το multiplayer του Binary Domain, αν και διασκεδαστικό, δεν θα σας κρατήσει για πολύ. Τεχνικά προβληματάκια, λίγοι παίκτες, και κυρίως απαράδεκτα λίγοι χάρτες. Έτσι όπως το έστησαν, μου δίνεται η εντύπωση ότι ούτε οι ίδιοι οι δημιουργοί το πίστευαν ιδιαίτερα...

Η ομορφούλα της παρέας. Τόσο αυτή, όσο και οι υπόλοιποι χαρακτήρες, είναι τρομερά προσεγμένοι.

Η παικτική ποιότητα του Binary Domain υποστηρίζεται από έναν αρκετά καλό τεχνικό τομέα. Ειδικά τα γραφικά θα σας αφήσουν απόλυτα ικανοποιημένους, με τα textures να είναι από τα καλύτερα που έχουμε δει σε console game, και το animation ανάλογο των κορυφαίων τίτλων του είδους. Τα μοντέλα των χαρακτήρων είναι εξαιρετικά λεπτομερή, όπως και τα ρομπότ, ενώ ο τρόπος που καταστρέφονται τα τελευταία, παθαίνοντας ζημιές και χάνοντας μέρη, είναι απόλυτα “ρομποτικός”. Αισθητικά, ο σχεδιασμός του κόσμου του παιχνιδιού συνδυάζει τωρινά και φουτουριστικά στοιχεία, με αναμενόμενο αποτέλεσμα. Στον ήχο, η μεγάλη καινοτομία είναι η δυνατότητα να δίνετε φωνητικές εντολές στους συντρόφους σας, χρησιμοποιώντας μικρόφωνο, αντί να επιλέγετε text commands. Kατά τ' άλλα, λίγα πράγματα. Τα εφέ δεν ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα, ενώ η μουσική τις περισσότερες φορές περνάει απαρατήρητη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι χάλια. Αντίθετα, ψιλοχάλια είναι το voice work στο μεγαλύτερο μέρος του, όπως στα περισσότερα γιαπωνέζικα παιχνίδια.

Επιστρέφοντας σε αυτά που αναφέρω στον πρόλογο, μπορώ να πω ότι το Binary Domain αποτελεί τον ορισμό της ευχάριστης έκπληξης. Ο θρυλικός Toshihiro Nagoshi και η ομάδα του αποδεικνύουν ότι οι Ιάπωνες μπορούν και στα shooters, παραδίδοντας μαθήματα σε πολλά δυτικά στούντιο που βγάζουν τα ίδια και τα ίδια. Είναι πραγματικά κρίμα που το Binary Domain αναπόφευκτα δεν θα πουλήσει πολύ, καθώς αποτελεί ένα από τα καλύτερα και πιο ξεχωριστά TPS των τελευταίων χρόνων και επιβάλλεται να έχει θέση στη συλλογή σας. Τσιμπήστε χωρίς ενδοιασμούς και υποστηρίξτε τέτοιες προσπάθειες!

+ Καταπληκτική και πρωτότυπη ιστορία, με ενδιαφέροντες χαρακτήρες
+ Διασκεδαστικό
+ Τα ρομπότ
+ Τρελές boss fights και εντυπωσιακές σκηνές
+ Δυνατότητα φωνητικών εντολών στους χαρακτήρες

- Το πολυδιαφημισμένο Consequence System μάλλον αφαιρεί παρά προσθέτει στο παιχνίδι
- Το multiplayer θα μπορούσε και έπρεπε να είναι κάτι πολύ περισσότερο
- Ψιλοχάλια voice acting, με κάποιους ηλίθιους διαλόγους

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8.5

Πλατφόρμα: Xbox 360 (review), PS3
Έκδοση: Sega
Ανάπτυξη: Yakuza Studio
Διάθεση: Zegetron
Είδος: Tactical TPS
Παίκτες: Single-player, multiplayer
Επίσημο Site: http://www.sega.com/binarydomain/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 24/2/2012
PEGI: 18