Binary Domain PC Review

, Πέμπτη 14 Ιούνιος 2012 0  

Το Binary Domain είναι ένα παιχνίδι που από τα trailers του φαινόταν εξαιρετικά ενδιαφέρον. Το όλο ζήτημα συμβίωσης ρομπότ και ανθρώπων, πόσο μάλλον ρομπότ τόσο όμοιων με ανθρώπους σε εμφάνιση και συμπεριφορά που δεν ξεχωρίζουν και χωρίς να το αντιλαμβάνονται τα ίδια, με είχε καθηλώσει. Προσγειώθηκα προσωρινά όταν είδα ότι δεν θα κυκλοφορούσε στην πολυαγαπημένη μου πλατφόρμα, το PC. Η ζήτηση όμως ήταν τέτοια που η Sega αποφάσισε να το φέρει στο PC κι έτσι άρχισα πάλι να ονειρεύομαι και να στριφογυρίζω. Ελάτε να διαπιστώσουμε παρακάτω, κατά πόσο το Binary Domain προσεγγίζει φιλοσοφικά ζητήματα και ανταπεξέρχεται στα δεδομένα του PC.

Λαμβάνοντας υπόψη τις οικονομικές συνθήκες, το 2040, θεσπίζεται στην Γενεύη μια σειρά κανόνων, με άξονα τον υπ' αριθμόν 21, ο οποίος απαγορεύει ρητά την έρευνα και κατασκευή ρομπότ δυσδιάκριτων από ανθρώπους, επονομαζόμενων Hollow Children. Εμείς βρισκόμαστε στο μακρινό 2080. Οι πλημμύρες έχουν καταστήσει τα 3/4 του πλανήτη ακατοίκητα, και οι άνθρωποι, όντας αποδεκατισμένοι, στρέφονται στη χρήση ρομπότ, ώστε να χτίσουν πάνω στα ερείπια των υποβρύχιων, πλέον, πόλεων. Το παγκόσμιο σκηνικό διαταράσσεται, μετά την εμφάνιση ενός Hollow Child ιαπωνικής κατασκευής. Ευθύς αμέσως αποστέλλεται στην Ιαπωνία μια ομάδα καταστολής Rust Crew, ειδικά σχηματισμένη για τέτοιες αποστολές, με σκοπό να βρει τους υπαίτιους, μέλος της οποίας είμαστε φυσικά κι εμείς.

Η ιστορία του BD με ικανοποίησε αρκετά. Είναι ανατρεπτική, προβλέψιμη σε κάποια σημεία, όχι τόσο σε άλλα, αλλά αποτυγχάνει να εμβαθύνει σε φιλοσοφικά ζητήματα της σχέσης ανθρώπων και ρομπότ. Αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί αν δεν είχαν εστιάσει οι δημιουργοί τόσο στο κομμάτι της δράσης και του πώς θα αντιμετωπίσουμε τις ορδές των ρομπότ για να φτάσουμε από το σημείο Α στο σημείο Β. Αντ' αυτού, το βάρος της πλοκής πέφτει στους ώμους του τελευταίου 20% του παιχνιδιού. Πιστεύω πως η όλη εμπειρία θα ήταν πιο ολοκληρωμένη, με σαφώς καλύτερη ροή, αν δίνονταν ψήγματα της ιστορίας καθόλη τη διάρκεια του τίτλου, με ανάμιξη των μελών της ομάδας μας, αντί της ενοχλητικής διαρκούς κόντρας που έχουν με τον πρωταγωνιστή. Έτσι αφαιρείται κάθε ουσιαστική δυνατότητα επιλογής από τον παίχτη, ο οποίος πρέπει να το παίξει “καλό παιδί” για να τα έχει καλά με το καταραμένο σύστημα συνεπειών, και κατ' επέκταση την ομάδα του...

Δεν μπορούσε να λείπει, είναι απλά cult!

Οι κακογραμμένοι διάλογοι, και οι “εξυπνάδες” που πετάνε οι σύντροφοί μας, δυστυχώς, δεν βοηθούν. Είναι πραγματικά κρίμα που άφησαν οι δημιουργοί ανεκμετάλλευτο αυτό το σύστημα. Θα μπορούσε να απογειώσει την όλη εμπειρία, προσδίδοντας βάθος και ενδιαφέρουσες αλληλεπιδράσεις με την ομάδα. Ενδεχομένως τότε θα μιλούσαμε για RPG και όχι για τίτλο δράσης, κάτι το οποίο μπορεί να έπληττε άλλους τομείς του παιχνιδιού. Αφήστε που με το επίπεδο γραψίματος του τίτλου, μάλλον δεν θα θέλαμε να βιώσουμε κάτι τέτοιο...

Το Binary Domain είναι ένα παιχνίδι δράσης τρίτου προσώπου, με μηχανισμούς κάλυψης. Ο παίχτης αναλαμβάνει το ρόλο του λοχία Dan Marshall, και καλείται να βγάλει εις πέρας τις διάφορες αποστολές με την ομάδα του. Η δράση είναι ως επί το πλείστον γραμμική, κάτι το οποίο αρμόζει στον τίτλο και δεν “κάθεται” άσχημα, ενώ την “μονοτονία” σπάνε κάποια καθοδηγούμενα κομμάτια (on-rails), τα οποία δεν θα νοσταλγούσα κι αν έλειπαν. Εξολοθρεύοντας εχθρούς, αποκτάμε πόντους εμπειρίας τους οποίους χρησιμοποιούμε σαν συνάλλαγμα για να αναβαθμίσουμε τόσο τα όπλα της ομάδας, όσο και τις ικανότητες τους, να αγοράσουμε πυρομαχικά και χειροβομβίδες.

Στο δρόμο μας για παγκόσμια κυριαρχία βρισκόμαστε αντιμέτωποι με διάφορες ποικιλίες σαλατικών και αλοιφών ρομπότ μικρού, μεσαίου και "Michael Bay" μεγέθους (και εκρήξεων). Αν και τα ρομπότ είναι το μόνο είδος αντιπάλου στο παιχνίδι, η επανάληψη όχι απλά δεν με κούρασε, αλλά ευχαρίστως θα πολεμούσα άλλα τόσα, ώστε να βλέπω τα διάφορα κομμάτια τους να πετάγονται στον αέρα, να πυροβολούν αλλήλους, αφού χάσουν τα κεφάλια τους, και να σέρνονται απειλητικά με ένα χέρι προς το μέρος μου για το τελειωτικό coup de grâce! Οι shooting μηχανισμοί του Binary Domain, είναι ομολογουμένως χορταστικοί και συνοδεύονται από την αρκετά καλή, αν και όχι άψογη, ΑΙ των αντιπάλων. Οι εχθροί ανά περίπτωση ή προσπαθούν να μας περικυκλώσουν, ή περιμένουν να τις φάνε σαν... ρομποτικές πάπιες. Όσο για τις μάχες με τα μεγάλα κεφάλια, είναι ωσάν βγαλμένες από τις ταινίες Transformers. Αν και εντυπωσιακές στο μέγεθος, δεν ενθουσιάστηκα με την υλοποίηση τους, καθώς είναι περισσότερο διαδικαστικού χαρακτήρα. Πάντως, ιδιαίτερα θετική εντύπωση μου έκανε το ότι μπορώ να ακινητοποιήσω ένα γομάρι ίσα με το μέγεθος πολυκατοικίας και να χοροπηδώ μπροστά του woooooooo!

Αγνή διασκέδαση.

Κατά τα άλλα, το BD αποτελεί μια πλήρως γραμμική εμπειρία, χωρίς πολλά περιθώρια εξερεύνησης, ή περιπλάνησης, αν και για τους σχολαστικούς υπάρχουν σκόρπια data files, με πληροφορίες για τοποθεσίες/χαρακτήρες/όπλα του παιχνιδιού. Στα διάφορα “hubs” μεταξύ των κεφαλαίων (πέντε το σύνολο - το πρώτο, που αποτελεί το tutorial, είναι βασανιστικό και θα προτιμούσα το μαστίγωμα για εκμάθηση του τίτλου), μπορούμε να χασομερήσουμε ακούγοντας τις ομιλίες των παρευρισκομένων χαρακτήρων, ή των μελών της ομάδας μας.

Στον τομέα του χειρισμού, τώρα, ιδιαίτερα προβλήματα δεν αντιμετώπισα. Η απόκριση στις εντολές είναι άμεση, και η δράση έχει καλή ροή. Ο συνδυασμός ποντίκι/πληκτρολόγιο λειτουργεί άψογα, αν και η Devil's Details, η οποία ανέλαβε την μεταφορά, δεν κατάφερε να απαλείψει τα προβλήματα επιτάχυνσης του ποντικιού -κι ας ισχυρίζονται το αντίθετο στα τελευταία patch notes- τα οποία μάστιζαν εξαρχής το παιχνίδι, με συνέπεια να μην υπάρχει η επιθυμητή ακρίβεια στη στόχευση, ενώ ο πρωταγωνιστής πολλές φορές μου έκανε πιρουέτες γύρω από τον εαυτό του. Για όσους το προτιμούν, υπάρχει και υποστήριξη για χειριστήριο Xbox 360, το οποίο λειτουργεί απροβλημάτιστα. Σημειωτέον, υπάρχει και υποστήριξη εντολών προς τους συντρόφους μέσω μικροφώνου, το οποίο διάλεξα να απενεργοποιήσω, αφού το σχετικό λογισμικό αποτύγχανε στο 80% των περιπτώσεων να αναγνωρίσει τα άπταιστα ελληνο-αγγλικά μου, οπότε δεν ρίσκαρα παραπέρα. Όποιος τολμηρός ας μας περιγράψει την εμπειρία του.

Οι ενστάσεις μου, στην όλη παικτική εμπειρία, έγκεινται στα ακόλουθα. Η χρήση ενός πλήκτρου για τρέξιμο, κάλυψη, αποφυγή και σκαρφάλωμα, που απλά “μπερδεύει” τον χαρακτήρα τις περισσότερες φορές, και δεν ξέρει αν θέλει να καλυφθεί από τα εχθρικά πυρά, να κάνει κολοτούμπα γιατί απέκτησε τρίδυμα, ή να πάει για πρωινή γυμναστική. Το δε σκαρφάλωμα ανά περίπτωση γίνεται και με το πλήκτρο F. Το γιατί δεν μπορεί να γίνεται πάντα με το πλήκτρο F, ας πούμε, τη στιγμή που προσπαθώ να σκαρφαλώσω, κι έχω από πίσω μια πολυκατοικία να γεμίζει την πλάτη μου μολύβι και μες την αγωνία να προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω αν δείχνει space ή F το tooltip, ας μου το εξηγήσει κάποιος! Και επιτέλους, τα χειριστήρια έχουν αρκετά πλήκτρα πλέον, κόψτε το αυτό το συνήθειο devs!

Τόση τεστοστερόνη μπρε και μου κυλιέσαι στα πατώματα συνέχεια...

Δεύτερον, δε λέω, προσφέρει ρεαλισμό η ακινητοποίηση του χαρακτήρα, όταν τρώει ρουκέτα στη μάπακλα, αλλά η πλήρης απώλεια ελέγχου για 1-2 δευτερόλεπτα δεν καταλαβαίνω σε τι εξυπηρετεί, ειδικά τη στιγμή που οι εχθροί δεν ασχολούνται μαζί σου όταν σέρνεσαι στο πάτωμα. Ας υπήρχε, τουλάχιστον, η δυνατότητα να χειρίζεται ο παίχτης τον χαρακτήρα αλά Max Payne, την ώρα που βρίσκεται στο πάτωμα, ώστε να μην χαλάει η ροή του παιχνιδιού και νιώθει αποσπασμένος από την εμπειρία. Και για να θυμηθώ την τελευταία φορά που με διασκέδασε η απώλεια ελέγχου του χαρακτήρα μου... muble muble... δεν υπήρξε ποτέ τέτοια στιγμή..!

Τέλος, τα μέλη της ομάδας, είτε υπάρχουν, είτε όχι, μάλλον το ίδιο κάνει. Δε λέω, αποτελειώνουν, σε κάποιες περιπτώσεις, τους αντιπάλους, και μας κάνουν revive όταν έχουμε χτυπηθεί από τα εχθρικά πυρά, αλλά, ως επί το πλείστον, δεν ανταποκρίνονται στις εντολές (άσχετα με το επίπεδο της “εμπιστοσύνης” τους προς το πρόσωπο μας), ενώ, ουκ ολίγες φορές, βρίσκονται στη γραμμή πυρός μας, με δυσάρεστες για την υπακοή (και τα νεύρα μας) συνέπειες. Περιττό να σας πω, όταν συνέβαινε το αντίστοιχο με μένα, με κάναν σουρωτήρι και ούτε ένα ευχαριστώ για το στράγγισμα της μακαρονάδας...

Τεχνικά ο τίτλος τα πάει καλά. Τα γραφικά και τα animations είναι ικανοποιητικά, αν και όχι πρωτοπόρα ή εντυπωσιακά, οι φωτοσκιάσεις είναι σχεδόν ανύπαρκτες και οι εκρήξεις κι αυτές "Michael Bay". Τα πρόσωπα των χαρακτήρων και τα textures δεν είναι μεγάλης ευκρίνειας, χωρίς, όμως, να δείχνουν προχειροδουλεμένα, ενώ τα περιβάλλοντα εντυπωσιάζουν με την λεπτομέρεια και το μέγεθός τους. Αξίζει ένα πραγματικό μπράβο στην καλλιτεχνική ομάδα της Yakuza Studio για την απεικόνιση του νέου Τόκιο! Το καλύτερο στοιχείο, βέβαια, είναι η απεικόνιση των ίδιων των ρομπότ και οι ζημιές που τους προκαλούμε, αφού βλέπουμε κομμάτια της εξωτερικής πανοπλίας τους να πετάγονται, πόδια και χέρια να κόβονται (και να σηκώνουν το όπλο με το άλλο χέρι που τους έχει μείνει!), ενώ εντυπωσιακά είναι και τα μοντέλα των αφεντικών.

Μέγεθος ''Michael Bay''.

Στον ηχητικό τομέα τα πράγματα κινούνται σε εξίσου ικανοποιητικά επίπεδα χωρίς, πάλι, να εντυπωσιάζουν. Η μουσική είναι κατά κόρον ηλεκτρονική, με κάποια κλασικά κομμάτια ενδιάμεσα, και δένει αρμονικά με τον τίτλο και τις σκηνές δράσης, αν και γενικότερα περνάει απαρατήρητη, χωρίς να κουράζει. Τα εφέ των όπλων και των εκρήξεων κρίνονται τουλάχιστον λειτουργικά, ενώ οι φωνές διασκεδάζουν αρκετά, είτε με το βλαχοαμερικάνικο ύφος των Αμερικανών της ομάδας, το “υπερβολικό” αγγλικό των Βρετανών, ή την υπερ-προσπάθεια να αποδοθούν τα σπασμένα αγγλικά με ιαπωνική προφορά των διαφόρων NPCs. Για άλλη μια φορά, βέβαια, το ανέμπνευστο γράψιμο των διαλόγων δεν βοηθάει.

Όσο για την μεταφορά στο PC, δεν μου παρουσιάστηκε το παραμικρό πρόβλημα. Το παιχνίδι τρέχει ομαλά, χωρίς πτώσεις στα frames, ενώ και τα bugs είναι ανύπαρκτα. Το παιχνίδι, τολμώ να πω είναι αρκετά ελαφρύ, ενώ υπάρχει πληθώρα αναλύσεων για όλα τα γούστα, υποστήριξη MLAA, FXAA, SSAO (ότι στο καλό κι αν σημαίνει), επιλογές FOV (οπτικό πεδίο) και Vsync. Μόνες κακοτοπιές η επιτάχυνση του ποντικιού, και η απουσία κέρσορα στα μενού (η περιήγηση μπορεί γίνει με το ποντίκι, δίχως, όμως, κέρσορα). Εντύπωση μου προκάλεσε και η χρήση του enter, αντί του esc, για να παγώσουμε το παιχνίδι, κάτι που αφήνει μια... πικρή αίσθηση κονσολίλας.

Η κλίμακα και ο σχεδιασμός πραγματικά κόβουν την ανάσα!

Εν κατακλείδι, το Binary Domain, είναι ένα χορταστικό παιχνίδι, με ενδιαφέρουσα ιστορία, αν και αργή στην εξέλιξη της. Δεν έχει τις φιλοσοφικές επεκτάσεις που θα ήθελα, όμως αυτό δεν πρέπει να απομακρύνει όποιον ενδιαφέρεται για τέτοιου είδους τίτλους, ή την ιστορία αυτή καθαυτή, ενώ αποτελεί και μια εξαιρετική μεταφορά από τις κονσόλες. Ελπίζω να δούμε περισσότερες τέτοιες μεταφορές στους υπολογιστές μας στο μέλλον, ενόψει και Dark Souls, και να δικαιωθεί η Sega για την επιλογή της αυτή!

+ Ακατάπαυστη Δράση!
+ H καταστροφή των ρομπότ
+ Ενδιαφέρουσα ιστορία...

- ...που αργεί να εξελιχθεί
- Η επιτάχυνση του ποντικιού (mouse acceleration)
- Το σύστημα συνεπειών (consequence system)
- Κακογραμμένοι διάλογοι
- Το multiplayer είναι έρημο

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7.5

Πλατφόρμα: PC (review), Xbox 360, PS3
Έκδοση: Sega
Ανάπτυξη: Yakuza Studio, Devil's Details (PC)
Διάθεση: Zegetron
Είδος: Tactical TPS
Παίκτες: Single-player, multiplayer
Επίσημο Site: http://www.sega.com/binarydomain/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 24/2/2012 (Xbox 360, PS3), 27/4/2012 (PC)
PEGI: 18