Batman: Arkham City Review

, Πέμπτη 27 Οκτώβριος 2011 0  

Πριν από δύο χρόνια, η άγνωστη και άσημη μέχρι τότε Rocksteady, έβγαλε το Batman: Arkham Asylum, το κατά γενική ομολογία “καλύτερο superhero game όλων των εποχών”. Όντας πλέον στην κορυφή, καλείται να ξεπεράσει τον εαυτό της και τα στάνταρ που η ίδια έθεσε, με το Batman: Arkham City. Κάνω ιδιαίτερη αναφορά στη Rocksteady, γιατί αποτελεί τον ορισμού αυτού που λέμε “success story”. Το Arkham Asylum ήρθε από το πουθενά και εκτόξευσε το στούντιο σε δυσθεώρητα ύψη, με συνέπεια ολόκληρη Warner να τα σκάσει για να χάρη του. Οι προσδοκίες και τα στάνταρ πλέον είναι πολύ πιο ψηλά. Πως καταφέρνεις λοιπόν να ξεπεράσεις το πρώτο σου δημιούργημα, που πολλοί θεωρούν -και όχι άδικα- ότι άγγιξε την τελειότητα; Διατηρείς την επιτυχημένη συνταγή, αλλά του μεγαλώνεις δραστικά την κλίμακα. Με λίγα λόγια, το κάνεις μεγαλύτερο και καλύτερο.

Ας ξεκινήσουμε από την ιστορία, όπως συνήθως. Το Batman: Arkham City διαδραματίζεται 18 μήνες μετά τα γεγονότα του ΑΑ. Σε αυτόν τον ένα χρόνο, έχουν γίνει πολλά. Με το Άσυλο κατεστραμμένο, το Gotham χρειαζόταν μια νέα φυλακή για τα απροβράσματα της κοινωνίας. Aντί λοιπόν να φτιαχτεί κάποια νέα εγκατάσταση, πήρανε τα αποβράσματα, τα πετάξανε στο παλιό και υποβαθμισμένο κομμάτι της πόλης, το έκλεισαν με τοίχο γύρω γύρω, και δώσανε στον αδίστακτο ψυχολόγο Hugo Strange το κλειδί. Αυτό είναι το Arkham City, μια πόλη-φυλακή, όπου οι τρόφιμοι κάνουν ότι θέλουν και... δεν ενοχλούν την υπόλοιπη κοινωνία. Ο Batman ψιλιάζεται από την αρχή ότι αυτό το εγχείρημα είναι ορολογιακή βόμβα έτοιμη να εκραγεί στους δρόμους του Gotham και αποφασίζει να το ερευνήσει και να το πολεμήσει με πολιτικά μέσα ως Bruce Wayne. Ώσπου ξαφνικά με κάποιο τρόπο καταλήγει και ο ίδιος εκεί! Ο Hugo Strange ετοιμάζει κάτι μεγάλο, ενώ φρικιά όπως ο (ετοιμαθάνατος) Joker, o Διπρόσωπος και ο Πιγκουίνος, έχουν τα δικά τους σατανικά σχέδια. Ο Σκοτεινός Ιππότης καλείται να τα ανακαλύψει και να τα εμποδίσει. Από τη μία το παιχνίδι έχει τρελό backstory, από την άλλη όμως η ίδια η πλοκή θα μπορούσε να είναι πιο προσεγμένη. Η δε καθιερωμένη ανατροπή στο τέλος με “χάλασε” και έπρεπε να είναι διαφορετική, ή ακόμα και να μην υπάρχει καθόλου. Σε γενικές γραμμές, πιστεύω ότι θα μπορούσαν να κάνουν πολλά περισσότερα με το όλο setting.

Θεότρελο ξύλο! ΘΕΟΤΡΕΛΟ ΞΥΛΟ!

Επειδή ξεκίνησα με ψιλοαρνητικό ύφος το review, να σας διαβεβαιώσω ότι το σενάριο ουσιαστικά είναι το μόνο παράπονο που έχω από το παιχνίδι. Γιατί, όσον αφορά το ζουμί, το gameplay δηλαδή, τα πάει περίφημα. Tι είναι λοιπόν το Batman: Arkham City; Φανταστείτε ένα “open-world Arkham Asylum... on steroids” και έχετε μια γενική εικόνα. Βρίσκεστε στο AC και μπορείτε να πάτε όπου θέλετε και να κάνετε σχεδόν ότι θέλετε, στα πλαίσια του gameplay φυσικά. Ως Batman, χρησιμοποιώντας τον γάντζο και την μπέρτα σας, μετακινήστε γρήγορα και εύκολα, από ταράτσα σε ταράτσα, από κτίριο σε κτίριο κλπ. Μπροστά σας ανοίγεταιη παλιά πόλη του Gotham, ένας κόσμος γεμάτος με πράγματα να κάνετε. Πέρα από τις κύριες αποστολές, οι οποίες διαδραματίζονται κυρίως σε κλειστούς χώρους (πχ στο μουσείο, στο αστυνομικό τμήμα κλπ), μπορείτε να κάνετε δεκάδες δευτερεύουσες αποστολές διαφόρων ειδών, να λύσετε τους αμέτρητους γρίφους του Riddler, να σπάσετε στο ξύλο αλήτες, και άλλα πολλά. Δεν θυμάμαι να έχω παίξει άλλο τόσο “γεμάτο” open-world παιχνίδι, πέρα από κάνα GTA IV. Και το καλύτερο είναι ότι το παιχνίδι είναι έτσι στημένο που σας κάνει να θέλετε να ασχοληθείτε με τα πάντα.

H κεντρική ιστορία σας θέτει αντιμέτωπους με κλασικούς εχθρούς του Batman, όπως o Joker, ο Διπρόσωπος, ο Πιγκουίνος, ο Mr. Freeze, και κάποιους άλλους που δεν θέλω να σας τους αποκαλύψω για να μην σας χαλάσω την εμπειρία. Σχεδόν κάθε ένας από αυτούς, πέρα από το ότι είναι αφεντικό, έχει και τα δικά του τσιράκια (o Hugo Strange ως διευθυντής έχει μισθοφόρους), τα οποία αντιμετωπίζετε στις διάφορες περιοχές. Και εδώ, στο action κομμάτι, είναι που το παιχνίδι πραγματικά “λάμπει”. Ως Batman, έχετε στη διάθεσή σας πληθώρα παλιών και νέων κινήσεων, δυνατοτήτων, και gadgets, που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε προς όφελός σας στις μάχες με τους εχθρούς. Από το τηλεκατευθυνόμενο Batarang και το εκρηκτικό τζελ, μέχρι το σφαιρίδιο καπνού και το εργαλείο που μπλοκάρει όπλα και νάρκες, το οπλοστάσιό σας είναι πλούσιο και μεγαλώνει ακόμα περισσότερο κατά την διάρκεια του παιχνιδιού. Οι ίδιες οι μάχες είναι πέρα για πέρα απολαυστικές. Είτε θέλετε να ρίξετε ξύλο, είτε να τους φάτε χωρίς να πάρουν χαμπάρι, έχετε πολλές επιλογές και θα διασκεδάσετε τρελά.

Το σύστημα μάχης σώμα-με-σώμα πολύ απλά είναι το καλύτερο που έχω δει σε action game τα τελευταία χρόνια. Ρίχνετε ανελέητο ξύλο στα εχθρικά αποβράσματα, χτυπώντας συνεχώς και κάνοντας counters όποτε χρειάζεται. Όσο μεγαλύτερα combo πετυχαίνετε, τόσο πιο αποτελεσματικοί είστε. Οι αμέτρητες διαφορετικές κινήσεις συνδυάζονται αρμονικά και με ρευστό και εντυπωσιακό τρόπο, σε βαθμό που οι μάχες μοιάζουν βγαλμένες από ταινία. Μόλις βρείτε ρυθμό, αποκτήστε σωστό timing, και μάθετε τις κινήσεις, θα βρεθείτε να ξυλοφορτώνετε τους αντιπάλους σα να το κάνατε χρόνια. Αν αποφασίσετε να ακολουθήσετε stealth τακτική, ειδικά αν εμπλέκονται και όμηροι, πρέπει να κάνετε χρήση του εκάστοτε χώρου όπου βρίσκεστε. Βρίσκετε κάποιο σημείο ψηλά, παρατηρείτε τον χώρο και τις κινήσεις των εχθρών, και σχεδιάζετε την προσέγγισή σας. Εδώ βοηθάει τρελά το detective mode, που επιστρέφει από το πρώτο παιχνίδι, και σας επιτρέπει να βλέπετε ακόμα και μέσα από τοίχους πού βρίσκονται οι εχθροί. Όταν έρθει η ώρα να τους βγάλετε από τη μέση, το κάνετε εκτελώντας ένα από τα δεκάδες κινηματογραφικά stealth takedowns, είτε πλησιάζοντας από πίσω τους, είτε από ψηλά, είτε από κάτω τους, είτε από μακριά με φόρα... Το ξαναλέω, οι επιλογές είναι πολλές.

Η περιπλάνηση στο Arkham City είναι απολαυστική.

Όλα αυτά δεν θα είχαν σημασία αν η νοημοσύνη των αντιπάλων δεν ανταποκρινόταν στις ανάγκες του παιχνιδιού. Ευτυχώς, το εχθρικό ΑΙ είναι κορυφαίο. Και με αυτό τον χαρακτηρισμό, δεν εννοώ απαραίτητα την εξυπνάδα τους, αλλά την συμπεριφορά τους γενικότερα. Όπως και στο ΑΑ, αν φάτε έναν και οι υπόλοιποι ανακαλύψουν ότι κάτι τρέχει, τρομοκρατούνται. Αμέσως μαζεύονται όλοι μαζί, και στη συνέχεια χωρίζονται και αρχίζουν να ψάχνουν τον χώρο προσεκτικά. Τσεκάρουν τον παραμικρό ύποπτο ήχο ή κίνηση. Κι όλα αυτά συνδυάζονται με πραγματικά απολαυστικούς διαλόγους, μέσω των οποίων αναδεικνύεται ο τρόμος και ο πανικός τους. Ο Batman είναι ο εφιάλτης τους και αυτό φαίνεται σε κάθε στιγμή. Απλά εσείς πρέπει να το κάνετε πράξη. Το πόσο δουλεμένο είναι το ΑΙ φαίνεται και κατά την διάρκεια των μαχών. Για παράδειγμα, αν φάτε κάποιον που κουβαλούσε ασπίδα ή όπλο -είτε αυτό είναι κάνα ρόπαλο, είτε πολυβόλο- θα δείτε κάποιον άλλο να τρέχει να το τσιμπήσει! Το κερασάκι στην τούρτα είναι το τελικό χτύπημα που κάνετε στον τελευταίο εχθρό που έχει απομείνει στην εκάστοτε μάχη, το οποίο το απολαμβάνετε σε αργή κίνηση, γεμάτοι ικανοποίηση. Το Batman: Arkham City παίρνει άριστα στον τομέα της δράσης.

Τι γίνεται όμως με τα υπόλοιπα στοιχεία; To παιχνίδι εκ φύσεως έχει πολύ platforming, το οποίο δουλεύει απροβλημάτιστα. Από εκεί και πέρα, το detective mode είναι απαραίτητο για να βρίσκετε και να ελέγχετε το περιβάλλον για στοιχεία και πράγματα με τα οποία μπορείτε να αλληλεπιδράσετε. Μπορεί να πρέπει να χτυπήσετε κάποιον απομακρυσμένο διακόπτη με το Batarang, να βάλετε μπρος μια μηχανή με το εργαλείο ηλεκτρισμού, να ανοίξετε μια καταπακτή με το Batclaw, ή να χακάρετε ένα σύστημα ασφαλείας. Χρειάζεται να βάλετε το μυαλό σας να δουλέψει, έστω και χαλαρά. Παράλληλα, πρέπει να κάνετε στρατηγικές επιλογές όσον αφορά τις αναβαθμίσεις. Παίζοντας αποκτάτε πόντους εμπειρίας, με τους οποίους ξεκλειδώνετε νέες κινήσεις και καλύτερο εξοπλισμό. Πρέπει να κάνετε επιλογές που ταιριάζουν στο στιλ παιχνιδιού σας. Για παράδειγμα, πρώτο μου μέλλημα ήταν να αυξήσω την θωράκιση της στολής, ώστε να παθαίνω λιγότερη ζημιά από εχθρικά πυρά και χτυπήματα, σε περίπτωση που με ανακαλύψουν οι εχθροί. Άλλοι μπορεί να θέλουν να αναβαθμίσουν κάποιο gadget, ή να προσθέσουν κάποια νέα ειδική κίνηση στο οπλοστάσιο του Batman.

Όλα τα στοιχεία δράσης και περιπέτειας του παιχνιδιού έχουν έναν κοινό παρονομαστή: σας κάνουν να νιώθετε ότι όντως ελέγχετε τον Batman. Έχετε εκ φύσεως το πάνω χέρι σε όλους τους τομείς. Είστε ο Batman, είστε υπερμάγκας, μαμάτε και δέρνετε (κυριολεκτικά). Είστε ο Batman σε έναν κόσμο που σφύζει από ζωή. Οι δρόμοι του Arkham City είναι γεμάτοι με συμμορίτες, αλλά και κάποιους και ανυπεράσπιστους αθώους κρατούμενους, τους οποίους μπορείτε να σώσετε αν θέλετε. Η πόλη δεν είναι τρομακτικά μεγάλη, όμως το μέγεθός της εξυπηρετεί τέλεια τις ανάγκες του παιχνιδιού, με ποικιλία (υποβαθμισμένων) περιοχών. Οι κλειστοί χώροι -όπου όπως ανέφερα διαδραματίζεται ένα μεγάλο μέρος της δράσης- είναι κι αυτοί εξαιρετικά σχεδιασμένοι και αρκετά μεγάλοι – συγκρίνονται άνετα με τους αντίστοιχους του ΑΑ. Εξάλλου, στα πλαίσια των προαιρετικών αποστολών, θα συναντήσετε κι άλλους γνωστούς χαρακτήρες, όπως τον Bane, τον Deadshot, τον Zsasz, τον Mad Hatter και άλλους. Ο Riddler επιστρέφει δριμύτερος με τις δικές του δευτερεύουσες αποστολές, και φυσικά με περισσότερους και πιο πολύπλοκους γρίφους, που σας προκαλούν να τους λύσετε. Στο “έξτρα” περιεχόμενο συμπεριλαμβάνεται και η τεράστια βάση δεδομένων του τίτλου, με πληροφορίες, εικόνες αλλά και ακουστικά ντοκουμέντα για τους χαρακτήρες – οι φανατικοί θα το εκτιμήσουν δεόντως.

Καλώς τηνα την πέρδικα τη μοσχαναθρεμένη.

Και μέσα σ' όλα αυτά, έχουμε την... Catwoman, που αποτελεί τον έταιρο playable χαρακτήρα του story mode. Η Catwoman είναι πιο ευκίνητη και πιο γρήγορη από τον Batman, με τις δικές της κινήσεις και εξοπλισμό, αλλά σε γενικές γραμμές το gameplay με αυτήν δεν αλλάζει ιδιαίτερα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι διασκεδαστικό – κάθε άλλο. Σχεδιαστικά αλλά και παικτικά η Γάτα ικανοποιεί απόλυτα, και έχει το δικό τις ξεχωριστό στιλ. Δυστυχώς, η παρουσία της είναι απογοητευτικά επιφανειακή. Η σχέση της με την κεντρική ιστορία είναι ελάχιστη, και ο χρόνος παιχνιδιού με αυτήν επίσης λίγος. Θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν την Catwoman πολύ περισσότερο (όχι απαραίτητα ως playable χαρακτήρα, αφού πρωταγωνιστής είναι ο Batman). Αντ' αυτού, την έχουν βάλει σε μια μίνι-αντιπαλότητα με τον Διπρόσωπο, με αποτέλεσμα και οι δύο αυτοί χαρακτήρες να έχουν περιορισμένη παρουσία, ενώ θα μπορούσαν να δώσουν το κάτι παραπάνω στην κεντρική ιστορία. Ειδικά ο Διπρόσωπος θα ήταν ιδανικός αρχικακός. Την ίδια στιγμή, υπάρχουν κάποιοι χαρακτήρες όπως η Talia Al Ghul, που, στα μάτια μου τουλάχιστον, φαντάζουν εντελώς ξεκάρφωτοι. Ποτέ δεν συμπάθησα ούτε αυτή, ούτε τον πατέρα της, μάλλον γιατί έχουν έντονο το υπερφυσικό στοιχείο, ενώ ο Batman είναι ίσως ο μόνος “ρεαλιστικός” υπερήρωας.

Με την ολοκλήρωση του παιχνιδιού, ξεκλειδώνετε το New Game +, όπου ξεκινάτε από την αρχή, με όλο τον εξοπλισμό σας, αλλά και πιο δύσκολους εχθρούς. Αν ξεζουμίσετε εντελώς το έξτρα περιεχόμενο του κόσμου, αξίζει να ασχοληθείτε με τα διάφορα Challenges, που επίσης επιστρέφουν από το ΑΑ. Μόνο που αυτή τη φορά μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και την Catwoman. Προσωπικά δεν με συγκινούν ιδιαίτερα. Μπορείτε επίσης να θαυμάσετε ξεκλειδωμένα 3D μοντέλα των χαρακτήρων, concept art κλπ. Γενικώς, υπάρχει πολύ πράμα στο Batman: Arkham City, που θα σας κρατήσει απασχολημένους για αρκετό καιρό, πάντα με βάση τα δεδομένα των single-player παιχνιδιών.

Το 2011 είναι η χρονιά κατά την οποία η Unreal Engine 3 έφτασε στα όριά της. Μετά το εκθαμβωτικό Gears of War 3, έρχεται το Batman: Arkham City να μας αποδείξει ότι η UE3 τα πάει περίφημα και σε open-world καταστάσεις. Το επίπεδο λεπτομέρειας σε περιβάλλοντα και χαρακτήρες είναι πολύ υψηλό. Η πόλη είναι καλοσχεδιασμένη, και βγάζει μια αίσθηση υποβάθμισης και αποσύνθεσης σε κάθε γωνιά της. Μεγάλο draw distance, εξαιρετικοί φωτισμοί (η δράση διαδραματίζεται βράδυ και με χιονόπτωση). Τα μοντέλα των Batman και Catwoman είναι χάρμα οφθαλμών, και οι στολές τους σταδιακά αποκτούν φθορές από τις μάχες και τις κακουχίες. Συχνά σταματούσα μόνο και μόνο για να θαυμάσω τους χαρακτήρες. Το animation αγγίζει την τελειότητα, τα εφέ εξίσου κορυφαία. Υπάρχουν οι γνωστές αδυναμίες της UE3, όπως η θολούρα και η αργοπορημένη εμφάνιση κάποιων textures, αλλά σε καμμία περίπτωση δεν αποτελούν σημαντικό πρόβλημα.

Ο Joker επιστρέφει πιο αρρωστημένος -και άρρωστος- από ποτέ.

Το παιχνίδι τα πάει περίφημα και στον ήχο. Η μουσική είναι δυναμική και απόλυτα ταιριαστή με το ύφος του τίτλου, ενώ εμπεριέχει και στοιχεία από τις ταινίες του Nolan. Όλο το καστ δίνει ρεσιτάλ, αλλά προσωπικά ξεχωρίζω τον... Nolan North, ο οποίος ως Πιγκουίνος(!) αποδεικνύει ότι είναι ο κορυφαίος voice actor αυτή τη στιγμή στη βιομηχανία. Τέλος, τα εφέ κινούνται σε ανάλογο επίπεδο ποιότητας. Δύο στοιχεία συγκεκριμένα κάνουν ιδιαίτερη εντύπωση: πρώτον, οι απολαυστικοί διάλογοι των αλητών σχετικά με τα τεκτενόμενα, τους οποίους μέσω ασυρμάτου ακούτε καθώς περιπλανιέστε στην πόλη, καθώς και οι διάφοροι ήχοι από το περιβάλλον της πόλης, εντός και εκτός Arkham City.

Στο δια ταύτα, το Batman: Arkham City είναι το “Dark Knight” των video games. Μεγαλύτερο, καλύτερο και πιο φιλόδοξο από τον ήδη τρομερό προκάτοχό του, θέτει νέα στάνταρ στην κατηγορία των action adventure. Ξέρει τι “θέλει” να κάνει, και το κάνει σχεδόν τέλεια. Θεωρώ ότι πλέον είναι... υποτιμητικό να αναφερόμαστε στα παιχνίδια Batman της Rocksteady ως τα καλύτερα σε ότι έχει να κάνει με τα superhero games. Ξεχάστε τα στενά όρια των τίτλων με υπερήρωες, όπου τα στάνταρ ούτως ή άλλως ήταν χαμηλά. Το Batman: Arkham City αποτελεί τον ορισμό της ποιοτικής single-player εμπειρίας δράσης και περιπέτειας. Πολύ απλά, μιλάμε για ένα από τα καλύτερα παιχνίδια ολόκληρης της γενιάς, το οποίο πρέπει να περιλαμβάνεται στη συλλογή κάθε gamer που σέβεται τον εαυτό του, είτε είναι fan του Batman ή των κόμιξ, είτε όχι.

+ Φοβερός κόσμος και ατμόσφαιρα
+ Τρελό ξύλο και σύστημα μάχης
+ Εχθρικό ΑΙ που εκτοξεύει την διασκέδαση
+ Είστε ο Batman, με ότι αυτο συνεπάγεται (gadgets, stealth κλπ)
+ Κορυφαία γραφικά και ήχος συνολικά
+ Γεμάτο με πράγματα να κάνετε, που θα ΘΕΛΕΤΕ να τα κάνετε
+ Catwoman, ως προς το gameplay
+ Πλούσιο backstory

- Μέτρια πλοκή, με ψιλοαπογοητευτικές ανατροπές/αποκαλύψεις
- Λάθος χρήση κάποιων χαρακτήρων

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 9.5

Πλατφόρμα: Xbox 360 (review), PS3
Έκδοση: Warner
Ανάπτυξη: Rocksteady
Διάθεση: Zegetron
Είδος: Action adventure
Παίκτες: Single-player
Επίσημο Site: http://www.batmanarkhamcity.com/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 21/10/2011
PEGI: 16