GAME20.GR > GSak

GSak

alt text

Aeterna Noctis review

, Τετάρτη 19 Ιανουάριος 2022 0 

Άλλη μία μέρα, άλλο ένα indie metroidvania με στοιχεία souls-like! Τα τελευταία χρόνια η συγκεκριμένη κατηγορία έχει την τιμητική της με μπόλικα παιχνίδια να ανταγωνίζονται για μία θέση στη συλλογή μας και το Aeterna Noctis είναι μία από τις πιο πρόσφατες προσθήκες σε αυτή. Περισσοτερα...

alt text

Axiom Verge 2 review

, Κυριακή 2 Ιανουάριος 2022 0 

Το πρώτο Axiom Verge, είναι ένας από τους αγαπημένους μου Metroidvania τίτλους και πάντα το προτείνω σε όποιον θέλει να ψαχτεί με ένα ποιοτικό παιχνίδι του είδους. Έσκασε από το πουθενά το 2015, και εξέπληξε απίστευτα με την σκοτεινή, ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του, την απροσδόκητα ενδιαφέρουσα ιστορία του, το υπέροχο chiptune soundtrack του (το οποίο αποτελεί μόνιμο μέρος των playlist μου), το πολύ καλό gameplay και το design του (που είναι ξεκάθαρα φόρος τιμής στο original Metroid). Μάλιστα, εξεπλάγην ακόμα περισσότερο όταν έμαθα ότι όλο το παιχνίδι είναι φτιαγμένο από έναν μόνο developer. Καταφέρνει το Axiom Verge 2 να αποδειχτεί άξιος συνεχιστής του προκατόχου του; Περισσοτερα...

alt text

Asterix and Obelix Slap them All! review

, Τετάρτη 29 Δεκέμβριος 2021 0 

Ο Αστερίξ, ο Οβελίξ και το χωριό με τους αξιαγάπητους τρελό-Γαλάτες έχουν εμφανιστεί σε ουκ ολίγα videogames, τα οποία λίγο-πολύ οι περισσότεροι από εμάς τα έχουμε δοκιμάσει κάποια στιγμή. Προσωπικά, μου έχει μείνει αξέχαστο το παλιό, κλασικό arcade brawler του 1992, από την Konami. Έτσι λοιπόν, όταν έμαθα πως θα έχουμε ένα νέο παιχνίδι Asterix στο ίδιο ύφος, η αλήθεια είναι πως ανυπομονούσα να δείρω και πάλι τους κακόμοιρους τους Ρωμαίους (ή να “τους φερθώ ευγενικά”, όπως θα έλεγε και ο Οβελίξ). Δυστυχώς, το Asterix and Obelix: Slap them All!, είναι ελάχιστα καλύτερο από τα σάπια ψάρια του Αλφαβητίξ. Περισσοτερα...

alt text

White Shadows review

, Κυριακή 26 Δεκέμβριος 2021 0 

Τί γίνεται όταν συνδυάσουμε την αισθητική του ασπρόμαυρου εξπρεσιονισμού των παλιών ταινιών του 1920, την “Φάρμα Των Ζώων” του Orwell, την βιομηχανική ατμόσφαιρα του Oddworld και το gameplay τίτλων όπως το Limbo; Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα μας την δίνει το White Shadows, το πρώτο παιχνίδι της ανεξάρτητης Monokel. Πρόκειται για ένα puzzle-platformer που ακολουθεί τα χνάρια τίτλων όπως του προαναφερθέντος Limbo και του Inside. Ας δούμε λοιπόν, περί τίνος ακριβώς πρόκειται. Περισσοτερα...

alt text

Project Zero Maiden of Black Water review

, Τετάρτη 8 Δεκέμβριος 2021 0 

Όταν γίνεται κουβέντα γύρω από horror games, συχνά τα πρώτα ονόματα που αναφέρονται είναι σειρές όπως το Resident Evil και το Silent Hill. Όμως υπάρχει και μία άλλη σειρά, που πολλές φορές την ξεχνάμε, και δεν είναι άλλη από τα παιχνίδια Project Zero (επίσης γνωστά και ως Fatal Frame). Αν το Resident Evil είναι το survival-action horror και το Silent Hill βασίζεται σε ψυχολογικό τρόμο, τότε τα Project Zero έχουν κάνει κτήμα τους τους το j-horror, γεμάτα με ανατριχιαστικά φαντάσματα και στοιχεία, βγαλμένα από ιαπωνικούς θρύλους και μύθους. Παρόλο που το Project Zero δεν ήταν ποτέ τεράστιες επιτυχίες, η σειρά ξεκίνησε από το 2001 και μετράει 20 χρόνια, πέντε τίτλους (κι ένα spin-off στο DS), με μερικά από αυτά τα παιχνίδια να είναι πολύ δυνατά. Προσωπικά, θεωρώ το Project Zero 2 ως ένα από τα πιο υποτιμημένα “διαμάντια” του horror gaming και το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Όμως ας μιλήσουμε για το Project Zero: Maiden of Black Water. Πρόκειται για το πέμπτο Project Zero, που πρωτοβγήκε στο Wii U και τώρα επιστρέφει ως remaster στο πλαίσιο των 20 χρόνων της σειράς.

Η ιστορία του παιχνιδιού αφηγείται τα μυστηριώδη, τρομακτικά συμβάντα που συμβαίνουν στο βουνό Hikami, στην Ιαπωνία, όπου πηγαίνουν πολλοι άνθρωποι που θέλουν να βάλουν τέλος στην ζωή τους. Το στοιχειωμένο βουνό, είναι επίσης το επίκεντρο διαφόρων ανατριχιαστικών γεγονότων και ένα μέρος στο οποίο απειλεί να εισβάλλει το Μαύρο Νερό, το οποίο θα καταστρέψει τον κόσμο. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο, υπάρχουν οι ιέρειες του ναού, οι οποίες έχουν επωμιστεί το τραγικό καθήκον να προστατεύσουν τον κόσμο, θυσιάζοντας τον εαυτό τους. Εκεί λοιπόν διασταυρώνονται τα μονοπάτια τριών χαρακτήρων, που έρχονται εκεί, ο καθένας για τους δικούς τους λόγους. Η Yuri Kozukata, η οποία διαθέτει ψυχικές δυνάμεις, μαζί με την μέντορά της, Hisoka. Ο Ren Hojo, ο οποίος είναι συγγραφέας και φίλος της Yuri. Τέλος, η Miu Hinasaki, θετή κόρη της πρωταγωνίστριας του πρώτου Project Zero, η οποία ψάχνει την εξαφανισμένη μητέρα της. Όλοι τους εξερευνούν το βουνό και τα σκοτεινά μυστικά του και βρίσκονται αντιμέτωποι με το ίδιο τους το παρελθόν, αλλά και με τα φριχτά, τρομακτικά πνεύματα των νεκρών που περιφέρονται αέναα.

Παρόλο που η ιστορία του Black Water δεν είναι τόσο καλή όσο αυτή άλλων Project Zero, παραμένει στην βάση της μία σκοτεινή κατάδυση στον ιαπωνικό τρόμο και το πιο φολκλόρ κομμάτι του. Η αφήγηση γίνεται κυρίως μέσω των cutscenes αλλά και των εγγράφων που βρίσκετε καθώς εξερευνάτε και σταδιακά συμπληρώνετε το παζλ, ώστε να αντιληφθείτε πλήρως τί ακριβώς συμβαίνει. Σε κάποια σημεία, πρέπει να κάνετε κάποιες επιλογές, και αναλόγως τον χαρακτήρα που ελέγχετε και τί αποφάσεις παίρνετε, έχετε αλλαγές στο πώς εκτυλίσσεται η πλοκή αλλά και διάφορα τέλη (συνολικά οκτώ), οπότε μην περιμένετε να δείτε τα πάντα με ένα playthrough. Ελέγχετε και τους τρεις χαρακτήρες (ο καθένας έχει τα δικά του κεφάλαια, από τα συνολικά και εξερευνάτε σκοτεινά δάση, εγκαταλελειμμένες επαυλεις, ξεχασμένους ναούς, επικίνδυνα νεκροταφεία και φυσικά, το ίδιο το βουνό, μεταξύ άλλων. Πρέπει να ψάξετε καλά στα διάφορα περιβάλλοντα, ώστε να βρείτε τα διάφορα έγγραφα και άλλα χρήσιμα καλούδια αλλά και φυσικά, να λύσετε διάφορους γρίφους, όπως θα περιμένατε από έναν τίτλο survival horror.

Όμως το “ζουμί” είναι η μάχη. Στον δρόμο σας βρίσκετε πολλά πνεύματα που θέλουν το κακό σας και ο τρόπος για να τα αντιμετωπίσετε είναι η camera obscura. Όπως σε κάθε Project Zero, έτσι κι εδώ, ο τρόπος για να εξορκίσετε τα φαντάσματα που σας καταδιώκουν είναι μία ειδική φωτογραφική κάμερα, με την οποία τα φωτογραφίζετε και τα στέλνετε μία και καλή στον άλλο κόσμο (κάτι που βασίζεται στην παλιά δεισιδαιμονία πως αν φωτογραφίσεις καποιον, του κλέβεις την ψυχή). Ο τρόπος μάχης είναι λίγο-πολύ ίδιος για όλους τους χαρακτήρες, εκτός κάποιων ιδιαίτερων skills που διαθέτει ο καθένας τους. Με κάθε φάντασμα που εξορκίζετε, κερδίζετε πόντους, τους οποίους μπορείτε να ξοδέψετε μεταξύ των κεφαλαίων για να αγοράσετε προμήθειες, όπως και αναβαθμίσεις και πιο δυνατά φιλμ για την camera, κάτι που αυξάνει την ζημιά που κάνετε στα πνεύματα. Επίσης, βρίσκετε και νέους φακούς που της δίνουν νέες ιδιότητες, όπως πιο γρήγορη επαναφόρτιση κτλ.

Κατά την διάρκεια των μαχών, πρέπει να έχετε στον νου σας τόσο το πώς κινείστε, ώστε να μην σας αρπάξουν οι νεκροί, αλλά και να πετύχετε την καλύτερη δυνατή φωτογραφία, ώστε να επιφέρετε όση περισσότερη ζημιά μπορείτε. Πιο συγκεκριμένα, αφού βγάλετε την πρώτη φωτογραφία, εμφανίζονται μικρά “θραύσματα” του πνεύματος. Πρέπει λοιπόν να φροντίσετε να έχετε στο πλάνο και το πνεύμα, αλλά και τα θραύσματα του, για την καλύτερη δυνατή επίθεση. Αν καταφέρετε και πετύχετε να βγάλετε φωτογραφία την ώρα που σας επιτίθεται ένα φάντασμα, υπάρχει η πιθανότητα να κάνετε είτε το shutter chance που κάνει παραπάνω ζημιά, είτε το fatal frame που απωθεί πίσω τον εχθρό και σας επιτρέπει για λίγο να βγάλετε απανωτές φωτογραφίες χωρίς να χρειάζεται να ξαναφορτώσει η κάμερα. Κάτι άλλο που πρέπει να αναφερθεί, είναι πως κάποιες φορές περνάτε από μέρη που είναι γεμάτα με νερό και υγρασία. Όσο ο χαρακτήρας σας παραμένει βρεγμένος, η κάμερα κάνει περισσότερη ζημιά, αλλά εμφανίζονται περισσότερα φαντάσματα. Αν βρείτε κάποιον πυρσό ή κάποια φωτιά, μπορείτε να στεγνώσετε, ώστε τα πάντα να επανέρθουν σε φυσιολογικά επίπεδα, ή έστω, όσο φυσιολογικό μπορεί να είναι το να βρίσκεστε στο άντρο του άλλου κόσμου. Ακόμα, αν δεχθείτε επίθεση από συγκεκριμένα φαντάσματα, βρίσκεστε υπό την επήρεια κατάρας που επηρεάζει την όραση και την άμυνα σας, καθως και μειώνει την υγεία σας σιγά-σιγά.

Όμως αν ο τρόπος μάχης είναι ενδιαφέρων, ο τρόπος με τον οποίο είναι σχεδιασμένο το παιχνίδι, και πιο συγκεκριμένα η κινησιολογία των χαρακτήρων, σε συνδυασμό με τον έλεγχο που θυμίζει αρκετά παλαιότερα του είδους, δημιουργεί προβλήματα. Για αρχή, οι χαρακτήρες, κινούνται πολύ αργά, σε σημείο που ακόμα κι όταν τρέχουν είναι σαν κάνουν χαλαρό τρεξιματάκι και όχι σαν να προσπαθούν να σωθούν από τους ανατριχιαστικούς τρόμους που τους κυνηγούν. Επίσης, όταν χρησιμοποιείτε την κάμερα, η οπτική αλλάζει σε πρώτο πρόσωπο, οπότε τα πράγματα ζορίζουν περισσότερο, ειδικά όταν έχετε να κάνετε με παραπάνω από ένα φαντάσματα. Προσθέστε και το γεγονός πως πολλές φορές βρίσκεστε σε χώρους που δεν έχετε και πολλά περιθώρια για να κινηθείτε ελεύθερα. Η αλήθεια είναι πως ακόμα και το 2016 που πρωτοβγήκε το Black Water, τόσο ο χειρισμός, όσο και το design, ήταν αρκετά παρωχημένα, κάτι που ίσως σας απωθήσει από το να ασχοληθείτε με το κατά τα άλλα ατμοσφαιρικότατο παιχνίδι. Καταλαβαίνω πως ο τίτλος είναι επίτηδες σχεδιασμένος με πιο old-school νοοτροπία, αλλά αυτό είναι δίκοπο μαχαίρι.

Όντας remaster, το παιχνίδι διαθέτει κάποιες οπτικές βελτιώσεις, κυρίως στην ανάλυση και στην αναβάθμιση κάποιων υφών σε σχέση με την αρχική έκδοση, αλλά όχι κάτι σε σημαντικό βαθμό. Παραμένει ένα παιχνίδι που οπτικά ανήκει σε προηγούμενη γενιά, όμως ακόμα κι έτσι, τα περιβάλλοντα ξεχειλίζουν με την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του ιαπωνικού τρόμου. Πιστέψτε με, τα μέρη που επισκέπτεστε καθώς εξερευνάτε το καταραμένο βουνό και τα μυστικά του, είναι αρκούντως εφιαλτικά, ειδικά όταν έχετε να κάνετε με τα διάφορα πνεύματα που βρίσκετε στον δρόμο σας. Υπάρχει επίσης ένα νέο photo mode, το οποίο είναι αρκετά λεπτομέρες και έχει πλάκα, ώστε να ασχοληθείτε για λίγη ώρα με αυτό και να το συνδυάσετε με τις επίσης νέες ενδυμασίες για τους χαρακτήρες (με μερικές από αυτές να αποτελούν ξεκάθαρα... fan service). Όπως σε κάθε Project Zero, το sound design είναι πολύ δυνατό και εξυπηρετεί άριστα τον σκοπό του: να σας κάνει να ανατριχιάσετε και να είστε στην τσίτα. Δυστυχώς το voice acting δεν είναι ότι καλύτερο, ίσως επειδή οι ηθοποιοί προσπαθούν να μιμηθούν τον πιο στωικό τρόπο ομιλίας της ιαπωνικής γλώσσας, με αποτέλεσμα να ακούγονται κάπως άψυχοι στα αγγλικά. Επίσης το lip sync είναι πολύ κακό, σε σημείο που κάποιες φορές θυμίζει την telenovela που έβλεπε η γιαγιά στα ελληνικά. H μουσική δεν ξεχωρίζει ιδιαίτερα, αλλά σίγουρα προσδίδει στo συνολικό χτίσιμο της ατμόσφαιρας.

To Project Zero: Maiden of Black Water είναι ένα τίμιο παιχνίδι τρόμου, που έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες και δεν το κρύβει. Αυτό, μαζί με την ξεκάθαρα παλαιάς σχολής νοοτροπία του, σημαίνει πως -καλώς ή κακώς- δεν είναι για όλους. Απευθύνεται στους φαν της σειράς Project Zero, σε όσους γουστάρουν j-horror και σε όσους προτιμούν ένα πιο “παραδοσιακό” παιχνίδι αυτού του είδους. Προσφέρει κάποιες βελτιώσεις και ανανεώσεις, σε σχέση με τον αρχικό τίτλο, αλλά όχι αρκετές ώστε να τραβήξει το ενδιαφέρον του υπόλοιπου κοινού, που είτε έχει συνηθίσει σε έναν πιο σύγχρονο τρόπο παιχνιδιού στα horror games, ή απλά προτιμά ένα διαφορετικό είδος τρόμου. Αν όμως αποφασίσετε να ασχοληθείτε συνειδητά μαζί του, σίγουρα θα απολαύσετε κάποια ανήσυχα, εφιαλτικά βράδια. Το βουνό περιμένει...

  • Υποβλητική, τρομακτική ατμόσφαιρα
  • Ανατριχιαστικό sound design
  • Ενδιαφέρον σύστημα μάχης
  • Replayability χάρη στις επιλογές και τα πολλαπλά φινάλε
  • Μερικές οπτικές βελτιώσεις
  • Προσθήκες όπως photo mode και ενδυμασίες
  • Όχι τόσο καλή ιστορία
  • Παρωχημένη νοοτροπία στο gameplay
  • Ο έλεγχος και η ταχύτητα των χαρακτήρων κουράζουν
  • Μέτριο voice acting
  • Κακό lip sync
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7.5

ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ:PS4, PS5, Xbox Series X/S, Xbox One, Switch, PC
ΑΝΑΠΤΥΞΗ:Koei Tecmo
ΕΚΔΟΣΗ:Koei Tecmo
ΔΙΑΘΕΣΗ:CD Media
alt text

Aeon Must Die review

, Δευτέρα 15 Νοέμβριος 2021 0 

Τα brawler (ή beat ‘em up αν προτιμάτε), υπάρχουν σχεδόν από τότε που υπάρχει το gaming με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Είναι απλά, κατανοητά και πορωτικά, όταν είναι καλοφτιαγμένα. Προχωράς, σπας στο ξύλο οποιον βρεις στο διάβα σου, φτάνεις στο boss, τον τσακίζεις και αυτόν, και μετά περνάς στην επόμενη πίστα, για να ξαναξεκινησεις αυτή την διαδικασία. Εδώ και τόσα χρόνια, η βασική αυτή συνταγή δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα. Πολλοί θα ρωτήσουν “γιατί να αλλάξεις κάτι που λειτουργεί άψογα;”, και ίσως να έχουν και δίκιο. Από την άλλη όμως, υπάρχουν και παιχνίδια όπως το Aeon Must Die που προσπαθούν να φέρουν κάτι καινούριο στο τραπέζι. Ας δούμε λοιπόν αν οι νεωτερισμοί προσδίδουν ουσία. Περισσοτερα...

alt text

Marvel’s Guardians of the Galaxy review

, Κυριακή 7 Νοέμβριος 2021 0 

Ποιος θα περίμενε, μέχρι πριν μερικά χρόνια, πως οι Guardians of the Galaxy θα γίνονταν τεράστιο όνομα στον χώρο της ψυχαγωγίας, σε βαθμό που θα πρωταγωνιστούσαν στο δικό τους παιχνίδι; Μιλάμε για μία ομάδα ηρώων της Marvel, που δεν την ήξεραν (ή έστω, θυμόντουσαν) ούτε και οι πιο ενημερωμένοι φαν των comics. Όμως, χάρη στην ασταμάτητη επέλαση του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel, οι περισσότεροι από εμάς πλέον γνωρίζουν αυτή την μισθοφορική ομάδα και αξιαγάπητη δυσλειτουργική οικογένεια, που αποτελείται από τον τυχοδιώκτη Peter Quill, την ασταμάτητη κόρη του Thanos, Gamora, τον πολεμοχαρή Drax, τον Rocket Raccoon (ένα ανθρωποειδές ρακούν, με έφεση στην τεχνολογία και εκρηκτικό ταμπεραμέντο) και φυσικά, τον Groot, ο οποίος είναι ένα δέντρο που δέρνει και όλο του το λεξιλόγιο αποτελείται από την φράση “I am Groot”. Έτσι λοιπόν, έχουμε το Guardians Of The Galaxy της Eidos Montreal, το οποίο είναι ο επόμενος μεγάλος τίτλος Marvel της Square μετά το Avengers που δεν έτυχε και της καλύτερης υποδοχής. Πάμε να δούμε λοιπόν, αν αυτή την φορά πέτυχε η συνταγή. Περισσοτερα...

alt text

Fist Forged in Shadow Torch review

, Τρίτη 28 Σεπτέμβριος 2021 0 

Συνήθως, όταν σκεφτόμαστε ένα λαγό, δεν μας έρχεται η εικόνα ενός σκληροτράχηλου πολεμιστή, που καταστρέφει εκατοντάδες ρομπότ με μία τεράστια mecha γροθιά, σε μία industrial-dieselpunk πόλη. Όμως, η κινέζικη TiGames, σκέφτηκε και μας δίνει ακριβώς αυτό στο Fist: Forged In Shadow Torch, ένα 2.5D metroidvania όπου όλοι οι χαρακτήρες είναι ανθρωπόμορφα ζώα ή μηχανές. Περισσοτερα...

alt text

Greak Memories of Azur review

, Τρίτη 7 Σεπτέμβριος 2021 0 

Ένα από τα πιο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που μπορούμε να συναντήσουμε σε ένα videogame, είναι ο έλεγχος πολλαπλών χαρακτήρων ταυτόχρονα. Πρόκειται για μία ιδέα που αναλόγως την υλοποίηση της, μπορεί να αποτελέσει μία δυσάρεστη εμπειρία, ειδικά για τον παίκτη. Αλλά πριν μιλήσουμε περισσότερο για αυτό, ας δούμε πρώτα τί ακριβώς συμβαίνει στο Greak: Memories of Azur, καθώς ο πυρήνας του είναι ο ταυτόχρονος έλεγχος τριών χαρακτήρων. Περισσοτερα...

alt text

Eldest Souls review

, Τετάρτη 25 Αύγουστος 2021 0 

Άλλη μία μέρα, άλλο ένα παιχνίδι τύπου Dark Souls/Bloodborne. Η αλήθεια είναι πως η αγορά έχει γεμίσει με souls-like τίτλους και πολλοί εξ αυτών δυστυχώς κινούνται στην μετριότητα (στην καλύτερη περίπτωση). Αυτό μάλλον οφείλεται στο ότι οι περισσότεροι developers αποτυγχάνουν να αντιληφθούν κάτι βασικό: Η επιτυχία της FromSoftware, δεν οφείλεται καθ’ εαυτού στην αυξημένη δυσκολία, αλλά στην μαεστρία του design, το οποίο περιλαμβάνει τα πάντα. Από τον χάρτη μιας περιοχής και το περιβάλλον της, μέχρι την τοποθέτηση των εχθρών και το boss fight της, τα πάντα είναι υπολογισμένα και αριστοτεχνικά σχεδιασμένα. To Eldest Souls, επιχειρεί μία διαφορετική (αν και όχι πρωτότυπη) προσέγγιση στην φόρμουλα των souls-like παιχνιδιών. Αφαιρεί εντελώς τα διάφορα mobs και επικεντρώνεται σε επικές boss μάχες. Ας δούμε λοιπόν αν αυτό το ιδιαίτερο boss rush αξίζει τον κόπο. Περισσοτερα...

alt text

Dark Alliance review

, Τετάρτη 21 Ιούλιος 2021 0 

Aν έχετε ασχοληθεί με Dungeons and Dragons, αναμφίβολα γνωρίζετε τον κόσμο των Forgotten Realms, όπως και το διάσημο drow, Drizzt Do’Urden, τους συμμάχους του και τις περιπέτειές τους, που εξιστορούνται στα (πολλά) βιβλία του συγγραφέα R. A. Salvatore. Επίσης, ίσως να τον ξέρετε από παιχνίδια όπως τα Baldur’s Gate 1 και 2, Forgotten Realms: Demon Stone και Baldur's Gate: Dark Alliance 1 και 2, μεταξύ άλλων. Το Dungeons and Dragons: Dark Alliance αποτελεί πνευματικό διάδοχο των τελευταίων. Περισσοτερα...

alt text

Ender Lillies review

, Σάββατο 17 Ιούλιος 2021 0 

Εξερεύνηση, platforming, μάχες - τα metroidvania είναι μία κατηγορία παιχνιδιών που έχει αγαπηθεί από πολύ κόσμο και ειδικά τα τελευταία χρόνια, χάρη στην indie σκηνή, η οποία μας έχει δώσει αρκετά “διαμαντάκια”. Ένα (ακόμα) από αυτά είναι το Ender Lillies: Quietus of the Knights. Περισσοτερα...

alt text

Guilty Gear Strive review

, Τετάρτη 23 Ιούνιος 2021 0 

Anime! Metal! Ξύλο, πολύ ξύλο! Αυτά είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της σειράς Guilty Gear της Arc System Works (γνωστή για τα anime fighter της, όπως τα Blazblue, Dragon Ball FighterZ και Granblue Fantasy Versus). Το Guilty Gear φέτος κλείνει 23 χρόνια (πώς περνάνε έτσι τα άτιμα) και κάνει δυναμική επιστροφή/νέα αρχή μετά από αρκετό καιρό. Για την ακρίβεια, ο τελευταίος τίτλος GG ήταν το Guilty Gear Xrd REV 2, το 2017. Μη με ρωτήσετε τί τρέχει με τα ονόματα και την αρίθμηση του Guilty Gear, απλά αποδεχτείτε πως είναι ιαπωνικό παιχνίδι με ό,τι αυτό συνεπάγεται και ας προχωρήσουμε παρακάτω. Περισσοτερα...

alt text

Wonder Boy Asha in Monster World review

, Τρίτη 8 Ιούνιος 2021 0 

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ, πόσα είναι τα παιχνίδια που δεν κυκλοφόρησαν ποτέ εκτός Ιαπωνίας; Πόσα διαμάντια δεν έχουμε παίξει ποτέ στην Δύση; Είναι πολλά και αυτό συμβαίνει για διάφορους λόγους, οι οποίοι δεν είναι της παρούσης. Ας το αφήσουμε απλά στο ότι οι κυριότεροι λόγοι είναι -ω, τι έκπληξη- οικονομικοί. Περισσοτερα...

alt text

El Hijo A Wild West Tale review

, Τετάρτη 2 Ιούνιος 2021 0 

Τι έρχεται στο μυαλό μας όταν σκεφτόμαστε την “Άγρια Δύση”; Η αναμενόμενη απάντηση εύκολα θα ήταν κάτι του στιλ: σκληροτράχηλοι πιστολέρο, καβάλα στο άλογο τους, περιφερόμενοι κάτω από τον καυτό ήλιο, έτοιμοι να σκοτώσουν ή να σκοτωθούν οποιαδήποτε στιγμή, μέσα σε έναν βλοσυρό, αφιλόξενο κόσμο που δεν αφήνει κανένα περιθώριο για οτιδήποτε άλλο, πέρα από το ένστικτο της επιβίωσης. Αυτή άλλωστε είναι η κυριότερη απεικόνιση που βλέπουμε στα western εδώ και τόσα χρόνια, κάτι που ισχύει και στο gaming. Όμως το El Hijo – A Wild West Tale, προσφέρει μία διαφορετική ματιά πάνω στο είδος. Μία περιπέτεια στην Άγρια Δύση για όλη την οικογένεια, χωρίς έμφαση στην βία και το αίμα. Για να δούμε λοιπόν, αν μπορεί να λειτουργήσει μία τέτοια ματιά στον κόσμο των καουμπόηδων. Περισσοτερα...