GAME20.GR > Constantinos

Constantinos

alt text

Marvel’s Avengers review

, Δευτέρα 21 Σεπτέμβριος 2020 0 

Μετά την τεράστια επιτυχία των ταινιών Avengers, η Square Enix και η Crystal Dynamics, αντιλαμβανόμενες το superhero ρεύμα της εποχής, μας δίνουν την δική τους υπερπαραγωγή με τους Εκδικητές. To Marvel's Avengers χαρακτηρίζεται ως ένα φιλόδοξο και μεγαλεπήβολο παιχνίδι-υπηρεσία. Καταφέρνει να αποδειχθεί αντάξιο των τεράστιων προσδοκιών; Περισσοτερα...

alt text

Τα αγαπημένα μου PS4 exclusives

, Τρίτη 15 Σεπτέμβριος 2020 0 

Νομίζω συμφωνούμε όλοι ότι η γενιά που μας αφήνει αποτέλεσε ένα τεράστιο χρυσωρυχείο αποκλειστικοτήτων του PS4. Πέρα από την επιτυχία της κονσόλας παγκοσμίως, οι περισσότερες αποκλειστικότητες του PS4 έκαναν κυριολεκτικά θραύση, αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές. Τα γραφικά τους χαρακτηρίστηκαν εξωπραγματικά, το gameplay τους πέρασε σε άλλο επίπεδο. Η Sony πλέον κατέχει πλήρως το στήσιμο μιας πραγματικά system-seller αποκλειστικότητας, αξιοποιώντας στο έπακρο τους κομβικούς πυλώνες του single-player και του storytelling. Παλαιότερα είχα επισημάνει δυο κύρια σημεία που χαρακτηρίζουν τα Sony exclusives: σεναριακή ωριμότητα και γέννηση πρωταγωνιστών. Η σεναριακή αφήγηση των περισσότερων αποκλειστικοτήτων του PS4 καταπιάνεται με επίκαιρα κοινωνικά θέματα και επικεντρώνεται στα ανθρώπινα συναισθήματα. Επίσης, ο κατάλογος των εμβληματικών πρωταγωνιστών είναι μακρύς, από τον Jin και την Aloy μέχρι τον Deacon. Σε αυτό το αφιέρωμα παραθέτω τις εντυπώσεις μου για PS4 exclusives που έπαιξα και θεωρώ ότι χρήζουν αναφοράς. Ας ξεκινήσουμε.

13. Until Dawn

Δεν έκρυψα ποτέ την αγάπη που τρέφω στα παιχνίδια διαδραστικών επιλογών, οπότε το Until Dawn δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο από μεριάς μου. Το Until Dawn είναι παιχνίδι τρόμου που δανείζεται ιδέες από τα πονήματα της κορυφαίας του είδους Quantic Dream. Ξεκινάει σαν ένα χαζοχαρούμενο teenage horror movie αλλά εξελίσσεται σε μια εφιαλτική αλληλουχία γεγονότων (butterfly effect), αντλώντας επιρροές από τo αμερικανικό folklore. Τα QTE και οι αποφάσεις που καλείται να πάρει ο παίκτης ανεβάζουν την αδρεναλίνη στα ύψη. Εξαιρετική η σκηνοθεσία επίσης, με το σκοτάδι, το χιόνι και την κλειστοφοβία να συμβάλλουν στην ατμόσφαιρα του τίτλου. Σεναριακά, η ιστορία αργεί να πάρει μπρος αλλά αργότερα λαμβάνουν χώρα συγκλονιστικές αποκαλύψεις και ανατροπές. Επίσης, αξίζει να σημειωθεί ότι στους πρωταγωνιστές συγκαταλέγονται ο Rami Malek (Mr.Robot, Bohemian Rhapsody) και η Hayden Panettiere (Remember the Titans). Τιμιότητα.

12. Infamous: Second Son

Δεν υπήρξα ποτέ μεγάλος φαν της Sucker Punch και της σειράς Infamous. Ωστόσο, δεν μπορώ να μην παραδεχθώ ότι με τα Infamous του PS3 πέρασα μια χαρά. Κατά μια έννοια, τα Infamous προωθούν μοναδικά την έννοια του αντισυμβατικού ήρωα. Δεν απομυθοποιούν πρόσωπα και καταστάσεις. Αντιθέτως, θίγουν άμεσα έως και απροκάλυπτα τον αυταρχισμό και την κοινωνική καταπίεση. Παικτικά μιλώντας, το γνώριμο και ανάλαφρο στα όρια του arcade στιλ gameplay της SP δένει εκπληκτικά με τις σούπερ δυνάμεις του Delsin Rowe. Το Second Son, για εμένα προσωπικά, είναι το πρώτο open-world της γενιάς (μαζί με τα AC Unity και Witcher 3) που έδειξε τα δόντια του στον τομέα των γραφικών. Ειδικά τα particle effects αποτυπώνονται με φαντασμαγορικό τρόπο επί της οθόνης, προσφέροντας ένα χορταστικό οπτικό υπερθέαμα.

11. The Last Guardian

O Fumito Ueda είναι καλλιτέχνης. Ξεκινάμε από αυτό. Ο Fumito Ueda είναι ένα ανήσυχο πνεύμα. Σύμφωνοι. Ο Fumito Ueda είναι οραματιστής. Εννοείται. Ο Fumito Ueda είναι τελειομανής. Δεν το συζητώ. Κατά καιρούς, τον έχω αποκαλέσει χίππη και αντικομφορμιστή. Ε, είναι, πώς θα το κάνουμε τώρα; Η ανάπτυξη του δύσμοιρου The Last Guardian πέρασε από 40 κύματα. Ούτε το γεφύρι της Άρτας να ήταν. Δεν ισχυρίζομαι ότι για όλα φταίει ο Ueda (προς Θεού) αλλά όλο και κάπου θα είχε λερωμένη τη φωλιά του. Πέρασαν κάμποσα χρόνια και τελικώς το παιχνίδι κυκλοφόρησε στο PS4. Κατανοώ απόλυτα όσους ενοχλούνται από τον δύχρηστο χειρισμό ή την προβληματική κάμερα των παιχνιδιών της Team Ico. Είναι “love it or hate it” φάση, όπως “hate it” είναι για εμένα το Death Stranding. Ετσι πάνε αυτά. Το Last Guardian δεν είναι ένα απλό videogame με την ευρεία έννοια του όρου. Το Last Guardian αποτελεί ένα ξεχωριστό φόρο τιμής στην αλληλεγγύη και τη φιλία, γκρεμίζοντας τα τείχη της διαφορετικότητας και ανασύρροντας εκ των έσω τις ξεχασμένες αξίες της συντροφικότητας και της συμπόνοιας.

10. Shadow of the Colossus Remake

Το παιχνίδι που με έκανε να αγαπήσω το PS2. Ένα από τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών. Εκεί όπου η λέξη “έπος” στερείται περαιτέρω περιγραφής. Εκεί όπου η περιπέτεια συναντά τη συγκίνηση. Εκεί όπου ο Δαβίδ πολεμάει τον Γολιάθ. Εκεί όπου η ανθρώπινη θυσία και η επιθυμία για ζωή αποτελούν την ύψιστη μάχη που καλείται να δώσει κανείς. Αν έπρεπε οπωσδήποτε να περιγράψω το παιχνίδι, θα κατέληγα στο συμπέρασμα ότι το SotC είναι ένα πελώριο boss rush τοποθετημένο σε έναν ανοικτό κόσμο όπου η κάμερα αδυνατεί να εστιάσει στους θεόρατους κολοσσούς. Το remake ξύπνησε από μακροχρόνιο λήθαργο έναν “κοιμώμενο γίγαντα”, αναβιώνοντας σκηνές και αναμνήσεις χαραγμένες στην καρδιά και το μυαλό μας.

9. Detroit Become Human

Το ταλέντο της Quantic Dream αρκεί για να ερωτευτεί κάποιος παράφορα τα interactive drama games. Στην περίπτωση του Detroit, μπορεί η θεματολογία της επανάστασης των ανδροειδών και το ζήτημα της τεχνητής νοημοσύνης να έχει απασχολήσει πολλάκις τον τομέα της ψυχαγωγίας, όμως η QD κατορθώνει με τα αγαπημένα της QTE, τα πολλαπλά playthroughs και τις κομβικές αποφάσεις που κατ’επέκταση οδηγούν σε αλλεπάλληλες σεναριακές διακλαδώσεις, να δημιουργήσει το δικό της “φιλοσοφικό” Blade Runner.

8. Marvel’s Spider-Man

Ως φαν της Marvel, ξενέρωνα ασύστολα με την απουσία καλών παιχνιδιών Spider-Man. Μα ένα παιχνίδι να μην μπορεί να αναδείξει τον μύθο του Spidey όπως έκαναν τα Arkham για τον Batman; Ευτυχώς ήρθε η Insomniac και μας έδωσε το εξαιρετικό Marvel’s Spider-Man. Χορταστικός οπτικός τομέας, καλοστημένο σενάριο, εμβληματικοί χαρακτήρες και κακοί, δράση πέρα από κάθε φαντασία, εντυπωσιακές σκηνές, ταχύρυθμα μαθήματα δυναμικών ακροβατικών κινήσεων. Όλα αυτά δημιουργούν μια σαρωτική marvel-ιστική περιπέτεια, που εδραίωσε τον Spider-Man στο gaming. Ανυπομονώ για το Spider-Man: Miles Morales.

7. Days Gone

Ένα The Last of Us σε ανοικτό κόσμο. Αυτό μονολόγησα όταν πρωτοείδα το Days Gone. Η Bend Studios ανέλαβε για πρώτη φορά την ανάπτυξη ενός μεγάλου Sony exclusive και τηρουμένων των αναλογιών μας έδωσε ένα εκπληκτικό παιχνίδι παρά τα όποια προβλήματά του. Βγάζω το καπέλο στα 150 άτομα της Bend, διότι το εγχείρημα ήταν μεγαλεπήβολο κι όμως ανταποκρίθηκαν με συνέπεια και μεθοδικότητα. Για εμένα όπως και για πολλούς ακόμη, ο Deacon, ο πρωταγωνιστής του Days Gone, είναι ο Jax Teller σε έναν Walking Dead κόσμο. Θέλω απεγνωσμένα Days Gone 2.

6. Bloodborne

Χρειάζονται συστάσεις για το συγκεριμένο αριστούργημα της FromSoftware; Το Bloodborne είναι ότι πιο άρρωστο έχω αντικρύσει σε video game. Εύκολα όμως! Δεν θα ξεχάσω ποτέ την αβεβαιότητα που είχα αγοράζοντάς το πρώτη μέρα κυκλοφορίας. Την περίοδο εκείνη πίστευα ότι ο κόσμος που επιλέγει τέτοια παιχνίδια για να ικανοποιήσει τις ορέξεις του είναι μαζόχες. Ξεκάθαρα! Πού κρύβεται η χαρά και η ευχαρίστηση αν πεθαίνεις διαρκώς; Αυτό αναρωτιόμουν. Βάζω το παιχνίδι να παίξω και πρέπει να μου πήρε αμέτρητες ώρες να φτάσω στην δεύτερη περιοχή. Όταν άρχισα σταδιακά να μπαίνω στην λογική του τίτλου κατάλαβα αμέσως την μαγεία των hardcore RPG. Εισχωρώντας βαθύτερα στο πνεύμα του Bloodborne συνειδοτοποίησα ότι δεν ευθυνόταν η προεπιλεγμένη δυσκολία του παιχνιδιού όσο έχανα, αλλά εγώ ο ίδιος. Ένας εσφαλμένος χειρισμός, η ατολμία, τα αργά αντανακλαστικά τεστάρουν σίγουρα τα νεύρα αλλά η ικανοποίηση ρίχνοντας boss σε τέτοιου είδους παιχνίδια δεν περιγράφεται. Ο Miyazaki και η παρέα του έστησαν ένα αιματοβαμένο παραμύθι, με την γοτθική και βικτωριανή αρχιτεκτονική να ντύνουν επιβλητικά το όλο εικαστικό. Η βία, το gore element και η ματαιοδοξία συνθέτουν τελικώς ένα ανεπανάληπτο σκοτεινό και απόκοσμο έργο τέχνης. Αυτό είναι το Bloodborne.

5. Uncharted 4: A Thief’s End

Μετά την αποχώρηση της Amy Hennig από τη Naughty Dog, υπήρξε κάποια ανησυχία για το Uncharted 4. Όμως η πανούργα Naughty Dog έκανε και πάλι το θαύμα της. Η κινηματογραφική δράση καθηλώνει, οι χολιγουντιανές σκηνές βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη, η μερική open-world προσέγγιση διανθίζει τον πυρήνα του gameplay, τα γραφικά ρίχνουν σαγόνια, ενώ το αιώνιο παράπονο του “πλαστικού” shooting διορθώνεται σημαντικά. Η μεγαλύτερη αλλαγή όμως προκύπτει από την πένα των δημιουργών του. Σαφέστατα ωριμότερο από τους προκατόχους του, το Uncharted 4 παρουσιάζει μια ισχυρή δόση σοβαροφάνειας και όχι διακωμώδησης των καταστάσεων. Ο Nathan Drake παραμένει ο χιουμορίστας τυχοδιώκτης που αγαπήσαμε, αλλά το παιχνίδι παρουσιάζει μια πιο ανθρώπινη πλευρά του ήρωα, κάτι που προσωπικά εκτίμησα δεόντως. Ναυαρχίδα του PS4 το Uncharted 4 όπως και να το κάνουμε.

4. Ghost of Tsushima

Akira Kurosawa. Αυτό το όνομα αρκεί για να περιγράψει το νέο πόνημα της Sucker Punch. Αντλώντας έμπνευση από τις θρυλικές δημιουργίες του Ιάπωνα σκηνοθέτη, η SP μας έδωσε ένα έπος διαφήμιση της ιαπωνικής κουλτούρας. Το bushido, ο κώδικας τιμής που ορίζει την ζωή ενός ευγενή σαμουράι αναπαριστάται με απόλυτο σεβασμό προς την ιαπωνική παράδοση. Το GoT αποτελεί αναμφίβολα το απόλυτο παιχνίδι samurai. Ακρογωνιαίοι λίθοι της ποιότητάς του, το σύστημα μάχης που στηρίζεται στο clean cut, ο οργανικός κόσμος του που καταρρίπτει κάθε έννοια στατικότητας σε open-world παιχνίδι και η μοναδική χρήση του ανέμου ως μέσο προσανατολισμού. Δηλώνω γοητευμένος αλλά και ανυπόμονος για τη συνέχεια!

3. Horizon Zero Dawn

Το Horizon Zero Dawn σημαίνει πολλά για εμένα, αφού είναι το πρώτο review έκανα στο Game 2.0. Ξεκινώντας το HZD την άκουσα στερεοφωνικά. Μεταποκαλυπτικός ανοιχτός κόσμος, το sci-fi αγκαλιάζει το tribal στοιχείο, ηρωίδα μια τύπισσα με ένα τόξο που πολεμάει πελώριους ρομποτικούς δεινόσαυρους. Χάος! Αρχικά ήμουν δύσπιστος ως προς το τελικό αποτέλεσμα διότι δεν ήμουν σίγουρος ότι ένα στούντιο όπως η Guerrila μπορεί να κάνει την διαφορά. Διαψεύστηκα και χαίρομαι για αυτό. Με την Decima Engine για οδηγό, το HZD κάνει επίδειξη δύναμης απέναντι σε όλα τα open-world games της γενιάς. Τα φωτορεαλιστικά γραφικά του προκαλούν επιφωνήματα θαυμασμού, η πένα του John Gonzalez (Fallout New Vegas) συγκλονίζει και η Aloy αναγνωρίζεται (δικαίως) ως το “πρόσωπο” του PS4. Όλα τα υπόλοιπα ανήκουν στην ιστορία. Forbidden West, here I come!

2. The Last of Us Part 2

Στα τέλη της γενιάς, η Sony έριξε ένα από τα πιο βαριά χαρτιά της στο τραπέζι. Το The Last of Us Part 2 είναι μια ωδή στα σκοτεινά ανθρώπινα ένστικτα. Η επιβίωση περνά σε δεύτερη μοίρα καθώς την αντικαθιστά η ανάγκη για απονομή μιας πρωτόγονης δικαιοσύνης. Τα κίνητρα του κάθε χαρακτήρα είναι κατακριτέα και δικαιολογημένα ταυτόχρονα. Σε έναν κόσμο άλλωστε που κυριαρχεί η μιζέρια και η εξαθλίωση, ας μην περιμένουμε πράξεις δικαίου ή αδίκου. Οπτικά αλλά και παικτικά το TLoU2 εμφανίζεται σαν μια υπερ-εξελιγμένη έκδοση του προκατόχου του. Ο τεχνικός τομέας τσακίζει κόκκαλα ενώ οι σκηνές μάχης είναι πιο βίαιες και ωμές από ποτέ.Το “ωστικό κύμα” του The Last of Us Part 2 παρέσυρε εν τέλει τα πάντα στο διάβα του, θέτοντας ψηλότερα τον πήχη από όσο θα περίμενε κανείς. Εύγε και πάλι εύγε ND.

1. God of War

Άκοπα και αδιαπραγμάτευτα, το καλύτερο παιχνίδι της γενιάς κατ' εμε! Η σειρά God of War χρειαζόταν ένα γερό ηλεκτροσοκ και με αυτό το reboot η Sony δεν ρίσκαρε απλά, αλλά τζόγαρε και μάλιστα χοντρά. Στις πρώτες ώρες του παιχνιδιού διαπίστωσα τρομακτικές διαφοροποιήσεις που ομολογώ ότι με έκαναν να τσιμπιέμαι από την πόρωση. Προοπτική πίσω από τον Kratos, μονοκάμερη σκηνοθεσία, σύστημα μάχης που ρίχνει τις ταχύτητες και αποκτά στιβαρότητα παραπέμποντας ολοφάνερα στα Soulsborne, εντυπωσιακά γραφικά, κόσμος με semi-open world/sandbox χαρακτηριστικά, θεματολογία βασισμένη στη σκανδιναβική μυθολογία και ένας Kratos που είναι λιγομίλητος αλλά αυστηρός πατέρας ενός μικρού αγοριού με το όνομα Ατρέας. Ο άλλοτε θεός του πολέμου αγκαλιάζει ολότελα την ανθρώπινη πλευρά του, κρύβοντας εσκεμμένα την θεϊκή φύση του από τον γιο του και προσπαθεί να το μεγαλώσει με αρχές και σειδηρά πειθαρχία, μακριά από τον κίνδυνο και τις κακουχίες που βίωσε αλλά και προκάλεσε ο ίδιος. Θέλετε μήπως να αναφερθώ στο mindfuck τέλος του; Αφήστε το καλύτερα.

Με το PS4 έτοιμο να παραδώσει τη σκυτάλη στον διάδοχό του, ήταν μια καλή ευκαιρία να εστιάσουμε για τελευταία φορά στην πλούσια παρακαταθήκη αποκλειστικοτήτων που αφήνει πίσω του. Δίνοντάς μας το ένα αριστούργημα μετά το άλλο, το PS4 μας έκανε μάρτυρες μιας χρυσής εποχής για το gaming. Χώρος για νοσταλγία δεν υπάρχει όμως. Το μέλλον προδιαγράφεται ακόμα πιο λαμπρό. Greatness awaits.

alt text

Ghost of Tsushima review

, Τετάρτη 15 Ιούλιος 2020 0 

Η Sucker Punch έδωσε το παρών στο ξεκίνημα του PS4 με το Infamous: Second Son και τώρα επιστρέφει στο τέλος του PS4 με το Ghost of Tsushima, την τελευταία μεγάλη αποκλειστικότητα της κονσόλας. Το GoT αποτελεί συνειδητή επιλογή και πρώτης τάξης ευκαιρία για την SP να αφήσει στην άκρη τα superhero games τύπου Infamous και να κολυμπήσει σε πιο βαθιά και αχαρτογράφητα νερά. Η απόφαση του στούντιο να εντρυφήσει στην ιαπωνική θεματολογία (και κατ’ επέκταση ιστορία) θεωρητικά ίσως και να έκρυβε κινδύνους. Εν τέλει, η SP κατορθώνει με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό να συνθέσει ένα παιχνίδι-έπος. Περισσοτερα...

alt text

Nioh 2 review

, Παρασκευή 17 Απρίλιος 2020 0 

Το είδος των hardcore RPG αδιαμφισβήτητα έχει γνωρίσει μεγάλη άνθηση χάρη στα παιχνίδια της FromSoftware. Ο Miyazaki και η παρέα του δημιούργησαν μια διαφορετική gaming κουλτούρα ή αν προτιμάτε ένα τεράστιο ρεύμα με φανατικούς οπαδούς ανά τον κόσμο. Έκτοτε, κάμποσα στούντιο αποπειράθηκαν να ακολουθήσουν τον δρόμο που χάραξε η FromSoftware. Προσωπικά μιλώντας, πέρα από το The Surge της Deck 13, δεν περίμενα να συναντήσω άλλο hardcore RPG που να με εξιτάρει σε υπερθετικό βαθμό, μέχρι που έπεσε στα χέρια μου το Nioh της Team Ninja (Ninja Gaiden). Το Nioh έθεσε νέες βάσεις στον πυρήνα των παιχνιδιών τύπου Souls και ουσιαστικά κατόρθωσε να ενσωματώσει με απαράμιλλη αρμονία το αγνό hack-and-slash στοιχείο με τη hardcore πρόκληση. Τρία χρόνια μετά, το Nioh 2 έρχεται για να εδραιώσει τη σειρά ως ένα νέο πόλο έλξης για τους φαν του είδους. Περισσοτερα...

alt text

Call of Duty: Modern Warfare review

, Τρίτη 19 Νοέμβριος 2019 0 

Δεν χωρά αμφιβολία ότι τα Modern Warfare αποτελούν την “πριμαντόνα” της σειράς Call of Duty και πολλοί από εμάς έχουμε γράψει άπειρα χιλιόμετρα “καψίματος” σε αυτά. Μετά από χρόνια, έχουμε την ευκαιρία να το ξανακάνουμε με το νέο Call of Duty: Modern Warfare. Το παιχνίδι χαρακτηρίζεται ως “soft reboot”, σηματοδοτώντας μια νέα αρχή και επαναπροσδιορίζοντας τους θεμέλιους λίθους που όριζαν τα MW μέχρι τώρα. Σαν Κωνσταντίνος εκτιμώ ότι παραείναι μετριοπαθείς εκεί στην Infinity Ward με τον εν λόγω χαρακτηρισμό, αφού το τελικό αποτέλεσμα είναι ανώτερο και από τις πιο τρελές μας προσδοκίες. Περισσοτερα...

alt text

Ghost Recon Breakpoint review

, Πέμπτη 24 Οκτώβριος 2019 0 

Tο Ghost Recon Wildlands άλλαξε ριζικά το ύφος της σειράς GR, ουσιαστικά κάνοντάς της reboot. Το πατροπαράδοτο και γραμμικό tactical shooting του Ghost Recon μεταφέρθηκε σε χάρτη ανοικτού κόσμου. Ένα ρίσκο που εν τέλει, αν κρίνουμε από τις πωλήσεις, τα reviews και τις αντιδράσεις των παικτών, πέτυχε σε μεγάλο βαθμό. Ο διάδοχος του Wildlands, το Ghost Recon Breakpoint, υπόσχεται μεταξύ άλλων βελτιωμένα γραφικά, μεγαλύτερο βάθος στο gameplay, πιο εθιστικό πιστολίδι, μηχανισμούς επιβίωσης και περισσότερη έμφαση στο σενάριο. Κατορθώνει να προσφέρει όλα τα παραπάνω; Περισσοτερα...

alt text

AC Odyssey: The Fate of Atlantis Review

, Παρασκευή 16 Αύγουστος 2019 0 

Μετά την Οδύσσεια του Eagle Bearer και την κληρονομιά που άφησε πίσω του ο Δαρείος στο Legacy of the First Blade DLC, το Assassin's Creed Odyssey μας ταξιδεύει ακόμη πιο βαθιά στην αρχαιοελληνική μυθολογία. Τα Ηλύσια Πεδία (Elysium), o Κάτω Κόσμος (Άδης) και η μυθική πόλη της Ατλαντίδας αποτελούν το σκηνικό του δεύτερου DLC του AC Odyssey, ονόματι The Fate of Atlantis. Ενδεχομένως, πολλοί αναρωτιέστε πώς γίνεται να συμπλεύσουν σεναριακά ο Πελοπονησσιακός Πόλεμος με τρεις φανταστικές περιοχές της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Όπως λέει και ένα περιβόητο ρητό: nothing is true, everything is permitted. Περισσοτερα...

alt text

Days Gone Review

, Κυριακή 28 Απρίλιος 2019 0 

Όταν ανακοινώθηκε το Days Gone, σίγουρα πολλοί αναρωτήθηκαν αν πραγματικά χρειαζόμαστε άλλο ένα μετα-αποκαλυπτικό παιχνίδι με ζόμπι. Η συγκεκριμένη θεματολογία έχει απασχολήσει πολλάκις την gaming αλλά και την κινηματογραφική βιομηχανία. Προσωπικά, δεν υπήρξα ποτέ μεγάλος φαν των νεκροζώντανων ακριβώς για αυτό τον λόγο. Κάπου μπούχτισα όλα αυτά τα χρόνια στο ίδιο έργο θεατής, καθώς θεωρώ την εν λόγω θεματική ενότητα κορεσμένη. Ως εκ τούτου, το Days Gone προφανώς πρέπει να προσφέρει μια διαφορετική εμπειρία για να κεντρίσει το ενδιαφέρον των παικτών. Τί σκαρφίστηκε λοιπόν η δημιουργός Sony Bend (Syphon Filter, Resistance Retribution, Uncharted Golden Abyss); Αφομοίωσε στον πυρήνα του παιχνιδιού δύο σταθερές, τελείως αντισυμβατικές μεταξύ τους: την ανάγκη για επιβίωση τύπου The Walking Dead και τα badass “γκάζια” τύπου Sons of Anarchy. Περισσοτερα...

alt text

The Division 2 Review

, Κυριακή 31 Μάρτιος 2019 0 

Δίχως να έχω σπουδαία εμπειρία από το είδος των looter shooter παιχνιδιών, αποφάσισα να δώσω μια δεύτερη ευκαιρία στη σειρά που ακούει στο όνομα The Division. Αυτό δεν οφείλεται στην συμπάθεια που τρέφω στη Ubisoft ελέω Assassin’s Creed, αλλά στις ενδιαφέρουσες ιδέες που παρουσίασε το πρώτο The Division, παρά τις όποιες ατέλειες του. Λίγες ημέρες πριν την κυκλοφορία του The Division 2, παρακολούθησα μια συνέντευξη που έδωσε σε ξένο μέσο ο creative director του παιχνιδιού. Μεταξύ άλλων, ρωτήθηκε αν το Τhe Division 2 είναι καλύτερο από τον προκάτοχό του και επίσης αν είχε την δυνατότητα να γυρίσει πίσω στον χρόνο, ποιο στοιχείο του πρώτου παιχνιδιού θα διόρθωνε. Οι απαντήσεις του άμεσες και με μπόλικες δόσεις ειλικρίνειας και σιγουριάς: το The Division 2 είναι σίγουρα καλύτερο παιχνίδι από το πρώτο και ο ίδιος θα έδινε περισσότερη έμφαση στο endgame περιεχόμενό του. Περισσοτερα...

alt text

AC Odyssey: Legacy of the First Blade Review

, Κυριακή 24 Μάρτιος 2019 0 

Ως γνωστόν, το Assassin’s Creed Odyssey είναι το πρώτο παιχνίδι-υπηρεσία της σειράς AC και σταδιακά εμπλουτίζεται με νέο περιεχόμενο, δωρεάν και επί πληρωμή. Το Legacy of the First Blade αποτελεί το πρώτο premium DLC του AC Odyssey, με το ερώτημα στην προκειμένη περίπτωση να είναι εύλογο: καταφέρνει να ανταποκριθεί στις προσδοκίες ή αποδεικνύεται αρπαχτή προκειμένου να “ξεζουμιστεί” περαιτέρω το παιχνίδι; Περισσοτερα...

alt text

Darksiders 3 Review

, Κυριακή 16 Δεκέμβριος 2018 0 

Για τη σειρά Darksiders θα μπορούσα να γράψω πάρα πολλά. Η αγάπη που έχω γι αυτή φαίνεται εξάλλου και από το σχετικό αφιέρωμα που έκανα στο site. Με σαφείς παικτικές επιρροές από το θρυλικό Soulreaver, πλούσιο lore, αβανταδόρικη θεματολογία και αν μη τι άλλο ιδιαίτερο εικαστικό, τo Darksiders κατ' εμέ είναι η πιο υποτιμημένη σειρά της περασμένης γενιάς. Αρκετά χρόνια μετά τα Darksiders 1 και 2, η νεοσύστατη Gunfire Games (πρώην Vigil) και η THQ Nordic μας φέρνουν την τρίτη κατά σειρά εκδοχή της Απόκαλυψης με το Darksiders 3. Περισσοτερα...

alt text

Call of Duty: Black Ops 4 Review

, Κυριακή 4 Νοέμβριος 2018 0 

Φθινόπωρο έχουμε αισίως και το νέο Call of Duty, το Black Ops 4, είναι εδώ. Αυτή τη φορά όμως, η δημιουργός Treyarch προβαίνει σε μια κίνηση αν μη τι άλλο αμφιλεγόμενη. Μολονότι το campaign πάντα ήταν αναπόσπαστο κομμάτι των παιχνιδιών Call of Duty, το Black Ops 4 δεν έχει campaign, αλλά μόνο διάφορους τύπους multiplayer. Πέραν των πατροπαράδοτων versus multiplayer και zombies, η νέα μεγάλη προσθήκη είναι το battle royale mode, Blackout. Περισσοτερα...

alt text

Assassin’s Creed Odyssey Review

, Κυριακή 28 Οκτώβριος 2018 0 

Κάποτε, ο Heath Ledger ως Joker ψέλισε μια μεγάλη αλήθεια στο εμβληματικό Dark Knight: “H παράνοια μοιάζει με την βαρύτητα. Ενα μικρό σπρωξιματάκι χρειάζεται για να δώσει την απαραίτητη ώθηση”. Αν και αλληγορικά μιλώντας, στην περίπτωση του Assassin’s Creed, το σπρώξιμο δεν φάνηκε αρκετό. Απανωτά κάρβουνα χρειάστηκαν για να ξαναπάρει μπρος η μηχανή της σειράς. Ευτυχώς αυτό έγινε με το εκπληκτικό AC Origins, το οποίο επανέφερε τα πράγματα στο σωστό δρόμο, ρίχνοντας βέβαια και κλεφτές ματιές στα RPG. Όλοι γνωρίζουμε πόσο λεπτές ειναι οι ισορροπίες που χωρίζουν την επιτυχία από την αποτυχία. Ειδικά η επιτυχία δεν είναι ποτέ ευκόλως διαχειρίσιμη και η Ubisoft Quebec (AC Syndicate) το γνώριζε προκαταβολικά, πριν ξεκινήσει τον σχεδιασμό του AC Odyssey. Κάνοντας ολοκληρωτική στροφή στο role playing και με βάση την αρχαία Ελλάδα, το AC Odyssey αποτελεί αναμφίβολα το πιο φιλόδοξο βήμα της σειράς (μέχρι το επόμενο). Περισσοτερα...

alt text

Call of Duty: Black Ops 4 Blackout Preview

, Πέμπτη 20 Σεπτέμβριος 2018 0 

Το Call of Duty: Black Ops 4 ακολουθεί το ρεύμα της εποχής, έχοντας το δικό του battle royale mode, ονόματι Blackout. Tις τελευταίες μέρες συμπλήρωσα καμιά δεκαριά ώρες στη beta του Blackout στο PS4 και πιστεύω αξίζει να σας δώσω μια πρώτη εικόνα του mode μέσω αυτού του preview. Περισσοτερα...

alt text

Marvel’s Spider-Man Review

, Πέμπτη 6 Σεπτέμβριος 2018 0 

Ένα από τα μεγαλύτερα απωθημένα των gamers εδώ και καιρό, ήταν η μη ορθολογική αξιοποίηση του Spider-Man σε ένα παιχνίδι ανάλογο της φήμης και της δημοτικότητάς του. Η αλήθεια είναι ότι η Activision και η Beenox κάτι προσπάθησαν να κάνουν στην προηγούμενη γενιά, αλλά τα αποτελέσματα ήταν μάλλον μέτρια (Web of Shadows, Shattered Dimensions). Όπως καταλαβαίνετε, η Insomniac είχε δύσκολο έργο μπροστά της. Όχι μόνο έπρεπε να σχεδιάσει ένα ποιοτικό παιχνίδι με πρωταγωνιστή τον “αδικημένο” από την βιομηχανία του gaming Spider-Man, αλλά και εξαιτίας της τεράστιας επιτυχίας της σειράς Batman Arkham, οι απαιτήσεις και οι προσδοκίες πλέον είναι αυξημένες. Η ερώτηση είναι μία λοιπόν: τα κατάφερε η Insomniac; Περισσοτερα...