Assassin's Creed 3: Liberation Review

, Σάββατο 10 Νοέμβριος 2012 0  

Το Assassin's Creed 3: Liberation είναι ίσως το σημαντικότερο παιχνίδι του PS Vita μέχρι τώρα. Όχι γιατί είναι το πιο όμορφο ή το πιο ολοκληρωμένο, αλλά επειδή προσπαθεί να μεταφέρει αυτούσια την εμπειρία της φανταστικής αυτής σειράς της Ubisoft σε φορητή παιχνιδομηχανή. Το γιατί είναι σημαντικό το καταλαβαίνει κανείς και αν παρατηρήσει τα προηγούμενα φορητά Assassin's Creed - πετσοκομμένες ιδέες, πρόχειρες εκτελέσεις και γενικά, εμπειρίες πολύ κατώτερες της κύριας σειράς. Το Liberation δεν είναι έτσι. Επιχειρεί να προσφέρει ότι προσφέρουν και τα μεγάλα αδέρφια του, χωρίς θυσίες. Ή τέλοσπάντων αυτός είναι ο στόχος. Στην πράξη, το Assassin's Creed 3: Liberation σπάνια καταφέρνει να κοιτάξει “στα ίσα” τα παιχνίδια των PS3 και Xbox 360.

Πρωταγωνίστρια του Liberation η Aveline, o πρώτος χαρακτήρας Assassin γένους θηλυκού που μπορείτε να χειριστείτε, η οποία όμως δεν είναι πρόγονος του Desmond. Αυτός ούτε καν εμφανίζεται κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Αντιθέτως, ο πρόλογος του τίτλου έχει δομηθεί έτσι, ώστε να σας δοθεί η εντύπωση πως η Aveline είναι δικός σας πρόγονος. Όχι πως η αλλαγή αυτή διαφοροποιεί το gameplay, απλά νομίζω πως έτσι μου αρέσει περισσότερο η όλη διαδικασία. Το Liberation, δηλαδή, δε μου φάνηκε καθόλου ως απλά ένα συμπληρωματικό παιχνίδι, είναι πιο αυτόνομο από τα προηγούμενα spin-offs. Η ιστορία εξελίσσεται περί τα τέλη του 18ου αιώνα στη Νέα Ορλεάνη. Η πόλη, και γενικά οι γύρω περιοχές, έχοντας βγει μόλις από τον Επταετή Πόλεμο, ζουν μια περίοδο μετάβασης, από τα χέρια των Γάλλων στα χέρια των Ισπανών, μία διαδικασία που έχει ενισχύσει, μεταξύ άλλων, τη διαφθορά και τη δουλεία.

Το παιχνίδι έχει σαν κεντρικό άξονα για τις αποστολές του το φαινόμενο της δουλείας, αφού η Aveline προέρχεται από γενιά σκλάβων. Μάλιστα, το Liberation πάει το θέμα ακόμα ένα βήμα παραπέρα, αφού το όλο χάσμα μεταξύ των αριστοκρατών της εποχής και των δούλων τους προσφέρεται για μερικές πολύ stealthy προσεγγίσεις στο gameplay. Και πράγματι οι developers (ευτυχώς) το αντιλήφθηκαν, και το παιχνίδι απαιτεί ουκ ολίγες φορές (τόσο για πλήρες όσο και για κατά το ήμισυ synch) να γίνεστε “αόρατοι”, είτε αναγκάζοντάς σας να κυκλοφορείτε ως σκλάβα, είτε ως αριστοκράτισσα. Εδώ να σημειώσω πως το σενάριο θέλει τη συμπαθέστατη πρωταγωνίστρια να έχει έναν πολύ πλούσιο και ισχυρό πατέρα, οπότε όλες εκείνες οι πολύπλοκες τουαλέτες και το χάρισμα μίας κυρίας υπάρχουν από την αρχή. Ο μηχανισμός των Personas δηλαδή, δίνει τη δυνατότητα στην Aveline να αλλάζει εμφάνιση ανάλογα με τις απαιτήσεις της περίστασης, εναλάσσοντας μεταξύ των προσωπικοτήτων της σκλάβας, της αριστοκράτισσας, και προφανώς της δολοφόνου.

Η Νέα Ορλεάνη έχει πολύ ωραία ατμόσφαιρα.

Η κάθε περσόνα τώρα, έχει τις ιδιαιτερότητες της. Σε πρώτη φάση, η περίπτωση της δολοφόνου, με την οποία η Aveline κινείται κατά τα γνωστά: μαχαίρια και tomahawks (σαν αυτό που έχει ο Connor του AC3) όλα σχεδιασμένα για να ταιριάζουν και με την εποχή. Με τη στολή της σκλάβας τώρα, η πρωταγωνίστρια είναι ελεύθερη να κινείται με ρυθμούς παρκούρ, αλλά στις μάχες είναι σαφώς πιο αδύναμη, ενώ τα όπλα που μπορεί να χρησιμοποιεί είναι περιορισμένα, όμως έχει το αβαντάζ πως δεν είναι μόνιμα καταζητούμενη, όπως ως δολοφόνος. Τέλος ως αριστοκράτισσα δε μπορεί ούτε να εμπλακεί σε συμπλοκές με φρουρούς (γιατί μπορεί να χρησιμοποιήσει μόνο τις κρυφές λεπίδες σε σοβαρές μάχες), ούτε φυσικά να πηδάει από οροφή σε οροφή. Μπορεί όμως να χρησιμοποιήσει το χάρισμα της για να “αιχμαλωτήσει” την καρδιά κάποιου άντρα, και μετά, αφού αυτός την ακολουθήσει μαγεμένος από τα νάζια της, να τον σκοτώσει με το ομπρελίνο της, που στην πραγματικότητα είναι ένα αρχαϊκό πιστόλι που πετάει θανάσιμα βέλη. Κυρία με τα όλα της.

Όπως ανέφερα παραπάνω, το σύστημα με τις περσόνες είναι κομμένο και ραμμένο για ένα πιο τακτικό και stealthy gameplay. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί οι μάχες στο Liberation έχουν αρκετά προβλήματα. Πέρα από το μηχανισμό του counter που έχει χάσει πολύ από τη χρησιμότητα που είχε στα περασμένα AC, μια μόνιμη πτώση των καρέ σε κουραστικά (όχι όμως unplayable) επίπεδα κάνουν τις μάχες μία σχεδόν επίπονη και αφάνταστα βαρετή διαδικασία. Επιπλέον, δεν υπάρχουν τόσο φανεροί μέθοδοι κάλυψης, δηλαδή το blend με τους απλούς κατοίκους έχει γίνει αρκετά πιο δυσδιάκριτο, ενώ τα haystacks έχουν περιοριστεί αρκετά, οπότε, αν μπλέξετε σε καυγά, καλύτερα να το κόψετε στο τρέξιμο μπας και σας χάσουν. Εδώ ακριβώς είναι που το παιχνίδι “λάμπει”. Το σκαρφάλωμα και το τρέξιμο στα περιβάλλοντα του παιχνιδιού είναι όσο φυσιολογικά όσο στα μεγάλα Assassin's, και γενικά αποτελούν, όχι άδικα, τον κράχτη του τίτλου.

Το μαστίγιο χρησιμεύει και στο free running.

Το -αδιάφορο είναι η αλήθεια- σενάριο του Liberation σας οδηγεί τόσο στη Νέα Ορλεάνη όσο και στο Bayou, μια βαλτώδη περιοχή στην ευρύτερη περιοχή της πολιτείας της Λουιζιάνα. Η Νέα Ορλεάνη, παρότι σαφώς μικρότερη από τις πόλεις που έχουμε συνηθήσει στα Assassin's Creed στις οικιακές κονσόλες, είναι καλοσχεδιασμένη, γεμάτη με κόσμο και πάνω απ'όλα ταιριαστή με τη φιλοσοφία των παιχνιδιών. Υπάρχουν περιοχές γεμάτες με ευγενείς, κάποιες άλλες που κυκλοφορεί υπόκοσμος (που μάλιστα επιτίθεται στην αριστοκράτισσα) και φυσικά το αρχηγείο σας, απ'όπου χειρίζεστε την περιουσία της Aveline (περισσότερα παρακάτω). Το Bayou, από την άλλη, είναι τελείως διαφορετική περίπτωση. Όντας τροπόν τινά εξοχή, είναι μια περιοχή γεμάτη με δέντρα και κλαδιά, που προσφέρουν μια απολαυστικότατη εμπειρία free running. Μπορεί το σκαρφάλωμα στα δέντρα στην αρχή να σας ξενίζει και να σας δυσκολέψει, αλλά μόλις πιάσετε τη λογική του είμαι σίγουρος πως θα το λατρέψετε. Επιπλέον, νέα εργαλεία, όπως το μαστίγιο ή το φυσοκάλαμο, κάνουν τις δολοφονίες από τα δέντρα πραγματική ευχαρίστηση.

Ως κλασικό Assassin's Creed, το Liberation είναι γεμάτο από περιεχόμενο. Πέρα από τις sequences που θα σας κρατήσουν απασχολημένους για αρκετές ώρες, το παιχνίδι προσφέρει ένα σωρό δευτερεύουσες αποστολές. Μπορείτε να κυνηγήσετε αλιγάτορες στο Bayou, εμπορικούς αντίπαλους στη Νέα Ορλεάνη, να ελευθερώσετε σκλάβους και φυσικά να κουμαντάρετε την περιουσία της Aveline, που αφορά κυρίως εφοπλιστικές δραστηριότητες. Προχωρώντας το παιχνίδι, ξεκλειδώνονται διάφορα λιμάνια στην περιοχή της Καραϊβικής, τα οποία ζητούν και παρέχουν αγαθά. Εσείς, έχοντας πλοία, καλείστε να ικανοποιήσετε τις ανάγκες κάθε λιμανιού, πωλώντας και αγοράζοντας αγαθά, βγάζοντας και μπόλικα χρήματα στην πορεία. Όλα αυτά ελέγχονται μέσω ενός αρκετά πολύπλοκου interface, η διαδικασία όμως αποτελεί μια καλύτερη ιδέα από τον τρόπο που ο Ezio έβγαζε χρήματα. Το παρόν στο παιχνίδι δίνουν και μερικά περιστασιακά mini-games που εκμεταλλεύονται τις δυνατότητες του Vita, όμως η εκτέλεση τους είναι επί το πλείστον κακή. Ευτυχώς δεν είναι συχνά.

Η μηχανή που στηρίζει το παιχνίδι υποτίθεται είναι η ίδια με αυτή του AC3, κάτι που δεν ξέρω αν αληθεύει πλήρως. To σίγουρο είναι πως το Liberation είναι ένας πραγματικά πολύ όμορφος τίτλος, που όμως χάνει πολλούς πόντους από την πτώση των καρέ. Μάλιστα το πρόβλημα είναι τόσο έντονο, που μετά από πολλή ώρα το παιχνίδι καταντά κουραστικό. Κατά τ'άλλα τα μοντέλα των χαρακτήρων και τα περιβάλλοντα είναι πανέμορφα, ενώ τα glitches και bugs σπάνια. Το άκρως απογοητευτικό σημείο του παιχνιδιού είναι ο ήχος, που αποτελείται μεν από ένα ενδιαφέρον soundtrack, αλλά είναι τόσο συμπιεσμένος που ακόμα και με ένα ζευγάρι καλά ακουστικά, η κατάσταση δε σώζεται. Σα να μην έφτανε αυτό, δεν είναι λίγα τα σημεία όπου η μουσική απλά δεν παίζει, η φωνή έχει καθυστέρηση και τα ηχητικά εφέ είναι άφαντα.

Το φυσοκάλαμο προσφέρεται για αθόρυβα kills.

Τελικά, το Assassin's Creed 3: Liberation είναι κατά πάσα πιθανότητα το καλύτερο φορητό Assassin's Creed που έχει να επιδείξει η Ubisoft. Με την παραδοχή αυτή κατά νου, η σύγκριση με τα μεγαθήρια της σειράς δε βγαίνει υπέρ του παιχνιδιού του PS Vita. Όχι πως το Liberation δεν αξίζει, αλλά η αρκετά υψηλή τιμή του (όπως και όλων των φορητών παιχνιδιών πλέον) το καθιστά μια “δύσκολη” αγορά, όταν για λίγα ευρώ παραπάνω μπορείτε να τσιμπήσετε το AC3. Πάντως αν είστε κάτοχοι PS Vita, αξίζει να ασχοληθείτε μαζί του.

+ Το σύστημα με τις προσωπικότητες
+ Πολύ περιεχόμενο
+ Το free running, ιδίως στο Bayou

- Frame rate
- Οι μηχανισμοί των μαχών αποτυγχάνουν
- Απογοητευτικός ήχος

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7.0

Πλατφόρμα: PS Vita
Έκδοση: Ubisoft
Ανάπτυξη: Ubisoft
Διάθεση: CD Media
Είδος: Action adventure
Παίκτες: Single-player
Επίσημο Site: http://assassinscreed.ubi.com/ac3/en-us/games/index.aspx
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: 31/10/2012
PEGI: 18