Arcania: Gothic 4 Review

, Τετάρτη 27 Οκτώβριος 2010 0  

Πριν από ένα χρόνο, η Piranha Bytes κυκλοφόρησε το Risen, που αποδείχτηκε πραγματικός και άξιος πνευματικός διάδοχος της σειράς Gothic και δεν υπέφερε από την σωρεία προβλημάτων των προηγούμενων παιχνιδιών της. Ώρα να δούμε τι λέει και η επίσημη συνέχεια της σειράς, το πολυαναμενόμενο Arcania: Gothic 4.

Δεν θέλω να μακρηγορήσω γι αυτό θα μπω κατευθείαν στο ψητό. Το Arcania: Gothic 4 δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε με τα προηγούμενα μέρη της σειράς, ούτε με το Risen. Το παιχνίδι που δημιούργησε η Spellbound δεν είναι Gothic game. Σας θυμίζει μήπως κάτι το παραπάνω σκηνικό; Αν όχι, είναι ακριβώς η ίδια φάση με αυτή των Operation Flashpoint και ArmA. Και μολονότι έχουμε να κάνουμε με έναν καλό τίτλο, οι οπαδοί της σειράς θα τσινήσουν και με το δίκιο τους.

Ας πάρουμε από την αρχή τα πράγματα όμως. Ο παίκτης αναλαμβάνει τον ρόλο ενός χωριατόπουλου του νησιού Feshyr. Όπως σε όλα τα RPG, τα πράγματα πάνε κατά διαόλου και μετά από κάτι γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στο νησί σας, ξεκινάτε την περιπέτεια σας. Δεν πρόκειται να σας spoile-άρω τίποτα, γι αυτό αποφεύγω να πω ποια είναι η Xesha, ο Xardas, ο Diego ή τι έχει πάθει ο Rhobar ο τρίτος. Αυτά είναι καλό να τα ανακαλύψετε μόνοι σας. Σε γενικές γραμμές όμως, το σενάριο του παιχνιδιού είναι απλό. Είναι αρκετό για να κινήσει λίγο το ενδιαφέρον σας, ομολογώ όμως ότι δεν συνάντησα κάτι ανατρεπτικό, κάτι τέλος πάντων που να με αφήσει έκπληκτο. Ποτέ δεν δέθηκα με τον κεντρικό χαρακτήρα ή τους NPCs. Ποτέ δεν με ένοιαξε αν θα επιζήσει ο Χ χαρακτήρας ή αν καταστράφηκε ένα ολόκληρο χωριό. Και αυτό λέει πολλά για ένα RPG. Όσο για το τέλος… εκεί κι αν γέλασα!

Το Arcania: Gothic 4 θέτει υποψηφιότητα για το βραβείο του παιχνιδιού με τα καλύτερα... δέντρα (κάτι είναι και αυτό).

Ο τεχνικός τομέας με προβλημάτισε αρκετά. Κι αυτό γιατί παρόλο που έχουμε ένα αρκετά καλό οπτικό αποτέλεσμα, το παιχνίδι υποφέρει από πολλά προβλήματα, τεχνικά και μη. Η πανέξυπνη χρήση των shaders όταν βρέχει και το Parallax Occlusion Mapping στο έδαφος και στα αντικείμενα κλέβουν κυριολεκτικά την παράσταση. Τα περιβάλλοντα είναι λεπτομερέστατα και ποικιλόμορφα, ενώ η συνολική ατμόσφαιρα που απορρέει από τον συνδυασμό των POM, των σκιών και του φωτισμού είναι εκπληκτική. Κι ενώ αρχίζεις να πιστεύεις ότι η Spellbound έδωσε ρεσιτάλ, κατευθείαν και χωρίς καμία καθυστέρηση κάνουν την εμφάνισή τους όλα τα γραφικά προβλήματα που μπορείς να φανταστείς. Πρόχειρο animation, τραγικό LOD, έντονο pop-up των αντικειμένων, ελεεινό lip-sync, μερικά μοντέλα χαρακτήρων είναι για κλάματα, η χρήση του POM μας αποτρέπει από το να χρησιμοποιήσουμε Anisotropic Filtering κι έτσι τρώμε στην μάπα την θολούρα και ένα γρήγορο day-night cycle που έχει ως αποτέλεσμα οι σκιές να χοροπηδάνε από εδώ κι από εκεί σαν τρελές. Χώρια τα flickering προβλήματα και τις υψηλότατες απαιτήσεις του παιχνιδιού που δεν δικαιολογούνται καθόλου από το οπτικό αποτέλεσμα.

Παρόμοια κατάσταση επικρατεί και στο ηχητικό μέρος. Οι διάλογοι είναι για γέλια και το voice acting δεν πείθει καθόλου. Οι φωνές (και οι ατάκες) των αντιπάλων όταν πολεμάτε είναι γελοίες. Την κατάσταση σώζουν τα περιβαλλοντικά εφέ, αν και πολλές φορές lag-άρουν, καθώς και η μουσική. Και ούτε λόγος να γίνεται για surround ήχο, αφού τα πράγματα είναι επιεικώς τραγικά. Αν δεν το πήρατε χαμπάρι, το παιχνίδι χρειάζεται επειγόντως patch (όχι θα το γλύτωνε η Spellbound… αφού είναι σήμα κατατεθέν των παιχνιδιών Gothic).

Εκπληκτικό POM στα βράχια.

Στα του gameplay, όπως προείπα, δεν έχουμε να κάνουμε με παιχνίδι Gothic. Δεν υπάρχουν δάσκαλοι, δεν χρειάζεται να κοιμάστε για να ανεβείτε επίπεδο, δεν παίρνετε το μέρος μια φυλής ή ομάδας ώστε οι επιλογές σας να επηρεάζουν τα μελλοντικά γεγονότα, δεν χρειάζεται να διαθέτετε τηγάνι για να ψήσετε τα κρέατα, δεν υπάρχει όριο στο βάρος των αντικειμένων που κουβαλάτε. Γενικά, δεν είναι Gothic. Ή να το θέσω διαφορετικά, δεν είναι... Risen. Αντ’ αυτού έχουμε να κάνουμε με ένα mainstream RPG στον κόσμο του Gothic.

Η ανάπτυξη του χαρακτήρα είναι περιορισμένη. Μπορείτε να αναβαθμίσετε μερικές ικανότητές σας, αλλά είναι τόσο λίγες, και σε συνδυασμό με το level cap του χαρακτήρα στο 30, είναι αν μη τι άλλο απογοητευτικές. Από την άλλη μεριά, το “ντύσιμο” του χαρακτήρα είναι πιο προσεγμένο. Υπάρχουν αρκετά όπλα και ασπίδες που μπορείτε να βρείτε, καθώς επίσης και πολλά μπρασελέ, μενταγιόν και δαχτυλίδια. Το σύστημα αλχημείας είναι πολύ καλό και αρκετοί θα το ευχαριστηθούν αν ασχοληθούν μαζί του. Το inventory που έχετε στην διάθεσή σας είναι τεράστιο και χωράει ένα κάρο πράγματα. Παρόλα αυτά όμως, τα παραπάνω χαρακτηριστικά είναι ουτοπικά μιας και το παιχνίδι είναι πολύ εύκολο. Έτσι, ποτέ δεν ένιωσα την ανάγκη να αγοράσω ένα νέο, δυνατότερο όπλο και τα περισσότερα αντικείμενα που χρησιμοποιούσα ήταν από τους πεσμένους αντιπάλους. Από την στιγμή που αγόρασα αρκετά potions, δεν ασχολήθηκα ξανά με τους εμπόρους των πόλεων. Δεν υπήρχε λόγος λοιπόν να ψάχνω τα πτώματα και να πουλάω τα αντικείμενά τους. Στα 4/5 του παιχνιδιού δεν έψαχνα καν για χρήματα μιας και είχα αρκετά αντικείμενα και λεφτά.

Άνοιξε μου ρε χοντρέ και θα σου δώσω ένα ντόνατ.

Ένα από τα δυνατά όπλα της σειράς Gothic ήταν ο τεράστιος ανοιχτός κόσμος της. Στο Arcania: Gothic 4 όμως, ενώ έχουμε ένα πολύ μεγάλο κόσμο, η πρόσβαση στα επιμέρους μέρη του κεντρικού νησιού είναι περιορισμένη. Από την μια αυτό είναι καλό γιατί δεν πρόκειται να χαθείτε και το παιχνίδι έτσι μπαίνει σε μια καλή ροή, από την άλλη έρχεται ενάντια σε ένα από τα μεγαλύτερα ατού της σειράς. Εξαιτίας της linear αυτής περιήγησης, δεν πρόκειται ποτέ να βρεθείτε σε σημείο με πολύ δυνατούς αντιπάλους.

Τα quests και το σύστημα μάχης κυμαίνονται σε καλά επίπεδα. Όσον αφορά τα quests, μέχρι τα μέσα του παιχνιδιού τα πράγματα είναι βαρετά καθώς κάνετε ένα κάρο άχρηστα πράγματα. Σε αυτό το μέρος θα νιώσετε ότι είστε το παιδί για όλες τις δουλειές. Στο δεύτερο μισό όμως, τα quests αφορούν περισσότερο την κύρια ιστορία και όλα όσα κάνετε έχουν ουσιαστικό νόημα. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, τότε όχι, τα quests δεν πλησιάζουν τα ανάλογα του Risen… ούτε στο ελάχιστο. Το σύστημα μάχης από την άλλη μεριά είναι καλύτερο από το αντίστοιχο του Risen. Μπορείτε να κάνετε περισσότερα combos, ο χειρισμός του χαρακτήρα είναι πιο άμεσος και η αποφυγή των χτυπημάτων είναι ευκολότερη. Δυστυχώς όμως εξαιτίας του κάκιστου ΑΙ, θα αρκεστείτε σε button smashing τακτικές.

''Δεν έχεις ιδέα πόσο χαίρομαι που σε συναντάω για τελευταία φορά''... Βάζω στοίχημα ότι αυτά ακριβώς ήταν τα αποχαιρετιστήρια λόγια της Piranha Bytes στη JoWood!

Συνοψίζοντας, το Arcania: Gothic 4 δεν έχει καμία μα καμία σχέση με τα παλιότερα παιχνίδια της σειράς. Εικάζω ότι η Spellbound, στην προσπάθειά της να γίνει αρεστή, κατέφυγε στο “mainstreaming” της σειράς κι έτσι έχουμε ένα dumbed down, “υποβαθμισμένο” αν θέλετε, RPG. Και κακώς έπραξε. Μπορεί το παιχνίδι να έχει μερικές καλές προσθήκες όπως τα ανανεωμένα συστήματα μάχης και lockpicking, έχει όμως τόσα πολλά (τεχνικά και μη) προβλήματα και παραλείψεις που δεν μπορεί κανείς να τα προσπεράσει έτσι απλά. Κρίμα για την Spellbound και... δικαίωση για την Piranha Bytes που παράτησε την JoWood, αφού η εν λόγω εκδότρια εταιρία την πίεζε αφάνταστα στην ανάπτυξη των παιχνιδιών της. Ή με πιο απλά λόγια, JoWood εναντίον Piranha Bytes 0-1.

+ Καλά και ατμοσφαιρικά γραφικά στο σύνολό τους
+ Σύστημα μάχης
+ Καλή χρονική διάρκεια
+ Σύστημα αλχημείας

- Δεν είναι Gothic, με ότι κι αν συνεπάγεται αυτό
- Πολλά (τεχνικά και μη) προβλήματα στον γραφικό τομέα
- AI της πλάκας
- “Υποβαθμισμένο” σε όλους τους τομείς σε σχέση με τους προκατόχους του
- Δεν είναι δύσκολο, γραμμική περιήγηση, μέτρια quests στο πρώτο μισό
- Τραγικές φωνές και διάλογοι
- Το τέλος είναι γελοίο... επίτηδες, λόγω επερχόμενου DLC και sequel

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7.0

Πλατφόρμα: PC, Xbox 360, PS3
Έκδοση: JoWood
Ανάπτυξη: Spellbound
Διάθεση: Namco Bandai Partners Hellas
Είδος: RPG
Παίκτες: Single-player
Επίσημο Site: http://www.arcania-game.com/
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: Οκτώβριος - PC, Xbox 360, 2011 - PS3
PEGI: 16+