Amy Review

, Τρίτη 24 Ιανουάριος 2012 0  

Όταν έμαθα για το Amy ενθουσιάστηκα. Eπιτέλους, σκέφτηκα, ένα παιχνίδι τρόμου που πιάνει το νόημα. Ένα παιχνίδι που δεν σε βάζει στο ρόλο ενός πάνοπλου σκληροτράχηλου πεζοναύτη, αλλά σε αυτόν μιας κοπέλας που προσπαθεί να προστατέψει ένα οχτάχρονο κοριτσάκι. Από τι; Από τέρατα και στρατιώτες που τους θέλουν νεκρούς, αλλα και απο την ίδια η οποία είναι μολυσμένη και μπορεί από στιγμή σε στιγμή να γίνει άλλο ένα τερας. Αν το να νιώθεις ευάλωτος είναι ο ακρογωνίαιος λίθος ενός καλου παιχνιδιού τρόμου, το Amy ξεκινάει με τις καλύτερες προϋποθέσεις.

Αναλαμβάνετε το ρόλο της Lana, της κοπέλας που προσέχει την Amy, ένα αυτιστικό κοριτσάκι που μόλις έβγαλε από κάποιο “ερευνητικό ίδρυμα”. Ένα ατύχημα με το τρένο στην εισαγωγή αφήνει γυναίκα και παιδί στη μέση μιας πόλης, της οποίας οι κάτοικοι έχουν μολυνθεί από ιό και έχουν μετατραπεί σε αιμοδιψή τέρατα. Κάπου έδω ξεκινούν τα προβλήματα του παιχνιδιού... ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΚΝΕΥΡΙΣΤΙΚ... συγγνώμη, πρέπει να καταβάλω προσπάθεια για να τα περιγράψω ψύχραιμα και χωρίς να γράψω όλο το κείμενο με κεφαλαία, γιατί κάποια πράγματα με απογοήτευσαν οικτρά. Η ΑΜΥ ΕΧΕΙ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΛΥΕΙ ΤΑ ΖΟΜΒΙΕ ΜΕ FUS-RO-DAH... όχι, όχι, ήρεμα Garret, ας τα πάρουμε ένα-ένα.

Το Αmy παίζεται σε προοπτική τρίτου προσώπου και είναι ένα μείγμα stealth με στοιχεία puzzle. Περιηγείστε σε σχετικά ανεμπνευστα, τσιμεντένια/βιομηχανικά περιβάλλοντα και πρέπει να αποφεύγετε στρατιώτες, να σκοτώνετε τους μολυσμένους και να χρησιμοποιήτε σωστά τις δυνάμεις (γκρρρρ) και το μέγεθος της Amy (περνώντας μέσα απο στενούς αεραγωγούς) για να προχωρήσετε. Απο όλους τους εχθρούς που συναντάτε όμως, η... κάμερα είναι ο χειρότερος. Με απότομες κινήσεις και άστατη ταχύτητα, ζαλίζει και μπερδεύει. Εμένα προσώπικα με έπιανε πονοκέφαλος αν έπαιζα πάνω από ώρα. Οι υπόλοιποι εχθροί, μολυσμένοι κυρίως, εξολοθρεύονται από τη Lana με ένα σύστημα μάχης που έχει δυο κινήσεις: σφαλιάρα/επίθεση, και ενα βηματάκι πίσω για αποφυγή. Απλό και χαζό, τις περισσότερες φορές κάνει τις μάχες πανεύκολες, ενώ μια στο τόσο κολλάς σε ένα εμπόδιο που απενεργοποιεί το dodge-βηματάκι και η μάχη γίνεται αδύνατο να νικηθεί.

Δεν πείθεις κανένα μικρή Kerrigan, άσε το θέατρο και πιάσε τα shockwaves!

Τα puzzle κομμάτια μοιάζουν να λαμβάνουν χώρα όλα στο ίδιο δωμάτιο και ο τρόπος για να προχωρήσετε είναι να βάλετε μια από τις δύο κοπέλες πάνω σε ένα ασανσέρ, την άλλη στον διακόπτη, και μετά να βάλετε την Amy να πατήσει κάτι. Που και που συναντάτε υπολογιστές που, είτε χρειαζονται ένα δείγμα DNA το οποίο πρέπει να βρείτε σε κάποιο πτώμα, είτε να βγάλετε ένα mastermind-like mini-game. Και τα δύο είναι εκνευριστικά και ανούσια.

Τα γραφικά είναι από τα καλύτερα στοιχεία του παιχνιδιού, κι αυτό επειδή είναι απλά μέτρια Τα textures είναι αποδεκτά, αλλά το animation είναι άγαρμπο και άκαμπτο, με τις εκφράσεις των προσώπων (ειδικά της Amy) να κερδίζουν βραβείο αποτυχίας. Η δε κάμερα, σε κάποια φάση είχε τοποθετηθεί μέσα στο... κρανίο ενός NPC και σαν αποτέλεσμα έβλεπα μια ανάποδη αιωρούμενη μασέλα πίσω απο την Lana - ίσως η μόνη φορά που τρόμαξα στο παιχνίδι. Οι cutscenes χρησιμοποιούν είτε τη μηχανή του παιχνιδιού (δεν υπάρχει επιλογή skip φυσικά), είτε είναι σαν slideshow απο concept art. Η ποιότητά τους κυμαίνεται απο αδιάφορη μέχρι ενοχλητική.

Το voice acting είναι απλά κακό. Η Lana μίλαει με μια απάθεια που με κάνει να αναρωτιέμαι αν η ηθοποιός που παίζει το ρόλο ήξερε ότι η πρωταγωνιστρια βρίσκεται σε μια κατάσταση ζωής ή θανάτου. Ίσως να φταίνε τα ναρκωτικά που πέρνει η Lana κάθε τρεις και λίγο για να καταπολεμήσει τη μόλυνση, ποιος ξέρει. Επίσης, ο πρώτος NPC που συναντάτε έχει την πιο ενοχλητική φωνή που έχω ακούσει ποτέ, σαν να ήταν το παιδί του Danny DeVito και του Jar Jar Binks.

Οι χαρακτήρες γενικώς είναι ανύπαρκτοι και αδιάφοροι. Κατανοητό βέβαια, αφού τα γραφικά, το animation και το voice acting δεν βοηθάνε, αλλά πραγματικά μετά από ώρες ενασχόλησης το παιχνίδι δεν κατάφερε να με κάνει να νοιαστώ καθόλου για τους πρωταγωνιστές και για τα προβλήματά τους. Παρότι είναι μια από τις σπάνιες φορές που βλέπουμε γυναίκα πρωταγωνίστρια, η οποία όχι μόνο δεν είναι μια fan-service μινιφορούσα γκόμενα αλλά έχει έναν πραγματικά μητρικό ρόλο, η Lana δεν αποκτά κανένα βάθος και περιπλοκότητα. Η Amy που θα έπρεπε να είναι ο βασικός άξονας του παιχνιδιού, δεν γίνεται ουτε καν χαρακτήρας, αλλά είναι απλά ένα ενοχλητικό στοιχείο gameplay, που τις μισές φορές δεν δουλεύει καλα. Ειδικά μετά από μία σκήνη όπου βρέθηκα να ελεγχω την Amy πάνω σε μια σκαλωσιά και να πετάω shockwaves σε κακόμοιρους μολυσμένους από κάτω λες και ήμουν η Jean-Grey, δεν μπορούσα πλέον να τη δω σαν ένα αδύναμο κοριτσάκι που θέλει βοήθεια, όσο και αν στο παιχνίδι παρουσιάζεται έτσι.

Έτσι ένιωθα και εγώ μετά από λίγη ώρα ενασχόλησης με αυτό το παιχνίδι.

Το Amy είναι ένα απαράδεκτο, άσχημο, κακοσχεδιασμένο παιχνίδι, με πολλά τεχνικά προβλήματα. Δεν είναι μόνο αποτυχία εκτέλεσης, είναι αποτυχία σε όλα τα επίπεδα. Αν θέλετε τρόμο προτιμήστε το Amnesia ή ακόμα και το 5 Days A Stranger, που φτιάχτηκε απο ένα μόνο άτομο αλλά είναι πολύ καλύτερο και πολύ πιο τρομαχτικό από αυτό εδώ. Το γεγονός ότι το Amy έχει τόσο ενδιαφέρον concept, δεν του δίνει παραπάνω πόντους, αλλά ίσα ίσα κάνει ακόμα μεγαλύτερη την απογοήτευση που ένιωσα όταν συνειδητοποίησα τι τεράστια ευκαιρία χαραμίστηκε. Αποφύγετέ το όπως τα zombie τα shotguns.

+ Η πρωταγωνίστρια (υπό αλλες συνθήκες θα μπορούσε να) είναι πολύ ενδιαφέρουσα

- Κακοσχεδιασμένο, απλοικό και εκνευριστικό σύστημα μάχης
- Ιστορία που δεν έχει, ούτε αποκτάει, κανένα ενδιαφέρον
- Stealth χειρίστου είδους
- Voice acting, animation, AI, level design της πλάκας
- Αραία και λάθος τοποθετημένα checkpoints
- “Cliffhanger ending”?? Seriously...

BAΘΜΟΛΟΓΙΑ: 2.0

Πλατφόρμα: Xbox 360 (review), PS3, PC
Έκδοση: Lexis Numérique
Ανάπτυξη: VectorCell
Διάθεση: Download
Είδος: Survival horror, stealth
Παίκτες: Single-player
Επίσημο Site: http://www.amy-thegame.com/chargement.html
Ημερομηνία Kυκλοφορίας: Ιανουάριος 2012
PEGI: 16